VOOR DE JEUGD DE WIND EN ZIJN ZONEN. Zeer lang geleden woonde er in een grot, heel ver hier vandaan, een man, die vijf zoons bezat. O]) zekeren dag stond hij een luchtje te scheppen voor zijn grot. toen hij in de verte een heel klein en grappig mannetje zag aankomen. Toen de grote man naar 't kleine dwergje keek, kon bij niet nalaten te lachen. Maar het kleine mannetje liet zich daardoor niet afschrikken. „Goeden middag, meneer de Wind," zei hij opgewekt „Ook goeie middag, en wat is er van je dienst?" vroeg de Wind. „Ik kom werk zoeken, kunt u mij misschien helpen?" „Wat, jij wilt werken? hahahal Jij bent zo klein, dat ik slechts met mijn hand behoef te wuiven om je omver 'te waaien. Meneer de Wind had dit niet woordelijk zo bedoeld. Hij wist ook niet, dat het kleine i mannetje een dwergje was, dat kon toveren. „Goed," zei het dwergje, „van nu af aan üal 't jouw werk en dat van je zoons zijn om te waaien. Jullie zullen altijd even oud blijden als je nu bent en de mensen zullen jullie leren kennen." Verwonderd keek de grote man het jlfleirie dwergje aan en geloofde er niet veel -van. Een paar dagen later, op een ochtend, toen de zoons van de Wind naar buiten wilden gaan, vonden zij een groote kist voor de grot staan. Met grote letters was er op geschilderd: „Aan mijnheer. S. de Wind" Allen waren zeer verwonderd, wat die kist wel te betekenen had en wat er in zou zitten. „O," zei de oudste zoon, „die kist is natuurlijk óf voor vader óf voor mij." De jongste was het hier helemaal niet mee eens. „Hoe kom je erbij, dat die kist voor jou of voor vader bestemd is?" „Wel," antwoordde de oudste, „er staat op mijnheer S. de Wind. De naam van vader is Stormwind en ik heet Sterke Wind. Doch ■ wacht maar eens, ik zal vader roepen " Na een paar minuten kwameu de oudste zoon en zijn vader terug en maakten de kist open. Bovenop lag een stuk papier, waarop te lezen stond: „In deze kist bevinden zich voor jou en je zoons elk een pak kleren en een zweep. Hiermee moet jullie je werk doen." Toen begonnen ze uit te pakken. Allen waren natuurlijk erg nieuwsgierig. Het pak voor vader kwam het eerst te voorschijn. Het was ; van zwarte stof gemaakt en bestond uit een ' grote, wijde jas met losse banden. Daarbij was een geweldige grote zweep van dik touw. . Voor ieder was er een pak van een andere ■ kleur en met een ander soort zweep. Een paar dagen later trok vader Stormwind zijn pak aan, nam zijn geweldige zweep en ging naar buiten kijken, hoe het daar gesteld was. Hij was niets in zijn humeur. Toen hij in het bos kwam, sloeg hij rechts en links met zijn zweep. Dat maakte hem niet kalmer. Hij stapte al wilder en sloeg harder met zijn zweep. De grote bomen zuchtten diep en overal braken de takken af. Kleine boompjes konden niet overeind blijven en braken aan de voet af. De Stormwind bleef razen. De wolken zagen de woede van de Stormwind en begonnen langzaam te huilen. Tegen de • norgen ging de Stormwind weer naar huis. , Alles was weer stil, doch de bodem was door en door nat. De hele lucht was bedekt met wolkjes, zodat het zonnetje er niet eens door kon kijken. De Sterke Wind vond, dat het buiten niet zo kon blijven. „Nee, dit lijkt naar niets," dacht hij. Hij trok ook zijn nieuwe pakje aan, nam zijn zweep en trok op zijn beurt door de bossen. Hij schudde de druppels van de bomen, waaide de grond droog er joeg de wolken weg. Maar toen was hij zo moe, dat hij naar huis ging om een paar dagen te rusten. Zijn broer zat vooi de grot en zag het zonnetje schijnen. „Dat lijkt me de beste vriendin, die men kan bezitten, ik moet zien, dat ik vriendschap met haar kan sluiten." Hij trok daarop zijn mooie, nieuwe, rode pakje aan, nam de zweep met de rode banden in zijn hand en ging een praatje met de zon maken. Al