Hij wees naar een kleine, zandige, met riet begroeide landtong aan den overkant van de kreek. „Daar moet je heenvaren met de schuit. Tegen half zeven vliegen de eenden vlak boven je hoofd en als je je goed verdekt hebt opgesteld, heb je minstens tweemaal kans een koppel onder schot te krijgen." Ik knikte goedkeurend. „Waar kan ik je na afloop vinden?" vroeg ik. Hij knikte met zijn hoofd naar rechts. „Wij zullen wel aan het strand zijn, verder op. Zou je den weg naar huis kunnen vinden?" „Nu, dat denk ik wel," zei ik glimlachend. Het Idee, om op drie kilometer afstand van Woodford in een rietboschje op een slijkerig moeraspuntje te worden aangevallen, kwam mij wel gezellig voor. „Misschien heb je er dan niet op tegen, alleen naar huis te gaan na afloop. Wij behoeven dan niet dien grooten omweg te maken, om weer hierlangs te komen. Om de eenden behoef je je niet te bekommeren. Als je ze in de schuit wilt deponeeren, zal ik een van de menschen last geven, hierlangs te gaan om ze thuis te brengen." „Wij zullen hem met een vrachtwagen laten komen," schertste Vane. Zij verwijderden zich en lieten mij met mijn roem alleen achter. Een paar minuten lang bleef ik hen nastaren, toen zij langs de kreek hun weg vervolgden en ik vroeg mij nieuwsgierig af, welke aangename verrassing op al die toebreidselen van Maurice zou volgen. Dat er een of ander onheil op handen was, geloofde ik zeker, maar het was moeilijk met juistheid te gissen, welken vorm het zou aannemen. Ik liet mijn oog nog eens over den omtrek gaan. Zoover ik kon zien, was er behalve het plekje, dat Maurice mij had aangewezen en de lange streep land aan den tegen.overgestelden kant, nergens een schuilplaats te ontdekken, groot genoeg, om een konijn te herbergen. Van Billy zag ik geen spoor; indien hij in een boot rondzwalkte, dan moest het links af om de bocht van de kust zijn, waar de zeewering vooruitsprong. Ik maakte de schuit los, stapte er in en stak van wal. Overwegende, dat indien het gevaar daar dreigde, het beter was, te zorgen op de aangewezen plaats te zijn, voor de andere leden van het gezelschap buiten het bereik van eenig geluid waren, maakte ik zooveel mogelijk haast. Vork en Vane zouden dan tenminste iets hooren en mijn veiligheid was dus goed verzekerd. Eenige riemslagen brachten mij op de plaats mijner bestemming. Het eilandje, ofschoon dik met riet begroeid, was klein genoeg om te constateeren, dat ik het geheel voor mijzelf had. Ik maakte de boot aan iets knoestigs vast en na nog eens de vier windstreken onderzoekend te hebben gefixeerd, zocht ik tusschen het riet een plaatsje, waar ik kon gaan zitten, om de eenden en wie weet wat nog meer, af te wachten. Ik had daar misschien tien minuten gezeten toen uit de richting van de smalle strook land, het sombere, droefgeestige geluid van een schreeuwenden wulp mijn ooren trof. Ik nam mijn geweer op en wilde voorzichtig opstaan. Toen ik dit deed, kreeg ik een plotselinge ingeving, waarvoor ik de Voorzienigheid niet dankbaar genoeg kan zijn. Ik liet mij in mijn half opstaande houding weer zakken en toen ik weer op mijn oude plaats zat, nam ik mijn slappen vilten hoed van mijn hoofd en plaatste hem op den loop van mijn geweer. Daarna stak ik hem langzaam en voorzichtig omhoog, tot hij boven het riet uitstak. Pang! Weg vloog de hoed met een gat in 't midden, en in hevige trilling in mijn arm deed mij begrijpen, dat een gedeelte van den loop den hoed achterna was. Bliksemsnel liet ik het geweer omlaag zakken, legde het op den grond en maakte daarna onmiddellijk een sprong in de lucht, waarna ik languit tusschen