VOOR DE JEUGD DE DRIFTKOP. Jan de Boer, president en captain van de voetbalclub W.E.O. — Worstel en Overwin — ging eens even in zijn trappers staan, om Hans Walsem, die voor hem uitreed, in te halen. Spoedig was hij hem opzij. „Hallo, Hans," groette Jan. „Hallo," zei Hans, „waar kom jij ineens vandaan gedoken?" „Ik reed achter je aan en zag je schuiven. Ik wou je wat zeggen. Aanstaanden Zaterdag spelen wij tegen „Sport", dat weet je, hé? Nu heb ik zoo hooren vertellen, dat de spelers van die club er nogal eens een handje van hebben, ruw te gaan optreden, als zij aan de verliezende hand raken. Wees jij in dat geval nu eens verstandig en houd je bedaard. Hoe kalmer wij te werk gaan, hoe meer kans we hebben, dat we hen uitputten. Bovendien weet ik, dat er verschillende spelers en spelleiders van grootere clubs zullen komen kijken, waardoor wij door kalm te spelen een goed figuur zullen slaan en de kans krijgen in een of andere sterkere club te worden opgenomen. Gezien onze clubkas, zou dat wel prettig zijn, lijkt me." „Wel ja, natuurlijk, ik beloof het je, hoor," lachte Hans gemoedelijk. „Wees nu niet te voorbarig met je beloften!" waarschuwde Jan. „Jij bent zoon verschrikkelijke driftkop en ik weet maar al te goed, hoe een kleinigheid jou zóó van de kook kan brengen, dat je dingen zoudt gaan doen, waar je naderhand spijt van kunt hebben." Hans' gezicht betrok. Hij voelde, dat Jan's waarschuwing en vrees niet heelemaal ongegrond waren. Spijtig herinnerde hij zich, hoe hij de vorige week een kleineren jongen een klap om de ooren gegeven had, omdat de kleine vent hem per ongeluk met de punt van een stokje tegen de wang geraakt had. Het had weliswaar even pijn gedaan, zijn wang gloeide, maar intusschen had hij moeten bedenken, dat het per ongeluk gebeurde, en dat de daad door een veel kleinere jongen verricht werd. Beschaamd keek hij eens tersluiks Jan's richting uit, om te zien, of zijn vriend misschien ook nog aan die minder moedige daad dacht. Doch Jan reed vroolijk fluitend naast hem voort en scheen reeds lang weer vergeten te zijn, waarover het gesprek gevoerd werd. Hans behoorde tot een van de beste spelers van W.E.O. en daaraan was het te danken, dat hij nog altijd deel uitmaakte van het voornaamste elftal. Ze konden hem moeilijk missen. Toch waren er meermalen stemmen opgegaan, dat het, als Hans zich niet beter leerde beheerschen, misschien wel zoo goed zou zijn, om hem niet meer in het team op te nemen. Herhaalde malen hadden spelers van andere clubs reeds geklaagd over het somtijds meer dan onsportieve optreden van den back van W.E.O. Het typeerende was wel, dat Hans een uiterst bekwaam speler was, met een bijna onfeilbaar schot, zoolang hij kalm was. Gebeurde er echter iets, dat zijn misnoegen opwekte, dan kon hij ineens overslaan in een woedende onbesuisdheid, die èn zijn spel te niet deed èn de reputatie van zijn club in gevaar bracht. Men moest echter toegeven, dat hij eerlijk zijn best deed zich te beteren. De laatste wedstrijden waren zonder de minste stoornissen verloopen en in de club was men van meening, dat Hans zijn drift langzamerhand de baas geworden was. Het voorval echter met den kleinen jongen, had Jan's vertrouwen daarin weer erg geschokt en zoo kwam het, dat hij het noodzakelijk vond Hans eens vriendschappelijk te waarschuwen. Jan had aan geen doovemans ooren gepraat en Hans nam zich stilletjes en ernstig voor, alles te zullen vermijden, wat een minder prettig gevolg zou kunnen hebben. „Je hebt gelijk, dat je er over begon, Jan," bekende hij ruiterlijk, „maar ik herhaal nogmaals, dat ik mijn best zal doen, zoo kalm mogelijk te blijven. Ik weet bet zelf wel; ik ben een vreeselijke driftkop en dat moet er nu maar eens uit." „Allright, Joh," zei Jan lachend, „neem het niet te ernstig op, ik wilde je alleen maar eens even waarschuwen. Kom je vanmiddag trainen?'" „Hoe laat?" „Om een uur of dri „Afgesproken! Tot vanmiddag dus!" „V>ag! Tot vanmiddagt" Hiermede reed Hans een zijstraat in, zoodat hij spoedig thuis was. Toon hij zijn I in de gang wilde zetten, bleef een van zijn trappers haken aan de deurpost. Hans, di