spoedig hadden ze vriendschap met elkaar gesloten en besloten voortaan samen te werken. Zij hielpen de planten snel te groeien. Tot op de huidige dag zijn ze vrienden gebleven. Als de zon helder en warm schijnt, gaat de Warme Wind met zijn zweep door het bos en fluistert zachte liedjes door de bomen. Maar soms is de warme wind stout en schroeit. Als hij dan later ziet, wat voor schade hij heeft aangericht, roept hij de sterke wind om de wolken te halen, die dan een mals regenbuitje neerpiassen. De Warme Wind bezat een bröev, die het tegenovergestelde van hem was. Die twee konden nooit met elkaar opschieten. Als de Koude Wind zag, dat buiten alles mooi was, ergerde hij zich. Soms werd hij zo boos, dat hij zijn witte pakje aantrok en de sneeuwwolken ging roepen. Die maakten alles weer dood. Dan hadden de zon en de Warme Wind heel wat moeite om de natuur weer in orde te brengen. Doch later zijn de bomen en planten toch van de Koude Wind gaan houden, omdat zij er achterkwamen, dat zij na de verwoesting eens zo mooi werden. Maar de dieren in het bos hebben nooit van hem gehouden. Ook voor een anderen broer waren zij erg bang. Op zekere dag zaten een mier en een tor onder het hoge gras met elkaar te praten. Achter hen liep een klein beekje. Alles was doodstil en slechts het kabbelen van het water konden zij horen. „Zal ik je eens wat vertellen", zei de mier. „Laatst heb ik in de lucht gezeten." „Wat zeg je?" vroeg de tor verwonderd, „jij in de lucht?" „Ja," zei de mier hoogst ernstig. „Maar dat is toch onmogelijk." „Ik zal je vertellen, hoe dat gegaan is. Ik had zin in blaadjes en was naar een stapeltje bladeren gelopen, Ik klim er op en ben net bezig om lekker te eten, als daar plotseling Dwarrelwind komt aangestoven, die het hele hoopje blaren opneemt en ons hoog in de lucht voert. Daar draaide hij ons wild in de ronde. Maar ik was helemaal niet bang." Plotseling houdt zij op en luistert. Toen kroop ze dieper onder het gras. De tor lachte: „Wat is er aan de hand? Waar ben jij ineens zo bang voor?" „Is dat niet de Dwarrelwind, die daar aankomt?" „Weineen, dat is zijn jongste broertje maar, die we gewoonlijk Zuchtje noemen". Werkelijk, daar hoorden zij hoe het riet, en lint hoge gras begonnen te zingen. Zuchtje kietelde hen met zijn zachte zweepje. Maar de kleine schelm kwam nader en bleef recht voor hen staan: „Waarom kruipen jullie weg"? vroeg hij lachend. „De mier is bang voor Dwarrelwind", antwoordde de tor. Daar moest Zuchtje hartelijk om lachen, en uitgelaten stoeide hij met de bloemen en grasjes. Dit is nu het sprookje van de Wind. Hadden jullie gedacht, dat er nog zoveel van te vertellen was? --- GEDACHTEN LEZEN. Je zegt tegen iemand: Jan, Piet of Klaas, denk aan een getal, maar zeg het nietl Klaar'? Mooi zo. Ik zal zeggen welk getal dat is! Kun je niet, zegt een brutaal mensenkind. Kan ik dat niet? Zul je zien. Nu dan, tel er in gedachten een bij. Neem het getal dat je nu gekregen hebt, dubbel, tel er weer eentje bij, en dan het getal, dat je het eerst in gedachten genomen hebt, er ook weer bij. En noem maar eens het eindcijfer, vriendje! Jij — de gedachtenlezer — trekt in stilte van het eindgetal 3 af, en dan is het derde gedeelte van de rest gelijk aan het geheime getal, waaraan de ander het eerst gedacht heeft. En als je dat getal nu noemt, is iedereen er van overtuigd, dat je een volleerde gedachtenlezer bent! Nu zal ik je nog even uitleggen, hoe het precies in elkaar zit: lemand heeft bijv. in stilte het getal 4 genomen. Tel er een bij. dan krijg je 5. Neem het verkregen getal dubbel, da's dus 10. Tel er een bij, wordt het 11 en dan het geheime getal, dus 4 erbij, wordt 15. Dit getal wordt hardop gezegd. , Nu trek jij er 3 at, wordt het getal 12. Neem er het derde