EENVOUD, KENMERK VAN HET WARE? (Nadruk verboden.) Vaak wordt een spreekwoord misbruikt. Eenvoud is niet altijd kenmerk yan het ware. Soms wel. Doch slechts in een bepaald geval. Wie het spreekwoord terecht toepast, duidt op eenvoud in den zin van bescheidenheid. Een eenvoudig man is bescheiden man. En bescheiden.. kan een teeken van grootheid ™aar bescheidenheid dient men ook bevf im6t mis te verstaan- Bescheiden- is niet hetzelfde als gebrek aan en zelfvertrouwen. Beschei~™d gaat juist gepaard met een diep zioh U g6VOel Van omtrent <* bescheiden mensch heeft zich het dSoTïr d3t 6r maat is in ziin ,>;„„ W6et' dat ieder wezen door Doch Tn f"1 en aanl«* gebonden is. s?ta£l?,BrenBdheid * "et kenmerk zitae. niet aUeen van het *> mensS wie Ph^geen aPP bl«n boorteiTL krachtens zijn gedaniJT T P ?16n en hiJ k«i als zoo- nï^6 bereiovetK SI typt7ls 6vengoed als alle zich ÏL^Pen' Waarom »* appel van .S gevoelen in het gezelschap SJLw peer? Waarom is d« I**" d« £ retvandenappei? niet n»S ft de bescheiden mensch er niWhrfi 6en ander te weMQ; hiï *H JWhutentf zichzélf zijn. En om zichzelf zijn, heeft hij geen opschik noodig. *?n stijlloos gebouw moet zijn aanzien *inaen in de versiering met tooisels, Ontleend aan allerlei stijlen. Door deze nabootsing tracht het eigen stijlloosheid to verbloemen. Op zoon onrustigen, drukken en opzlchtigen gevel gelijkt de mensch, die niets uit zichzelf heeft en niets in zichzelf bezit en derhalve ook niet op zichzelf vertrouwt Hij moet de aandacht trekken door sier van woorden, gebaren en dingen. Hij schikt zich op met een opvallende kleederdracht, een opvallend huis, een opvallend beroep. Hij wil altijd de ander zijn dan die hij is. Hij heeft van alles en nog wat noodig, om zich te laten gelden, bevreesd als hij is, dat men hem over 't hoofd zal zien, of liever: dat men zijn eigen leegheid ontdekken zaL Deze onbescheiden, oneenvoudige mensch is de onware mensch. En als tegenhanger van hem fungeert de mensch, van wien men met recht kan verklaren, dat eenvoud het kenmerk van •let wfr© is. Let op de groote geleerden, •fo prominente kunstenaars, de kundige Vaklieden, de politici die inderdaad leiders zijn in den besten zin van* het *°ord. Let op de nobele vrienden, de hechte minnaars, de zorgvuldige oppers, de mannen en vrouwen van karakter, de dappere strijders tegen het Qlarteiijk levenslot Zij zijn allen een°udig, wars van reciame en humbug. Veel van ons hedendaagsch helden-oïa is ontstaan uit angst voor het zelfgevoel. Men is doodsbang, door zijn omging te zullen worden veracht. En erjy* e worden veracht door zichzelf. De ht\Z^Q van het bestaan, ken Van eigen onvermogen drukbeplrf rijzen als spookaen rondom. Dan komt de krampachtige poging: het slappe, onooglijke velletje blaast zich op tot een ballon, welke schommelt in den wind boven bewonderende kinderoogen, die met open mond de reclame-letters spellen, welke de wereld moeten verbluffen. Tot het protsige gevaarte, door een speld gestoken, ineenzakt. In zoover is inderdaad eenvoud het kenmerk van het ware. Maar men moet het spreekwoord niet aldus opvatten, als zou ook bij de behandeling van de levensproblemen de eenvoudige oplossing de juiste zijn. Dit is ook een merkwaardig verschijnsel van dezen tijd: dat men de rust en het geduld' mist om zich in de ingewikkeldheid van een vraagstuk te verdiepen. Men hakt den Gordiaanschen knoop door met geweld, inplaats van hem met moeizamen arbeid