Op reis naar Indië. 11. £r wordt zooveel van Port Said verteld en zoove over afzetterrj en brutaliteit van do luidjes das en werkelijk, daar i? iet* van aan. Waar de koo lui, die allerlei snuisterijen te koop aanboden, b. tien gulden vroegen, bood je twee kwartjes en kre< het voor n gulden. ',/ij mannen, met zijn vien als onderwijzers, lieten ons door 'n Arabier, Ha san Ah, naar wal brengen en trokken de stad i ij m?et z??gen, Port Said viel mee. Vooreer ad de orde. De vroegere toestand is verdwene] politieagenten, Egyptische, maar onder Engelse toezicht, staan overal en hebben er de vrees goe in; de kooplui in briefkaarten, gidsen, postzege verkoopers enz. zijn wei wat indringerig, maar cc „ruk nou op!' verstonoen ze toch. Langs 't ki naai staan mooie groote gebouwen van consul» banken enz. In een straat het land in waren voor namelijk de winkels, waar wel veei te koop was maar peperduur. We scharrelden verder, zonder behulp van gids paaroentram of rijtuig en kwamen zoo langzamer hand m de Arabierenwijk. Zoon smeerboel heb >« nou nog nooit gezien. Houten huizen, schots en scheef tegen elkaar aangezakt. Op de hoofdwegen was t nog wat, maar zag je een dwarsstraat in, dan draaide je maag om. Alles, tot het onbeschrijfeiijkste toe, wordt eenvoudig het venster uitgegooid. Zelfs m de hoof o straten, waar van tijd tot tijd een nieuw hoog In is met veranda's om alle verdiepingen oprees, moest je hier en daar over alter]*» plassen van vuil heenspringen en op dat alles brandde de zon heet en deed allerlei geuren omhoog stijgen, waar je langzamerhand wel wat aan gewen: de, maar die toch ~een rozengeuren waren. We stonden even voor 'n schooltje, waar de jonge Egyptenaren, allen net 'n roode fez op 't hoofd, ieder op zijn eigen houtje aan 't leeren waren uit den Koran, vermaakten ons met het gezicht van ,]o Arabische vjrouwen, geheel gehuld in 'n zwart Kleed, zoodat alleen de oogen te zien waren, zagen boe karren, door ezels getrokken, met waterkruiken geladen aan de waterleidingkranen nieuwen voorraad opdeden, merkten een waterverkooper op, die iojn dwrenhuis ook weer vulde, bemerkten, dat het Ümgelsche bestuur toch ook dit deel niet vergat, want vuilnismannen haalden 't ergste vuil weg, 'bewonderden de Arabische jongens die voor 'n koperstukje groote hoeken dadels kregen-, die wel wriemelende muggenhoopen leken, en verbaasden er ons over, dat al dat volkje die vreemdelingen maar rustig het loopen en kijken zonder hen in 't minst te molesteeren. Toch waren we blij de winkelstraten weer te pakken te hebben en zaten in de sofaaduw van n parkje, - met veel moeite in 't ie.▼en gehouden, 't regent er bijna nooit, geen vijf feeeT m n jaar - een kopje koffie te drinken, niet duur: voot drie stuiver en lekker. Ze boden ons daar aan de echte Turksche pijp te rooken, drie «taiver per pijpvol, maar daar waagden we ons niet aan. We hepen nog wat rond, moesten later 30 cent 'betalen voor n fleschje spuitwater en kwamen moe cm warm weer bij de boot terug. 't Is een eigenaardig geval met de taal, je begint maar met Hollandsen, heel vaak verstaan ze het, soms niet, dan Engelsen, Fransch of Duitsch, van alles door elkaar. Hollardsche kwartjes en guldens worden graag in ontvangst genomen. 