De ramp te Chicago. 't Is een vreeselijke ramp geweest, ~eevenaard door den brand van het Weener Ringtheater in 1881 en dien van de oude Opera Comique te Parijs in 1887 Het aantal slachtoffers was toen te Weenen ongeveer 500, waarvan slechts 147 herkend konden worden. Thans bij de rarrp te Chicago spreekt de laatste opgaaf van 745 dooden. Verschrikkelijk! A i>m£n dan nulPeloos tegen dergelijke branden 1 Sedert de \. eener ramp is men toch overal groote verbeteringen gaan aanbrengen, -«et theater te Chicago wat, nog uovendien een splinternieuw gebouw, pas een maand geleden geopend. Het heeft 2i millioen gulden .rekost. Bij den brand konden alle moderne maatregelen genomen worden, terwijl de brandweer in de groote Amerikaansche steden voortrefielijk toegerust heet te zijn. Vvaar hier de schuld ligt, is nog niet voldoende opgehelderd maar uit het feit, dat de burgemeester de sluitir" bevolen heeft van negentien schouwburgen, die geen voldoenden waarborg voor de veiligheid van het publiek opleveren, valt af to leiden, dat er heel wat putten te dempen vallen. De brand ontstond op het tooneel, in de coulissen aan den linkerkant, terwijl een pantomime vertoond werd. Naar 't schijnt ontplofte daar een bus met calciumcarbied, die voor *i verlichting dienen moest. Terwijl de artisten aan Hot zingen waren, hoorde men plotseling brandy roepen. Zij die zich op het tooneel bevonden liepen naar de tegenoverstaan' coulissen — of er een poging gedaan is om een paniek te voorkomen, blijkt niet —en de toeschouwers sprongen op en begonnen naar de uitgangen te dringen. Hoe het mogelijk was, dat het vuur zoo snel om zich heen greep, wordt verklaard door een bijzonderheid : het brandscherm werd neergelaten, maar bleef halverwege steken, zoodat er een tochtgat ontstond, waardoor de vlammen naar de zaal gezogen werden en spoedig de balkons aantastten. Gemeld wordt, dat het scherm tetrengehouden werd door een over het tooneel gespannen koord, waarop een koordendanseres hare toeren zou verrichten. Een ander bericht geeft weer aan de electrische geleidingen rie schuld. Van de 25 nooddenren moeten, doordat het publiek er onbekend mede was. slechts vier zijn gebruikt. Hoe 't zij, dat er van de ongeveer 1300 bezoekers één derde of de helft omgekomen zijn, wijst op onbegrijpelijke tekortk Uynff,el? en een verschrikkelijke paniek. Wellicht heeft men de aanwezigneid van veel vrouwen en kinderen, die lichter door een paniek aangegrepen worden en zich niet gemakkelijk kunnen redden, daarbij in aanmerking te nemen. Het ergst was het gedrang op de bovenste galerijen. Vier meter hoog vond men de lijken onderaan Ie bovenste trap. Van de eerste 43 menschen, die naar buiten gebracht Werden, gaf slechts één vrouw nog teekenen van leven, alle anderen waren gestekt of verbrand. Boven vond men later eenige dooden tusschen de stoelen en den muur. Velen schijnen in hun wanhoop naar beneden besprongen te zijn in het parterre, waar zij in de vlammen omkwamen. Op de galerijen lagen de lichamen bij hoopen, maar velen Waren slechts bezwijmd en werden nog gered door de brandgasten die ladders tegen ue balkons plaatsten. Er waren_ ongeveer 300 gekwetsten. 