het riet bleef liggen. Het was een truc, welke bij de slimme Indianen in Bolivia dikwijls werd toegepasl, mef de "Bedoeling hun argeloozen tegenstander in den waan te brengen, dat zij doodelijk getroffen zijn en hen zoo onder het bereik van hun steeds gereed mes te lokken. Zoo iets dergelijks speelde mij ook door mijn hoofd en met een boosaardig glimlachje van voldoening, ontdekte ik, dat een der geweerloopen geheel onbeschadigd was. Ik haalde het patroon van den beschadigden loop er uit en kroop toen sluipend als een poema zoo vlug mogelijk vooruit tot ik den rand van het eiland had bereikt. Toen keek ik door een kleine opening in het riet voorzichtig en scherp in het rond. Van de smalle streep land links werd juist een bootje in de kreek gestuurd. Er waren twee mannen in en zelfs op dien afstand kon ik onderschelden, dat de eene zonder eenigen twijfel de Italiaansche heer was, over wien Billy gesproken had. Den andere, die een geweer in zijn hand had, herkende ik als mijn vriend uit Park-Lane. Voor een scheeven roeier deed de groote kerel de boot tamelijk goed vooruitgaan. Hij stevende vrij vlug door de kreek in mijn richting. De roeier zat gebukt tusschen zijn riemen en de passagier hield zijn geweer klaar voor onmiddellijk gebruik. Blijkbaar kwamen zij hun werk afmaken. Met een tevreden glimlach schoof ik een weinig achteruit en verstopte mij achter een dikken rietbos, waarna ik mijn geweer zoover vooruit stak, dat slechts het uiteinde van den loop gelijk met den buitenkant van het riet was. Geen gevoel van genade of barmhartigheid beroerde ook maar het minst mijn hart, niettegenstaande ik persoonlijk weinig wrok tegen mijn bezoekers koesterde. Het was Northcote en niet mij, dien zij in werkelijkheid trachtten neer te schieten en de redenen, welke hun daartoe noopten, waren zeer gegrond waarschijnlijk. Desondanks was het mijn vaste voornemen, ze beiden zoo zorgvuldig mogelijk neer te leggen, zoodra zij maar even onder behoorlijk bereik van mijn zwaar jachtgeweer kwamen. Indien ik van moord aangeklaagd zou worden, dan had ik mijn doorschoten hoed als getuige a décharge en per slot van rekening, als een zekere doode aan den eenen kant van de weegschaal ligt, heeft het geen nut zich over den anderen te bekommeren, 't Was wettige zelfverdediging. Zij kwamen al dichter en dichterbij en ik zag den roeier naar het eiland sturen, terwijl de andere met zijn vinger aan den trekker van zijn geweer, zijn hoofd in alle richtingen van het eiland heen en weer draaide. Voor een ondeelbaar oogenblik meende ik, dat mijn truc ontdekt was en ik haalde den haan over, zonder verdere dingen af te wachten. Juist in die seconde tusschen overhalen en afschieten, klonk het krakend geluid van een Mauserpistoolschot en zag ik een grooten splinter aan den linkerkant van de boot, vlak bij den roeier afvliegen. Met een vloek draaide de groote kerel de boot om en roeide wat hij roeien kon terug, terwijl de andere zijn geweer afvuurde in de richting, vanwaar de kogel kwam. Ik verzeker U, dat ik geen tijd liet verloren gaan. Ik trok mij uit mijn hinderlaag terug en kroop zoo vlug mogelijk door het riet naar het uiteinde van het eiland en daar zag ik, zooals ik verwachtte, mijn trouwen Billy. Hij had zijn riemen binnen gehaald en lag op zijn knieën in zijn boot, met zijn reuzenpistool op de teleurgestelde vluchtelingen te mikken. „Schei maar uit, Billy!" riep ik jubelend. Onmiddellijk ging het pistool omlaag en het volgende oogenblik uitte hij een victoriekreet en stuurde zijn bootje naar het eiland. „Verdraaid, Jack!" riep hij, toen de boot aan