Op reis naar Griekenland Van Napels naar Brindisi. De firma Lissone & Zn. te 'Amsterdam had een plaats voor mij besproken op de ~Castore," eene boot van de Oostenr. Lloyd, die in den nacht van Woensdag 10 op Donderdag 11 Januari van Brindisi af zou varen naar Patras. Ik besloot daarom Dinsdagsmorgens met den trein van Napels naar Brindisi te vertrekken. Na me van de noodige proviand voorzien te hebben, stapte ik 's morgens om half acht op de electrische tram, waarmee ik in een minuut of tien van de A'ia St. Lucia aan het station was. Daar ik te Napels geen kaartje regelrecht naar Br. kon krijgen, nam ik er een tot Tarenta, waar ik dan verder weer een tot Br. moest nemen. 10 min. over 8 vertrok de trein. Tot Pompei', waar we een uur later stilhielden, kreeg ik van verschillende koeriers aanzoek, om in „hun" hotel te komen dejeuneeren. Nu eens .werd hotel „Suisse" me gerecommandeerd, dan weer kreeg ik eene uitnoodigmg om mee te gaan naar „Grand Hotel", om mijn ontbijt te gebruiken. Ze zagen me natuurlijk voor een bezoeker van Pompei' aan, maar ik ging door. Van uit den trein kan men er weinig van zien, dat het stadje Pompei eertijds zoo geteisterd is door een uitbarsting van den Vesuvius. Wil men dât zien, dan dient men er uit te stappen en er eenige uren te vertoeven. Het volgende dorp, waar de trein stilhield, n.l. het station Valle di Pompei, waar we om 9.24 aankwamen, trekt echter meer de aandacht. Dit dorp bestaat voor 't grootste gedeelte uit onbewoonde huizen, waarvan sommige de daken missen, één groote ruïne dus, ook al weer een gevolg van eene uitbarsting. Waar geen huizen langs den spoorweg staan, ziet men weer allemaal bouwgrond, waar ik niets anders zag groeien dan paardeboonen, kool en rapen. Een reisgenoot. Na een paar uur in den trein gezeten te hebben, op mijn eentje op den uitkijk, maakte ik kennis met Marino Catello, een Bal. zeeofficier, die zijne zuster te Tarenta, welke hij in geen 3 jaar gezien had, een bezoek zou brengen. Daar we 's avonds om elf (23*) uur eerst'-ie Tarenta konden aankomen, hadden wij dus den -eheelen dag gezelschap aan elkaar. Zoodra we kennis gemaakt hadden, opende Marino Catello zijn reistasch en haaide er vleesch en brood uit te voorschijn, waarvan hij mij aanbood te eten zooveel ik wilde. Ik zei, dat ik zelf eten meegenomen had. Dat deed er niks toe, ik moest van zijn vleesch eu brood proeven, en hij was niet eerder tevreden, dan dat ik mij van den goeden smaak ervan overtuigd had. Ook haalde hij een flesch landwijn te (*) De Italianen nummeren de uren bij geheele, niet bij halve etmalen. voorschijn, waar ifi ook van moest nemen, daar hij dacht, dat ik net als nij het eten zonder wijn er niet door kon krijgen. Toen ik hem dan ook vertelde, dat ik lieveT geen wijn had en dat men in Holland over 't geheel weinig wijn dronk, hoorde hij vreemd op. Dat kon hij zich niet begrijpen. Na den maaltijd bood ik hem een Holl. sigaar aan, waarmee hij eerst zeer vereerd was. Het duurde evenwel niet lang, of hij werd al zoo wit als een doek, en gooide de sigaar weg, want ze was hem te zwaar. Hij rookte altijd cigaretten, die waren beter te verdragen. Toen we ons zoo bezig hielden, bleef even voor t station Cava dei Tirreni plotseling de trein staan. Er was een defect aan de machine en dat moest eerst gerepareerd worden, voor wij verder konden. Wij konden in dien