M< SCHIP te koop, «<äßKü. inhoud 12 ton, met volledigen inventaräSÊWSi ris, zeer geschikt voor beurt- of „sutel"-scheepje. Te bevragen bij I. KLOMPMAKER, Niet op Zondag. to Broek, Joure. Melkwedstrijd. JONGENS en MEISJES van 14, 15 en 16 jaar uit de Afd. Heerenveen van de Friesche Mij. van Landbouw, die proeven van bekwaamheid in 'ffl™.n willen geven, worden verzocht zich vóór 26 ffiei aau te melden bij één van de ondergeteekenden : J. W. DE BOER te Benedenknijpe. J. R. HEIDA te Katlijk. P. J. WUITE te Luinjeberd. A. POSTHUMA te Luinjeberd. Variëfas Delectat ALGEMEENE VERGADERING ingevolge art. 8 van het Reglement, in de kleine zaal van het Posthuis, op Vivjdag 25 Mei a.s., 'a avonds 8 uur. De Commissie van uitvoering. VRIJZ. HERV. BOND, Afd. WIJNJETERP, Openbare Vergadering op Hemelvaartsdag, 's midd. 2 uur, in de zaal van A. BERGSMA. Spreker: Ds. SCHUTTEVAER van Langezwaag. 't BESTUUR. KÖmËZWAAG, Herv. Kerk. VERHURING van ZITPLAATSEN op a.s. Zondag 27 Itßei, 'e nam. 2 hup. HERVORMDE KERK te KNIJPE. Verhuring der Zitplaatsen ZONDAG 27 Mcl 's namidd. 2 uur in het Kerkgebouw. --- RECTIFICATIE. BNEEK, 18 Mei 1006. At! rVndergeteekende heeft het genoegen U doorde-7 zen te berichten dat hij de zaak in Wijnen, Buiten- en Binnenlandsch Gedistilleerd, Likeuren enz., door hem uitgeoefend in het huis Kleinzand wijk 1 no. 6, voortaan zal drijven onder de Firma H. B. NAUTA, ' Hij beveelt zich tevens ten zeerste in uw gunst ttan, belovende een flinke en reëele bediening. Uw dw. Dienaar, A. H. NAUTA. • .■ - ■ i, Het Adres lgg voor Uw MAATWERK enj 4j* REPARATIE is bij I 3|l| ■ J.QRASSO Akkrum.l |g 11 Tevens een ruime sorteering 9 §'S 8 $ I Schoen werk voorhanden tegen H ga Jj p§ H de bekende billijke prijzeu. 8 "TERLET~&~OVERöBEP, Kassiers en Commissionairs in Effecten, honden, wegens den HEMELVAABTBDAG, NIET Donderdag maar VRIJDAG 25 Mcl ek. ZITTING te AKKRUM. Be - n niTiïiamr ■ ■■■■| PRfJSCOURANT van J. «f. SHIIiDE, I Breedpad - Heerenveen. ~~~ ROOMBOTÈR van de Coöp. stoomzuivelfabriek „DE GEMEENSCHAP" te Bont e b o k onder controle van de Friesche Maatschappij van Landbouw, is steeds ▼ersch bij W. ten C AT E te KNIJPE. mm HOTEL, CAEE, RESTAURA»', ïfe| - DKBT HAAG. — WÊÈÊ Logies <'n ontbijt vanaf f 1-60. ifflH WÊÈU Korte l'uiun 11. Hakmin EoiauiN. Élll ■ML. —— — BW* --- LEEUWARDER RECHTBANK (19 Mei.) ROHEL-TJERKWERD-WOMMEIS DIEFSTAL EN BRANDSTICHTING. Korten lijd geleden stond te Wommels nog de boerderij, bewoond door Uiltje Westerterp. Hij en zijn vrouw waren nog geen dertig jaar, toen in Mei van 1898 Wiebe Plantinga, geboren te Exmorra, als knecht bij ben in dienst trad. Wiebe telde zeventien jaren. Die jonge leeftijd belette niet, dat hij goed zijn werk verrichtte en toen Mei weer in 't land kwam, verbond bij zich opnieuw voor een jaar aan Westerterp. Maar spoedig daarna veranderde bij van gedachte. Duitschland, het land van belofte voor zoo veel Friesche boerenknechten, trok ook Wiebe met sterke zeelen tot zich, zoodat hij Heines woorden : „Denk ich an Deutschland in der Nacht Darm bin ioh nm den Sohiaf gebracht", tot de zijne kon maken. In het drukste van den tijd — het was in Juni — nam bij afscheid, niettegenstaande WesteTterp bern gaarne zou hebben gehouden en hem met aandrang verzocht, om te blijven. Het spreekt van zelf, dat er toen voor warme vriendschap tusschen die beiden geen plaats meer was. De knecht derfde eenige weken loon. Hij verklaarde dat ten minste voor de Rechtbank, en Westerterp, daarover