wal stootte. „Ik dacht heusch, dat ze je ditmaal te pakken hadden. Kijk die ellendelingen eens!" Hij wees naar de kreek, waar onze gewezen aanvallers zi,ch uit de voeten maakten, en wel met een drift en snelheid, die hen bij een roeiwedstrijd zeker in aanmerking hadden doen komen, voor het kam- ploenscïïap. Dan ging ïïij op een bos riet zitten ca brak in schaterlachen uit. „Goede hemel," hijgde hij, want hij was nog niet geheel op adem na zijn lachbui. „Jack, m'n jongen, ze zijn met jou nog niet klaar als ze willen schieten. Je hebt er mij ook in laten loopen. Ik zou gezworen hebben, dat ze je den kogel hadden gegeven." „Als je daar niet gepatrouilleerd had, Billy," zei ik, „zou ik hen zeker neergeschoten hebben. Jij hebt het gelukkig verijdeld, dat ik bloed moest vergieten." „Ik had ze zelf ook wel kunnen raken," lachte hij. „Die Zuid-Amerikaan met zijn geweer was heelemaal de kluts kwijt. Hoe is alles toch ln zijn werk' gegaan?" Ik verschafte hem zoo kort mogelijk de verschillende feiten. „Het was een voorop gesteld plan," eindigde ik", „dat lijdt geen twijfel. Zij zouden mij dood gevonden hebben, als ik ooit gevonden zou zijn. Guarez en zijn makker zouden verdwenen zijn en Maurice, die een prachtig alibi kon aantoonen, zou universeel erfgenaam geweest zijn. 't Is me een rare wereld, Billy." „Dat is zeker," zei Billy hoofdschuddend, „maar gelukkig wordt er nog al eens een bok geschoten. Ilc zag het geheele verloop. Ik meerde mijn boot vast aan den zeekant bij die bocht daar, en klauterde tot den bovenrand. Ik zag je naar het eilandje overvaren en ik wilde juist naar je toekomen, om je gezelschap te houden, toen die gemeene schurk dat schot loste. Ik dacht dat je er geweest was, Jack. Je maakte die luchtsprong zoo duivelsch natuurlijk, dat ik er werkelijk inliep." „Ik hoop, dat je bedroefd was," zei ik. „Bedroefd?" lachte Billy. „Ik moet zeggen, dat ik" razend was; als je niet als een duiveltje in een doosje te voorschijn was gekomen, zou ik in mijn blinde woede die twee Zuid-Amerikanen meer lood ge-j geven hebben dan tien zulke schavuiten kunnen bergen." „Ik ben blij, dat je het niet gedaan hebt, Billy," antwoordde ik, „want ik ben voornemens als het noodig is, zelf iets in dien geest te doen." Toen keek ik op mijn horloge. „'t Is half zeven," zei ik. „Dat is het uur, waarop de eenden behooren te komen, maar ik vrees, dat zij bang geworden zijn." „Dat geloof ik ook," zei Billy. „Als ik eend was, bleef ik de eerste veertien dagen hier uit de buurt. Je moest met mij meegaan naar den hoek, dan gaan wij dwars door het veld, naar Woodford en drinken daar samen een borrel. Je kan gemakkelijk om acht uur thuis zijn." „Goed," zei ik. „Als ik een beetje laat ben, zal het mijnheer in spanning houden. Het is niet waarschijnlijk, dat hij zijn handlangers heeft gezien, dus zal het voor hem een aangename verrassing zijn, als ik gezond en wel kom binnenvallen." Ik liet mijn boot aan haar lot over. (Ik was niet in een stemming om de drijvers van Maurice eenige overbodige moeite te besparen) en wij staken in de boot van Billy van wal en roeiden vlug naar de kreek. Er was geen spoor van onze vrienden te vinden, maar het geluid van ver verwijderde schoten bewees ons, dat mijn jachtgenooten druk met de eenden bezig waren. „Ik zou wel eens willen weten, of Maurice raak' schiet," zei ik grinnikend. „Hij moet ongetwijfeld onze schoten gehoord hebben en ik veronderstel, dat hij denkt, dat het spel gewonnen is. Mij dunkt, 't moet wel eenigszins op iemands zenuwen werken, zoo pardoes een fortuin te bemachtigen." „'t Is anders geen fortuintje om de gevolgen af te moeten wachten," verklaarde Billy. 