tusschentijd van het prachtige gezicht, dat deze bergachtige streek oplevert, genieten. Ver waagden wc ons echter niet van 't station, daar we niet wisten, wanneer we konden vertrekken. Wij moesten ons dus met een algemeen panorama tevreden stellen. Catello vertelde mi». crat Cava dei Tirreni -om zij n bij uitstek klimaat een zeer gezochte plaats voor teringlijders is. Toen de machine gerepareerd was, moesten we nog op een trein van de tegenovergestelde richting wachten, zoodat we in 't geheel twee uur oponthoud aan dit station hadden. Zoodra de trein, waarop wa wachtten, aan was, klonk het „Partenzâ" en w.j konden instappen, waarop wij weer vertrokken. Te Salerno, waar we een half uur later aan kwamen, moesten we weer op een trein wachten, daar er op die lijn geen wissel was. Dat duurde ook een half uur, zoodat ons geduld wel op de proef werd gesteld. Een geluk, we hadden prachtig weer. De zon, scheen in naar heerlijkheid soms zoo sterk, dat sommige passagiers over hoofdpijn klaagden en met I een verdrietig s-ezicht het gordijn dicht schoven. De vlakte van Calabrie, zooals deze streek heet, ƒ is een vruchtbaar terrein, dat in 't Zuiden door de zee wordt begrensd en in 't noorden door de bergen tegen den kouden noordenwind is beschut. Geen wonder dan ook, dat men hier zooveel aan wijnbouw doet. . Niet overal spoorden we door zoon vlakte, we hadden soms hcele gedeelten dat we al maar door tunnels reden, wat mag blijken uit het' feit, dat er zich tusschen Napels en Brindisi op deze lijn in 't geheel 'n 50 tunnels bevinden, die den weg wel wat vervelend maken. Kwart voor zes werd 't licht aangestoken, even voorbij 't station Bella Muore. Een slechte verlichting. Nog allemaal olielampen, dus echt oudorwetsch. Het eenigste wat we uit verveling doen konden, was te gaan slapen. Kwart voor acht aua 't station Potenza even wakker en toen weer ingeslapen. Het was 1 uur in den nacht, toen we te Tarenta aankwamen. Mijn reismakker en ik namen afscheid van elkaar, hij in de hoop, na eene wandeling van een uur zijn zuster te zien, terwijl ik in de wachtkamer Ile klasse met m'n reisdeken over me heen weer trachtte te slapen, maar dat ging niet best van wege de drukte van gaanden en komenden. Te 5 uur Werd 't tijd om een plaatsje te zoeken in den trein, me kort daarop zou vertrekken. Toen ik een kaartje (tot Brindisi) genomen had, raakte ik in gezelschap met een zestal militairen. Eindelijk te half negen werd Brindisi bereikt en kon ik uitstappen. Te Brindisi. Na eerst mijn ontbijt genomen te hebben, ging ik dadelijk naar de haven, om aan 't bureau van ie Oostenr. Lloyd mijn reiskaart in ontvangst te nemen, die mij werd ter hand gesteld op vertoon van de quitantie, die ik van de firma Lissone en Zn. had meegekregen. Ik vond het niet onaardig, dat, zoodra ik het kantoor binnenkwam, 'n mijnheer met grijzen baard aldaar me als volgt begroette: „0, u is mijnheer T. van Holland, hé V' Er was dus toch een, die mij hier kende. De mijnheer vertelde mij, dat de „Castore'', die volgens de reiskaart den volgenden nacht om half een af moest varen, eerst den volgenden morgen van Br. zou vertrekken. Ze was nl. 8 uur te laat van Triest vertrokken. Ik Was dus genoodzaakt, voor dien nacht in een hotel te slapen. Het adres van dit hotel moest ik dan even aan het agentschap opgeven, daar ze dan 's' nachts, zoodra de boot aankwam, een man naar mij toe zouden sturen, om me te waarschuwen. Eerst had ik gedacht, mijn dag wel druk noodig te hebben met de bezienswaardigheden van Brindisi. Dat viel me evenwel geducht tegen: Een vuil, doodsch stadje van 25000 inw., waar de vreemdeling zich direct verveelt en waar totaal niets merkwaardigs te zien valt. 