ondervraagd, vermoedde ook wel, dat hij Wiebe uit boosheid niet had betaald. ~En beb je hem later nog wel eens ontmoet?" vroeg de President. „Né," luidde bet antwoord, ~ik beb zijn aangezicht nooit weer gezien." In de eerste dagen na dit heengaan kwam Wiebe nog m gesprek met Jan Reitsma, destijds ook bij Westerterp in dienst. Deze arbeider herinnerde zich, dat bet jongmensqh toen zeide : ~ik ha gjin jild krigen en dêr scil ik Westerterp wol for fine : de lucifers binn' goekeap." Daarin hoor ik 't kraaien van den rooden haan, dacht Reitsma. Hij waarschuwde Wiebe. Maar die heeft later steeds ontkend, een dergelijke zinspeling gemaakt te hebben. En hetgeen we thans weten, leidt ook wel tot de gedachte, dat bij niet door Erinnys, maar door Eros op een dwaalspoor is gebracht. Niet door de wraak; maar door de liefde. En boe verschrikkelijk zijn de gevolgen van zijne afdwaling geweest! Hoe veel vreeselij ker hadden zij nog kunnen worden, als geen goede geesten gewaakt badden in de woningen, die Wiebe bij nacht binnen drong, waar hij als> bet onheil in menschengedaante ronddoolde, met een moordwapen in de eene en den fakkel der verwoesting in de andere hand. Hoe is het mogelijk, dat hij geen afschuw van zich zelven kreeg op het oogenblik, toen hij zooveel onschuldige levens van men&ch en dier aan de vlammen prijs gaf — vastgebonden vee, dat straks in doodsangst aan de touwen zou rukken, zonder bevrijd te worden; gerust slapende menschen, die zioh in vertrouwen hadden overgegeven aan den geheimzinnigen nacht, waarvan wij niet weten, of hij ons naar den nieuwen dageraad zal brengen; argelooze kinderen zelfs, die zich steeds zoo veilig weten in 't ouderhuis! Ging dit jongmensch van vijf en twintig jaar toen ook zoo stil en kalm zijn weg als hij beden blijkbaar was in de rechtzaal, waar hij ernstig voor zich uit zat te kijken, als vervuld van gedachten des vredes? Onbegrijpelijk menschenhart, wie kan uwe schuilhoekeD met zijn verstandsoogen doorschouwen ; menschenbrein vol raadselen! wie zal den gordiaanschen knoop van uwe overleggingen ontwarren? Doch, om den draad van deze onfraaie historie weer op te vatten — Wiebe, de zonderling, ging i;ver de grens. Hij smaakte in Duitschland lief en leed; bracht er, volgens zijne eigen verklaring, twee jaar en negen maanden in de gevangenis te Munster door, omdat hij brand in 'n schuurtje zou hebben gesticht, en leerde er 'n meisje kennen, waarmee het tot eene verkeering kwam. Dit laatste werd oorzaak, dat hij begin April 1.1. zijne bakermat weer opzocht. Sedert zijn vertrek in 1899 was hij slechts een paar malen in het vaderland terug geweest. In den avond van den 3 April dan kwam Wiebe met de tram te Bolsward aan. Bij den herbergier F. Hoogenhuis dronk hij een glas bier en kocht tegelijk een fleschje drank, dat-i brj' zich stak. Het doel zijner reis was vooreerst ~de roode hel" of Rohel, een boerenplaats, bewoond door Johs. Osinga, waar hij wilde inbreken en stelen, daar 't hem aan geil ontbrak, om zijne trouwplannen met „das Deutsche Mädel" ten uitvoer te kunnen brengen. Wiebe kende het huis in al zijne onderdeelen, want hij had er vóór zijn intrede bij Westerterp een tijdje geleefd en gewerkt, in dienst van den landbouwer Sehuurmans, die er toen woonde. --- Brandstichting te Tjerkwerd. In den laten avond bevond hij zich bij de boerderij van G. Posthumus te Tjerkwerd, in gebruik bij D. Postma. Trouwen, geld, stelen, ging het in Wiebes hoofd. lijk nog niet," redeneerde