't Zou me wel een pond waard zijn, zijn gezicht te zien, als je thuis komt." (Wordt vervolgd)'. --- „Maar uw luipaard heeft immers geen gevlekte huid." „Nee, want hij was zoo smerig, dat ik hem duchtig gewasschen en een ander kleurtje gegeven heb." Passing Show, Londen. Dokter: „U loopt gevaar bronchitis te krijgen. Ik raad U aan op uw kamer te blijven." Parvenu: „In welke dokter? Ik heb wel dertig kamers." Dublin Opinion. Schuldeischer: „Je zegt, dat je vader uitgegaan is, maar ik zie zijn hoed hangen." Zoon van den schuldenaar: „Ja maar hij kan niet in de kleerkast staan, wanneer hij zijn hoed op heen.'' Passing Show, Londen. Hij: „Heb je een knoop aan mijn smoking genaaid?" Zij: „Ik kon den knoop niet vinden en heb daarom het knoopsgat maar dichtgenaaid." Everybodys Weekly, Londen. VVini: „Ik zal de pop nemen, maar ik moet een valhelm voor haar hebben, want ik wil ze per luchtpost naar mijn klein nichtje in Indië sturen." .Weekly felegraph, Sheffield. --- KERSEN IN FLESSCHEN. De kersen wascht men en haalt er de stelen af en pit ze naar verkiezing. Dan doet men ze in schoone flesschen Deze vult men met water en suiker (lA liter en 1 mis suiker). Dan sluit men ze goed af en pasteuriseert ze twintig minuten op 80 & 90 graden Celsius. --- VAN EN VOOR DE VROUW ALS HET SEIZOEN VORDERT.... HERFSTNIEUWS. (Boor onze Weldon Mode correspondente). Ditmaal zullen we eenig nieuws omtrent de komende herfstmode verklappen. Kragen en manchetten zullen ook in het naseizoen er erg op aan komen; daskragen zullen zeer in de mode zijn. En de fantasiekraag, die in den nek op staat en zoo geknipt is om breede revers te krijgen, zal op de aardigste herfstjassen gedragen worden. Ook op de mouwen zal nog steeds nadruk worden gelegd; het bovenstuk gewoonlijk heel glad en eenvoudig, de versiering voornamelijk tusschen de elleboog en de pols. De belangrijkste rol aan of op onze naseizoenjassen zullen dus de kragen en de manchetten spelen. De lengte van de rokken zoowel als van de jassen zal ongeveer halverwege de knie en de enkel zijn. Nieuwe kleuren blauw en grijs zal men zien, met donkerbruin bont gegarneerd, hoewel er soms grijs bont op een blauwe jas zal worden gedragen. De hoeden zullen in hoofdzaak chapelleriestijl blijven en altijd tegen één kant van het hoofd geplakt worden gelanceerd, 't Matelot en baretachtige model zal in de mode blijven. Lichte vilt- en tweedhoedjes zullen bij sportkleeren gedragen worden; onder de herfstkleuren vallen het meest op vlammend rood, goud, bruin, beige en veel blauw. Italiaansch stroo is op 't oogenblik zeer populair, ofschoon garnituurtjes van hoed, das en taschje van linnen, piqué of crêpe-de-Chine veel worden gezien. Satijnen hoedjes worden voor chique lunches en soms om mee in 'n restaurant te gaan eten gebruikt. Jonge vrouwen blijven dol op de coquette kleine voiletjes, die alleen het voorhoofd en de oogen bedekken. Het slank strak aangesloten figuurtje voor avonddracht is aan 't verdwijnen, de wijdte begint vaak boven de heuplijn bij de nieuwe avondjurken. De avondjurken met bloote rug zijn eveneens aan het verdwijnen, vele lijfjes zijn beslist hooger geknipt. Er worden nog veel pofmouwen aan avond japonnen gezien, evenals kleine capemouwtjes, onder de armen weggeknipt. Er zullen veel metalen loovertjes en steentjes worden gebruikt om mee op te werken. Katoenen en linnen avondjurken zullen en vogue blijven tot we een heel eind in den herfst zijn, terwijl ze dan plaats zullen maken voor jurken van kunstzij en zijden piqué. De drie jurken op deze pagina zijn natuurlijk om op het oogenblik gedragen te worden en kunnen van katoen, van linnen, van piqué of van kunstzij zijn. De eerste, no. 30353, heeft de modieuze epaulette-coupe die door de lijn van den capekiraag wordt aangeduid. 