te ontwarren, zoodat de draad ongebroken blijft. Hoeveel levensdraden worden door dit ruwe proces noodeloos afgesneden! Het leven is uiterst tezamengesteld, de maatschappij is uiterst tezamengesteld, ook de menschelijke persoonlijkheid is de ingewikkeldheid zelf. Daarom is het zoo gemakkelijk niet, den weg te wijzen om uit het labyrinth te komen. Er behoort veel studie toe en veel experiment. Slechts met ijverig zoeken, vorschen, probeeren, schiet men een stapje op. En een heel klein stapje dan nog vaak maar. Doch men weet dan tenminste, dat dit een stap in de goede richting is. Eenvoudig zijn de oplossingen van de levensproblemen niet; eenvoudig is evenmin het oordeel daarover. Is niet ieder mensch, iedere situatie van menschen een probleem op zichzelf? En hoe spreken de menschen over menschen en toestanden? Zij beoordeelen, veroordeelen, vonnissen, met een enkel woord of gebaar. De kwestie is immers zoo eenvoudig: dit is goed en dat is verkeerd; hij heeft ongelijk en zij is in haar recht; ze hadden zóó moeten doen en niet zóó. Aldus oordeelt de menigte. Maar is haar oordeel zuiver en haar uitspraak waar? Het woord der menigte is te eenvoudig en ook hier wordt weer openbaar, dat eenvoud niet altijd het kenmerk van het ware is! H. G. CANNEGIETER. --- Korte Mededeelingen. — Boven Commercie in Lotharingen ïb een Fransen boTnibardJeervfegtudg met een bamamniing van zee personen door een ontploffing volkomen veroieid. Alle zes inzittenden zijtn daarbij gedood. — De visciiJiandelaar' J. E. Speelman te Poorlugaal, is bij helt traimstation door de van Spijikenisse komende tram van de R.T.M, aangereden en ommlilddeUiyk gedood. — Op de te Apeldoorn gehouden algemeen vergadering van den Bond van Nederlamdsdhe sclhilderpatroons is op voorstel van het hoofdbestoioir besloten tot een algemeen verbod voor de leden van het aanvaarden van cadeaiux van de leveranciers. Een uitzondering wordt gemaakt voor materiaal, dat een reclame voor heit sdhildersbedrijf vormt. — In de te Leiden gehouden vergadering van den Nederl. Stucadoorspatroonsbond werd meegedeeld, dat momentelijk 75 pet der gezellen zonder1 werk is. Heit vak wordlt van alle zijden bestookt, klaagde de voorzitter; aan den eenen kant worden geen versieringen in het ötucadoorewerk meer aangebracht en aan den anderen kant wordt het werk door onbevoegden weggenomiem. — Het lid van dien gemeenteraad te Amsterdam, de heer L. Jansen heeft aan B. en W. dier gemeente verschillende vragen geridfat in verband met het verleenen vam vergunning tot het houden van een optodhit van personen in het uniform van den Nationalen jeugdstorm. Ojm. wordt gevraagd of deize vergunning ndet in strijld is met een arrest van den Hoogen Raad betreffende het uniformveribod- --- FEUILLETON. BEIDEN GELUKKIG. —o- 1 Mftt trein uit £emende snelheid reed de expreshet hoofd t 1 90sten> voor een kort oponthoud, ten zich ion binnen- De reizigers haastte verlat0111 voor een oogenblikje de coupé's D© n eni teneinde wat beweging te nemen lang8 ornri ucteur ep snel de CoUPes Dezen h u reizigers zo° mogelijk te helpen, tende 1?. oor tot degenen, die het leven — o<.kan ziJn zonnigen kant zien. g uco, conducteur! een co?,na-ardiB trad de aangesprokene aan een hl i Waar voor net neergelaten raampje __ 'eek, voornaam heer zichtbaar werd. dat hit°Udt u even opdracht willen geven, Prof«! cc? zjekenwagen uit de kliniek van Hartwigs komt? upé wendende, voort: dj-P ,Vlnd Je de onderbreking werkelijk nooik L DVerJandert d*t ons reisplan en moet kun i» seudnitz5eudnitz telegrafeeren. Zonder hulp van e r!fr onm°gelijk blijven. Dat komt mi ie »■ mantlBche toeren. Voortaan zal ik je uitstapjes beter controleeren, Eva! vator! antwoorddh Diet "°° oaDOodi* °P' S&l' zeldzame wejlufd huwelijke stem van der te klaJen ?ndheid- Ik UJd hier ZOn" mogeliik S„ fn Jn' kunt de reis zoo spoedig niet Haar „ ï1- zetten- Reudnitz behoef ik zaak een hf»3 ]heid hindert me. Zij geeft de Hartwig .Dete?kenis die zij niet verdient Bij lukje zal k" ik gORd verzorgd en het ongenolpen - nen weinige dagen weer ver- In zenuwachtige, ongeduldige stemming °am de heer zijn hoed van het hoofd en streek zich eenige keeren haastig door hel glanzende, zwarte haar. — Een hoogst pijnlijke geschiedenis. Je dat ik met Layos en Etelka een samenkomst in Nizza heb afgesproken. Eens moet die zaak toch haar beslag krijgen, indien wij tenminste niet ons recht op de erfenis willen verliezen. Men heeft jou reeds op de voorwaarde, die aan de erfenis is verbonden, attent gemaakt? — Een mooie voorwaarde, die ons aan banden legt, zuchtte Eva. Nog weet ik nie zeker, of ik aan de voorwaarde zal gaan vol doen. Het zou ontzettend zijn; zal Layos me beslist willen huwen? — Waarom zal hij niet? De Töröks zijd slechte financiers, hunne goederen zijn zeer swaar belast. Met alle geoorloofde middelen zullen ze trachten hun slechte financieele omstandigheden te verbeteren, antwoordde Salvator. Onze moeder bleef tot het laatste oogenblik een „Hongaarsche", ofschoon ze den Duitschen naam Bintier droeg. De Töröks gingen haar meer ter harte dan haar eigen kinderen. Op ons wreekte zij zich over den dwang, die haar van den anderen kant was opgelegd. Vader leed tot aan zijn dood daaronder en wat wij beiden aan liefde hebben ontvangen — nu, dat is maar bitter weinig! — Waartoe dat altijd weer op te rakelen, waaraan nu toch eenmaal niets te veranderen valt, Salvator? Eva vroeg dit treurig. Haar oogleden sloten zich vermoeid over de heldere, blauwe oogen. Voor ons voelen en denken zijn wij niet verantwoordelijk, wel echter voor onze handelingen. Mijn hart is vrij, ik kan in elk geval wel het verlangde offer brengen, — maar dat de moederlijke wil ook jouw bindt, je innigen levenswensch verijdelt — dat kan ik niet begrijpen, niet vergeven! — Ik verzoek je, Eva, zwijg, ja, ik eisen het! riep hij geërgerd uit. Het gesprek werd hier onderbroken, daar inmiddels de ziekenwagen was gearriveerd, waarin tegelijk professor Hartwig meegekomen was, die de overbrenging der dame persoonlijk wenschte te leiden. — Graaf Bintier! De aangesprokene groette beleefd met zijn muts. Mijn zuster klaagt over hevige pijn in den rechter voet. Een geneeskundige consultatie zal mij geruster stellen. Professor Hartwig was een ernstige, vrij bejaarde man. Hij maakte zeer beleefd een buiging en trad de coupé binnen. _ Wenscht de gravin gebruik te maken van een draagbaar of is het misschien mogelijk, eenige schreden te voet te gaan? Eva Bintier trachtte zich op te heffen — doch met een smartelijken kreet zonk ze weer op het kussen terug. — Neen, neen, geen draagbaar, slechts geen onzien wekken, weerde zij beslist af. Mijn broeder en u, mijnheer de professor, zullen mij wel even willen helpen! Door beide heeren gesteund, begaf gravin Bintier zich langzaam naar den gereed staafden ziekenwagen, die daarop in gematigden draf naar de