deel van, is dus 4. Dit kunstje gaat bij alle getallen op! --- EEN OPZET-PLAATJE. Dit plaatje is echt iets voor de knutselaars onder onze lezers en lezeressen. Het is een leeuw, zoals je ziet. Eerst moet hij netjes worden uitgeknipt en daarna met naald en draad aan elkaar worden genaaid. Als hij klaar is, kan je hem net zo bewegen als de bonte harlekijn. Je ziet op de tekening ook hoe het draadje genaaid moet worden en hoe het losse stukje er aan komt te hangen, waar je straks — als alles klaar is — aan trekken kunt om het beest in beweging te brengen. Denk er aan. dat je de lipjes, die aan de leeuwenkop en aan de staart zitten, niet per ongeluk los knipt, want juist deze lipjes heb je natuurlijk het hardste nodig om het beest samen te stellen. En let verder goed op, dat je de delen zo aan elkaar naait, dat de gaatjes, waar de lettertjes bij staan, ook werkelijk op elkaar liggen. Dus het gaatje A op A, B op B, enz. Als je lust hebt, kan je de leeuw eerst nog kleuren ook En vergeet niet, om hem eerst op een dun stukje karton te plakken, voor je hem gaat uitknippen --- UIT DE BOUWDOOS VAN DE NATUUR. Een diertje dat 1½ c.M. lang is en rotsen doet ontstaan! Boven de daken zwermt in grote aantallen een mug, die met eigenaardige schokken, vooruit komt. De larve van deze mug heeft zoveel levensvatbaarheid, dat hij zelft in hete bronnen en zoutbronnen leven kan. Die larven zijn de eerste levende wezentjes, die in bergbeken, wanneer deze bij het smelten der gletchers ontstaan, leven. Je kunt ze vinden in de kleine waterdruppeltjes ,iv de mos-kussens op de daken der huizen, in het hars der dennen, op de mesthopen en overal, waar wat regenwater achterblijft Nu denk je misschien: „Wat zou dat, zon klein diertje. Dat is toch niets bijzonders!" Nu, ik zal je vertellen dat het een héél bijzonder diertje is! Want het is een bouwmeester, die stenen maakt! Is dat soms niet bijzonder? We weten, dat koralen, wormen, mossels en sprinkhanen, die eigenschap bezitten. Bij de larven van de muggen, die ik hierboven noemde, is die eigenschap pas kortgeleden vastgesteld. Die larve Is IJf c.M. lang en woont op"~-«~--stenen, die op de bodem der bergbeken liggen. Zij spint een buis van 1H c.M. lengte, waarvan ze het ene eind op de steen kleeft. In die buis gaat het diertje nu zitten, en gaat zich daar verpoppen. In het water is een zekere hoeveelheid kalk, en die kalk zet zich vast om dat larvenbuisje. Wanneer het voorjaar aanbreekt, breekt de larve, die ondertussen mug is geworden, door dat kalkbuisje. Het lege buisje blijft achter. Er is natuurlijk niet één larfje, die zon buisje maakt, maar er zijn er een heleboel, en om al die buisjes zet zich de kalk vast. Zo groeit de steen, langzaam natuurlijk, maar o zo zeker! En zo zijn in de loop der tijden de kalkrotsen en de riffen ontstaan Die rotsstenen kan men makkelijk in platte stukken slaan, alleeu echter op die plaatsen, waar de buisjes samenkomen. Wanneer de kalk in zoutzuur opgelost wordt, blijft het werk der larven achter, dat je samen kunt drukken, net als een spons! Zie je wel, dat óók die kleine diertjes niet voor niets leven? --- JUWEELTJE EN HET BEEST. Lang geleden leefde er eens eea schatrijk en bekend koopman, die zes kinderen had — drie zoons en drie dochters. De dochters waren zeer mooi; maar de jongste was daarbij zo lief en aanhankelijk en zoveel zachter dan de anderen, dat het iedereen opviel. En zo was zij altijd geweest, van haar prille jeugd af. - Toen zij nog klein was, had haar vader haar dikwijls gekscherend „Pronkjuweel" genoemd, omdat zij een werkelijk buitengewoon mooi. en lief kindje was. De andere mensen hadden die naam overgenomen en een tijd lang noemde iedereen haar „pronkjuweel". Langzamerhand echter was men de naam gaan