Leader. Ik mm Gryce van terzijde op. De klank van deze stem maakte blijkbaar grooteu indruk op hem, want de buiging, waarmede hij die woorden beantwoordde, was dieper dan gewoonlijk. De detective wendde 'zijn blik niet naar Eleonore, hoewel het jonge meisje hem aankeek met een blik, waarvan de angstige uitdrukking welsprekender was dan welke uitroep ook. Diep ontroerd, vergat ik dat Mary het woord tot mij gericht had, ik vergat zelfs haar tegenwoordigheid en ik wilde naar haar nicht toegaan, toen Gryce zijn hand op mijn schouder legde, mij tegenhield en zei: ..Juffrouw Leavenworth spreekt tegen u." Weer tot mijzelve gekomen, draaide ik mij om. om Mary Leavenworth mijn arm aan te bieden; wij gingen naar de deur. Oogenblikkelijk verloor haar houding alle stijfheid, zij glimlachte zelfs en ik moet bekennen, dat geen enkele vrouw glimlachte zooals zij. „U bent heel vriendelijk," zei zij met zachte, welluidende stem. „Ik heb behoefte aan steun en mijn nicht doet zoo vreemd vandaag." Hum, dacht ik. Waar is nu de verontwaardigde godin gebleven, die ik daarstraks gezien heb, met woede in de oogen en een bedreiging op de lippen? Is ket mogelijk, dat zij trachtte onze verdenkingen ai te wenden? Of vergiste zij zich zoodanig, dat zij dacht, dat wij geen belang hechtten aan de verschrikkelijke beschuldiging, die zij op een zoo kritiek molt geuit had? Maar Eleonore, die op den arm vau den detective steunde, trok weldra al mijn aandacht. Ook zij had haar kalmte herwonnen, hoewel niet zoo volkomen als haar nickt. Zij zag nog bleek en haar hand trilde. as ik maar nooit in dit kuis gekomen," zei ik tot mijzelf. En onderlusschen was ik toch blij, dat ik Eleonore enworth had leeren kennen. Ik voelde heelemaal geen medelijden met haar. Nooit had een misdaad er zoo duister uitgezien; wraak, egoisme, haat en hebzucht waren de motieven, en toch Maar waarom zou ik mijn gevoelens trachten te ontleden! Weldra stond ik weer in de kamer, waar de uitvoerders van de wet ons met ongeduld wachtten. --- ZEVENDE HOOFDSTUK. Mary Leavenworth. Ik haastte mij om mijn gezellin te doen plaats vemen in den uitersten hoek van het vertrek; toen zochten mijn blikken haar nickt. Eleonore Leavenworth loonde op dat oogenblik noch aarzeling noch verwarring. Leunend op den arm van den detective kwam zij langzaam naar voren en wierp een kalmen blik op de aanwezigen. Na. den coroner begroet te Ik bben, nam zij plaats op den stoel, dien de bedienden kaar brachten. Het was iedereen duidelijk, dat hel een houding was, maar toch was hel effect er niel minder om. Oogenblikkelijk hield het gefluister op, de onderzoekende blikken wendden zich af en ioört eerbied kwam in de plaats voor de onbetamelijke nieuwsgierigheid van het eerste oogenblik. Hoewel ik nog steeds onder den indruk was van kaai geheel ander gedrag, waarvan ik zoo juist geinige was geweest, voelde ik me toch opgelucht. Niettemin schrok ik, toen ik de oogen van Mary strak op haar aicht gevestigd zag, met een vragende uitdrukking, die alies behalve bemoedigend was. Ik stond op het punt, kaar io vragen of zij ziek in acht wilde nemen, toen liet afroepen van kaar naam haar tot de werkelijkheid terugriep. Zij richtte het hoofd op, om de jury aan te kijken en ik zag een glimp in kaar oogen komen, die mij herinnerde aan de verontwaardigde godin van daarstraks. Die uitdrukking verdween nochtans snel en uiterst bescheiden bereidde Mary zich voor om lo antwoorden op de vragen van den con "er. Hoe moet ik den angst uitdrukken, dien ik op <'.