kliniek van prof. Hartwig reed. Ongeduldig wachtte Bintier op den uitslag van het onderzoek van den arts, die hem eindelijk meedeelde, dat het een verwaarloosde verrekking van een spier was met opzwelling van een der beenderen. Het zou wel geruimen tijd duren, eer het veer geheel in orde zou zijn. — Geruimen tijd! Verschrikt keek Bintier voor zich uit. Hei resultaat van het onderzoek veranderde zijn reisplan geheet — Is het geoorloofd voor mijn zuster een eigen verpleegster te laten komen of haar gezelschapsdame te ontbieden? vroeg hij, zich met moeite beheerschend. — Wij hebben beproefde verpleegzusterfl in deze inrichting, voor zoover het in onze macht ligt zal de gravin een voortreffelijke verpleging genieten, zeide professor Hartwig geruststellend, en wat de dame van gezelschap aangaat, is er niets tegen, dat deze na eenigen tijd hier komt, voor het geval, dat mijnheer de graaf de reis wenscht voort te zetten. — Mag ik mijn zuster heden nog zien en spreken? — Dat kan niet. De gravin heeft vooreerst rust noodig. Indien u dat wenscht, kunt u haar morgen vroeg een bezoek brengen, mijnheer de graaf. De professor hield streng de hand aan de naleving van de voorschriften der inrichting- Beleefd vergezelde hij zijn gast naar de deur Den volgenden dag was de graaf op den bepaalden tijd bij de inrichting. Gekleed in een witte met kant omzette japon, lag zün zuster stil op haar ziekbed. — Het doet me innig leed, je dagen, ja, misschien weken te moeten missen, Eva, zei hij. Dit voorval brengt mij geheel uit mijn humeur. En — op welke wijze zal ik het nu met de Töröks kunnen vinden? Ons uitstellen van de zaak maakte hen reeds sinds lang koppig. Ik merkte dit uit hun koele houding en toch stuit het mij tegen de borst, nu Nizza te gaan opzoeken en mij daar te vermaken, terwijl ik omtrent jouw toestand in het onzekere verkeer. — De pijn is best te verdragen, slechts de verveling zal mij kwellen, gaf Eva lachend ten antwoord. Professor constateerde ook zwaarmoedigheid en verbood mij elke geestelijke opwinding. Terwijl ze haar schoon, door goudbruine vlechten omgeven gelaat naar hem toekeerde, voegde ze er zacht aan toe: — Ik zegen het ongeval, het geeft me tenminste nog eenig uitstel. Het is ellendig, zich levenslang met iemand te gaan verbinden, waartegen alles in ons binnenste zich verzet, en van wien wij weten, dat hij ons steeds vreemd zal blijven. Ook jij lijdt vreeselijk onder den druk — nog meer dan ik — want jij bemint, Salvator, — bemint Frances ca! Bintier keek over haar heen, in den tuin, waar het eerste teeken van de komende len te viel op te merken. — Je bent een man. Salvator, en je zult je eigen weg wel weten te vinden, inplaats van je zoomaar over te geven. — Alsof mij een andere weg openstaat! riep hij heftig. De voorvaderlijke grondbezitting is zeer zwaar belast en ook de noodzakelijke reparaties eischen enorme sommen Mama handelde met gruwzame berekening, toen zij in haar testament zoo en niet anders bepaalde. Zij wist, dat zij ons daarmee ten onder bracht Waar het om een erfenis van millioenen gaat, moeten gevoelsaandoeningen zwijgen! Eva's voorhoofd werd bewolkt, een siddering ging haar door de leden. — Waarlijk, een treurige kindertijd ligt achter ons. Papa hebben wij vroeg verloren en moederliefde nooit gekend. Haar oogen vulden zich met tranen. — Des te hechter werd onze band, Eval troostte de broeder hartelijk. Mama was een koude, ongevoelige