't Was net alsof ik te Port-Said was, waar 't nog drukker is dan hier. [ Daar 't wel geen lange nacht zou worden, ging ik 's avonds vroeg naar bed. Den volgenden morg-jn. om 20 min. voor 5 kwam de man, die me zou .wekken, al bij mij op de kamer, evenwel niet met het ber-cht zooals ik dacht, dat de „Castore" aangekomen w*s-. doch met het nieuwtje, dat de b00t... er nog niet was ! Een kwartiertje later, toen ik weer zoowst sliep, was hij er al weer, nu met de boodschap, dat de boot binnen 10 min. aan zou komen. Ik opge^1. >an en me aangekleed en met hem naar de haven. Daar gekomen, was van de heele boot nog niets te z.en en hij had mij nog gerust een paar uren kunnen laten slapen ook, want eerst om kwart voor zeven iag de boot aan wal. Het was echter niet de „Cas'ore', maar de „Maria Terese". De ~Castore" kwam eerst een uut later aan. Daar de kapitein van de „M. T." me had verteld, dat de „M. T." ook een boot van de Oostenr. Lloyd was, en ik daar ook mee kon gaan, als ik wou, besloot ik zulks te doen en stapte alzoo aan boord van c*it schip. A. W. TJAARDA (van Oranjewoud). Wordt yervolgd- --- FEUILLETON Langs Kronkelpaden. De Britten schenen zich werkelijk hun rolte schamen ; de een na de ander school zich weg, tot mylor": Archibald met des dooden Morgans besten vriend, wien hij reeds menigen gouden veer uitgeplukt had, nog alleen overbleef, wat hem klaarblijkelijk niet aangenaam scheen te zijn. „Ziezoo, mejufrouw Gotthardt! riep Beimann thans met onderdrukte woede, „u ziet, dat de overmacht zich geschaamd heeft, — en dat die eene nog slechts is overgebleven, om het loon van mij te ont ivangen, dat ik hem gaarne zal uitbetalen! — Met u, aoogenaamde „mylord", eenige kogels te wisselen, zal niet gaan, daar het waarmerk uwer kwaliteit ontbreekt; maar u te tuchtigen als een hond, staat „Niet zoo geheel, mijnheer!'-' sprak Morgans vriend; „ik sta borg voor mr. Archibalds eer! Ik stel u een boxpartij voor, als gij Duitschers verstand van die sport hebt!' „Ik beklaag mij dat onverstand niet!" lachte Beimann spottend. „All right!" riep de Engelschman. „Boxen alzoo niet, — we zullen er dan wat anders op vinden I Hij lichtte zijn hoed, greep mylords arm en de beide Britten stapten verder. Beimann zag hen bleek en somber na. „O, hoe spijt het mij, sprak Natalie zuchtend, „dat er zoo iets moest voorvallen." „En wil u voor mij vechten?" vroeg Vera schuchter. „Ach, dat ik de oorzaak van al die onaangenaamheden ben ' „Wees maar bedaard," sprak Beimann; „ik zal mij gelukkig achten uwe eer te mogen verdedigen, al was het met mijn bloed. Zoon vaart zal het ech ■ ter niet nemen; ik heb grooten lust om den „my; lord" een souvernir aan Helgoland te geven, door hem bijv. de ooren af te slaan en een keeshond van , hem te maken — wat mij ten slotte den haat van madame Bomer op den hals zou halen, die " I „O, scherts er niet moe; smeekte Natalie. „Ach, t Vare mijn vader toch hier!" „Lalen we zoo spoedig mogelijk terugkeeren naar Hamburg," bad Vera. „Mijne heeren, vervolgde Natalie, „wilt u zoo vriendelijk'zijn ons