>' oogenblik ondervond? Zou Mary haar besckuldigïï.jJ herhalen? Wantrouwde zij haar nickt niet allee .1, maar haatte zij haar ook? Zou zij in het publiek durven verklaren, wat zij haar gezegd had onder vier oogen? Haar houding verried in geen enkel opzicht haar bedoelingen; in mijn verwarring keek il< naar Eleonore. Zij bad kaar gelaal in kaar handen ' verborgen, uit vrees voor wM haar nicht zou gaan zeggen. Mary's verklaring duurde niet lang. Na eenige vragen, die betrekking hadden op haar positie in het huis, op haar verwantschap met den doode, vroeg de coroner haar, wat zij wist omtrent den moord en de ontdekking van het lijk door Eleonore en de bedienden. Met diepe, welluidende stem antwoordde zij: „U stelt mij daar een vraag, waarop ik slechts door hooren zeggen kan antwoorden. Ik weet over den moord en de ontdekking van liet lijk alleen dat, wat de bedienden er mij van verteld hebben." Ik herademde. Eleonore nam de handen voor haat' gezicht weg; het leek mij, dat er een straal van hoop op haar gelaat kwam. Mary ging verder: „Hoe vreemd het u ook mag voorkomen, ik ben niet in de kamer gegaan, waar mijn oom lag. Mijn eerste ingeving dwong mij, dit afschuwelijk tooneel te ontvluchten. Maar Eleonore is de studeerkamer binnen- en zij zal 'u kunnen zeggen " „Later zullen wij juf f rouw, Eleonore ondervragen," viel dé coroner haar in de rede, op een voor zijn doen heel beminuelijken toon. Klaarblijkelijk onderging ook hij de bekoring van deze schoone vrouw. Hij hernam: „Wij willen .alk-m maar welen, wat. u gezien hebt. II kunt ons dus niel .zeggen, Wat er gebeurd is in de studeerkamer' op het oogenblik dat hel lijk ontdekt is?" „Neen. n\{ ~U wml dus alleen, wal er in de hall gebéurd is?" ..Er is niets in de hall onbevangen. „Ik dacht, dat de bedienden, toen zij de hall inkwamen, daar uw nicht aangetroffen hadden, die uit de studeerkamer kwam, nadat zij van kaar flauw! . „Dat is ook zóó", .Maar wat is daar voor bijz i aan?" „U" t zich dus, dat u jull'iv. norc door de hall hebi zien gaan?" Ja. mijnheer." „Hield zij een papier in de hand?" „Een papier?" herhaaalde Mary, .had jij een pain dé hand, Eleonore?"' voegde zij er aan to« wendde ziek snel tol kaar nicht. . . Dit was een spannend oogenblik. Eleonore, die , bij kei woord „papier" zichtbaar geschrokken was, . richtte ziek bij-kei kooren van die onschuldige s op en wilde iels zeggen; maar de coroner, die de .eliritlen, door de wet gegeven, trouw in acht aam, kief de hand op en zei: „Stel uw nicht geen vragen; u alleen moet op dil oogenblik spreken." Toen herhaalde hij de vraag: „Vertel ons ak-tuklieft of u haar met een papier in dê hand gezien hebt." „Ik? O neen, ik keb niels gezien." Toen men kaar vroeg over de gebeurtenissen van den vorigen avond, vertelde zij, dat kaar oom onder het diner er nogal bezorgd uitzag, maar niet zoo, dat men zou kunnen denken, dat hij over het een of ander verdrietig of ongerust was. Zij had kern om heelen avond niet meer gezien, omdat hij in zijn kamer was gebleven. De laatste herinnering die zij aan kern bekield, was dat bij, voor de laatste maal aanzat aan het diner. Dit werd op zoon bewogen toon