natuur. Misschien kozen wij den verkeerden weg om haar hart te bereiken? — Ik maak me omtrent jou, Salvator, ongerust. En hoe zal Francesca de ontgoocheling verdragen, je te verliezen? Zij, die je met haar geheele ziel bemint? Onrustig ging Bintier de groote frissche kamer op en neer. Hij was zeer verstoord. — Francesca leeft voor de kunst, zei hij, onder zwaar ademhalen. Nooit is er nog een woord van liefde tusschen ons gewisseld. Onze omgang bleef van zuiver vriendschappelijken aard. Ik hoop haar ook na mijn huwelijk zoo te kunnen ontvangen. Doch ook, indien ik naar eigen vrije keuze een vrouw kon kiezen, dan nog zou ik nooit ;en 1 Jnstenares tot echtgenoote nemen. En dan nu met Francesco Wallner, van wier herkomst en familie men niets weet' — Dat klinkt hard en is zoo geheel in strijd met je philantropische gezindheid, Salvator, zeide Eva ernstig. Je spreekt tegen je overtuiging in. Met hartelijke zusterliefde zou ik Francesca als je bruid begroet hebben. Je zult haar in Nizza ontmoeten. Zij schreef mij, dat haar stem niet geheel in orde was en dat de directeur baar derhalve een lang verlof toegestaan had, hetwelk zij in Nizza wenschte door te brengen. — Francesca in Nizza?! — Salvator vergat plaats en omgeving en riep het op luiden toon. ~ En dat zeg je mij eerst heden, eerst nu? — Nu, nu het voor een verandering te laat is, Layos en Etelka reeds onderweg zijn en nicht Heidwang reeds op de kurlijst staat! Het geheele wespennest is bij elkaar. Voor mrj vrees ik niets, maar Francesca's naam is er mee gemoeid. Zal zij, de reine engel, nog eens onder de lasterlijke praatjes en verdachtmakingen lijden? Je kent Viviani's combinatie vermogen, haar zucht naar intrigues. Wat moet ik doen? — De samenkomst onder het een of ander aannemelijk voorwendsel uitstellen, meende Eva gelaten. — Het gaat niet, het gaat niet! antwoordde Bintier. Wij staan voor een voldongen feit. De termijn i 3 aan 't einde van Augustus afgeloopen en aan tijd tot beraadslaging ontbreekt het ons dus waarlijk niet! Of de Töröksen het leeuwendeel der erfenis en wij een matige rente öf gemeenschappelijk gebruik door het huwelijk. Ik ben dat uitstellen moede! — Nu, reis er dan heen, Salvator, en handel naar je eigen inzicht. Ik onthoud me van elke verdere inmenging en zal aan je wijze van handelen direct maar mijn goedkeuring geven. Ik vrees slechts, dat de zonde, die je begaat jegens de eischen van je hart, zich later zal wreken. — Ik ben een man, Eva! Etelka Török zal in mij den man leeren achten. Gewoon om rechte wegen te bewandelen, zal ik haar ook op de zulke leiden. Ik zal Reudnitz ontbieden. Vaarwel, Eva! Binnenkort hoop ik je gezond en wel in Nizza te zien! Na een hartelijk afscheid van zijn zuster verliet Bintier de ziekenkamer, waar thans de zuster, die met de zorg voor de gravin was belast, binnentrad. Eva keerde het gelaat om, teneinde de zuster niet haar gezicht, rood van opgewondenheid, te laten zien. Hoe onbeteekenend kwam haar het lichamelijk lijden voor in vergelijking met de zorgen, die haar jonge ziel bezwaarden! De gedachte aan een huwelijk met haar neef Török deed haar een rilling door de leden gaan. Zij keurde de toegevendheid van haar broeder af en kon zelf tot geen besluit komen. Terwijl zij zich overgaf aan allerlei gedachten, zette Bintier na een geruststellende verklaring van den professor en na afgesproken te hebben telegrafisch op de hoogte te worden gehouden, zijn