4.50 a 4.75 M. stof van 100 c.M. breed voor het patroon van deze jurk. Maat 40-50. Gestreepte zij of katoen maakt een geestig kleurcontrast op jurk no. 30033. Deze jurk heeft 'n geheel tot onder aan den rok toe doorloopende voorbaan, van boven afgemaakt met een kleine strik van het materiaal van de jurk met 'n knoop er op. Maat 40—50; 2.75 a 3.25 M. stof van 100 c.M. breed effen materiaal en % M. a 90 c.M. van 100 c.M. breed gestreept materiaal. Pofmouwtjes zijn een modetrek van de derde jurk, no. 30293, en het over elkaar geslagen lijfje heeft een kraaglooze halslijn. 4 a M. stof van 100 c.M. breed moet men koopen voor dit patroon. Maat 40—50. De bovenstaande Weldon-knippatronen zijn onder opgave van het desbetreffende no. alleen verkrijgbaar bij de N.V. Van Ditmar's Couranten Import- en Kiosken Onderneming, Schiekade 82, Rotterdam. Kosten 85 cent per stuk. --- EEN PAAR WENKEN VOOR UW ZUIGELING BIJ WARME DAGEN. Zorg voor een koel verblijf; sluit de directe zonnewarmte zoo noodig buiten, niet door dunne tule schuif- of ophaalgordijnen, maar met buitenblinden of zonneschermen. Ventileer niet aan de zonzijde, maar zooveel mogelijk in de schaduw of na zonsondergang. Breng den zuigeling zoo noodig naar een ander, koeler gedeelte van de woning en houd geen rekening met „mooie kamers" of dergelijke. Meer aangewezen kunnen soms lijken de kelder of 'n sousterrain. Zorg voor losse, luchtige kleeding, zoodat de huid allerwegen kan uitwasemen. Geen gummi-broekjes, geen hoofdluiers. Hoofd, armen en beentjes onbedekt. Een luchtige stof voor de noodzakelijke bedekking. Geen kapok of donzen kussentjes of dekbed jes, geen zware wollen of gevulde katoenen dekentjes. Warmwaterkruikjes, uitstekend op hun plaats in winter en voor- en najaar, behooren des zomers achterwege te blijven. Breng zoo dikwijls en lang mogelijk het kind in de buitenlucht; in wieg of wagen of kinderbox. Baad en wasch de kleine des zomers nog meer dan anders. „Verzwakking" door dergelijke maatregelen heeft een deskundige nog nooit in werkelijkheid waargenomen. Naast de heilzame afkoeling komt hier nog de reinheid als factor van groote beteekenis bij. Laat het kindje meer drinken dan anders, maar juist niet van zijn gewone voedsel: een dronk koel water of thee, karnemelk of citroenkwast. Men moet eens zien, met welk een tegenzin de zuigeling op de heetste uren van den dag de lauwwarme, zoete melkflesch weet ter zijde te duwen, zoodra hij eenmaal het genot van de hier genoemde dranken kent, --- SCHOONHEID. Wat de een mooi noemt, vindt de ander leelijk. Elk land heeft zijn eigen begrippen over schoonheid. Zoo lezen wij o.a. in een artikel in de Neue Freie Presse, dat het ideaal van Japansche schoonheid is: een lang, smal gezicht met een hoog hellend voorhoofd. Het haar moet zijn overvloedig en zacht als zijde, gitzwart en volkomen glad, niet gekruld. Heeft een Japansche dame gekruld haar, dan doet zij al het mogelijke om het recht te krijgen, zooals Europeesche dames moeite doen om het haar met tangen en haarspelden te doen krullen. — De Japansche smaak vraagt om lange, smalle oogen — amandeloogen, die naar boven schuin toeloopen. De wenkbrauwen moeten zeer fijne lijnen vormen, hoog boven de oogen gelegen; scheermessen en wenkbrauwpenseelen worden dikwijls gebruikt om dit effect te bewerkstelligen. --- EEN MODEPRAATJE. VOOR GROOTE