gezegd, dat de toehoorders onder den indruk kwamen. Gryce bijvoorbeeld zat aangedaan voor een inktkoker. Eleonore echter bleef onbevangen. De coroner vroeg toen: „Stond uw oom met iemand op slechten voet? Had hij geldswaardige papieren of verborgen geld in,zijn bezit?" Mary beantwoordde deze beide vragen ontkennend, „Heeft uw oom onlangs met een vreemde gesproken of een belangrijken brief ontvangen, die eenig licht; op- dit mysterie zou kunnen werpen?" „Niet voor zoover ik weet," antwoordde zij. me! nauw merkbare aarzeling in kaar stem. (Wordt vervolgd). --- AANSCHOUWELIJK ONDERWIJS. Moeder: „Zie je nu wel Hansje, hoe onopgevoed het lijkt wanneer je bij liet geeuwen geen hand voor den mond houdi!'' Lustige Sajhse, Leipig. „Ik heb een typiste op kantoor, diein mijn dienst rijze haren heeft gekregen!" „Zoo en ik heb er eentje die in mijn dienst blond, bruin en rood geweest is!" Gazzcllinó ÏUustrato, \ i Gast: „Wilt u uw duim van de biefstuk nemen?" Keljner: „Nee, wanl dan vall-ie me weer pp den grond!" „Dames : voor, uielwaai meneer?" ydney, --- DRIE BLINDE PASSAGIERS door STEVE FINLAY. De oude Hollandsche gezagvoerder Steenkamp beweerde, dat er. wel geen enkele sckeepskapitein zal zijn, die nog nooit een verstekeling op zijn schip ; I heeft. Maar ket merkwaardigste geval' had hij toch beleefd. \ was op een reis van New Qrleans via Havre naar Rotterdam, zoo vertelde hij. Wij waren voor het Kanaal gekomen, .torn de stuurman rap•rde, dat de olieman een verstekeling .had ik begroette den vent niet overbejeefd en daar toch ook wa;- jen reden toe — maar wat antwoordt de gast? „Kapitein, ik ben een gentleman en ik wensch als zoo kandeld te worden." aakt gentleman ben je," zei ik. dt behandeld worden zooals je verdient. Maar, eerst je nationaliteit." verleide, dat•■ hij Jokn Smith keette en Amej-ikaan.-ek bui s. Ik dreigde kern met opsluiting", maar hij vroeg toen, mij onder vier oogen te spreken. ..Kapitein," begon hij toen kij met mij alleen was. ..ik bemin de vrijheid, bemin kaar zoo zeer, dat ik Ik-1 waag U te bidden mij niet op te sluiten." . ..Kan niel. Daarbij blijft het. Abis perkara!" „Hm het is ook omdat omdat ik niet graag levend gebraden zou . willen worden, kapitein." maakte aanstalten om den stuurman weer bin nen Ie laten komen. Hij trad mij in den weg. ..Kapitein, wat ik zei, is geen zolternij en.ook geeri Spotternij. En hét is even-waar. dat ik niet de eenige blinde passagier op uw boot ben." ..Wat?" „Er zijn er nog- twee aan boord!" „Nog twee? Waar dan?" •„Die zijn goed opgeborgen kapitein, zeer goed. Niettemin zouden ze er gemakkelijk uil kunnen komen. Maar ze durven niel." „Dan zullen we ze, een handje keipen!" dreigde ik. „(leeft niets, kapitein. Ze kebben zich verstopt, . zóó goed verstopt; dat u ze zelfs niet zou kunnen uitzwavelen. Maar omdat ze graag keel aan wal willen komen, hebben ze mij opgedragen om eens op .'informatie uit te gaan wat soort van een man of u bent, kapitein. Of er met u verstandig te praten . valt, of niel, kapitein." „Buitengewoon vleiend voor mij," luidde mijn aanmoediging, „dat jij en jouws gelijken zoo vriendschappelijk met mij willen onderkandelen; daarom zullen mijn matrozen de heeren verzoeken boven te komen.... met eindjes tros van 'n meter." ..Kapitein," zei hij toen, bijna plechtig, „binnen bit half uur vindt u