't Kolen laden was afgeloopen om één uur de matn»en begonnen te spuiten en te schrobben om 't steenkoolsitof kwijt te raken en te twee uur vertrokken we met minder dan halve kracht 't kanaal in, tusschen twee zand wallen door. Voor de afwisseling was 't wel aardig, maar heel veel moois was er niet te zien. Aan den eenen kant zag je zoover je zierj kon een zandvlakte, waarop geen grassprietje, hoe klein ook, groeide. Alleen stonden geheele stukken onder water, maar zout water en dan waren de talrijke vogels 't eenig bewijs van leven. An/h den anderen kant was 'n smalle strook groen, dat zijn bestaan te danken heeft aan 't zoetwaterkanaal, dat zoetwater uit den Nijl moet brengen naar Port Said. Aan de overzijde daarvan liep een spoorweg en dan had je een evenbeeld van den eersten kant. Tot p.m. 5 uur gingen we rnstfg door, maar daar t«twhen. palmen en groen een station, woning voor kanaalambtenaren, zooals we er al ettelijke gepasseerd waren Maar nu waarschuwde-! een stuk oi wat ballen aan een hoogen seinpaal, dat we moesten blijven liggen om schepen te laten passeeren. t Kanaal is lang niet overal zoo breed, dat twee schepen elke ar voorbij kunnen en nu moesten wij op een breed plekje wachten totdat - volgende stuk vrij zou komen en dat duurde nog al even Op t eerste schip, propvol van tegen ons juichende terugkeerende Russische krijgsgevangenen, volgde een Engelsche vrachtboot, toen weer een Duitsch schip, ook met 'n menschenlading uit Japan, weer n levendig gejuich en eindelijk een paar uur na 't eerste oen groote Duitsche. mailboot, de „Prmz Eitel Friednoh", een reusachtige boot, vol passagiers, wat weer aanleiding gaf tot juichen en goede reis wenschen. Toen eerst lieschen 'de kranen de bootjes, die de trossen moesten losmaken, met menschen en al weer overboord en langzaam aan konden we onzen toch' vervolgen. t Groote electrische licht voor°aan den steven, verstrekt door de Kanaalmaatschappij m ruil voor de bijna f"20,000 fol, die enze boot moest betalen, verlichtte met zijn helderen stralenbundel 't water en de oevers, maar overigens was 't pikdonker en koud. Wij reizigers verwenschten dat oponthoud, want we hadden hoop, nog een goed stuk van t trapeet bij daglicht af te leggen en nu zouden wo waarschijnlijk morgen vroeg midden op de Roode Zee wakker worden. In den loop van den avond kregen we echter nooal eens oponthoud en toen ik den volgenden morgen te ongeveer half zes de patrijspoort opengooide, zaten we nog altijd tusschen de wallen. Ik naar boven. In 't Oosten werd de lucht rood gekleurd, de aankondiging van den nieuwen dag. *lauw werd de woestijn verlicht. Daar lag aan den oever gemeerd een groot schip, dat nu eens op on. lag te wachten, en al waren er nu geen honderden "F i? j' i kleedm&- Petten, pelzen enz., bleek t, dat dit nu al t derde schip met fcrijgsgevapge nen, die naar huis gingen, was, dat we passeerden --- Mist. Ik zag nog dat ze bezig waren de touwen los *e maken, en liep weer naa- 't voorschip, maar toea waren t rood aan den hemel en de kanten van t kanaal verdwenen m een dikken mist. De maohm.--kamertelegraaf belde, fluit.jea klonken, de bootjes werden weer uitgezet, daar lagen we aan den wal Bij mist moet alles stil liggen. Toen ik weer achter kwam, was er van 't zoo juist gepasseerde mets meer te bespeuren. Was 't weggevaren of laohet er nog? De eerste officier, die juist van 't bovenste dek kwam. vertelde me, dat we in den nacht ook al eens om den mist hadden moeten stilliggen en dat we ons in 't teel van 't Kanaal tusschen de irSittere meren en de Golf van Suez bevonden. Eerst na 't onbijt, te ongeveer 0 uur, trok de mist weer op en _ aan den eenen kant van 't dek kon je het weer uithouden. Aan den anderen kant was t ijzig koud. Toch waren we daar meest, want daar was ten minste iets te zien. 