HOOFDSTUK IV. Een aardige jongen en een aardig meisje, die mijne vrienden waren. „Wat heb je noodig ? Wat zul je koopen ? Warm spek mot kruiderijen! Kuikertjos! Wie koopt er een ruikertjo P" Het geroep der kooplui en marskramers, het slaan op de trom, het getetter der trompetten, het gegons van de menigte, de gebaren van een hansworst, dio voor zijn tent op en noer liep en het volk naar binnen lokte, allerlei stemmen, het geluid van bellen en horens, lakkeien die riepen om ruimte, als een of andere dame van het Hof in haar draagstoel door de menigte werd gedragen, die zich verdrong in dien tempel der dwaasheid, de Bartholomeuskermis. Al die geluiden hoorde ik, toen ik op mijn gemak binnen in de teut lag. Ik luierde en nam mijn gemak, want het was nog een poosje voor de eerstvolgende voorstelling, die we zouden geven — de beroemde Doctor Easpar en ik, Nat Harlowo de potsenmaker. Maar nu, ora de waarheid te zeggen, i k was beroemd, want volon kochten Doctors Elixer, omdat als zij niet koelden, ik geen grappen maakte. En daar ik meer den doctor in de macht had, dan bij mij — want ik had zelf wel een tent kunnen hebben, in plaats van met hem samen te doen — deed ik wat ik wou en de doktor moest doen, zooals ik wou. Maar hij hield me gaarne in mijn humeur, uit vrees dat ik weg zou loopen, waarover ik wel eens dacht. En zoo rustende in de tent en luisterende naar het gewoel buiten raakte ik aan 't droomen over alles wat er met mij gebeurd was in de z?ven jaar sedert ik, Nat de stalknecht te Stortford, Nat de potsenmaker werd, even bekend op de Bartholomeus-kermis, als juffrouw Gwynne of Molly Davis bij den Hertog van Vork. Zeven jaar — aanstaanden winter — zou het zijn sedert ik te Londen kwam, als hansworst dienst doende bij een kwakzalver, maar met de bedoeling om den eed gestand te doen dien ik Kapitein Ashley had gezworen om zijn vrouw en zijn dochter uit te vindan, wat mij helaas ! niet gelukt was, maar niet, doordat ik niet gezocht had. Ik had alleen gehoord, dat do Kapitein ten tijde, dat hij de reis ondernam, die zijn laatste zou zijn, gewoond had in een huis in Cheapside, waar, naar men zeide, hij gewoond had met een dame, die men voor zijn vrouw hield en zijn dochter, een aardig meisje van omstreeks tien jaar; maar na het bericht van zijn dood, waren zij weggegaan, omdat ze gee_. geld hadden en men meende, dat zij naar buiten waren gegaan op het land. En daarna, altijd informeerende, kwam er een advocaat bij me en die vertelde, dat zij zeker dood waren, maar als ik soms papieren te bezorgen had, zooals ik aan 't huis van den Kapitein had gezegd, kon ik ze hem wel geven, daar hij de zaken beredderde. Maar zijn gezicht stond me niet aan, en ik hield hem voor een schurk, die de papieren gaarne wou hebben, om ze misschien te vernietigen. Daarom zei ik voorzichtig dat het maar een praatje van me was geweest om iets aan de weet Ie !;omen. En ik zei dat, omdat ik beloofd had de papieren aan niemand te geven dan aan zijn vrouw of zijn dochter. Dat ik goed gezien had, bleek uit hetgeen later gebeurde. Nu was 't al zeven jaar! Was hot wonder, dat ik alle hoop verloren had en nu tevreden was met voor hansworst te spelen in mijn eigen belang en tot vermaak van het volk. En een vroolijke menigte was het, want ik was in de gunst bij het Hof door geen ander, dan door „de aardige juffrouw Davis" zooals het volk haar noomde. Want het meisje, dat ik zeven jaar geleden van dien oude in de herberg gered had, was op aller lippen en was door haar dansen in de gunst gekomen zelfs van Zijne Majesteit en ze danste aan 't Hof, waar de Koningin haar schuin aanzag en de broer des Konings, de Hertog van Vork, haar wel eens een oogje gaf. En Molly was voor mij, alsof we broer en zuster waren, en de eenige vrouw, aan