hij, ~de menschen mochten eens wakker zijn." Eindelijk waagde hij 't maar. Ook dit huis was hem bekend Had-i 't niet meer dan eenmaal bezocht' Hij trachtte een der ramen van de hoekkamer op te schuiven, 'n Paar d.M. ging het omhoog; toen was er geen beweging meer in te krijgen. Hij zocht en zocht naar een gat, om in te sluipen. Overal liep het mis. Toen werd Wiebe gek van woede. Tegen den koestal lag de regenbak. Daar klom hij op het dak, verwijderde een paar pannen en stak het riet daar onder met een paar lucifers aan, uit nijd. Gewetenloos liet hij menschen en vee aan hun lot over en lei zich onder Exmorra in een hut te slapen. In dat dorp woont Jetze Koldijk, wiens vrouw dien nacht hij een zieke waakte. Er was een hond on het erf, die nu en dan aansloeg. De vrouw keek naar buiten en zag iemand zich in de richting van Postma's plaats begeven. Een half uur later was hij op den terugweg. „Als ik wist, dat Wiebe hier was," sprak ze, ~dan zou ik zeggen, hij is daar langs geloopen." Toen zij later hoorde, dat de bedoelde persoon uit Duitschland terug was, antwoordde vrouw Koldijk, „dan is hij het geweest,^ Het vuur greep snel om zich he---. Het vee werd onrustig. De dienstbode ILielkje die in de gang sliep, ontwaakte er- door. „Boer! kom er uit," riep ze, „want er is onraad in de schuur." Postma sliep met vrouw en drie kinderen in de midden-kamer. Hij verliet zijn legerstede, gmg met de lantaarn in den koestal en zag door het luik van den zolder het dak tegenover den regenbak m vlam. — „Brand!" riep hij. De knecht Bijhma, wiens bedstede in den stal was, kwam onmiddellijk te voorschijn. De meid werd naar den arbeider R. Bakker gezonden; men had zijn hulp noodig. De boer en zijn zoon gingen alvast aan 't blusschen, Bijlsma droeg water aan. Toen Bakker kwam, zei deze: >>houd maar op, boer! want de vlammen slaan het dak il uit." Het was p.m. twee uur. Aan blusschen viel niet meer te denken. Postma haalde een mes en bevrijdde het vee: 36 koeien, 10 hokkelingen, 13 'kalveren, 1 stier en 2 paarden. De meid hielp intusschen de boerin het noodigste bijeenpakken en door dit flinke optreden van de bewoners konden ook nog het geld, eenige kleeren en drie bedden in veiligheid worden gebracht. De boerderij met het daarnaast» staande wagenhok brandde tot den grond toe af. --- Inbraak bij Osinga. Het was omstreeks twaalf uur in den nacht, als hij de plaats bereikte. Aanstonds op hot dak geklommen en beproefd, langs dien weg binnen te komen. Dat ging niet. Door het raam bij den koestal zou misschien 7Tr h^en' * Mocht w»t! Een goed gesloten blind versperde Wiebe den toegang. Hij begaf zien vervolgens naar het raam van „de mooie kamer," grenzende aan het woon- en slaapvertrek. Weer een blind; maar dat liet zich gemakkelijk openen. En nu zouden geen doode beletselen hem meer tegen houden. Hij nam zijn mes, pikte de stopverf weg en slaagde er in, een ruit te verwijderen. Eenige minuten over twaalf stond Wiebe in ~de mooie kamer." Lucifers aangestoken... ha, die kast zou misschien het middel worden, waardoor hij in 't huwelijksbootje kon komen I Het mes er in .gestoken; toen wrikken en trekken. Hij vorderde niet. t Fleschje met drank hinderde hem; hij bracht het buiten en lei bet bij een stek neer. Ook onraad? Keen, geen vuiltje aan de lucht. Dus terug en met frisschen moed het werk voortgezet. Ha! daar sprong een stuk van de lijst!.... Ruim drie uur m den morgen. Het echtpaar Osinga sliep in de aangrenzende kamer. De vrouw lag