naar ons hotel te vergezellen?" Met bereidwilligheid werd dit verzoek ingewilligd, en na weinige minuten was het eenzaam en stil op het straks zoo drukbewogen punt van 't eiland. IX. Het gerucht van de afschuwelijke scène had zich als een loopend vuurtje over al de badgasten verspreid, alhoewel beide partijen er zooveel mogelijk over gezwegen hadden. De beide dames waren niet meer uitgegaan op dien dag; doch namen ven volgenden morgen haar gewoon bad en wandelden vervolgens langs het strand, in gezelschap van Wulfyig en Beimann, terwijl madame Bomer wegens gevatte kou nog altoos op hare kamer bleef. Mevrouw Hartung trad nog dreigender op, terwijl de Engelschen op een afstand bleven en mylord Archibald plotseling verdwenen was. Niemand vermoedde ook maar in de verte, dat hij zich regelrecht naaf den gouverneur van Helgoland had gewend, eu dezen alles had medegedeeld, om zoo noodig zijnen terugtocht te dekken, als hij zijnen tegenstander een ongeluk mocht toebrengen. Dat hij de beleediging van den jeugdigen Hamburger met een vuistslag beantwoord had, vond de Gouverneur geheel in orde; doch hij wenschte een duel vermeden te zien, wat mylord Archibald beloofde, door een zoo spoedig mogelijke afreis, te zullen voorkomen, daar hij binnen twee dagen per stoomboot naar Bremerhaven dacht te vertrekken. Toen Wulf ing Albions zoon, die zich voor de eer yan Archibald borg had gesteld, nogmaals opeischte, daar hij zich niet liet zien of hooren, om die eer te verdedigen, kreeg hij ten antwoord, dat de Gouverneur, van alles onderricht, enkel een boxpartij wilde toestaan, daar mr. Archibald met zijn vuist reeds zijn eer had hernomen. De oude heer geloofde zijne ooren niet en keek den Engelschman, die met de handen in de zakken hem dat antwoord mededeelde en zijn sigarendamp in zijn gezicht blies, met de grootste verbazing aan. Hij ging een stap achteruit, pakte zijn wandelstok vaster aan, en zeide met zijn gewone hoffelijkheid, die den edelman nooit verliet: Mijnheer, als ik niet mag aannemen een edelman voor mij te zien, dan laat ik de geheele zaak, als mijner niet waardig, eenvoudig vallen. In het tegenovergestelde geval «eg ik u kort en goed, dat de heer Beimann en ik mr. Archibald en u van middag te zes uur bij Nordhorn verwachten. Ik leg u als eereplicht de stipste geheimhouding, op en laat u de keuze van het wapen." „Goed — goed, Sir!" lachte de Engelschman spot-' tend. „Wij kiezen de vuist, — wij boxen!" „Ge zijt een zot of een lafaard!" „Bah! met grijsaards boxen wij niet, sir! — We zullen komen, om zes uur, all right!" Wuifing ging zonder een enkel woord meer te verspillen zijns weegs en richtte zijne schreden naar Beimanns woning, trof hem thuis en verhaalde zijn wedervaren met den insolenten John Buil. „Men heeft zich dus achter den Gouverneur verscholen," sprak de jonge man nijdig ; „hoe moet men dat noemenj boosheid of slimheid?" „Alle beide! Die Britten zijn een koopmansvolk, dat altijd de beste kansen berekent! Ik wed met u, dat zij ons nogmaals een val opstellen ; hun laatste streek wordt misschien nog erger dan de eerste I „Dan komen er ongelukken van '■■" „En stort ge u moedwillig in 't verderf! Laten we de zaak kalm overwegen en niet als dolkoppen te werk gaan, of we zullen onze tegenstanders een onverdienden triomf bereiden." „Binnen!" Er werd op dit oogenblik op de deur geklopt, en Henning