wie ik wel eens dacht tot voor omstreeks zes maanden, toen in het huis van Hosier Lane, waar ik woonde, een aardige jonge dame intrek had genomen, die prachtig borduurde, zekere Helen Leigh, die nog maar zeventien jaar was en het mooiste figuurtje, dat er kon zijn. Ik stelde dadelijk belang in haar. omdat ik medelijden had met haar jeugd en eenzaamheid en ik zag, dat zij verdriet had, zoodat zij weieeii3 tranen in de oogen had. En zoo werden we goede buren en in de dagen van de kermis ging ze onze tent voorbij als ze met haar werk naar huis ging en maakte wel eens een praatje. Maar in den laatsten tijd was ik niet op mijn gemak omtrent haar. Ik had opgemerkt, dat zij mij minder opzocht en als ik haar ontmoette op straat, ging ze mij voorbij met een knik en een blosje en ik dacht bij mij zelf: „Ze is verliefd." Op zekeren dag bemerkte ik, dat ik goed geraden had. Toen ik wat vroeg naar mijn kamer ging, zag ik den minnaar, een jong luitenant van de garde, dien ik kende als zekeren Gerard Willougboy. Hij stond beneden aan het huis van juffrouw Loigh en zij lag uit het venster on praatte met hem. Een anderen koer ontmootto ik haar op de kermis on de luitenant liep naast haar, hij fluisterende en zij luisterende met een uitdrukking iv haar oog, zooals elke vrouw hot maar eens heeft, en wel wanneer zij merkt, dat zij een man bemint. Ik had er niets mee te maken, maar ik stelde belang in haar en het zou mo zoer gedaan hebben, als iemand haar slecht behandelde. Daarom besloot ik den jongen officier eens aan te spreken. En dat had ik gedaan, maar hij had me geantwoord, dat hij niets kwaads bedoelde maar haar werkelijk beminde. Toen lei hij de hand op mijn schouder en zei, dat ik een flinke kerel was en nadat we nog wat gepraat haddon, gaf hij mij een aardig antwoord en ging verder. Terwijl ik over die zaken dacht, ging ik uit de tent om luoht te scheppen en toen ik daar zoo stond, wie komt daar voorbij, de luitenant. Toon hij mij zag, kwam hij naar mij toe mot een lachend gelaat en klopte mij op den schouder. „Goeden dag, Mijnheer Nat," zei hij. Waar denkt gij aan t een nieuwe aardigheid op den Koning, of een grap om juffrouw Davis te doen lachen ?" „Geen van beide, Mijnheer Gerard," zei ik. „Ik dacht aan mijn buurmeisje in Hosicr Luie." „Wel, Nat, dat is een engel!" zei de jonker met een zucht. „leder oogenblik, dat ik vrij van dienst ben, schenk ik haar." „Dat is waar" zeg ik, „en hoor eens Mijnheer Gerard — als ik niet geloofde, dat gij het ernstig meent met mijn buurtje, dat zou ik, do potsenmaker, u uit liefhebberij wel eens een poets gespeeld hebben." „Ik bemin haar van harte, Natl" riep de jonker. „Als men bemint, zooals ik, ernstig en van harte ....." „Dan zou men haastig kunnen gaan trouwen en nieuwsgierig zijn wat. er van gezegd werd," zei ik om eens te visschen. „Wanneer denkt ge te gaan trouwen met juffrouw Helen ?" Hij zuchtte en keek naar den grond. „Ik ben niet een oudste zoon en heb alleen mijn soldij. Mijn familie zou er erg tegen zijn als ik Helen trouwde. Al is ze ook nog zoo aardig, ze zouden zeggen, dat het toch maar een naaistertje was." „Dan, jongere zoon met geen geld en een trotsche familie," antwoordde ik, hem fier aanziende, „als gij 't meisje niet kunt trouwen, waarom komt gij dan telkens haar aanzien met uw verliefde blikken en doet gij haar hart sterker kloppen ; zij is niet alleen op de wereld; ik ben haar beschermer." „Gij zijt eon flinke vent, Nat, en daarom vertel ik u mijn geheim." Wat hij nog meer gezegd heeft, weet ik niet, want toon kwam juist mijn buurjuffertjo zelf naar ons toe, bleek en ontdaan. „O, Gerard," riep ze, „ik ben zoo blij, dat ik u zie, ik ging do kennis over om werk weg te hr—gsm — f. . ." Zij keek weer achterom, alsof se bang'was. „Wel, wat zou dat lief, gij beeft er van.