onderbroken reis naar Nizza voort. — Hotel „Europe", — „Royal", — „Victoria", — „Italia", — „Strandhotel", klonk het in verscheiden toonaarden den reizigers op het station te Nizza tegen. Het is een dure verblijfplaats, zelfs voor hen, die het geld slechts in onbepaalde boeveelheid aanwenden voor genot. Bintier stapte in het rijtuig van 't „Strandhotel", waar hij telegrafisch kamers had besteld en welk hotel hij, wegens zijn mooie ligging aan de zee, boven de andere verkoos. Nizza, een bloementuin aan zee, verbindt den bekoorlijken kleur en rijkdom der tropen met de zacht getinte planten van de gematigde zone. Tot aan het dak toe verdwenen de witte vriendelijke landhuisjes bijna achter een bedekking van rozen. Overal geurde en kleurde het Over deze bloemenpracht heen zag men in de verte de bergen van het Italiaansche hoogland en de zee, door een net van gulden zonnestralen overspannen en bevaren door ontelbare vaartuigen. Bintier kende door zijn vele reizen een schoon stuk wereld: Zuid en Noord was aan hem voprbijgetrokken. Daar hij echter, bij alle genot de matigheid betrachtte, gevoelde hij zich nog geenszins oververzadigd, integendeel, nog altijd frisch en in staat om het schoone in zich op te nemen waar het zich aan hem vertoonde. Nizza was voor hem niet nieuw meer; in zijn kleurenrijke schoonheid verscheen het voor hem in een nieuw kleed. Voor het „Strandhotel" stapte hij uit. Portier en directeur, beiden volbloed Franschen, snelden dienstvaardig nader om den gast te begroeten. — Liggen er ook brieven of telegrammen aan mijn adres? De portier antwoordde ontkennend. — Geef me als 't u belieft even de lijst van vreemdelingen! Terwijl hij zich naar boven begaf, ging bij de namen langs, die op de lijst voorkwamen. Daar hadden personen uit de hoogste kringen hun namen geplaatst en ook eene, wier naam onwillekeurig zijn hart heftig deed kloppen: „Francesca, Francesca", fluisterde hij voor zich heen. Op de lijst stond de dame als Francesca Wallner, Operazangeres uit Rome, aangegeven. Bintier vergat zijn voornemen om haar vooreerst te mijden, vergat ook dat binnenkort de regeling der erfeniskwestie met zijn bloedverwanten haar beslag zou krijgen. Verstrooid volgde hij den portier naar de voor hem bestemde kamers, die zijn bediende Frans reeds behagelijk had ingericht. Bintier verwisselde zijn reispak met een elegant wandelcostuum, dat zijn slanke gestalte voordeelig deed uitkomen. Hij was inoerdaad een knappe man met regelmatige trekken en schitterende oogen. De graaf hield zich bezig met het bestur-a van zijn goederen in Tirol en in Bovenuostenrijk. Daarnaast was hij in de politiek werkzaam en gold hij voor een uitnemend vertegenwoordiger van de Duitsche rechten, beambten en verdere ondergeschikten op de goederen prezen zijn rechtvaardigneidszin, maar verzwegen ook niet, dat hij trotsch en kort van uitdrukking was. Francesca Wallner stond sedert haar kinaerjaren onder zijn hoede. Hij had het kind, aat door een onattentheid van zijn koetsier letsel had bekomen, liefdevol tot zich genomen, daar zij als wees in de wereld stond, wijl Francesca's moeder voor korten tijd gestorven en haar stiefvader, een Italiaansch koopman, onder achterlating van groote schulden gevlucht was. Bintier gaf toen het kind op zijn kosten een voortreffelijke opvoeding en Francesca's roerende aanhankelijkheid bewogen hem later ook, haar in de kunst op te laten leiden, daar zij een bijzonder