op dat oogenblik wakker, hoorde geritsel en bespeurde van tijd tot tijd een lichtspeling under de deiir. Dat leek al zeer verdacht. Zij waarschuwde haar man, die nu ook leven hoorde en uit het bed sprong, spoedig door zijn eega gevolgd. Licht aangestoken en de zaak onderzocht. Wiebe was niet doof; hij liet trouwplannen en kast in dei steek en vluchtte op het eerste gerucht, zich verschuilende bij een watermolen, dien hij in brand stak, om. naar hij beweerde, te voorkomen, dat men hom zou vervolgen. Een arbeider zag eenigen tijd daarna den rook opstijgen en bluschte het vuur, dat nog weinig schade had aangericht. In de kamer, waar de inbreker was geweest, werden eenige afgebrande lucifers gevonden en de kast vertoonde sporen van braak. Het raam. stond open. Toen het dag was, bemerkte vrouw Osinga buiten het fleschje met drank — het was 'n „Boldoot," zei ze — en eenige scheurkalenderpapiertjes Eenige pannen op de schuur bleken verschoven te zijn. Zoo liep dat af. Naar den dader mocht men gissen. Men had iemand 't hazenpad zien kiezen; maar wie dat was, bleef nog een raadsel. Deze eerste maal had Wiebe dus „Pech." Hij spoedde zich naar Sneek en haastte zich, Duitschland weer te bereiken. In den vreemde had hij echter geen rust meer. Geld moest er komen en waar zou hij dat gemakkelijker verkrijgen dan in zijn geboorteland? De trouwplannen bielden opnieuw zijn geest bezig en op den 8 April zien we hem reeds m de omstreken van Bolsward terug. --- Inbraak en brandstichting te Wommels. Nog altijd had Wiebe geen geld. Over Bolsward naar Sneek gereisd bedacht hrj al weer een nieuw plan van inbraak en diefstal, dat reeds in den volgenden nacht zou worden uitgevoerd. Ditmaal was de landbouw U. Westerterp te Wommels, dien hij vroeger in den steek had gelaten, aan de beurt. Men begaf zich op de boerderij, als gewoonlijk, vroeg te bed. Het zal ruim negen uur zijn geweest, toen alles reeds in diepe rust lag. Aan Wiebe had niemand gedacht ; de boer wist niet eens, dat hij in 't land was. En toch was die onheilbrengende man zóó nabij, meegetrokken als't ware door duistere machten, die het goede licht, dat een iegelijk onzer vooruit gaat op den levensweg, uitblusschen en hem als een blinden Simson doen" rondloopen in den molen der wanhoop en ellende. Toen Wiebe aan 't einde was van zijn tocht, heeft hij al dra het terrein verkend en m het koestalraam een ruit gevonden, waarvan de stopverf nog versch was. Een meevallertje dus. Na het uitsnijden stnk hij zijn arm door de opening en ontsloot de bovendeur van den stal. Zoo kwam hij binnen. Den weg door huis kon de inbreker droomen. Hij richtte het eerst zijn schreden naar de kelderkast, waar een vette spekham sluimerde. Die greep Wiebe om den hals en bracht haar vlug naar buiten. Daarna keerde hij terug en zette nog een deur open, opdat hem, wanneer men onraad bespeurde, de gelegenheid tot ontvluchten gemakkelijk zou zijn. Want de revolver, geladen met vijf scherpe patronen, die hij voor deze gelegenheid bij zich droeg, bood nog altijd minder veiligheid dan het vrije veld. Door het middenhuis kwam hij voor de woonkamer. Hier was verborgen, wat bern alleen helpen kon — geld 1 Maar hier sliepen ook Westerterp, zijne vrouw en vier kinderen. En Wiebe bleef voor de deur staan, wel een kwartier lang, zooals hij verklaarde. Hij meende de stem van den boer, als sprekende tot een der kinderen, te hooren. Neen, Wiebe dorst niet. Terug, terug van hier! Hij kwam in de schuur, meende