verkorten en tenslotte noemde iedereen haar „Juweeltje". Onder die naam was zij nu wijd en zijd in de omgeving bekend. ledereen hield van Juweetlje, want er was niemand die zich ook maar over het geringste ten opzichte van haar te beklagen had. Alleen haar beide zusters waren niet altijd even vriendelijk voor haar. Zij hadden te dikwijls de lof van haar jongste zusje moeten horen verkondigen en zij waren ten leste wel een beetje ijverzuchtig op haar. De beide oudere meisjes vonden, dat haar vader Juweeltje veel te veel voortrok en zij begrepen niet, waarom haar zusje zo bijzonder in zijn gunst stond. Misschien echter zou haar vader veel meer van zijn oudste dochters geil ouden hebben, als zij maar niot zo trots waren geweest en vaak ook zo onvriendelijk. Maar zo verstandig om dat te beseffen, waren de meisjes helaas niét! (Hier heb Je Juweeltje in een mooi lichtblauw onderjurkje. Haar kousen zijn licht koffie-kleurig en haar schoentjes zwart. Aan haar haar behoef je niets te kleuren, want zoals je ziet: dat is zwart! De volgende maal krijgen jullie ecu prachtige jurk voor Juweeltje. Kleuv dus nu haar onderjutkje maar vast.) (Wordt vervolgd). --- Vrijdag 14 Febr. 1936. HET HUIS MET DEN PIJL Naar het Engelsen van A.E.W. MASON. Doof Jhr. R.H.G. NAHUYS. HOOFDSTUK I. Brieven van beteekenis. 1 Mrs. Frobisher & Haslitt, de advocaten, die hun kantoor aan de oostzijde van Russel Square hadden, telden onder hun cliënten een groot aantal, die belangen bezaten in Frankrijk. De firma was zeer trotsch op dit deel van de zaken, die onder haar behandeling vielen. „Het verleent ons een plaats in de geschiedenis," placht Mr. Jeremy Haslitt te zeggen. „Want deze zaken dagteekenen van het jaar 1806, toen Mr. James Frobisher, destijds onze zeer bekwame oudste firmant, de ontsnapping bewerkstelligde van honderden Britsche onderdanen, die door het edict van den Eersten Napoleon in Frankrijk werden tegengehouden. De firma verwierf den dank der Regeering, en heeft zoo gelukkig mogen zijn, de aldus aangeknoopte relaties te behouden. Dit gedeelte van de zaken wordt altijd door mij persoonlijk behandeld." Dientengevolge bevonden zich onder de brieven, die door de post dagelijks voor mijnheer Haslitt bezorgd werden, in den regel verscheidene, die op de enveloppe een donkerblauwen Franschen postzegel droegen. Dezen morgen in het begin van April evenwel, was er slechts één. Zij was beschreven met een fijne, onvaste hand, die aan mijnheer Haslitt onbekend was. Doch zij droeg het poststempel Dijon, en mijnheer Haslitt scheurde haar tamelijk ongeduldig open. Te Dijon had hij een cliënte, een weduwe, Mevrouw Harlowe, omtrent wier gezondheid hij slechte berichten had ontvangen. Het bleek, dat de brief in haar huis was geschreven, doch niet door haar. Hij kwam uit La Maison Grenelle, en de advocaat zocht snel naar de onderteekening. „Waberski?" mompelde hij, de wenkbrauwen fronsende. „Boris Waberski?" En daarna, zich den briefschrijver herinnerende, „Hoho! Jawel!" Hij ging in zijn stoel zitten en begon te lezen. Het eerste gedeelte van den brief was bloemzoet en vol complimentjes, doch halfweg de tweede bladzijde werd de bedoeling zoo helder als kristal. Het was te doen om vijf honderd pond. De oude Haslitt glimlachte en las voort, terwijl hij, onder, het lezen, een eenzijdig gesprek hield met den schrijver van den brief. „Ik ben zeer om geld verlegen," schreef Boris, „en... ' „Dat geloof ik best," merkte mijnheer Haslitt op. „Mijn beminde zuster, Jeanne-Marie," ging de brief voort. „Schoonzuster," verbeterde mijnheer Haslitt. „ kan niet lang meer blijven leven," vervolgde Boris Waberski, „ondanks alle zorgen en oplettendheden waarmede ik haar omring. Zooals u bekend zal zijn, heeft zij mij een groot deel van haar