EN KLEINE KINDEREN. Zoodra het weer maar een dag of wat zomersch is, ontstaat natuurlijk de behoefte aan nieuwe kinderjurken, voor zoover daarin nog niet voorzien is. Voor de heel kleine meisjes doen de jurkjes met korte lijfjes en wijde rokjes en heel dikwijls korte pofmouwtjes nog steeds opgeld. En hoe eenvoudiger natuurlijk, hoe beter. Het plaatje geeft allereerst daarvan (links, nr. 3565) een aardig voorbeeld. Het is een jurkje van hemelsblauwe crêpe-de-Chine met een nauwsluitend z.g. stijl-lijfje. Het rechte rokje is met smokwerk opzij aangezet en loopt van onderen uit in 2 dubbele volants. De ballonmouwtjes hebben nog weer een ruim aangezet randje. Het kraagje is van wit zijden piqué. Aan 1.50 M. stof van 1 M. breed heeft men voor een meisje van 6 jaar voldoende. Haar vijftienjarige groote zus in het midden heeft een donkerblauw japonnetje van crêpe marocain. Het snoezige kraagje is gemaakt van smalle dubbele strookjes van hemelsblauw organdi. Het lijfje is met punten, waarvanaf groepen kleine plooitjes omlaag loopen, die tot onder de heupen vastgestikt zijn. Voor een bakvisch van 15 jaar heeft men 2.40 M. stof van 1 M. breed voor dit model (nr. 3566) noodig. Rechts tenslotte nog een jurkje voor een zesjarige kleuter van rosé en blauwe bedrukte shantung, dat aan een effen pandje is aangezet. Het bolero'tje is eveneens van effen stof. Het rokje heeft van voren een stolpplooi. Er is totaal voor noodig 75 c.M. bedrukte stof en 50 c.M. effen stof van 1 M. breed. Trouwens — om terug te komen op de kinderlijke pofmouwtjes — deze aardige ballonmouwtjes vormen ook voor de mode der grooten dit seizoen een speciaal karakteristiek kenmerk. De nauwsluitende taillelijn verhoogt daarbij nog de jeugdige noot in onze mode. Alleraardigst met borduursel bewerkte batist en zijden mousseline wordt op een ondergrond van effen of bedrukte taffetas gedragen, speciaal voor het z.g. gekleede namiddagtoilet en het kleine avondtoilet. MADELEINE. Bovenstaande knippatronen verkrijgbaar a 65 ets, fr. thuis. Te bestellen per postwissel of giro (no. 71512) onder duidelijke vermelding van naam en adres, nummer en maat (of leeftijd kinderen) bij De Beurs, Amstellaan 66, Amsterdam Z. --- Een praatje over glas. Velen kunnen eigenlijk niet precies het onderscheid zien tusschen het duurdere z.g. geslepen glas en het goedkoope (hoewel dikwijls heel mooi) geperste of gegoten glas. Men kan echter op het gevoel dadelijk het verschil nagaan. De kanten namelijk van de patronen in geperst glas zijn glad en eenigszins rond, terwijl bij geslepen glas deze randen en kanten altijd scherp zijn in het gevoel. Verder is er natuurlijk ook veel verschil in uiterlijk. Het geslepen glas heeft een bijna diamantachtige glans, die men bij het gegoten en geperste glas mist. --- TWEE RECEPTEN. OMELETTE MET SPINAZIE. Men neemt 4 a 6 eieren, V* afgestreken eetlepel zout, 1 theelepel Maggi's aroma, 2 afgestreken eetlepels boter, restje gestoofde spinazie. De koude spinazie warmt men voorzichtig op, b.v. op den wasem van den ketel. De eieren klopt men met het zout, de aroma en peper. In de koekenpan laat men de boter heet worden en giet er het eiermengsel in, dan voorzichtig roeren met een lepel, echter zóó, dat de gevormde gaten steeds weer dicHtvloeien. Laat, als er geen vloeistof meer is, de omelette rustig een oogenblik liggen tot ze van onderen lichtbruin is. De omelette rolt men in de pan op en brengt ze op een schotel over. Maak er met een mes een diepe gleuf in, tot op den schotel toe en vouw de gespleten omelette wat uit elkaar en vul de holte op met de spinazie. ---