mooie stem bezat Zij werd operazangeres te Weenen en nam later een langdurig engagement in Rome aan. {MtordS ssryoJgdj. --- Niet-sluitende gemeentebegrootingen voor 1937. Door de Colleges van Ged. Staten is aan de gemeentebesturen medegedeeld, dat ingevolge den wensch van de ministers van Binnenlandsche Zaken en Financiën, de ge- 1937, waarin het evenwicht is verkregen met behulp van extrabijdragen uit het werkloosheidssubsidiefonds of/en rijkssteun, dan wel met behulp van andere bijzondere dekkingemiddelen ale buitengewone beschikking uit reserves, abnormaal hooge saldi, enz., voordat zij den raad ter behandeling worden aangeboden, aan hen ter beoordeeling moeten worden toegezonden, zulks in verband met toepassing van art. 5 der wet van 22 Dcc 1933. --- Het Leger des Heils. Naar wij vernemen, zal het Leger des Heils dit jaar in September—October zijn nationale Gouden Jubileum-aanvrage houden. Het Leger des Heils mag terugzien op 50 jaren van gestadigen groei en bloei, het mag zich verheugen over eteeds toenemende sympathie voor zijn arbeid onder breede lagen der bevolking. Dat velen deze gelegenheid zullen aangrijpen om dit liefde-leger dat vrede verkondigt, met een extra gift te' verblijden, laat zich gemakkelijk veronderstellen. Kommandant Bouwe Vlas heeft nu het plan opgevat om alle gelden, die bijeengebracht zullen worden boven het bedrag, hetwelk het vorige jaar tijdens de nationale aanvrage gecollecteerd werd, te bestemmen voor de verbouwing en uitbreiding van Huize „Avondzon" voor hulpbehoevende ouden van dagen te Hilversum, waar de oudste inwoonster onlangs haar lOOsten verjaardag vierde. --- Berichten uit Stad en Dorp. De visscherij in het IJsselmeer. STAVOREN. Nu de palingvi6scherij in het IJseelmeer voor de visschers in onze plaats over het algemeen op een mislukking is uitgeloopen en naar andere wegen wordt gezocht, begint de botvisscherij weer op den voorgrond te treden. Werd voor eenigen tijd deze visscherij met hoekwant uitgevoerd, thans, nu garnalen die men hiervoor gebruikte, bijna niet meer zijn te krijgen, wordt met netten gevischt Het lastigste van dit werk is wel, dat de netten voor het mcerendeel te wijd zijn van mazen, daar de bot klein van stuk is. Toch behaaide dezer dagen een visscherman nog een vangst van driehonderd pond. Door enkelen worden nog nieuwe netten aangeschaft. Waar dit het bedrijf wee» op kosten voert, wordt verwacht dat de winsten niet groot zullen zijn, zoodat de najaarsvangsten niet zeer loonend worden verwacht. --- Aardappelverlof voor kinderen. DIEVER. Aan de leerplichtige kinderen van elfjarigen leeftijd en ouder kan z.g. aardappelverlof verleend worden, d.w.z. de kin deren kunnen 14 dagen vrijaf krijgen voor veldarbeid. Tot voor eenige jaren werd alhier van deze gelegenheid bijna geen gebruik meer gemaakt, doch de laatste jaren neemt het hand over hand toe. Tal van kinderen ontbreken momenteel op de scholen, zeer ten nadeele van het onderwijs. De slechte economische toestanden in het landbouwbedrijf zullen er echter wel schuldig aan zijn. De kinderen vervangen op deze wijze betaalde krachten --- School- en volksfeest Oudega (Sm.) OUDBOA (Sm.), 8 Sept Heden vond a/lhier het twee-jaaiiMjßdsch schooft- en volksfeest plaialte van de O.L.S. Van dit feest was wegen» b& 70-jani|g bestaan van het tegeniwoordJilge gebouw extra werk gemaakt Des morgens had een optocht plaats, dïie tot fin de puntjes was verzorgd. Aan dein