POPPEN IN KLEDERDRACHT. Hier is wat heel leuks voor jullie. Een Zeeuws boerinnetje, dat je kunt kleuren en uitknippen en dan haar Zondagse pakje aantrekken. De beste muts staat er ook bij, zie je wel? Je moet haar goed bewaren, want een volgende keer komt haar broertje ook. En zo krijgen jullie er nog veel meer, met allerlei klederdrachten uit verschillende landen, zodat je een hele verzameling kunt aanleggen We beginnen natuurlijk met een Hollandse. Het beste is om haar eerst te kleuren en dat andere pakje ook en daarna uit te knippen. Je plakt haar dan op een stevig stuk carton en knipt dat ook weer uit. Als je wilt dat ze kan staan kun je er een reepje carton rechtopstaand achter plakken, zoals je ook wel bij een portretlijstje ziet. De Zondagse jurk hoef je natuurlijk niet op carton te plakken, alleen maar de lipjes ombuigen, zodat het om haar heen blijft zitten. Welke kleuren zul je nu kiezen? Misschien ken je die Zeeuwse dracht wel of heb je er een plaat van, dan kun je de kleuren zelf wel kiezen. Anders zou je het zo kunnen doen: De kralen rood, de klompjes geel en de kousen blauw. Het daagse pakje heeft een blauw lijfje met een bontgeruit vestje, een zwart schort en een donkerblauwe rok. Het Zondagse pakje heeft ook een bontgestreept vestje, maar het lijfje is nu gekleurd, b.v. groen met witte stipjes, het schort is zwart, maar van boven geruit met dezelfde kleuren als het vestje, de rok is zwart of blauw met rode en gele en zwarte strepen. Als ze Zondags uit gaat en het is koud, dan doet ze het omslagdoekje om, dat b.v. blauw wordt gemaakt met rode en gele figuren. De mutsen blijven natuurlijk wit, je kunt ze opzetten door de opening uit te knippen en van onderen af het hoofdje er door te steken, zodat het gezichtje net onder de rand uitkomt. --- ONS WEKELIJKSCH VERHAAL PETER SCHRIJFT EEN BRIEF Na een heftige scène, waarbij zooals dat meer gaat van twee kanten heel wat meer gezegd was dan noodig en te verantwoorden was, stelde Peter Ellen voor uit elkander te gaan. Diep gekrenkt in haar trots, had ze meteen het hoogstnoodige bij elkaar gepakt in een koffertje en was nog denzelfden avond naar een vriendin gegaan bij wie ze welkom was, niet zonder haar man to zeggen dat ze zelf de noodige stappen zou doen voor de scheiding. Aan dat alles dacht Peter, nu hij, zich bewust van zijn groote eenzaamheid, aan zijn schrijftafel zat Het was wel merkwaardig, maar nog niet eenmaal was de gedachte bij hem opgekomen om gebruik te maken van de vrijheid die hij nu genoot. Er waren nu bijna vier weken sinds dien heftigen avond voorbijgegaan en nog altijd had hij niets van Ellen gehoord. Ten slotte wist ze toch hoe driftig van natuur hij was en had ze toch ook wel eens een poging tot verzoening kunnen doen. Zij wist toch heusch wel hoeveel hij van haar hield en dat hij nu graag de gelegenheid zou hebben aangegrepen zich weer te verzoenen. Hij kon er zelf allicht niets aan doen. Zoo zouden ze uu uit elkaar gaan en hij zou natuurlijk een goede vriend voor haar blijven. Ze zouden elkaar af en toe zien — dat was toch vanzelfsprekend wanneer je elkaar altijd zoo genegen geweest was. Midden in deze gedachten stoorde de telefoon hem. Hij nam het toestel van de haak en liet het bijna uit zijn hand vallen toen hij Ellens stem aan de andere kant hoorde: — Neem me niet kwalijk, Peter, als ik je even stoor. Maar ik heb een heel groot verzoek; kan ik je vandaag even spreken? — Natuurlijk, kind, ik blijf den heelen middag thuis. Doe je me het genoegen een kop thee te komen drinken? Even aarzelde ze, toen stemde Ellen toe en Peter begon onmiddellijk koortsachtige toebereidselen te maken. Om 5 uur kwam ze en ze zag er betooverend uit. Na de eerste begroeting was ze heel ernstig geworden. — En nu, Peter, zen ik je willen zeggen, waarover ik je spreken wilde. Het is werkelijk een groot verzoek wal ik je te doen heb.... Peter viel haar in de rede. «— Je weet toch, lieveling, wanneer 't maar even in mijn vermogen ligt.... en nieuwsgierig geworden boog hij zich naar