157 daarvan zijn in het hospitaal opgenomen; men denkt dat van deze ook nog een derde deel zal bezwijken. Achteraf komen er vele bijzonderheden aan t licht over de gebreken van het theater. Er verluidt 0.a., dat het asbestscherm nooit goed had gewerkt, en dat er boven het tooneel ook geen rookleiding was, zooals er diende te zijn. Het volgende nog uit de verhalen van ooggetuigen : _ Eddie Foy, de eerste tooneelspeler, gedroeg zich heldhaftig. Met de knetterende vlammen boren zyn hoofd snelde hij naar het voetlicht, gekleed in zijn potsierlijke tooneeldracht, en riep : „Kalmte 1 Blijft zitten. Er is geen gevaar en overvloed van tijd! Ga rustig naar buiten!" Toen riep hij tot den orkestmeester ; „Maar speel dan toch iets!" Met evenveel koelbloedigheid stelde de orkestmeester zijne muzikanten gerust en begon te spelen, maar de tonen gingen verloren in het rumoer en het steeds aangroeiend noodgeschrei van het publiek. De verschrikte meisjes op het tooneel poogden ook te helpen in Lot werk van geruststelling, terwijl Foy nog steeds de aanwezigen tot kalmte aanzette. Er kwam een kritiek oogenblik, maar ten slotte scheen kalmte te zegevieren, want het grootste aantal van de toeschouwers op de benedenplaatsen geraijr ongedeerd buiten. Maar op de galerijen ging het heel anders. JJaar aan dit publiek niets te doen viel, redde Foy de menschen op het tooneel, die verstijfd stonden van schrik. Als een kudde schapen joeg hij ze de deur uit. Een ander ooggetuige, een bezoekster, verhaalt : „Er waren veel vrouwen en kinderen. Toen er „Brand!" geroepen werd, werden allen aangegrepen door een panischen schrik en ontvluchtten als zinnoloozen het gevaar. Verscheidene mannen zag ik vrouwen en kinderen *er zijde slingeren. Ik zag eene menigte kinaetongt°^aer den voet trappen, om niet meer op schriifeH-k°P het balkon was het tooneel onbezens die met\fi?rcene.*r°ep menschelijke wet,„+ „„.,, ,-^r v°ohten. De snelheid waarfelijk " verspreidde, was onbeschrij- Een van de, m~* d"*wtóeche tooneelen rsbeurde voor de oogen van het verschrikte publiek op straat. Een aantal Personen waJ.en er in geslaagd een venster te bereiken, waar de éénige reeds geplaatste brandlaader was vastgemaakt. Er waren er omtrent twintig, ailen in een ongelooflijken toestand van opgewondenheid, zoodat in plaats van om beurten naar beneden te gaan, allen vochten om het eerst de ladder te bereiken. Het gevolg was dat niemand beneden kon komen en allen op het smalle platform met elkander vochten. Dat duurde n°g voort, toen twee ijzeren deuren, die zij bargnl^'? achter zich gesloten hadden, openstreek *a- °n een vuurzui' over de vechtenden kele o'nts allen naar heneden wierp. Geen envermink naPte en a' de en waren vreeselijk kPnei,ninnrn^h°Uwbure was- zooals «u ken 18, nog niet eens aangesloten bü de brandweertelefoon Men moest eenigen afstand loopen om de brandweer te alarnWren! in r°uw. Den eersten dag na de vreeselijke ramp stond de nijverheid bijkans stil; ieder zocht Sm vermkto familieleden of bekenden. In lange r™en ™reï de lijken neergelegd in de zalen der verschil hospitalen ; daar krioelden de levenden tusschen de dooden. al zoekende, en vreeselijk as t om aan te zien, als een zoekende den ge- Ooï °" de li-ikcn vondkwetsL 'n jde' waar do vele geroerend» ondergebracht zijn, spelen zich hart- De jatooneelen af. dat de stakenwecu T* nog dit gevolg gehad, weigerden U&l koeteiers, dio tot dusver zelfs patroons &rijde"' ,thans met de van tien dagen Sf * sta,n"<* «P*- in den heer f J,T don «rmm<™t«r en hy gaf nog eens een nauwkoLrl Snenser) in overweging, brievenbesteller zou voZZt™Jn % °e meende, dat de Regeering° „ft «aarna I™\ZZ aanstelde, die andere SS? kwade dingen zoebt te pressen. ' uoen Tan De heer Groenewoud antwoordde, dat de teruggave van zyne woorden in de courant niet geheel jnist was geweest (waarin het niet-juiste bestond, verzweeg spr.) en de Voorzitter was thans evenmin in alle deelen juist. Spr. had zyne inlichtingen niet van den brievenbesteller; maar van een broeder der dochter. Haar was gevraagd, by ' den arbeider de geheele week voor één gulden te dienen en dat had ze geweigerd, daar ze m lers meer kon verdienen en de moeder haar nog »e--nigen tyd noodig had voor steun in de huishouding. De Voorz. meende ten slotte, dat de heer