gerucht te hooren, en Daar lag het hooi; lucifers snirsten langs het doouje, ontvlamden. Wiebe wierp ze in de droge halmen.... en nu weg! weg! Hij nam buiten de ham weer op, die hem strekte tot teerkost op zijn terugreis. Den volgenden morgen heeft de arbeider te Bolsward diezelfde ham in de keet bij de fabriek Hollandia, waar Wiebe zich te slapen had gelegd, gevonden. Zij was heden, hoewel met een laag schimmel bedekt, nog in wezen en werd door allen, die haar gezien hadden, herkend. Voor de familie Westerterp was de nacht van 9 "op 10 Ap il er een, om nimmer te vergeten. Te circa elf uur ontwaakten man en vrouw door een vreeselijk leven. Onweer, storm en hagel schenen daar buiten te woeden. Westerterp wilde, na te zijn opgestaan, het eerst naar den koestal, doch zag reeds in den gang, dat alles in lichte laaie stond. De zolder was doorgebrand. Hij riep de meid, die boven sliep en slechts dralend naar beneden kwam. Toen een, venster opgeschoven en een stoel daaronder gezet. Eensklaps regende 't gloeiende pannen, die van het dak vielen. D? boer nam de beide kinderen uit de bedstede in de gang en bracht ze naar buiten. De kinderen, die in de kamer sliepen, werden inmiddels door de boerin opgenomen en volgden. Westerterp moest zich over de gloeiende pannen een weg banen; insgelijks zijne vrouw en de meid. Alle drie kregen brandwonden, doch hij het ergste. Het Toopen was Inra verder onmogelijk. Maar waartoe zou het ook gediend hebben? Het vuur was te ver gevorderd en men moest alle hebben en houden een prooi der vlammen laten' Daaronder twee en vijftig stuks vee. De menschen vluchtten in hun nachtgewaad — twee kousen en één sok hadden ze in de haast nog kunnen meenemen — naar hun buurman Miedema, op 60 meter afstand van het brandende huis. Diens vader, vijf minuten verder wonende, had op 't laatste oogenblik gezien, wat er gaande was en kwam juist aan, toen de vluchtenden het gevaar ontsnapt waren. Gelukkig was de wind zwak en daarbij gunstig, anders had de plaats van Miedema Jr. ook gemakkelijk in brand kunnen rakon. Evenals Postma was ook Westerterp voor zijn vee en inboedel verzekerd, doch de assurantie-penningen konden de schade niet dekken. Er mankeerde wel een paar duizend gulden aan. --- Eisch: 12 jaar gevang. Pleidooi van mr. Stoop. De ambtshalve Verdediger, mr. J. A. Stoop te Leeuwarden, zei nagenoeg 't volgende : Geruimen tijd heb ik in twijfel gestaan, wat ik wel in deze zaak moest pleiten. In den aanvang heb ik gedacht, dat mijne verdediging zou zijn aangewezen op de niet toerekenbaarheid van den beklaagde. Doch na hem te hebben gesproken en ook na zijne houding op de terechtzitting bestudeerd te hebben, meen ik, dat een beroep op öntoerekenbaarheid hier niet kan worden gedaan. De uiterst minutieuse wijze, waarop hij te werk is gegaan, de voorzorgen, die hij heeft genomen, doen er mij van afzien, van II te vragen, nog een onderzoek naar den toestand zijner geestvermcgens in te stellen. Ook van het wettig en overtuigend bewijs zal ik zwijgen. Alles wat er is gebeurd, is zoo helder als glas, zegt de Officier van Just. terecht en dat is weer het gevolg van beklaagdes minutieuse bekentenis. Er blijft me dan nog slechts één punt over en dat is de persoon van bekl. En als ik mij dien persoon voor den geest riep, als ik mij trachtte in te denken in de roerselen, die hem hebben bewo-1 gen tot zijne daden, dan stuitte ik aanvankelijk op vele raadselen, raadselen echter, die althans voor mij begonnen