* Ik had den blik van het meisje gevolgd en op eenigen afstand zag ik een goed gekleed man praten met drie mensohen, die ik kende als Captains van Alsatia, sooalt die straatridders in de stad genoemd werden. „Heeft een van die lni n durven aanranden P* vroeg ik. Maar zij lette niet op mij, daar se enkel oogenen ooren voor haar beminde had. „Het kan wel verbeelding zijn," zei ze, „maar verleden week toen ik uitging, heb ik een man gezien, die er nit zag, of hij mij wilde volgen." „Waarom hebt ge dat niet eerder gezegd, Helen ?" aej de luitenant met de hand aan 't gevest. L„lk was bang, dat gij driftig en jaloersch soudt worden.* „Waar hebt ge dien man het laatst gezien?* vroeg ik, ir ik 't voor zeker hield, dat do man, die ik op 't oog had, er de hand in had. „Maar een oogenblik geleden,* zei het meisje nog altijd onrustig, „'t Was op de kermis, h|j kwam naar mij toe, alsof hij mij wou aanspreken. Maar ik werd bang, liep hard weg en dank zij de volte, raakte hij mij kwijt Op dat oogenblik ging de man, dien ik met de drie schurken had zien praten, haastig voorbij en keek mij donker aan. Helen, die opkeek en hem zag, greep den arm vap haar minnaar en viel bijna flauw. „Gerard," zei ze, „dat was die man." „Duivels!" riep de luitenant, „ik wil weten * Hij zou hem achterna zijn gegaan, maar het meisje hield hem tegen. „Zoek geen twist! als u iets overkwam, zou ik het besterven." De luitenant aarzelde, maar het meisje keek hem zoo smeekend aan, dat hij begon te glimlachen. „Nu, als ik hem dan geen kastijding kan toedienen,* zei hij, moet ik toch zorgen, dat het niet weer gebeurt Kom, we brengen samen het borduurwerk weg." £11 zich tot mij wendende, zeide hij: „We gaan de kermis over, nis we terugkomen, Nat, dan zien we je nog wel." En daarmee knikte hij mij toe en Helen, die nu niet bang meer was, wel wetende, dat haar minnaar bij haar was, stak de hand toe, die ik drukte en knste, waarop zij bloosde. En daarop stapte ze luchtig met een glimlach en een knikje aan de zijde van den joDker door. „'t Is een snoezig paar," zei ik bij mijzelf, terwijl ik ze volgde met de oogen, totdat ze in de menigte verdwenen. „'t Is jammer, dat ze niet voor altijd een paar kunnen zijn." Wordt vervolgd. drie mtnschen, die ik kende als Captains van Alsatia, zooals die straalridders in de stad genoemd werden. --- Het wrak van het goudschip „La Lutine,” Daar ergens tusschen Vlieland en Terschelling ligt dertien millioen gulden zoo waar voor het grabbelen. Men weet zelfs precies waar zo liggen, nu al meer dan honderd jaren lang. En toch gaat dat grabbelen niet zoo hard. Want wat de zeo eens heeft buitgemaakt, dat staat ze niet zeer licht weer af. En zoo heeft ze ook het wrak van het goudschip La Lutine in den loop dor jaren met een laag zand overdekt, meer dan 27 voet dik. Daar is men zoo in eens maar niet door. Maar de lezer zal wel eens iets naders willen verne men van dit ongelukkige goudschip. Welnu, wo zullen er dan hier het een en ander van vertellen. Het Engelnche oorlogsschip La Lutine was een fregat van 32 stukken en had ongeveer 200 man equipage. Dit schip, in 1785 in Frankrijk van stapel geloopen en toen gedoopt La Lutine, wat ~De Kwelgeest" beteekent, behoorde oorspronkelijk tot de Fransche niarino, maar is later door do Engelschen buit gemaakt en daarna onder Engelsche vlag gebracht. In October 1799 werd dit schip ter beschikking gesteld van Londensche kooplieden ter overbrenging van een enorm bedrag in staafgoud en zilver, benevens gouclen en zilveren muntspeciën, van Engeland aan handelshuizen te Hamburg. Ook werd van gouvernc mentswege veel specie geladen ter betaling van het leger der geallieerden. La Lutine vertrok van de reede van Yarmouth vroeg in den morgen van 9 Oct. 1799 en is in den volgenden nacht, tijdens een hevigen N. N. W.