Groenewoud boter had gedaan met de vorige maal wat uitvoeriger te zijn. Ook meende spT., dat de vrouw f 2 was aangeboden en dan behoefde ze niet alle dagen in dienst te zyn, al moest ze wel even komen kijken. Hiermee genoeg over deze qaaestie. Een der hoofdpunten op de agenda was de ontwerp- Bouwverordening met bet advieß der gezondheidscommissie daarover. Na eenige discussie, waarby de Voorzitter telkens op bekorting aandrong terwyi niemand vaker dan tweemaal het woord mocht voeren, werd het ontwerp aangenomen. Enkele der voornaamste bepalingen zyn: Huizen die op eenigen afstand van den weg liggen, moeten daarmee verbonden worden, door een drie meter breedeu toegangsweg. Die breedte geldt niet voor de zoogenaamde .straatjes", leidende naar buizen dicht aan den weg. In sommige gevallen, b.v. wanneer het boeren plan tsen in het land betreft, kan de Raad ontheffing van de genoemde verplichting verleenen. De oppervlakte binnen de muren van elke in een gebouw te maken woning moet ten minste 38 vierk. M. zijn, de smalste zijde ten minste 6 meter. Voor een bepaalden kring, waarbinnen Hnizum ligt, zijn die cijfers 42 vlerk. M. en 6,6 M. Elk tot woning bestemd gebouw zal ten minste twee woonvertrekken moeten bevatten. Ten minste een dier vertrekken moet een oppervlakte hebben van 18 vierk. M. (voor het gedeelte van Huizum, bedoeld in art. 12 is dit 20 vierk. M.) De hoogte van den vloer tot den onderkant van het plafond moet ten minste 3 meter bedragen. Dit is niet van toepassing op de zolderwoningen. By iedere woning moet ten minste één privaat zyn, door raam of koker in verbinding Btaande met do buitenlucht Voor elk inwonend gezin dient er een regenbak te zijn van minstens 4 M 3 Inhoud. Onder den vloer, om het opstygen van dampen te voorkomen, sintels of een gemetselde laag. Geen woning mag geheel ot pedeelteiyk met riet of een andere licht ontvlambare stof worden bedekt. (Ten aanzien van boerenschuren zal men die bepaling niet in zyn volle strengheid toepassen). By de behandeling van deze verordening moest de Gezondheidscommissie, zetelende in de gemeente Menaldumadeel, meer dan een veer laten. Ze kan alles zyn; maar geen Gezondheidscommissie, zei de heer Groenewond, toen ze by art. 13 het aantal woonvertrekken in eik tot woning bestemd gebouwd tot één wilde beperken. Er moest een afzonderlyk slaapvertrek zijn, doch spr. Wa» tegen een pronkkamer. Evenzoo de heer Hoekstra, 't Is eigenaardig, zei deze, maar in woningen met twee vertrekken zal men steeds liet kleinite In gebruik nemen en het grootste wordt een pronkkamer. Is er een slaapkamer met woonvertrek, dan gaat men vaak nog in de slaapkamer wonen, om het andere vertrek te kunnen schoonhouden. De Voorz., die een en ander bevestigde, hoopte maar, dnt de regelen der hygiëne spoedig meer verspreidiug onder het volk zouden vinden en de heer Dckenga zei: „we zitten hier om te zorgen, dat de menschen n 't vervolg goede woningen hebben ; niet, om te zorgen, dat zij ze ook goed gebruiken." De wethouder Peenstra eindelyk vreesde, dat ook in dezen hoi betere de vijand van 't goede zon zy'n en stemde roet vier anderen tegen twee vertrekken. Zoo was er meer, doch we moeten ons tot dit weinige beperken. Het adres van de commissiën nlt de gemeenteraden van Leeuwarderadeel enz. inzake verbetering van den Dokkumer trekweg werd ter fine van advies in handen der betrekkeiyke raadscommiKsie gesteld. Herbenoemd tot leden der Oommissie tot wering van schoolverzuim de heeren J. Bijlsma te Lekkum, H. Dokter te Wirdum, G. Dykstra te Huizum (Verl. Schrans), T. Hoekstra te Jelsura, E. Kieiterp te Huizum (Verl. Schrans), D. Kok te Stiens, J. de Ruiter te Stiens en J. Wiersma te Wytgaard. Herbenoemd tor lid der commissie van