doorschijnend te worden, die langzamerhand zelfs werden opgelost, toen ik bedacht, welk een zware strijd ook in dat gemoed was gestreden tusschen goed en kwaad, tot het kwaad ten laatste de overhand kreeg. Laat mij iets van zijn wonderlijk leven vertellen. Beklaagde kreeg in Duitschland verkeering met een meisje, dat met hem brj denzelfden boer, m de nabijheid van Dortmund, diende. Het is daar ginds geen gebruik, dat een knecht en een meid in denzelfden dienst verkeering met elkaar hebben. Gebeurt dit, dan wordt een van beiden uit den dienst ontslagen. Bekl. is toen weggegaan en heeft zich verhuurd op een ijzergieterij. Hij bleef het meisje echter geregeld bezoeken, wij dronsv er op aan, dat het nu ook tot trouwen zou komen en men besloot, dat de verloving op Zondag na Paschen zou plaats hebben. Hij had haar veiteld, dat hij nog een sommetje geld bezat en zij verzocht, dit aan haar te toonen. Hij wist wel, dat hij loog en zocht dus zoolang mogelijk uitstel. Ten laatste kon hij bij die houding niet langer volharden en toen heeft zijn slechte gedachte hem er toe gebracht, de paar honderd mark, die hij reeds had overgespaard, aan het meisje te laten zien, ten einde haar vertrouwen te herwinnen. Vervolgens heeft hij een revolver gekoetst en is toen naar het land gegaan, waaT hij thuis hoorde en het gemakkelijker was, zijn misdrijf te plegen. Dat was een kwade gedachte en telkens, als een betere zich aan hem opdrong, greep hij naar de jeneverflesch, om die betere gedachte te verdrijven. In de stukken is dat te lezen. Steeds heeft hij vóór het plegen van een misdrijf zijn toevlucht genonen tot de jeneverflesch. Telkens is hij weer gedrongen door het kwade en er van terug geschrokken. Als een schipbreukeling is hij heen en weer geslingerd op de baren en eindelijk op de kust geworpen. Want werkelijk: hier staat een schipbreukeling voor U. Ik weet vel, gij moet hem straften, doch bij bet opleggen van de straf zult gij met de omstandigheden, die ik daar schetste, vel rekening willen houden. Zeker, de zoo kort na elkaar gepleegde feiten moeten tot een strenge toepassing van Je wet leiden; maar er staat tegenover, dat zij ook alle onder deuzelfden indruk zijn gep'eegd. Den 2 April komt hij in 't land, den 4e gaot hij naar Duits-ehland terug met het vöo zijn meisje te vertellen, dat zijn reis mislukt is en hij verder moeite wil doen. Maar toen zij er over praatten, is hem de moed weer ontzonken en nu gaat hij 'oor de enkele marken, die hem nog over bleven, opnieuw de reis aanvaarden en komt tot de beide ernstige gevallen van brandstichting. Dat bekl. in Duitschland gevangenisstraf heeft ondergaan mag met brj TJ wegen, 10. omdat we er niets met zekerheid vau afweten en 20. omdat hij ontkent, de schuldige te zijn geveest. Hij zegt : ik mag er aan mee hebben gedaan — het gebeurde ook t,l weer onder den invloed van den sterken drank — anderei! zijn de schuldigen. Op deze gronden viaag ik.... niet genade voot recht, dat mag ik niet doen, doch bij de toepassing van het recht te bedenken, dat ook voor dezen beklaagde de overwegingen, waarop de clementie des rechters steunt, niet zullen mogen ontbreken. Woensdag 30 Mei, 10 uur, uitspraak. --- De terechtzitting. Niet lang daarna is Wiebe onder verdenking van dezen laatsten brand te hebben gesticht, m arrest genomen en de instructie bracht ook zijne andere euveldaden aan het licht. Daar zat hij nu op de bank, zoo onnatuurlijk kalm - hij, klein van gestalte, met een flink bos haar, een dik bleek gezicht en in de hand een grooten, slappen hoed. En de President vroeg hem, wat voor aannemelijke reden hij voor zijne laaghartige daden kon aanvoeren, die hij alle bekende. Wiebe had niets dan zijn trouwplannen. Zijn stem beefde en was zoo zwak, dat de rechters hem slechts met moeite konden verstaan. Thans eenige aanhalingen uit het requisitoir van den Subs.