't Groen, veroorzaakt door t zoetwaterkanaal, zag er frisch uit, een oase vertoonde helder groene velden "en palmbooraen, een kanaalstation was een idyllisch plekje en daar dreven de laatste mistbanken weg. We passeerden een karavaanweg, waar de karavanen op een pont overgezet worden om hun weg naar Mekka te vervolgen Ongelukkig was er geen karavaan te zien. Zulke alleen boekjesschrijvers er, dergelijken. Maar een prachtig, eenig gezicht op Suez hadden we toch. Groene palmboomen, witte huizen, frissche maisvelden ?ii blinkend zand schenen daar te liggen tegen ecu hoogen, stellen, donkeren bergwand. We bleve; echter een heel eind af en bereikten met een bocht bij Port Ibrahim- de zee, echter niet dan nadat we aan den anderen kant de kameelen nu werkelijk padden zien liggen, staan en loopen. Op de rede bleven we liggen en al gauw kwamen een stuk of wat schuiten met driekante zeilen op ons af, kooplui, die weer kralen, sigaretten enz. trachtten te verkoopen. Een levendig tooneel volgde, overal stonden groepjes om zoon zwarte en vragen en bieden in allerlei talen en met allerlei geldstukken volgde weer. De agent kwam met een stoomoootje de brieven brengen en halen, de kisten met de toestellen voor 't zoeklicht gingen in een schuit en na een goed uurtje gaf de doffe stoomfluit het sein voor vertrek. De kooplui sprongen haastig iD hun schepen en daar gingen we weer t Bleek nu, dat de bergwand, waartegen eerst Suez scheen te liggen, er een heel eind af lag. Er tusschen lag nog een groote, barre, zandvlakte en de. bergwand strekte zich «it langs de Golf van Suez Ook de overzijde was bergachtig, maar verder al Een hef land! ft iets dan kale, naakte rotsen. De verschillende soorten steen zijn aan de kleur heel goed van elkaar te onderscheiden, maar dat is ook alles; geen plant, geen struik, geen boom, geen alleen n enkelen keer een vuurtoren, die de schepen op deze door de klippen gevaarlijke zee moet Den geheelen Woensdag hielden we aan beide zijden de kust in t oog, maar later hebben we geen land meer gezien. Donderdag zijn we hee1 in de vroegte het stoomi •ƒ dV>SmdOTV ook van de Lloyd gepasseerd; beide schepen verlieten 'n oogenblik hun koers om seinen te wisselen, t Was een gejuich van belang, aan zwaaien met petten en zakdoeke i geen gebrek- De semvlaggetjes wapperden vrolijk, in de lucht, maar m -een oogenblik waren de beide hardloopers elkaar gepasseerd en elk zwaaide weer in zijn vongen koers terug. En nu zwerven we al een paai dagen op de Roode Zee, zonder verder land te ontdekken, 't Weer wordt merkbaar warmer, de witte pakken worden talrijker, sarong en kabaai, 'n slaapbroek, verschijnen sporadisch, maar de wind maakt, dat het boven on t dek a tijd lekker frisch is; alleen in de hutten Kan net benauwd wezen. De eerste paar dagen hadden we Noordenwind, daarop volgde n morgen met windstilte en gladde zee, maar toen haalde Tmet 'n regenbui de Zuidenwind door en vandaag (Zondag) aren we toorn eea steyigen wind in, 't valt zelfs moeielijk er tee-en V te loopen. Onze boot weet er echter weinig van en maakt geen hinderlijke bewegingen. Gisteren zijn we verscheidene eilanden gepasseerd, ook al even kaal als de rest, precies groote keisteenen, zoo maar neergegooid. Zoo op 't oog schatte je den afstand oo ongeveer een half mjr maar we moesten er wel 'n uur of vijf af zijn, zoo vergis je je in de afstanden met de heldere lucht. Booten zien we genoeg; we zijn weer in nauw ge* deelte, den uitgang a