Toezicht op 't L. O. de heer G. Aalbers te Gontnm en benoemd tot leden de heeren R. Halbesma te Hu*zum (Schrans) en J. L. Paber te Jelsum (wegens 't bedanken van de heeren H. Mouw te Huizum en J. E. Bonnema tejelsum.) Benoemd tot onderwijzeres te Cornjum mej. D. Biijstra te Huizum met algemeene stemmen. En bloc vastgesteld een instructie voor den verslaggever van 's Raads handelingen. De Baad ging vervolgens over tot de»behandeling der uitbreidingsplannen van het dorp Huizum, doch wegens het gevorderde uur konden we daarby niet tegenwoordig zyn. --- INGEZONDEN. Heeren Kerkvoogden en Notabelen der Hervormde Gemeente Myneheeren 1 Mag ik zoo vry zijn Uwe aandacht te vragen voor een mijns inziens schoone idee, een heerlijk plan, hetwelk door V alleen uitvoerbaar en ten zegen zon zyn voor menigeen in onze woonplaats? — Voor de zuivelfabriek te Luinjeberd ligt ten zuiden aan den weg een stukje grond, begrensd ten ooiten door de laan naar het nieuwe kerkhof, daarachter gelegen Uit naam van zoovele zwakken eu herstellenden vraag ik Tj, maak •'an dat stukje grond een wandel perk, met hier en daar een rusibank. Alles behoeft maar eenvoudig te Daar is zoo groote behoefte aan. De dokter mag tegen de zieken al zeggen: „wandel daags een uurtje", als dat moet langs den open en daardoor vaak kouden of 's zomers sioffigen weg, dan komt van dien goeden raad vaak niet veel terecht. Of h*t geld zal kosten? Ja zeker tot aanleg, m»ar verder tot onderhoud weinig. En velen zullen gaarne een jaarlijkscho bijdrage willen geven voor bet gebruik en ook zou de daarbywonende koster dagkaarten kunnen uitgeven van Sen 10 cents.— Zoo zou, Btel ik my voor, de zaak h«el goed kunnen rendeeren en het loon voor Uwe Stichting zou zijn, niet een ver klink«nde naam. maar de dankbare buk van zoo menige zieke en herstellende, die zich daar in de luwte en het zonnetje koestert om op krachten te komen. Overweeg, verzoek ik U, een en ander eens ernstig. De Heer Hepkema beeft aan Heeren veen zoo iets gegeven, waar nu al zoovelen voor danken. Te Grouw heb Ik zoo iets gezien op eenvoudige manier. Als het er is, blijkt de b«hoefte en wordt er veel gebruik van gemaakt, ook door vele gezinden die op mooie zomeravonden graag eene wandeling maken. Ons Polderbestuur verfraait onzen weg. Laat ons U dankbaar zyn voor de Btichting: „Wan de) perk". By voorbaat dank Mijnheer de redacteur voor de plaatsing. P. J. WUITE. Luinjeberd, 81 Dec. '03. Mijnheer de Redacteur I Uw verslaggever der raadszitting van JSngwirden laat my door zyn beknoptheid iets dubbelzinnigs zeggen. Hij scuryft: „Ook ten Hoeve noomt het een dwangmiddel, waarvoor we moeten bukken — de kerk moet haar oigen armen onderhouden." Wat ik daar tusschen heb gezegd, laat hy onvermeld en maakt mijn spraken daardoor zonder zin en bepaald onbegrijpelijk. Ik heb gezegd, dat we voor dat dwangmiddel zonden moeten bukken, maar niet dan nadat we overtuigd waren dat de kerk bepaald onmachtig was. Zoo lang dit by my niet het geval was, bleef ik by myn gevoelen, dat de kerk liaar eigen armen onderhouden moet. Dit is in 't kort de inhoud mijnor redeneering geweest. W. J. TEN HOEVE. Luinjeberd, 81 Dcc '03. M. de R.! In Uw verslag van de vergadering van den gemeenteraad van .föngwlrden van 28 dezer leest mou on.: „Elke arme krygt 60 cent* per week." Dit vestigt don indruk, dat „elke arme" 60 cents krijgt zonder meer. Dit is niet het geval: door het R. C. Armbestuur is aan het Algemeen Armbestuur van Terband ca. voorgesteld, om elk van de 8 doorloopend bedeelde R.-C. armen in JEngwirden met 60 cents per week mee te ondersteunen j het R.-C. Armbestuur zou dus zelf voor de rest zorgen. Geliof deze regelen te plaatsen ter vcorkoming van misverstand. Met dank voor de opname, D. VAN DIJK, Boekh.