-off. De beklaagde is, na bij Westerterp te zijn weggeloopen, naar Duitschland gegaan en wat daar met hem ;3 gebeurd "'s ons alleen bekend uit hetgeen hij zelf verteld heeft. Het extract uit zijn strafregister, dat .k heb aangevraagd en dat ons langs diplomatieken weg moet bereiken, blijft om die reden lang onder weg, zoodat wij omtrent zijne veroordeeling nog geen zekerheid hebben. Doch we kunnen veilig aannemen, dat hij wegens brandstichting is veroordeeld en ook, dat hem een straf van twee jaar en negen maanden is opgelegd. Het is absoluut zeker, dat na het ondergaan dier straf een bevel tot zijne uitzetting uit het Duitsche rijk is gevolgd, want dit gebeurt in dergelijke gevallen altijd. Bekl. heeft zelf ook verteld, dat hij het land is uitgezet en er nog bijgevoegd, dat men hem nagezeten en achtervolgd heeft, dat hij in Duitschland eigenlijk niet meer veilig was. Ik meen, dat dit een der redenen is, waarom hij voor het plegen van zijne afschuwelijke misdrijven zijn vaderland heeft uitgekozen;_en ook, omdat hij wel wist, dat hem in Duitschland na hetgeen hij achter den rug had voor een dergelijk wanbedrijf nog zwaarder straf zou wachten. De misdrijven, die heden door de Rechtbank zijn berecht en die hier, om het eens banaal uit te drukken, zoo glad van stapel zijn geloopen, hebben ons voor dien tijd heel wat werk gekost. Toen bekl. was aangehouden op het algemeen gerucht, dat hij wel de dader zou zijn, omdat hij in de buurt gezien was, is hij begonnen, met alles te ontkennen. Ook zijne eerste erkentenis, voor den burgemeestei van Bolsward afgelegd, heeft hij hier herroepen, voorgevende, dat hij alleen op pressie had erkend. Maar de instructie, op dat eerste verhoor gevolgd, heeft aan het licht gebracht, dat zijn verhaal van dien avond niet vaar was en hij is geëindigd met een yollcdigt bekentenis le doen, zoodat er geen duistere punten in deze zaak meer over bleven. Spr. liet op deze inleiding nog een kort overzicht der feiten volgen en deed hierbij uitkomen, hoe ernstig de feiten waren, door. bekl. bedreven, — zoo ernstig, dat het haast» onmogelijk was, zonder huivering te denken aan den toestand, waarin de menschen, die het onheil trof, tijdens den brand hadden verkeerd. Beklaagde maakt den indruk, van een zeer onverschillig persoon te zijn, doch hij weet zeer goed, waarom hij de misdrijven pleegde, want hij heeft voor elk onderdeel de reden opgegeven. Hij heeft echter nimmer willen toegeven, dat hij tegenover Westerterp uit wraakzucht heeft gehandeld; maar beweert, dat zijn doel was, om te stelen; dat hij toen geruisch hoorde en om beter te kunnen ontvluchten, den brand beeft gesticht. De feiten spreken verder voor zich zelf. Ik zal er mij bij dergelijke afschuwelijke misdrijven van onthouden, die nog nader te qualificeeren. Zij verdienen zwaar gestraft te worden. De beklaagde is een zoo gevaarlijk man, dat men met angst en vreeze het oogenblik tegemoet ziet, waarop hij, rij het ook na langen tijd, weer in de maatschappij zal terug keeren. Het komt me dus voor, dat er termen zijn, om niet ver onder het maximum te blijven. ---