haar toe. — Ja, zie je, ging ze door, — eigenlijk is het een heel eenvoudig geval, maar beloof me Peter, je over niets te verwonderen, ook al komt mijn verzoek je misschien wat vreemd voor. Weet je, sinds we niet meer bij elkaar zijn, voel ik me zoo ontzettend eenzaam. Ik probeerde wat afleiding te vinden, zocht gezelschap en leerde een man kennen — die mij tot vrouw wil hebben. En al is het dan niet direct die hemelstormende liefde, ik heb besloten met hem te trouwen. :!: * * Stom verbaasd had Peter geluisterd. Nauwelijks waren er vier weken sinds hun uit-elkander-gaan verloopen en nu had ze al een ander gevonden. En hij was ervan overtuigd, dat ze niet den eersten den besten nam! Dus vroeg hij kort en met veel minder vriendelijkheid in zijn stem: — En wat heb ik daarmee te maken? — Ach, Peter, dat is het juist, antwoordde ze dadelijk. — Jij moet mij helpen. Mijn toekomstige man is leeraar, doctor in de wis- en natuurkunde. Hij is heel anders dan jij, een beetje erg zeker in zijn optreden, bijna pedant, en nu heeft hij bij kennissen naar me geïnformeerd. Maar wat hij op die manier te weten kwam, is niet veel. En nu wilde ik jou vragen: Zou jij niet zoo vriendelijk willen zijn hem een paar inlichtingen te geven? — Inlichtingen? Over jou? Peter was totaal verbluft. — En daarom heb je mij opgezocht? Je gewezen echtgenoot? — Maar Peter, luister nu toch eens. Ten eerste zijn we heelemaal nog niet gescheiden en dan, wie zou mij nu beter kennen dan jij? Wij zijn ten slotte toch twee volle jaren goed met elkaar omgegaan. Ik dacht dat je toch veel goeds van me zou kunnen zeggen! Peter moest toegeven dat ze gelijk had. — Wanneer je dat denkt, Ellen, dan ben ik natuurlijk graag bereid. Maar hoe stel je je dat nu eigenlijk voor? Moet ik hem misschien een bezoek gaan brengen en bij hem een lofrede on mijn gewezen en zijn toekomstige vrouw houden? Zal hij niet denken dat ik' gek geworden ben? — Neen Peter, absoluut niet! haastte Ellen zich te verzekeren. — En je doet mij er een groot genoegen mee. Geloof me, ik ken hem. En bovendien, je hoeft toch niet zelf naar hem toe te gaan. Schrijf hem eenvoudig — Schrijven? .Ta, da's een idee! Peter herademde verlicht. — Ja, natuurlijk, ik zal hem schrijven. Eu reeds had hij een sohrijfmap en zijn vulpen voor den dag gehaald. — Schrijf hem nu een lieve aardige brief, raadde Ellen, — waarin je hem gelukwenscht met zijn keus en waarin je hem een paar aardige dingen van mij zegt. Als huisvrouw bijvoorbeeld, als liefdevolle vriendin, zooals ik dat voor jou was — enfin, je zult het zeker goed doen. Peter zuchtte diep. Het was heelemaal niet zoo gemakkelijk als Ellen het voorstelde. „Zeer geachte Heer", begon hij. „Ik wensch U langs dezen weg van harte geluk " — Neen, Ellen, dat gaat gewoon niet! Woedend schoof hij het papier van zich af. — Het is beslist meer dan waanzinnig, wat je van mij vergt! Ook Ellen scheen het toch niet de oplossing. — Weet je wat, Peter, meende ze na even te hebben nagedacht. — Schrijf de brief eenvoudig aan mij! Schrijf dat het je spijt d;.e overhaaste stap te hebben gedaan; dat je eerst nu inziet, welk een goede vriendin ik voor je was, enz. enz. * * * Hij haalde nog eens verlicht adem. — Ja, lieveling, dat gaat, dat zal ik doen. En hij nam een nieuw vel papier en begon: „Mijn liefste kleine Ellen 1".... En hij schreef een ontroerende brief aan zijn geliefde vrouwtje, waarin hij heel zijn smart over zijn verlies tot uitdrukking bracht, waarin hij sprak van al zijn verlangen naar haar persoontje, naar de charme van haar wezen. Ellen las over zijn schouder mee en was getroffen. Nooit had ze geweten dat haar man zulke prachtige, romantische brieven kon schrijven. En hij schreef, schreef.... steeds maar meer.... „mijn verlangen naar jou is zoo groot, dat ik het niet onder woorden kan brengen".... Ellen kon zich niet langer stilhouden. — Peter, heb ik dan werkelijk al die goede eigenschappen, die je hier beschrijft en verlang je dan werkelijk zóó naar me? * * * — Natuurlijk, zei hij kort en