-storm, met man en muis vergaan in het ..IJzergat" tusschen de eilanden Vlieland en Terschelling. Op laatstgenoemd eiland kwam men eerst langzaam tot de overtuiging, dat het wrak van het vreemde schip een ontzaglijke waarde bevatte. Toen is men gaan visschen en graven ; eerst in 1800 (1, later nog eens weer in 1814, toen van 1857 :ot :'n het laatst in 188 G. eerste berging geschiedde onder streng toezicht ïtrandvonderij. De duikerkunst was op Terschelling nog geheel onbekend, maar in het visschen met baken, tangen, sohepnetjès, enz., had men eenige ligheid. En men had een fortuintje. Het schip toch. dat op een zandbank met p.ni. 3 vadem water vast reeds in den eersten winter zijn achtersteven lat de toegang tot de Bchatkamer in de piek bij de constabelskamer mogelijk was met lange haken en tan'n Twintig jar«n geleden waren er op Terschelling nor; wel oude ; die wisten te verhalen van de inheid welke op het eiland heerschte, toen v.aar beladen met Spaansche piasters, dooi het dorp reden. De munten, die reoo-s zwart waren geworden, werden aan de eilanders toevertrouwd om ze met. zand blank te schuren en ze als goede munt weder gangbaar te maken. r wat ook een teleurstelling vaak als bvj het op halen de goud- of zilverstaai uit de tang schoot, juist wanneer men haar dacht te grijpen. Ook gebeurde het dat vaten met gouden en zilveren munten boven gekomen, lossprongon en hun kostbaren inhoud in zee stortten. Daardoor ligt thans veel waarde ver- Bpreid, vooral rondom het achterschip. ! haalde het eerste jaar op 58 staven goud, we-323 kilo ; 35 staven zilver, wegende 879 kilo ; 41,697 heele zilveren Spaansche piasters en 'n 700 gouden munten, alles samen ter waarde van bijna f 670,000. De tweede berging, in 1814, bracht weinig op. In 1821 werd een maatschappij opgericht, die koninklijke concessie kreeg om op de Lutine te visschen. de derde berging, van 1857—1861, werden door voor 't eerst helmduikers gebruikt. Er werd toen •de van bijna ƒ530,000 opgehaald. n moest men wegens verzanding het werk weer staken. En die verzanding werd al erger en erger' Toen men in 1886 weer een poging waagde, zat het schip wel 27 voet diep onder 't zand. Zoowel op Terschelling ala op Vlieland had men een merk gezet om het wrak altijd te kunnen terugvinden. Die merken verliepen echter min of meer in den loop der jaren en zoo had men in 188 G nog al een poo:" zoeken vóór de zandboor op het wrak stuitti De onderneming was opgedragen aan de beide stoonv schelpvisscherijen van >lakkum on de Cocksdorp met hun beide stoomzuigbooten- ~Friesland" en „de Tijd." Den 13 Augs. werden beida booten met hun krachtige zuigers aan het werk gesteld en ze zogen een ruimen kuil. Weldra kwamen ecnigo voorwerpen op. die het bewijs leverden, dat men de Lutine gevonden had; zooals klompen roest met buskruit en kogels en koperen boutjes en spijkers met het bekende teeken der Lutine tden hanenpoot). Den 20en Augs. weiden de eerste Spaansche piaster en een gouden vingerring opgezogen. Het werk werd voortgezet tot 9 October. Toen waren in het geheel 3573 gouden en zilveren geldstuk ken opgehaald. Ook groou: stukken van het wrak werden met de stoomlier uitgewonden, alsmede bet roer, dat naar Londen gezonden werd, waar men er een fraai gebeeldhouwde tafel en stoel van heeft gemaakt, die een eereplaats kregen in de zaal der Directie van Lloyd's sociëteit. Ook werden twee kanonnen opgehaald, waarvan een nog geladen was. Deze zijn aangekocht door den heer M. H. Maas JWz. te Makkuni en opgesteld even buiten 't dorp bij 't gebouw ~de Braak" aan de Zijlroede. Men onderstelt, dat nog in het wrak aanwezig moeten zijn staven goud en zilver, ook gouden en zilveren munten tot een bedrag van meer dan 