Nieuwsblad 'V Noorden Directeur-Uitgevers R. HAZEWINKEL Jzn. • GRONINGEN OPLAAG 57000 EXEMPLAREN Door de groote oplaag - grooter dan die van alle andere in Groningen verschijnende dagbladen tezamen bereikt het „Nieuwsblad Tan het Noorden" alle kringen in de Noordelijke Provinciën - Het „Nieuwsblad ▼an het Noorden waarborgt dm Uw advertentie DE MEEST MOGELIJKE PUBLICITEIT ADVERTENTIEPRIJS voor advertentiën van binnen de drie Noordelijke provinciën 20 cent per regel. Bij abonnement lager . io ——__—TT— Dagbladreclame Is niet te vervangen --- IsarrasanJl HET WOORD, DAT DEZER DAGEN OP I EEN lEDERS LIPPEN BESTORVEN LIGT! ZATERDAG ) MAANDAG ) 8 uur DINSDAG ) ZONDAG ) 2 uur en WOENSDAG ) 8 uur Dagelijks stalbezichtiging van 10-12V2 uur Terrein: JACOB CATSPLEIN Voorverkoop: Sigarenmagazijn D. EBBENS I dagelijks 's morgens van 10 uur al aan de C.RCUSCASSA S, Tel. 5858 Impresario: FRANS MIKKENIE ■ VAN DRIESUM NIEUWE OOSTERSTRAAT 19 PRIMA HOED, vlot model, 1.75 reclameprijs De nieuwe kleuren ontvangen van KEURPRODUCTEN 2.50, 2.75. 3.25. 3.50 enz. STIJVE HOEDEN, spotprijs; 1.95, 3.25 De grootste collectie PETTEN vanaf 45 cent Vraagt srfchtzending — Telefoon 5071 NIEUWE OOSTERSTRAAT 19 ilitliliMLÜJidM Coöperatieve Verbruiksvereniging IKIP „EXCELSIOR"va lyj LEEUWARDEN HH Afdeling AARDAPPELEN, SW GROENTEN en FRUIT rLSLJM SPECIALE AANBIEDING WEEK 11-16 OCTOBER 1937 10 pond Aardappelen 27 cent 2 pond Sterappelen 22 „ te samen 49 „ tf% At% In de week van 11-16 October I W.TTÏJ De artikelen worden verpakt afgeleverd ÉteiTdrukwerk en goedkoop UW ADRES LEEUWARDER NIEUWSBLAD --- EB SUCCES! TONEELSTUKKEN I De beste toneelstukken ook dit seizoen weer bij ons! Vraagt gratis catalogus bij: J ToneeHonds „PESTA", Winschoten KASBOEKEN en andere KANTOORBOEKEN en BENOODIGDHEDEN Boekhandel R. van der Velde Nieuwestad 90 Telefoon 3805 IHebf U TAXI noodig?! BELT DAN ggQ4 De „LIJSTERTAX" Bewal 88 (Zondags niet|_| --- ■ ___. W *" Prijzen kun t ■■— fl*9G' e/> ovcft_Hni r _ ._ Knippatroon gratli ƒ ."aden ten bejtOefc aar, ««- C,oOf "°9 V tv ..-koo» ... «oi .00. I "<"> onze mooMnn-o ,__ 1 f Ui», o» _..«t-i-.-»<«■- / en'• brengen.- v oirt.angi U grav. ... hm». f p*uoon, g.m_«_l w>dw d. I _._w«m« l.ldlng ... M.*r. fflffflffiftnTTTfmTlllm. * IDA Dl 16EUW.» REES BÈI I COVEHS SPECIAALHUIS IN DAMESSTOFFEN Leeuwarden _.t Enschedé _- Zwctie --- FEUILLETON DE MUITERIJ OP DE „ELSINORE” DOOR JACK LONDON. HOOFDSTUK XLVI. 66 Er zijn weer vier dagen voortgegaan de storm is bedaard; wij zijn niet verder dan drie honderd en vijftig mijlen van vai- Paraiso; en de „Elsinore" schommelt heen en weer, wat ditmaal aan mijn eigen koppigheid te wijten is. , Met hevige wind zeilden wij drie dagen en nachten met acht 4 negen knoopen. De bereidwilligheid, waarmee de muiters mijn programma aanvaard hadden, maaKie mij ongerust. Zij waren voldoende op de hoogte van de aardrijkskunde om te begn. pen, wat ik wilde. Zij konden de zeilen controleeren, en toch lieten ze mi] koers zetten naar de kust van Zuid-Amerika. En meer nog. Toen de storm bedaarde op de morgen van de derde dag, klommen zn zelfs in * het want, zetten alle zeilen bijen zetten de raas op naar de wind. Dat was te erg voor mijn Saksisch bloed; daarop legde ik de Elsinore om voor de wind en maakte het roer los. j t Margaret en ik vermoeden beiden oa het hun plan is koers te zetten naar land en dan in de booten te deserteeren. „Maar wij willen hen, «iet£™£*«en. ren," verklaart zij met fl kkerenae s „De plaats onzer bestemming is Seattte. moeten tot hun plicht dat zullen ze wel spoedig doen, want ze begin mand, die verstand heeft van varen, op mij een verpletterende blik to* „Jij, een boekengeleerde, moet met jouw aanleg in staat zijn