trad binnen. — Na eenige plichtplegingen nam baron Wuifing afscheid, waardoor Henning meer op zijn gemak kwam. „Mejuffrouw Gotthardt, begon hij, „zendt mij tot u; zij heeft per telegraaf bericht ontvangen, dat haar papa vandaag komt. Als nu de slimme Helmuth ook maar mee komt!" „Wie? Wat?" „Ja, Helmuth, de sluwste speurhond van de wereld!" „Waarom?" „Wel, om mylord! Ik heb een scherp oog en een goed geheugen, mijnheer Beiman!" „Goed, goed, — maar uwe boodschap?" „0 ja, — of u de vriendelijkheid wilde hebben zoo spoedig doenlijk bij mej. Gotthardt te komen. De dames schijnen beiden ziek te zijn zoo akelig zien zij er uit!" „Dat hadt ge mij ook wel dadelijk kunnen zeggen '- Go hadt uw phantasie over den mylord wel voor u kunnen houden ; men kan wel iets beweren, maar dit heeft weinig waarde als men 't niet kan bewijzen ; denk daar uw heele leven aan, vriend, het sal u vele onaangenaamheden sparen." — Wordt (vervolgd. --- FOR DE BERN. De giseltop. 3. Dêr hak nou siker it greatste brief to pakken det der by- is 1 Pen hwa is *t, litris sjen Fen Geeske B. to 0. It is goed opsteld, det moat ik sizze. Earst in trije blêdsiden ûnrym, den in rymke, en oan 'e ein wer in stik ûnrym. Hwet scil 'k dêr nou fen nimme ? Hwent alhielendal, det giet' net oan. Ik leau, it rymke mar. Hjir is 't den: Dy 't nimmen hwet misdocht ef seit Dy scil, ho leech min him ek leit, Net op 'e ribben krije. Mar is dit nedich om te gean, Ef om torinnen ef to stean, Den mei elk it grif wol lije. San ding nou is in giseltop, Hwent kriget dy net helderop, Den scil er net hird rinne. En nou, minhear de Kranteman, Nou freegje ik jo: hwet tinkt je er fen, — Scoe 't sa net wêze kinne? Om mear to rimen, scil 'k net dwaen, Hwent mocht it net ûnfoech bislaen, Den moeide it my, det ik it wier Dy 't jo san fodde tasrjiVrd hie. Nou Geeske, in fodde is :; net. Dou bist yn 't Frysk skriuwen ien fen 'e besten-. Dochs wieme der yet wol flaters yn. Sa stie der prul op 't plak dêr 't ik fodde set ha; dêrtroch foei dy fersrygle net al to goed. En om út it ûnrym mar ien to pikken, (de slimste), dou skriuwste: „Bygevolg hie 'k gjin kâns." ' Bygefolg is gjin Frysk, hartsje ! 't Hie sadwaende wêze moatten. Det is 't aei fen Columbus, oars net ? Hwent nou wit ik hast wol forfêst, detste sizze scitte : hea ja, det is ommers ek sa) Mar kom, wy geane «fierder. Alwer in famkesbrief. Bytske B. to K. skriuwt: Earjister do seach ik det jy in riedling yn 'e krante hiene. Ik tocht: det is krekt in wirkje for my. Ik ha san nocht oan brieveskriuwen 1 Mar noch mear sm oan in boek! Ik woe graech det ik in Frysk teltsjeboek hie. En dy iene stûr kin my neat skele. Wy binne altyd sa ûngeiokkich, moatte jy tinke. Mar ik hoopje, det ik nou ris hwet win. Earst do 'k it riedling lies, do tocht ik: hwet mei det wêze ? En ja, op 't lést hie 'k it. Hwet wier 'k do bliid! Ik tocht: nou gau in brief skriuwe en den is 't klear. En jy moatte tinke: gjinien hat der my ta holpen. Great kin it brief net wirde, hwent aenstouns moat ik breid- Bje, al bin 'k noch mar 11 jier. It riedling is in top. Ei ei! hark my san icheltsje ris oan : as se net mear wit, bitinkt se mar gau in earlik forlechje en seit det se breidsje moat. Det scil 'k ûnthâlde, it kin my es. to pas komme as ik ris útskreaun bin. Den set ik mar: „En nou hâld ik op, hwent ik moat breidsie, al bin 'k noch mar . .. . ." In oar