-Armb. Fok, 30 Dec. '03. M. de Red. 1 Terwyi hier gisteren, Zaterdag, druk werd geschaatst, hebben we hier Jacob J. de Jong zien staan maaien op het buitenland, terwijl zyn knecht in bet zweet zijns aanschijns stond te zwelen. Meenende, dat naast de vele hardrqderij»n in uw blad ook dit wondertje van begin 1904 w.d een plaatsje verdient, meld ik het u. Heeg, 8 Januari 1904. J. DB B. --- Bijzondere preventief gevangenen. Uit Den Haag wordt thans bericht, dat de last tot inrichting van cellen voor bizondere preventief gedetineerden, reeds is uitgegaan van den vorigen minister van justitie. Elk jaar wordt daarvoor een post uitgetrokken, en t.OO thans ook weer. Men volgt zoo de meer en meer geopenbaarde meening, dat een verdachte nog geen veroordeelde iB. Het besluit is niet genomen, speciaal met het oog „bijzondere" preventief gedetineerden, wat allicht den schijn zou verwekken alsof hierbij de maatschappelijke positie of rang van de personen in aanmerking werd genomen, maar is algemeen en geldt dus voor alle preventief gevangenen zonder onderscheid van stand of klasse. Maar, — dat woord ..bizondere" schijnt toch in het ministerieel besluit te staan, en nu is maar de vraag, wat het dan wèl beteekent. --- Berichten uit Stad en Dorp Een winterdag. LEEUWARDEN, 3 Jan. Dag van stilte, van rumoerlooe bewegen, van glijden en zweven, van neigen en rijzen, van komen en gaan, langs de baan, langs de baan! Kijk! over het veld, dat verlaten ligt en verkleumd met plekjes bevroren sneeuw in de rimpels van zijn vervaald kleed — kijk! hoe daar heen drijft, voorstrijkt als een vogel op <. >n wind, als een zeil op het water een donker lichaam, alleen! alleen! in de wijde stilte. Als gedragen door de lucht zweeft het verder en verder, den blauwen nevel tegemoet, waarin do eenzame boerenhuizen schemerig opdoemen, waarin bruine boschjes van spichtige takken bewegingloos staan, vermooiend al wat om hen heen ligt. Klein is de boog van de zon aan den hemel, uit de schuine verte werpt zij hare schitterstralen ; maar terwijl zij afdaalt van haren troon, ziel hoe zij nu duiken en zweven over het veld, langs de kimmen — veel kleine lichamen, zwart als raven. Och! hoe licht is nu het leven, het schijn-leven 1 En de avond komt. De zon voleindigt haren boog, do westerhemel brandt van haar gloed. Grijzer wordt de nevel, het bruin der twijgenbosohjes kwijnt weg. Nu beginnen de kerkklokken te luiden over da stad en de lucht wordt vol klank. Alles luistert naar der klokken gezang. Hoor! hoe ze roepen, de metalen monden : gaat tot hen, die den ernst van 't leven verkonden. Nu zwijgen ze weer ; de nagalm drijft henen. Het vermaak herleeft. Wat een gelach en gepraat op het ijs. Wat nu een gowirwar van glijden en zweven, van neigen en rijzen, van komen en gaan langs de baan. En een man vent met sinaasappelen op een slee ; een ander staat met schaatsviemen over den arm bij een brug. Zij zien de menigte voorbijzweven en de baan strekt zich uit als een kronkelend pad, met vuilwit poeder bestrooid. O, hoe licht is toch het leven, het schijn-leven! WYCKEL, 1 Jan. Die wel eens in het Wyckeler bosch heeft gewandeld, kent ook de piacntige laan van reuzeuboomen achter de kerk, die met bevallige bochten naar en over de „berg" loopt. Welnu, die laan wordt weggenomen : de boomen worden gekapt en het bosch dus voor een gtoot deel ontsierd. Eén der populieren heeft een omvang van 3i M., terwijl andere niet veel minder dik zijn. Veel hout zullen ze opleveren, werk verschaffen ze, geld geven ze den eigenaar, dat alles is waar, maar den liefhebbers van een schoone natuur doet zulks pijnlijk aan. BOVENKNIJPE, 4 Jan. 