in een oogenblik alle theorie over zeevaartkunde onder de knie te krijgen. En denk er ook aan, dat ik je kennis kan aanvullen. Wel, elke domme boer kan na zes maanden blokken in een zeevaartschool zijn examen voor zeevaartkunde doen. Dat beteekent voor jou zes uren, of nog minder. En als je na een uur theorethische en een uur practische oefening met de sextant nog geen opneming van de breedtegraad kunt doen en die uitwerken, dan zal ik het wel' voor je doen." „Je bedoelt, dat jij dat geleerd hebt?" Zij schudde het hoofd. Ik bedoel, dat ik met mijn beetje kennis dat wel spoedig kan leeren. Ik neem aan het in twee uur te leeren." Het was vreemd, maar de storm verhief zich nog eenmaal geweldig en deed onze masten en stengen zoo kraken en de zeilen zoo klapperen, dat de muiters van het voorschip verschrikt voor de dag kwamen. Zet de raas voor de wind!" schreeuwde ikßert Rhine toe, die met Charles Davis en den Maltezer achter zich op het hoofddek beneden mij kwam staan, om mij te kunnen verstaan te midden van al het geraas boven ons. , , , Blijf doorvaren en dan behoeven we niet te brassen," schreeuwde hij mij toe. Je wou wel aan land gaan, hé?" gilde ik'naar beneden. „Je krijgt honger, hé? Nu, ie zult nooit aan land of ergens anders komen, als je al je bovenlast op het dek krijgt." Ik vergat nog te zeggen, dat dit gistermiddag gebeurde. Wat zult u doen, als wij brassen?" kwam Charles Davis tusschenbeide. Van land afhouden," antwoordde ik, „en ie "in volle zee brengen, waar je door honger gedwongen zult worden, je plicht te Wij zullen de zeilen strijken en u laten bijdraaien," stelde Rhine voor. Ik schudde het hoofd en nam mijn geweer op. „Je zult naar boven moeten gaan. om dat te doen, en den eersten man, di.> in het want klimt, schiet ik neer " Dan mag het schip voor ons part naar den duivel loopen," zeide hij woedend. Op dat oogenblik werd de voor-bramra losgerukt — gelukkig juist toen de boeg naar beneden dook — en viel neer op het dek. Beide verschansingen en het deel der brug tusschen de fokkemast en het vooreind van de bak werden geheel vernield. Bert Rhine hoorde de verwoesting, zonder ze te zien. Hij keek uitdagend naar mij op en spotte: „Wenscht u, dat er nog meer neerkomt?" Hij had die vraag niet op een geschikter oogenblik kunnen doen. De bakboordbras en kort daarna de stuurboordbras van het noodzeil werden weggeslagen. Dit was het grootste, laagste rondhout op de bezaansmast en toen het groote stalen ding woest heen en weer zwaaide, deinsden Rhine en zijn makkers terug. Daarop werden de beneden-braszeilen losgerukt en met een buiteling van het schip, viel het rondhout krakend op het dek op luik Nummer Drie en vernielde in zijn val dat gedeelte der brug. „Blijft maar daaronder staanl" gilde ik hoonend; en alle drie vluchtten weg, angstig omhoog ziende, welke nieuwe ongelukken hen nog konden dreigen. Het benedenmarszeil, dat door de val van de noodzeilra uit de lijken gescheurd was, maakte zulk een geraas, dat -men wel kon verwachten, dat deze naar beneden zou komen. Bert Rhine was wel geen zeeman, maar schrander genoeg om na zooveel maanden op zee bet gevaar in te zien. Hij keerde zich om en wendde zich tot mij. Ik denk, dat wij toch de raas zullen brassen," capituleerde hij. 