vermogen vermaakt. Dat is dus reeds zoo goed als van mij, niet waar? Dit mag gerust gezegd en aldus opgevat worden. Men moet met de feiten rekening houden. Zend mij dus per aangeteekenden brief een weinig van het mijne, en aanvaard hiermede mijn eerbiedige groeten." De glimlach van mijnheer Haslitt ging in een breeden lach over. In een van zijn blikken trommels berustte, een afschrift van het testament van Jeanne- Marie Harlowe, behoorlijk opgemaakt ten overstaan van haren Franschen notaris te Dijon, en waarbij iedere stuiver dien zij bezat, onvoorwaardelijk werd vermaakt aan Betty Harlowe, de nicht en aangenomen dochter van haar echtgenoot. Jeremy Haslitt kreeg bijna lust, den brief tot snippers te verscheuren. Hij vouwde hem op; zijn vingers hadden reeds een scheur gemaakt in de vouwen, toen hij van gedachten veranderde. „Neen," sprak hij tot zichzelf. „Neen! Met de Boris . Waberski's kan men nooit weten," en hij sloot den brief weg in een vakje van zijn privé brandkast. Hij was zeer in zijn schik dit gedaan te hebben. toen hij drie weken later in de overlijdensberichten van de Times de aankondiging las, dat Mevrouw Harlowe was overleden, en hij een groote kaart ontving met breeden rouwrand, naar Fransche gewoonte. waardoor Betty Harlowe hem uitnoodigde tot bijwoning van de begrafenis te Dijon. De uitnoodiging was louter voor den vorm. Hij kon Dijon ter nauwernood tijdig voor de plechtigheid hebben bereikt, zelfs indien hij onmiddellijk was vertrokken. Hij stelde zich tevreden met het schrijven van een paar regels, waarin hij het meisje zijn oprecht leedwezen betuigde, en schreef tevens een brief aan den Franschen notaris, waarin hij de diensten van zijn kantoor ter beschikking van Betty stelde. Vervolgens wachtte hij af. „Binnen een week zal ik van dien schalk Boris hooren," dacht hij, en binnen een week hoorde hij werkelijk van hem. Het handschrift was fijner en onvaster dan ooit; nijd en verontwaardiging hadden het Engelsen van Boris Waberski parten gespeeld; ook verdubbelde hij thans zijn eisch. „Het is haast niet te gelooven," schreef hij. „Geen rooden duit heeft zij aan haar liefhebbenden broeder nagelaten. Er is hier iets voorgevallen wat mij niet aanstaat. Thans moet ik duizend pond hebben, per aangeteekenden brief. „Je hebt het altijd zwaar te verantwoorden gehad in deze wereld, mijn arme Boris," heeft zij nog tegen mij gezegd, terwijl haar lieve oogen nat waren van de tranen. „Doch in mijn testament zal ik dat ruimschoots goed maken." En nu — geen steek! Natuurlijk spreek ik daar een woordje over met mijn nichtje — ach, die hartelooze! Zij knipt met haar vingers naar mij! Is dat een manier van doen? Duizend pond, Meester Haslitt! Anders zult ge eens wat beleven! Ja zeker! De menschen knippen met de vingers naar Boris Waberski. zonder dat het geld kost. Aldus: duizend pond per aangeteekenden brief, of herrie," en ditmaal verzocht Boris Waberski mijnheer Haslitt niet, zijn eerbiedige groeten te aanvaarden, tusschen de regels door, of openlijk, doch had hij zijn handteekening met een spattende pen, die een groote vlek gemaakt had, onder den brief gekrast. Over dezen brief lachte mijnheer Haslitt niet. Hij wreef de palmen van zijn handen zacht tegen elkander. „Dan zullen wij ook deze of gene herrie moeten maken," sprak hij snel, en hij sloot den tweeden brief weg bij den eersten. Doch het viel mijnheer Haslitt een weinig moeilijk, zijn hoofd terstond bij zijn werk te bepalen. Dat kleine meisje was daarginds in dat groote huis te Dijon, zonder één van haar landgenoolen bij haar! Hij stond eensklaps uit zijn stoel op en ging over den corridor naar het kantoor van zijn jongeren deelgenoot in de firma. „Jim, je bent dezen winter te Monte-Carlo geweest," zeide hij. „Ja, een