mijn kameraden zeker niet. . Binnen hoogstens een uur wilden zij bericht van mij hebben, en indien dat uitblijft, dan leiden zij daaruit al', dat er met u geen land te bezeilen is. Ken kalf uur is er al om al rijkelijk 0m...." „Eu als het heele uur om is?" „De lading bestaat uit katoen en olie!" „O jullie schurken! Wou jullie er misschien den krand in steken?" ...la. tenzij u vrijen overtocht geeft." Ik moest wel toegeven: „Nu goed dan! Maar koe.zullen die twee in het ruim het weten?" „Door een -afgesproken signaal. Aan alles is gedacht. Mag ik het teeken geven?" Ik ging persoonlijk met den respectabelen heer naar het ruim. Beneden aangekomen, blies Jokn Smith op een gestolen sigiiaalfluit drie schrille klanken. „Dat zullen ze begrijpen," zei hij. „TJ hebt het juiste ding gedaan, kapiteb „Haal je kompanen!'1 schreeuwde ik kern toe. „Je -zult' tezamen in deze kut ■ bivakkeeren, totdat we voor. anker liggen. Dan scheren jullie je " „... naar den duivel"; vulde hij droogjes aan. „Zet U nu even uw kandteekening onder dit briefje, zqodat ik jnijn zeer .wantrouwende vrienden volmaakt gerust kan stellen." Hij reikte mij een geieedgehouden stuk papier over: „Vrije passage van New Orleahs naar Havre voor Jokn Sinitk, Williain öóoper eu Harry Bloomïield." ' „Hier is mijn handteekeuing. En nu " Ik wachtte tot hij met mr. Cooper en mr. Bloomfield zou komen opdagen, Wachtte en wachtte, maar ei- kwam niemand. Mijn ongerustheid dreef mij naar buiten. Maar wal was dat? De deur wa? van buiten gesloten. Ik hamerde er met alle kracht op. Een eeuw verliep voor men het lawaai opmerkte en ik uit mijn gevangenschap, bevrijd, werd. Het heele--schip werd afgezocht, urenlang. Geen spoor werd gevonden van Jokn Smith, noch van zijn gezellen. Wij kwamen in Havre aan, de passagiers verlieten de boot, dé lading werd gelust.... Smith c.s. waren en bleven weg. Maar twee dagen na aankomst ontving ik een brief uit Parijs.- lemand schreef mij met een verdraaide hand: Vriendelijk gegroet! En houd mijn daad ten goede, mr. kapitein! Langs dezen weg dank ik u, dat u mij 1000 dollar hebt laten winnen. Ik bad kort voor de afvaart in New Orleans met twee bekenden een weddenschap aangegaan. Beiden hielden liet voor onmogelijk, dat tegenwoordig nog een verstekeling ongemoeid over de groote plas komt. Ik bood aan te bewijzen, dat wel drie blinde passagiers tegelijk dat kunststukje kunnen uithalen. Op grond van uw vriendelijke schriftelijke bevestiging van dit feit, kek ik gewonnen! Nogmaals dank en gegroet, van l'v\ toegenegen Jo h n Smith. --- Jen kraken; zijn ze nog niet I „Onzin -- dun zon mijn overjas it, Weenen. Dokter; „Toen ik het u laatst nadrukkelijk vroeg, heette het, dat u nooit meer dan vijf cigaretlen per rookte en na zijn liet er ineens minstens veertig I" Patiënt: „Ja, de. vorige keer was mijn vrouw bij me!'' Hummel, Hamburg. Hij: „Liefste, ju vergeel dal dr man eerder geschapen was dan de vrouw!" Zij: „Natuurlijk — men moet eerst een ruwe schels hebben voordat het volmaakte meesterwerk tot stand komtl" L'lllustré, Lausanne. --- EEN GOEDE SCHOONZOON. Schoonmoeder (in verrukking): Ach, Napels zien en dan sterven. Schoonzoon: Wij gaan er keen. --- BOOSAARDIG. A.: Heb je de nieuwe wals van mijn vriend SteL linger al geboord? B.: O, twee jaar geleden al, Maar toen was ze nog niet van hem! ---