't Is beter de boyenbramzeilen ai ie nemen," fluisterde Margaret mij in 't oor. Als je toch bezig bent, neem dan de boyenbramzeilen in!" schreeuwde ik naar beneden. „En maak de seizings behoorlijk vast'" De gezichten van Charles Davis en den Maltezer helderden op, toen zij mijn woorden hoorden, en op een teeken van Rhine snelden de mannen naar voren, om de bevelen uit te voeren. Nooit gedurende de geheele reis heeft onze bemanning vlugger en beter gewerkt. En dat was noodig om ons tuig te redden. Zij sneden de overblijfselen van het kruismarszeil met hun messen af en maakten het groote bovenzeil los. De eerste inbreuk op onze overeenkomst was op het groote benedenzeil. Dat probeerden zij te strijken. Door het wegslaan van het noodzeil had ik gelegenheid te zien en te mikken, en toen mijn waarschuwende kogels hun om de ooren floten, hielden zij er haastig mee op. Ik gaf Bert Rhine te kennen, wat ik wilde, en hij gehoorzaamde mij, liet het zeil weer bijzetten en naar de wind brassen. „Waarom zouden we nog verder van land afhouden?" zeide ik tot Margaret, toen de mannen gereed waren. „Driehonderd vijftig ;nijlen van het land af is evengoed als vijf en dertighonderd, wat uithongeren betreft." In plaats van dus verder van land te zeilen, liet ik de „Elsinore" bijdraaien. Maar die nacht kregen de muiters hun zin. In de duisternis konden wij hen hooren werken in het want, raas werden neergelaten, schooten opgestoken en zeilen opgetrijst. Ik loste een paar schoten op goed geluk af, maar het eenige gevolg was, dat er van de andere zijde ook revolvers op ons werden afgeschoten. Wij verkeeren in een heel zonderlinge toestand. Wij op het achterschip zijn baas over het roer, terwijl de muiters de masten en zeilen in hun macht hebben. Het eenige zeil, dat geheel het onze is, is de bezaan. Margaret en ik begrijpen daarom niet, waarom zij niet op een donkere nacht de kruisbrassen van de raas gaan snijden. Misschien is het alleen traagheid, die hun dat belet. Want als ze dat deden, moesten ze nieuwe brassen vooruit aanbrengen. De muiterij op ons schip is toch belachelijk en dwaas. Ze spot met alle beschrijvingen van vroegere muiterijen. In oude tijden zouden de muiters reeds lang de kampanje bestormd en de meesten van ons gedood hebben. Daarom drijf ik de spot met onze dappere muiters», juist zooals Pike het deed. Maar Margaret schudt het hoofd en zegt, dat de menschelijke natuur niet verandert' ze wijst op het aantal dooden, dat reeds gevallen is en verwacht, dat vroeger of later in een donkere nacht de schurken, door honger gedreven, onze vesting zullen bestormen. Maar in de tusschentijd lijkt het meer op een onschuldig avontuur, meer op een bladzijde van een roman, die gelukkig eindigt. Het is zeker romantisch, dat een man en een vrouw, die elkaar liefhebben, elkaar afwisselen in het houden van de wacht. Elke aflossing is een teeder en onvergetelijk tooneel. O, zeker, ik heb dikwijls sedert het begin van deze reis de boeken verwenscht. Maar aan de boeken heb ik toch veel te danken. Zij hebben mij gemaakt tot wat ik ben, zonder evenwel mijn aard te veranderen. Ik heb een man gedood — Roberts. Was ik een onbeschaafd menscb geweest, dan zou ik dat gedaan hebben zonder mij te bedenken. Nu, ondanks al miju geleerdheid en philisophie, heb ik den man toch gedood met dezelfde vastberadenheid. De beschaving heeft mij niet verweekelijkt. Ik deed, wat voor de hand lag te doen, en dat zal ik altijd, wat er ook moge gebeuren. Ik wensch ook niet het verleden ongedaan te maken. Ik zou Steve Roberts onder dezelfde omstandigheden weer dooden. Als ik zeg, dat die gebeurtenis mij onverschillig heeft gelaten, dan meen ik dat niet geheel. Ze heeft mij het bewustzijn gegeven van mijn kracht en bekwaamheid. Ik heb iets gedaan, dat gedaan moest worden, zooals iedereen dat moet doen in de loop van zijn dagelijkech werk. Ja, ik behoor tot een uitstervend ras ik ben een man, die gezag heeft en de dommen naar zijn wil buigt; en ik bemin een vrouw een koninklijke vrouw van mijn eigen ras' en tezamen regeeren wij en zullen wij blijven regeeren, tot ons geslacht uitsterft op deze aarde. (Wordt vervolgd j ---