schreef verder.... „En ik wensch je van ganscher harte het beste en dat de toekomst je het geluk moge brengen, dat ik nu verloren heb!" Toen lazen ze bet epistel beiden over. Plotseling zei Ellen: — Hoor eens Peter, dat is toch onzin. De brief is veel te lang. Mijn doctor zal heel terecht vrageh: „Als deze vrouw zoo veel aantrekkelijkheden bezit en haar man zóó naar haar verlangt, waarom houdt hij haar dan zelf niet?" — Maar dat wil ik ook graag! riep Peter, sprong op en nam Ellen in zijn armen, terwijl hij heel dicht bij haar oor zei: — Hoe kon ik nu afstand doen van zoon schrander vrouwtje, dat altijd op het goede oogenblik de juiste stappen weet te doen! --- WOENSDAGMIDDAG. Woensdagmiddag, vrij van school, Fijn, een middag spelen, Jan heeft al een plan gemaakt En geeft zijn bevelen. „Rovertje, dat gaan we doen, Ginder, bij die bomen. En mijn broertjes, Henk en Rob Zullen ook wel komen. Jullie moeten rovers zijn, Ik zal hoofdman wezen, Zo doen echte rovers ook, 'k Heb het pas gelezen. Henk en Bob zijn reizigers, Die gaan wij beroven En we slepen ze naar 't hol, Op de heuvel, boven. Touwen nemen we ook mee, Laat 'k die niet vergeten. Op het marktplein bij elkaar Daad'lijk na het eten." --- HOE EEN KRUISSPIN HAAR WEB MAAKT. ledereen heeft in zijn leven wel eens een min of meer nieuwsgierige blik geworpen op het web van de kruisspin; en iedereen heeft dan wel eens een ogenblik gehad, waarop hij, ondanks zijn griezel voor de grote, veelpotige spinnen, een soort bewondering voelde opkomen voor het tere spinrag, dat zij gesponnen hadden. Trouwens, ons woordje „spinnen" zegt reeds genoeg, dat het web van de spin als voorbeeld gediend heeft voor hét latere gesponnen en geweven goed. Het zal ons daarom zeker interesseren eens te horen, hoe zon web eigenlijk wordt gemaakt. In de eerste plaats maakt de spin de zogenaamde „hoofddraad". De draad wordt in het epinnenlijf gevormd en komt door een opening aan het achterlijf te voorschijn. De spin maakt nu een lange draad en laat deze in de wind hangen. Zij wacht zolang, totdat het andere einde zich vasthecht aan een andere tak. Nu is de „brug" gereed. Dan gaat zij langs deze draad naar de overkant, nadat zij zich door middel van een nieuwe draad heeft verbonden met de tak, die zij verlaten heeft. Dit is de zogenaamde „veiligheidsdraad". En nu begint de 6pin aan het eigenlijke web. Met een der achterpoten heeft zij hoofddraad en veiligheidsdraad uit elkaar gehouden. Nu worden de stralen van het web gelegd. Dat zijn allemaal draden, die elkaar in één middelpunt snijden en verder naar verschillende draden lopen, die de spin van tak tot tak in de vorm van een veelhoek heeft gespannen. De draden zijn kleverig en hechten ziöh, als zij elkaar raken, onmiddellijk aan elkaar vast. Wil de spin dit niet, dan houdt zij de draden met een der achterpoten uit elkaar. Dan worden de stralen van uit het middelpunt spiraalvormig bekleed. Eerst komt de „hulpspiraal" aan de beurt. Dit zijn de draden, die zover van elkaar zijn verwijderd, dat de spin nog juist van draad tot draad kan stappen. Daarop volgt de „vangdraad", een veel kleinere spiraal, die de ruimte tussen de „hulpspiraal" opvult. Deze vangdraad moet de voorbijvliegende insecten vasthouden. Vooral het centrum, het middelpunt van het web wordt door de 6pin nauwkeurig bewerkt, daar zij hier zelf plaats neemt en aan de trillingen van het web vaststelt, of zij een prooi heeft gevangen. Sommige spinnen zoeken een schuilplaats onder een blad of op een boomtak en leggen een aparte „signaaldraad" aan. Trilt het web, onder de pogingen van een gevangen insect, om vrij te komen, dan bemerkt de spin dit aan het werken van de „signaaldraad" en snelt zij langs deze draad naar het web om haar voedsel te ,'.behan delen". Sommige spinnen leggen de hulpdraden niet in spiraalvorm, doch in gesloten cirkels. Anderen maken een gat in het web en spannen dwars daarover heen de „signaaldraad". Overigens moeten om de twee of drie dagen de drj den van het web zorgvuldig nagezien en