kop vam den Stoet, beshaande uJt een 40-* al groepen, z»o--wet vam ouderen alls van reden Uwee herauten en een tiental muitere en de auto met het feirnfarecorps „Foa/nuir. De prijzen voor het mooiste geheefll, beechïlkbaar gestelld door de feestcommissie, gevormd door het personeel dier school en de oudercommiilsßie, werden gewonmen door de volgende gnoepeo.: A, Ondieren: le prijs „De eU Provinciën"; 2e prijs „De Reddimglbooit"; 3 e prijs Vffiagimachlitae" van mej. J. HuUzitnig; 4e pT. "Wetterwifte" vam den heer K. Sanmes. " B KSn dieren: le prijs „De Jantjes"; 2e prijs ,3osdh)bewoners"; 3e prijs „Elfjes", besjbuurdier S. Bruimsma; 4e prijis „Hutjes", beet M. van der Wal. Des avond» hadlden vollkespefen plaats, waaraan door 54 paren werd dteeHgemomen. Wegens het tote uur konden dieze niet tot een einde gebracht worden, zoodiait de prijzen door loting toegekend moesten worden. Uiiltöla©: L F. Bnutasma en mej. Gr. de Boer; 2. J. v. d. Stois cm mej. A. Spiiöketra; 3. E. Jefema en mej. T. Bouma. ' Des avonds deelde de voonaiitter, de heer H. Postma, de prijzen uit in café Mulder, waarna de feesMag besloten word' met een geaefiilfe dlansje. --- Minder hinder bij wegcontrôle. De Minister van Financiën overweegt bij de invoering van de nieuwe Wegenverkeerswet over te gaan tot een stelsel, waarbij gelijk in Engeland, de wegenbelastingkaart aan de voorruit zal worden bevestigd. Door de Kon. Ned. Automobiel Club zou een dergelijke vereenvoudiging, waarvoor zij sinds jaren heeft geijverd, ten zeerste worden toegejuicht, omdat het motorwegverkeer met dezen maatregel in hooge mate zou zijn gediend. Intusschen zal ook na invoering van dat systeem nog wel controle noodig zijn om fraude te kunnen tegengaan, weshalve ook dan, teneinde deze controle voor het wee verkeer het minst hinderlijk te doen zün samenwerking van de tot controleeren bevoegde instanties, ten zeerste gewenscht zal blijven. In afwachting van deze vereenvoudiging heeft de K.N.A.C. aan den Minister van Financiën verzocht in het belang van de vrijheid en de vlotheid van het motorisch wegverkeer ook onder de huidige regelingen zooveel mogelijk te willen bevorderen, dat er ten aanzien van de wegcontrole-en de wegenbelastingcontróle meer nog dan thans het geval is, samenwerking kome tusschen de daarbij betrokken controleerende instanties. Wel meent zij te weten, dat er te dezen aanzien reeds een — zeer gewaarde — samenwerking is verkregen lusschen de Directies der Directe Belastingen, Invoerrechten en Accijnzen, maar aangezien de wegenbelastingcontrole mede wordt bewerkstelligd door de Rijkspolitie, n.l. de Rijksveldwach't. ressorteerende onder het Departement van Justitie en de Koninklijke Marechaussee, behoorende tot het Departement van Defensie, door de gemeentepolitie en de ambtenaren van den Rijks en Brovincialen Waterstaat, komt het buitengewoon nuttig voor, dat een dergelijke samenwerking als tusschen de Directies der Directe Belastingen zich ook tot genoemde controleerende dieneten zal uitstrekken. Vooral zij, die langere tochten in ons land maken, zullen daarmede zijn 'gediend, waardoor tevens het binnenlandsche toerisme en ook het zakenleven zal worden bevorderd. --- Groene Kruis. OUDEGA (Sm.). Alle een succes mag zeker gemelïd worden het feit, dat door huisbetooök oöae afdeeling van „Het Groene Kmiis" de ïaialliste dlajgem groeide met 101 nieuwe Heden. Daardoor is bet rnogediijlk geworkJetn, heit werk