famke, Martha K. to E., hat der hast al aksje om hawn mei hjar sister, hwa 't skriuwe scoe. Hark mar ris: Lk rette it dalik. Do sei mem, nou meistó. skriuwe. Ik ha oars noch in sister, dy 't âlder is en dy't ek wol graech woe, mar ik wier hjar foar. Ja, dy 't earst komt, dy 't earst mealtl Sa giet it yn 'e wrâld, bern I Mar jimme hiene dochs ek wol yn 'e kompe dwaen kinnen, net Martha ? Hwerom net ? As jimme den hwet woun hiene, hie 't fen jimme togearre west, mear wier det net. Den hie de iene de even, de oare de uneven dagen baes oer 't boek wêze kinnen! Mar né, den wier der ien yn 'e foarkâns, hwa, det moatte jimme sels mar ris neigean. Nou, den de iene foar, en de pare nei iten; ef de iene deis en de oare nachts. Der wier altyd wol hwet op to finen Ei f ij, det binne allegearre praetsjes fen kalde foetten. Dx moast my skamje, as ik net better wist, sjêder! Broerren en sisters kinne togearre wol hwet ha, sunder det soks sa lyk útmakke wirdt, oars net? Wy binne nou oan op iermei it léste briefke ta. 't Is fen Grytsje v .A. to H. Dy rymt: Vn 'e krante stie hwet for 'e bern. Ik sei: lit my det ek ris sjen. Dêr seach ik den det riedling stean, Myn best mar dwaen, den scoe 't wol gean. Ik ha der dan ek lang om socht. Det ik 't fine scoe, hie 'k net mear tocht, Mar 'n giseltop ha 'k der dochs for foun. Hwent dy wirdt slein, as er draeije moat yn 't roun. En nou witte jimme noait bernl hwerom ik sa op 't Bnjit bin mei Grytsje hjar briefke. 't Is, omt der, sa 't ik by underfining wit, yn it diel fen Fryslân dêr 't Grytsje wennet (de Súdwesthoeke) o san bytsje pield wirdt mei Frysk lézen en skriuwen. Det is my suver yn 'e wei, en ik kin 't my ek net bigripe, hwent hwet is der nou moaijer as yens eigen tael ? Der is in sprekwird, det seit: „dy 't syn noas skeint, skeint syn hiele troanje", en det komt grif út, hwent de noas bislacht mei eagen en mûle it foarnaemste plak yn't antlit. En sa is't nou krekt mei immens tael, woe'k mar sizze. As min de sprake dy't min sels alle dagen sprekt, yn'e groun fen yens herte forachtet, den forachtet min einliks yensels, hwent de tael is ien fen'e fornaemste eigenskippen dêr't min de minsken oan utinoar kin. Néwis-net, min moat yens eigen tael net forachtsje. Us Frysk is net bot en ron, lyk as wolris sein wirdt! As min botte wirden brûkt, komt det út yensels foart. Den skeint min yensels en dêrtroch de tael. Det is krekt rjuchtoarsom as folie ljue dêr yn'e Súdwesthoeke dogge, mar einliks noch minder. En nou 't léste briefke. Det is ien mei in moai forgulden rântsje. 't Is fen in stêdsfamke, Julia F. to B. en bifettet in tige aerdich rymke: Ik ha jo riedling lang bisjoen, Mark koet perfoarst net fine. En» dochs woe'k't graech to pakken ha. 'k Siet danich yn'e pine 1 Us heit dy frege ik der nei, Mar dy woe't my net sizze, , En mem, dy't ef kes helpe scoe, Koet my ek net útlizze. Ik joech it einliks hast al op; 'kWier skjin myn rie ton ein, Mar Ereedtojoun do foel't my yn; 'k Bin wer fen't bêd óf flein. In giseltop moat strypsum ha, Oars wol det ding net gean; Wier soks by minsken ek't gefal, Den scoe't er bryk foar stean 1 'k Ha nou dit rymke makke, 3far't wier my hast to mânsk, Ik koe it helte better wol Yn't Hollânsk ef yn't Erânsk. Ik kin it Frysk wol léze, En prate ek, tige best, Mark fyn dy Fryske spelling In alderheislikst lést. Ik ha't wol tsjienkear oerskreaun