week," antwoordde Jim Frobisher. „Ik meen je gevraagd te hebben toen een bezoek te brengen aan een cliënte van ons, die daar een villa bezit — Mevrouw Harlowe." Jim Frobisher knikte toestemmend. „Ik ben daar ook geweest. Doch Mevrouw Harlowe was ziek. Er was een nichtje, doch deze was uit." „Je hebt dus niemand gesproken?" vroeg Jeremv Haslitt. „Neen, dat is niei juist," verbeterde Jim. „Ik zag een vreemden snuiter die naar de deur kwam, om Mevrouw Harlowe te verontschuldigen — een Rus." „Boris Waberski." voltooide mijnheer Haslitt. „Zoo heette hij." Mijnheer Haslitt was er bij gaan zitten. „Vertel mij eens wat van hem, Jim." Jim Frobisher zat eenige oogenblikken recht voor zich uit te kijken. Hij was een jonge man van zes en twintig jaren, die eerst sedert het vorige jaar deelgenoot in de firma geworden was. Hoewel kordaat genoeg wanneer snel handelen werd vereischt, ging hij zeer omzichtig te werk bij beoordeeling van het karakter van anderen; en een zeker ontzag, dat hij voor den ouden Jeremy Haslitt koesterde, deed hem nog omzichtiger zijn, wanneer het zaken betrof. van de firma. Eindelijk kwam zijn antwoord. „Hij is een lange, slungelachtige kerel, met ruige, grijze haren, die als pieken boven een smal voorhoofd zijn geplant en met een paar woeste oogen. Hij deed mij denken aan een marionet, waarvan de draden een beetje los zijn gespannen. Ik houd het er voor, dat hij wat overdreven en licht voor aandoeningen vatbaar is. Met zeer lange vingers, die bruin waren van de sigaretten-eindjes, stond hij aan zijn knevel te plukken. De soort van man, die voor niets zou terugschrikken, indien het er op aan kwam." Mijnheer Haslitt glimlachte. „Precies zooals ik hem mij had voorgesteld." „Maakt hij het u lastig?" vroeg Jim. „Tot dusver nog niet," antwoordde mijnheer Haslitt „Doch Mevrouw Harlowe is overleden, en. thans vrees ik, dat hij het mij lastig maken zal. Speelde hij ook aan de groene tafels?" „Ja, en tamelijk hoog ook," zeide Jim. „Ik veronderstel, dat hij leefde op kosten van Mevrouw Harlowe." „Dat vermoed ik ook," hernam mijnheer Haslitt, terwijl hij eenige oogenblikken in gepeins bleef zitten. Toen liet hij volgen: „Het is jammer, dat je Betty Harlowe niet ontmoet hebt. Toen ik vijf jaren geleden naar het Zuiden van Frankrijk op weg was, heb ik een bezoek gebracht aan Dijon; Simön Harlowe, de echtgenoot, was destijds nog in leven. Betty was een bakvisch. met lange beenen in een paar zwart zijden kousen, een bleek, frisch gelaat en donkere haren en groote oogen — een vrij aardig, knap ding." Mijnheer Haslitt schoof onrustig in zijn stoel heen en weer. Dat oude huis met zijn grooten tuin vol kastanjeboomen en sycamoren, en dat meisje daar alleen met een gegriefden en halven gek van een --- „Wanneer ik te veel gedronken heb, herken ik zelfs mijn familie niet meer!" „Ja, de oude, beproefde huismiddeltjes zijn toch maar het beste!" Holite Humor, Londen. Wimpie: „Moeder, ik heb voor postbode gespeeld. In iederen brievenbus heb ik een brief gestopt!" Moeder: „Waar heb je die brieven gevonden, Wimpie?" Wimpie: „In uw kast moeder; er zat een blauw lintje omheen gewonden!" ...Marie, ben je met iuke al builen geweest?" „Ja mevrouw!" „Waar ben je met mijn lieveling heen geweest?" „In den tuin. Ik heb hein een tijdje aan de waschli.jn gehangen, mevrouw I" Weekly Telegraph, Sheffield. Moeder: „Heb je je zusje een stukje van den appel gegeven?" Wimpie: „Zeker moeder, het beste stukje" Moeder: „Hel beste stukje?" Wimpie: „Ja, het stuk met de pitten, dan kan ze voor zich zelf een appelboom planten!" Mevrouw: „Dus Mina, je denkt dat] zijn huwelijksplannen ernstig gemeend: zijn?" : Mina: „Zeker mevrouw, telkens! wanneer we uitgaan, staat hij toe, datl ik betaal!" i Holite Humor, Londen, j ---