13 millioen gulden, en daarenboven nog onbekend veel Waarde, die het eigendom was der passagiers. Van de ongevisohte voorwerpen is in 1886 een tentoonstelling 'gehouden in hei Buiksloter Tolhuis te Am sterdam. --- Titel-waarde. Tegenwoordig wordt bij wijze van gunst aan sommige handelaars don titel „Hofleverancier" toegekend van regeeringswege. Nu zou men toch denken, dat zoon man dan ook t een of ander behoort te leveren op 't Loo of in 't Koningspaleis te 's-Hage. Doch daarvan is geen sprake. Tegelijk met zijn aanstelling krijgt de hofleverancier een officieel schrijven waarin hem uitdrukkelijk er op gewezen wordt dat deze geen aanspraak geeft op -werkelijke levering aan het Hofl We zijn verlengend, heeft eens Multatuli gezegd. En wie zal 't ontkennen? Nog een paar jaren, en men denkt bij 't woord Hofleverancier, dat in den laatsten tijd toch al zoon onechten klank had, heelemaal niet meer aan iets werkelijks, 't Wordt een titel waarvan zelfs de woordelijke beteekenis aan het oor voorbijgaat, zonder dat men ze vat. Kan dat niet, meent ment Kan men een woord niet gebruiken zonder er voor 't minst éénig denkbeeld aan vast te knoopen ? Wat denkt ge u dan bij 't neerschrijven van al die „WelEdele Heers" op enveloppen en ïn brieven, gericht aan menschen die volstrekt niet adellijk zijn en vaak zelfs het cachet ~Heer" missen? Wat denkt ge u bij 't simpele woord „Mijnheer" waarmee ge minstens eiken vreemdeling aanspreekt en soms lieden die een tikje lager op den maatschappelijken ladder staan dan gijl Erkent ge daar werkelijk mee, dat ze uw heer, d.i. uw chef zijn? Zoo is er veel. We zouden ook onze onderlinge groeten kunnen aanhalen, doch die laten althans de mogelijkheid open van gemeend te zijn. En dan op het gebied der officieele titels, zooals Hofleverancier er nu een wordt! Wat al onwezenlijkheid! Bidders die niet alleen nooit op een paard hebben gezeten, doch ook evenmin van adel zijn als al die in onze brieven beweledelen. Jonkers — wij zwijgen nu van t zonderlinge om een oud man jonkheer te noemen, — jonkers van zeer burgerlijke afkomst. Waar dan, vraagt men misschien? Aan onze Koninklijke Militaire Academie. Elke cadet krijgt (met overigens prijzenswaardige gelijkschatting, want het doet er niet toe wie en wat zijn ouders zijn,) officieel den titel Jonker en houdt dien tot de sterren voor hem rijzen en hij officier wordt. Dan is zijn adeldom weer weg, als hij tenminste van huis uit geen jonker is. Verder hebben we generaals zonder eenig commando en adjudanten die nooit een koninklijke boodschap heb ben over te brengen. En nog eenige van die niets kostende titels. Toch zijn we in dezen zoo erg niet van werkelijkheid naar schijn verzeild als onze Duitsche naburen. Niet alleen is daar het verkoopen van adelbrieven sterk in zwang, doch de regeeringen geven er ook aan burgerlijke personen allerlei titels die recht geven op evenveel of even weinig als ons Hofleverancier. Men heeft er handelsraden, gerechtsraden, Hofraden, geheimraden en nog veel meer raden, wier raad nooit gevraagd wordt, en ongevraagd verstrekt, geweigerd worden zou. --- De verliefde ridder, of: De "straf volgt op de misdaad. --- Raadsels en Aardigheden. 380. Het geheel bestaat uit 31 letters en is zeer bekend in Friesland. Een 14 15 7 8 19 1 9 16 6 noemt men dit ondermaansche. De 16 3 9 2 6 is een vergiftig gedierte. 22 21 10 24 13 5 9 23 17 is een groote stad in N.-Holland. De 14 31 'zO 4 5 is een gevaarlijk dier dat leeft ia het wild. De 30 7 5 19 6 26 zijn zeer duur. De 26 19 8 14 is van brons. Als men 27 28 15 9 op de eteenen valt, kan men zich bezeeren. In den zomer heeft men BOmfl gebrek aan 18 28 14 2 5. Een 25 11 12 7 15 Is een visch die meestal gedroogd gebruikt wordt. (Ingezonden door Klazina M., Heeren veen.) 381. Mijn lieve moeder zond mij uit Op 't water zonder schip of schuit, Beval mij God als albehoeder. Mijns naasten vijands naaste bloed Heeft mij voor wissen dood behoed En zond mij zelf weer naar mijn moeder. (Ingezonden door Wed. P., Lemmer.) 