't Was Oudejaarsdag, dag van overpeinzing en stille huiselijke herinneringen, dag van huiselijk ongenoegen bij een echtpaar alhier. De vrouw hai. de woning verlaten en tegen hare kinderen eene uitdrukking gedaan, welke het vermoeden wekte, dat zij het jaar zou eindigen met een levensmoede daad. Ze kwam 'des avonds niet terug. Do man in ongerustheid en aan 't zoeken ; Nieuwjaarsdag zat hij met zijne kindertjes om de kachel. Een telegram aan eene nicht te Sneek, of zijne vrouw daar soms ook was, werd beantwoord met: neen. Zoo ping ook de Nieuwjaarsdag voorbij, 's Anderen daags kwam een melkrrjder van .Touro te Knijpe vertellen, dat de vermiste te Joure was bij zijne vrouw ook een nicht van haar. 's Avonds keerde ze 'naar de echtelijke woning terug. --- Treurig ongeval. HINDELOOPEN, 3 Jan. Een hoogst treurig ongeval had gisteren alhier plaats. De heer K reed, op 'n boerenwagnn koffers van logo's naar 't station ; het paard, in los tuig gespannen, sloeg op hol en de bestuurder werd van den wagen geworpen. Vreeselijk gewond, werd hij het station binnengedragen, waar hij aan de gevolgen der kwpfsuron overleed. Een arbeider en het dochtertje van den heer K.. die mede op den wagen gezeten waren, bekwamen weinig letsel. Het droevig geval wekt algemeene deelneming. Nader vernemen We, dat de vreeselijke kwotsuren van den heer K. niet het gevolg waren van den val van den wagen, maar toegebracht ziin door het hollende paard. Terwijl hij voorover van den wagen schoot, ontving de ongelukkige den doodelijken slag van het paard vlak in 't g"laat. De heer K. was sedert eenige jaren lid van den Raad. --- IJsvermaak te Leeuwarden. LEEUWARDEN, 4 Jan. (geschreven toen het nog vroor). Kjeld smijt om sleatten, Poellen en petten, Fearten en marren In iizeren ban. Ja, de winter meent het nu ; meent het ten minste al een week. Wat hij morgen 01 overmorgen zal doen daar heboen we \ nu niet over. Heden is-i nog bij ons en doet zijn beft, om het den liefhebbers van ijsvermaak naar den zin te maken. En de m.. -.hen rijden op de grachten, op het kanaal, op de Dokkumer Ee, op de Harlingeïvaart. Ze kunnen niet wachten, tot de baanvegers en de ijsschaven zich vertoonen, om het ijs een beetje welgemanierd te maken ; ze trekken maar banen op hun eigen houtje, of liever op hun eigen ijzertje: de kleinste klontjes gaan wel op zij, de middelsoortige slijpen langzamerhand wat af en de allergrootste, daar wip je over heen en als je dat niet kunt, ben jo op het ijs nog geen stuiver waard. Zoo komen er banen : lange, kronkelende, witte wegen op den zwarten, met uitstekende schotsen en schilfers bezaaiden vaartspiegel. Maar nu hebben we de vegers dan ook noodig, om de baan van het schaafsel. dat, weer vastvriezende, het rijden bemoeielijkt, te zuiveren. Ook zien we weer met verlangen uit naar een mooie model-baan, waarvoor het nieuwe kanaal zich zoo bijzonder leent. Nu het stroomen is opgehouden, kan spoedig bij 's winters blijvende, warme toegenegenheid alles zoo sterk worden als een dijk en gaan weer alle jonge harten ontdooien op de gestolde kanalen, poelen en meren. Dat is oud-Hollandsche, in elk geval oud- Friesche gewoonte. De Nederlanders hebben het ijs altijd zeei liefgehad en de hardrijders ook, soms mei roerende, weekelijke, melancholische liefde. Was het niet Le Franco van Berkheyt die. <_en lijkzang dichtte op den Leidschen scha. Cornelis Fleur, eindigend met dit alleraandoen lijkst couplet: .De Sneeuwvlok daale zagt en bol op zijnen Zerk, .Want Water wa» zijn Lugt en LI» zyn Zwaanenperk: ,Ja. als de Lente vast di-n Zomer mwt verbeyen, ,Dan zal de Win'er op 't Geboomt n->- 'en schreden; „Zijn IJsdrup zij dan dnsuw vol i , .?. geur, .Die ik als Rby ngod sprocye op 't Ly u. jipres van Fleur". Tal van hardrijderüen worden weer vooruereid; de kranten