En knoeide er hwet yn om, Hwent'k frees mar det ik hjirmeï Frjemd foar de hearen kom. Né Julia, alhiel net hear! Dou komst der goed mei foar'e hearen. De stavering wier op in lettermennich nei, ek goed. Mar.... helte better in rymke meitsje kinne yn't Hollânsk, ef yn't Frânsk ? Det komt my nou sikerwier hirdernôcb. oan, juh ! Ha war, der moast rymd wirde op mânsk, en det gyng net sa maklik, nou ? .. -. Sjêsa: wy binne der trochhinne: it skiften is dien. Mart breedste is yet bynefter, sa't de man sei dot er de leppe op't skouder hie. Hofier trije moatte in boekje ha? Jimme sjugge nou allegearre wol, det it al hwet slim is, om to sizzen : dy en dy en dy ha't beste wirk makke. In slach der nei slaen, wolk ljeafst ek net. Witt' jimm' hwet ? Ik gean earst ris om gôe-rie út! Nou hear, hjir ha jimme den útslútsel: oan Hiltsje Sybenga to Frjentsjer, Julia Feenstra to Boalsert en Geeske Boosman to Oranjewâld scille we in Frysk boekje stjure. Sjugge jimme wol, jonges: trije famkesl Dy ha jimme in pykje set! Wy ha der lang oer petearre. De iene syn wtó». hie dit, de oare sines det foar. Mar de saek moast dochs ta in útdragen ein komme, is 't wier efnet? — en do binne we sa mar rißlewearre. Nou hoopje'k net det de oaTen dêrom foart de moedfearren hingje litte scille. Min moat fen ien slach net lizze. En ha we der op't lést allegearre net hwet fen leard? * It hat in moaije krigerij west. My tinkt, it scil myn frjeon T. Postma, fen Feanwâlden, dy't myit riedling stjûrd hat, ek wol tige sinnige ha, det ik it op dizze wize brukte. Nou yet in mennich wirdtsjes oan'e meidoggers. It is my al hwet nij bikomd, det der yet safolle Fryske bern wieme, dy't sa skoan in Frysk briefke skriuwe koene. Fensels, der miskearre oan't iene dit, oan't oare det. By allegearre hak hwet yn't lyk bringe moatten, hwet sinbou en stavering oangiet. Mar ik moat sizze: by ytliken net folie, — by inkelden mar in lettermennich. It is my tafallen, yn ien wird ! f]n jimme witte net heal, ho bliid eft ik dêr om bin! k ha altyd al leaud, det sa út en troch in les yn Frysk lézen en skriuwen op skoalle al foldwaende wêze scoe, for Fryske bern, om it goed to learen. Nou wit. ik it! En hark nou ris efkes hwet ik jimme freegje wol. Jimme ha faeks alris heard, det der tsjinwirdich writen dien wirdt om it safier to krijen. Fen't jier scille der trije Fryske skoalboekjes útjown wirde en sa gau dy der to krijen binne, binne der licht ek al masters dy't dêr wol les út jaen wolle oan bern dy't der nocht oan ha. Ha jimme der nocht oan ? Ei grif! It byt jimme de kiel al út, wolk leauwe. Nou den, lear mar iverich, ast sa komt! ******************* --- PUZZLE. „Hallo! Is mijnheer Bommelmeijer te spreken?" „Jawel, maar niet aan de telefoon." Waar is hij dan? --- Raadsels en Aardigheden. 705. Welk onderscheid is er tusschen een olifant en een vloo? 706. Een oude jonge juffrouw vroeg aan een professor het onderscheid tusschen natuurwet en toeva l. 707. Wat is het kleinste land? 708. Wie zijn in een veldslag het koelbloedigst ? 709. Het is kort en wanneer het langer wordt wordt het korter — of ook, wanneer het korter wordt wordt het langer. --- Oplossingen. 700. Het bed. 701. Zondag. 702. Een scheepskapitein, die bevel krijgt naar de Zwarte Zee te stevenen, doch in de Roode terecht komt. 703. De onschuld, want elk wascht er zijne handen in. 704. Kattenmuziek. ---