382. Met vier steenen van 1, 3, 9 en 27 K.G. kan men alle gewichten van 1 tot en met 40 K.G. wegen, Hoe dan? 383. TTTTTTtttT. Wat is dat? 384. Waar sloeg Noach den eersten spijkert Het geheel bestaat uit 31 letters en is zeer bekend in Friesland. --- Figuur-opgaaf no. 75. (Rebus.) (Ingezonden door Pepijn te Heerenv.) --- Oplossingen. 375. Sneeuwklokje. 376. Bed. 377. De moedertaal 378. a. 't Zit er niet aan. b. 't Hangt er van af, e. 't Kan er niet af. 379. Baflo, neger, lei, Gerda, Anna, thee, peen, Ede, tante; 't geheel is: Beter een half ei dan een leegedop. Oplossing Rebus (no. 74): Door strijd tot de overwinning. --- Moe Champagne gemaakt wordt. Champagne werd, — zooals algemeen bekend is — uitgevonden, want ontdekt werd hij niet, door Dom Perignon, een Benedictijner monnik, omstreeks 1688. Perignon was keldermeester in de St. Pieterabdij van het dorp Hautvilliers. op vijf mijlen afstand van Epernay en vijftien mijl van Reinis. Deze probeerde eens voor aardigheid wat hij verkrijgen zou als hij enkele wijnen doorelkaar mengde. Het product van den eenen wijngaard was beroemd wegens zijn geur, van eten anderen wegens zijn smaak enz. Hij nam vier soorten van den besten wijn, bottelde het mengsel en zag later dat de flesch uit elkaar was gesprongen, en de weggevloeide wijn geel van kleur was. Nu bottelde hij een dergelijk mengsel in een sterke kruik met een zware kurk en ziet — toen hij na eenigen tijd zijn wijntje proefde, bleek het een schuimende, goudgele, licht bedwelmende en zeer welsmakende vloeistof te zijn. Hij fabriceerde nu den wijn op groote schaal en spoedig kreeg zijn fabrikaat zoon vermaardheid dat men het naar de provincie Champagne noemde. De monnik hield de wijze van bereiding geheim en stierf in 1715 zonder inlichtingen te hebben gegeven. Na zijn dood werden vele proefnemingen gedaan om het geheim te ontdekken, doch steeds zonder eenig gevolg. Wel werd echter een ander soort champagne uitgevonden. Het pas uitgeperste sap der druiven wordt eerst in groote bakken gedaan. En dit product van verscheidene fijne druivensoorten blijft daarin geruimen tijd staan. Deze bakken, mengbakken genoemd, zijn zeer groot en hebben vaak een inhoud van 50,000 tot 60,000 flesschen. Dan wordt de wijn gebotteld en de goed gekurkte flesschen blijven dan twee tot drie jaar stil in de kelders liggen. Wanneer de wijn voor gebruik gereed is wordt hij overgebotteld in de bekende, sterke flesschen en met beugelsluiting van ijzerdraad gekurkt. Het bezinksel blijft dan in de andere flesch achter. V66r het kurken echter wordt er een soort likeur bij den wijn gevoegd, dat ieder fabrikant zelf maakt en welks _ bereiding geheim wordt gehouden eu dat hoofdzakelijk bestaat uit ouden wijn van de beste soort, een scheutje goeden cognac en wat zuivere kandij-suiker. Deze likeur bepaalt het karakter van denwijn, of hij zuur of zoet. licht of zwaar sal zijn. Slechts nieuwe flesschen worden voor de goede ten gei' n er hangt veel van i flesschen >veral even dikke wanden hel zuiver rond van hals zijn, een souden bodem hebben, het binnenste moet zonder blaasje of flinten zijn en bet glas moet niet door den wijn aangetast kunnen worden. Een flesch kost drie stuivers. Bet aantal atfosmeeren waaronder gebotteld wordt, bepaalt het mousseerend karakter. „Grand mousseux" vereisoht 31/4 atmosfeer drukking. Niettegenstaande alle voorzorgen springt acht procent van de flesschen gewoonlijk. Te JEteims sprongen eens 120,000 van de 200,000 flesschen, omdat men geen goed glas had gebruikt. ---