staan er vol van. Heden middag gaat men honderdtachoig gulden verzwaaien op de baan van onze IJsclub en a.s. Donderdag hebben we de pret op de gracht achter den Prinsentuin, waar al eenige dagen met ijsBchoffels druk wordt gewerkt. Het ia echter altijd eenigszins gevaarlijk, als men daar teekenen van leven geeft, want dan valt gewoonlijk de dooi in. Of dat nu ligt aan de langzaamheid van den arbeid of aan de snelheid van den dooi, is moei'elijk te beslissen. Het boezemwater is in een halve week weer verscheidene centimeters gedaald en wees dezen morgen 23 centimeter boven zomerpeil. Dientengevolge is op veel plaatsen het ijs aan de kanten af gebroken. of in een bocht getrokken. Ook gapen bij de meeste bruggen nog wakken. Maar we hopen, dat eerstdaags alle hinder zal zijn verdwenen en dat we ook geen jongens meer zullen aantreffen, hangende onder "aan een brug als een mees aan een tak, zich aldus yoortwerkende over 't onberijdbare ijs. (Nieuwjaarsdag op het Vliet.) Men zou nog meenen, dat het waar was, wat een Friesch dichte» zong j .Koarts hinget, lins en slop, Wis mannich wiffe boai syn pong' Oan tille en brêgen op" 1 En zoover is het toch nog niet — zonder baanvegers en leg-reis-anen. ,_ DE HARDRIJDEBIJ. (Geschreven toen het dooide.) „Pas op, daar ben ik al!" zei de dooi - voor het gs de dood -en hij begon met fijne dropjes te sprenkelen. Tegelijk sp«nde hij langs de lucht een nevelkleed van respectabele dikte en ging daaraan schudden, zoodat de dropjes nog dichter vielen. „Dat zullen we toch eens zien, wie hier baas is," murmereerde de winter, die zijn achterste been niet uit het Oosten wilde wegtrekken en den fijnen regen onder zijn adem deed bevriezen ; de baan droog hield. „Doet je best!" riep hij den hardrijders toe en „laat je plezier niet bederven," zei bij tot de honderden toeschouwers, „want ik zal dien dooienden dood vandaag met al mijn krachten bevechten." De feestelingen, des winters goeden wil ziende, hebben zich dan ook ter dege vermaakt en met veel belangstelling den wedstrijd tusschen de vijf-en-dertig mededingers gevolgd, 't Ging om een prijg van honderd gulden en premiën van tien tot veertig gulden op een baan van 160 meter. Vinnig werd er gestreden, met wild fladderende haren, op elkaar geperste tanden en stijfgespannen onderbroeken. Wat waren er gespierde kerels bij en met welk een hartstocht sneden ze 't ijs, dat het splinterde naar alle zijden ! In den middag kwam het tot een vijftal: IJ. Piersma van Sneek, Ph. Holst van Amsterdam, B. vd. Zee van Leeuwarden, A. Deknatel van Bottevalle en J. vd. Feer van Bauwerd. Toen ging het tusschen sommigen op een overleggen. Vd. Feer versloeg Deknatel en Vd. Zee, Holst klopte Piersma. Twee heete kampioenen bleven er over. De eerste rit tusschen hen werd uitgegeven voor een kamprit, hoewel er velen waren, die riepen; ~Vd. Feer heeft gawonnen I" Deze beweerde net zelf ook en weigerde verder, zijn uiterste best te doen voor den prijs. „Ga je staken?" vroeg men hem. „Ja, staken." Maar hij bond do schaatsen weer onder en reed den tweeden keer voor de leus mee. In den beslissenden rit gaf hij t spoedig op. Zooda* de uitslag was als volgt: Holst te Amsterdam f 100. Vd. Feer te Rauwerd f4O, Vd. Zee te Leeuwarden f2O, Piersma te Sneek en Deknatel te Bottevalle elk f 10. Nog even de muziek en uit was het feest Guur en vochtig blies de wind over het qV veld, de vlaggen zwollen bol op en zonken weer terug, het fijne schaafsel stoof in witte slintrer-slangen over de baan. De lange spits van den Bonifacius-toren was reeds lang opgegeten door den mist, die de schemering te hulp kwam, om de menschen naar huis te drijven. Velen bleven echter rondrijden en ook op de errachten was de pret nog in vollen gan