heratej worden, zodat men ook hier al weer ziet, dat zelj een kruiespin niet gemakkelijk haar „dagelijM brood" verdient. --- Zwarte vlekken, die zout veroorzaken op zilver, kan men verwijderen niet olijfolie, desnoods druppelt men een weinig hiervan op de vlekken en laat de olie hierop inwerken, daarna poetsen met zilver-poetsgoed. --- Baas boven baas. Boer: Zon slecht jaar als dit heb ik van mij» leven nog niet meegemaakt, mijn tarwe is not geen decimeter hoog. Buurman: Wat zeig je, geen decimeter, de spreeuwen moeten op mijn land op hun knieën gaan lig' gen om er bij te kunnen. --- ZIJ, DIE UIT IJDELHEID KOUDE LIJDEN,.... Inderdaad, dergelijke vrouwen en meisjes treft me» maar al te vaak aan. De personen in kwestie zulle» het slechts ongaarne toegeven en aangezien men he» uiterlijk niet kan waarnemen, zijn er wellicht meef van deze dwazen, dan men wel denkt. Wie heeft zich echter niet meermalen afgevraagdi waarom zoo vele vrouwen 's winters blijven loope» met hooggehakte schoentjes, met raglijne kousen e» een fluweelen ensemble, waarvan het materiaal warrrt aandoet, doch het manteltje slechts even de heupen bedekt en als halsafwerking een reepje hennelijn heeft? Chique. Zeker, dit is de totaal-indruk, die men va» deze dametjes krijgt, doch zouden ze in haar hart niet veel liever sportievere schoenen en wollen kouse» dragen en een lange, dikke mantel met kraag of wollen das, die inderdaad bescherming bieden tegen d« ijzige Noordenwind? Is hét niet dwaas op dergelijke wijze zich slachtoffer der mode te willen maken en moeten deze grillen niet vaak al te duur bekocht worden uit pure ijdelheid? Het is inderdaad niet erg indien men nie' voor alle bijzondere gelegenheden aparte kleeding heeft, doch men moet deze met overleg en in verband met de beschikbare middelen weten te kiezen. W» men de keus op fluweel laten vallen, dan kan hiertegen immers geen bezwaar zijn en neemt men b.w een japon in casaque-model, waarover op straat cc» mantel gedragen wordt, die men, op bezoek zijnde, i» restaurant, bij tea's e.d. eenvoudig aflegt. Geeft me» de voorkeur aan een fluweelen complet, dan zal me» verstandig doen een lang model te kiezen met watteline gevoerd, onverschillig of het dan ook wat 'dikker maakt. Het laatste vooral is de schrik van vele dames. Warme handschoenen, hetzij deze van tricot da» wel van gevoerd glacé of zelf gebreid zijn, moeten ni«j (evenals warme kousen) bewaard worden in het minst opvallende hoekje van de kast, doch bij koud weer gedragen worden. Wil men geen afstand doen van zijden kousen, welnu, dan worden vleeschkleurige wollen onderkouse» gedragen, die absoluut niet opvallen. Men heeft ook dunne rosé wollen kniekousen, die over de knie reiken en zelfs deze worden door vele dames reeds afdoende gevonden, doch dit is een persoonlijke kwestie. Men kan over de meeste japonnen elegant kleedende vesten en jakjes dragen, die va.i bont of bontstof, va» duvetine of peau de pêche gemaakt en heerlijk warr» zijn. _ Is men zeer gevoelig voor koude en rheumatiscü aangelegd, dan kieze men geen te dunne weefsels voor avondkleeding, noch mouwlooze of diep uitgesneden modellen. Vele weefsels als satin, velours, zijde» crêpe stoffen maken het mogelijk een niet minder elegant geheel te vormen met lange mouwen en zonder décolleté. Om wollen onderkleeding te vervangen door zijden dessous, wanneer men een avondjapon draagt i| zeer verkeerd en heeft reeds menigeen hare ijdelheid met longontsteking en erger doen bekoopen. Trouwens men heeft zulke ragfijne wollen dessous. die zóó mooi van coupe zijn. dat ze het lichaam geheel omsluiten e» niet onder behoeven te doen voor zijden weefsels. --- Veel versche vruchten, weinig of beter nog geen vleesch, rauwe groenten éénmaal per dag, hetzij als tomaten-, krop-, komkommer- of andere sla, als aanvulling van den maaltijd Niet te veel brood, zeker niej wit, doch dan bij voorkeur bruin en ... geen gebak of chocolade eten, zullen wondere»" zoowel ten opzichte van een gezond uiterlijk als van de slankö lijn. ---