SYLVIA MARTIN'S KERSTMIS door GERALD DONOVAN Van nature was hij i . yan zijn vak was hij oprichter van een serie goedmarcheerende hotels. Toen hij veertig' was, was hij een beetje gezet geworden, maar zij;i yeest, dien hij gescherpt had tegen degenan, die zachter van gemoed en plooibaarder waren dan hij, was waakzaam, begeerig en moedig; de geest van een jager. Ken weerbarstige prooi op het spoor te komen en te overmeesteren, was zijn grootste genot. Geen zaak van beteekènis slipte ooit door zijn stevige vingers. Zijn eenige fout als zakenman was, dat hij nooit wist wanneer hij moest ophouden. Het had er veel van dat hij. wanneer de jacht eenmaal was begonnen, door niets te weerhouden was. Enkele van deze gedachten verontrustten het gemoed van zijn secretaresse, terwijl ze met haar bloknote voor hem zat, in afwachting dat hij dicteeren zou en ze huiverde even. — Ja, het wordt weer mistig, zei Barbour onmiddellijk. — U bent wel opmerkzaam, Mr. Barbour. Ik wist niet dat u op me lette. — Er is niet veel, dat, mij ontgaat. Hij ging door met notities te maken op de correspondentie en sprak zonder haar aan te zien. Plotseling vervolgde hij: — U hebt vanmorgen een groene jurk aan en kousen en schoenen. U hebt de voeten en enkels van een Francuise en dat is werkelijk iets buitengewoons in combinatie met een Engelsche temt en nuchtere Schotsche zakelijkheid.... Hebt u Schotsch bloed in de aderen, Miss Martin'? — Neen. — Neen, daarvoor bent u ook eigenlijk te fijn gebouwd. Niet heelemaal op haar gemak, schoof ze op haar stoel heen eu weer. — Groote post vanmorgen, merkte ze op. Hij lachte kort. — Ik had er bij moeten voegen: en de koelheid van Venetiaansch ijs! Toen begon hij vlug te dicteeren tot de stapel brieven vóór hem op één na was verminderd, — een brief dien hij tot het laatst bewaard had. ..Mr. Richard Coveney, Wold Manor, Tylen, North Wessex. Geachte Heer Coveuey. Ik dank U zeer voor Uw invitatie. Het is heel vriendelijk van U en Uw moeder om gedurende de Kerstdagen gastvrijheid te willen verleenen aan de I'hilistijnen, die het land komen verkennen. ... — Waren het wel de Philistijnen, die het land verkenden. Miss Martin?, viel hij zichzelf eensklaps in de rede. ..Neen, ik geloof niet, dat de verspieders, die u bedoelt, I'hilistijnen waren, verbeterde de secretaresse bescheiden. — Doet er tenslotte niet toe, verklaarde Barbour bruusk. — Laten we verder gaan: Mijn secretaresse en ik zullen morgen met de auto komen en hopen tegen vier uur bij U Ie zijn. Ons onderzoek zal wel eenige dagen in beslag nemen. De Kerstdagen leenen zich uitstekend voor dit doel. waai- ons verblijf het karakter van een vriendschappelijk bezoek zal hebben. — Meer niet, Miss Martin. Het meisje aarzelde. — Dus moet ik morgen met n naar Wold Manor en dan de Kerstdagen overblijven? — Zeker, ik heb er een heeleboel te doen. U hebt mij immers verteld, dat u met Kerstmis toch maar in uw pension zou blijven hangen, zoodat ik- dacht dat u het wel een prettige afwisseling zou vinden de feestdagen door te brengen bij lieve menschen in een mooi oud landhuis. Ze wist. dat hij liet op een tocht als dezen moeilijk zonder zijn secretaresse zou kunnen stellen V.n ze had zich nooit over hem te beklagen gehad; hij was altijd vaderlijkvriendelijk en voorkomend jegens haar geweest. Toch zag ze er tegen op; het trok haar niet aan tweehonderd kilometer door een triest December-landschap te rijden en dan iv dat oude Tudorhuis te logeeren, waai-van de ziel aan Barbour verkocht zou worden! Hij wilde Wold Manor koopen om als hotel te exploiteeren. Hij wilde er centrale verwarming in laten aanbrengen, een collectie badkamers en een Amerikaansche cocktailbar en het was zijn plan er twee groote vleugels aan te bouwen. Kn de ongelukkige eigenaars van Wold Manor, die hun huis aan dit vandalisme moesten prijsgeven, zouden Barbour en haar met een vriendelijk gezicht gastvrijheid hebben te verleenen, twee wildvreemden, met eigenlijk vijandige voornemens — al sprak Mr. Barbour ook van een „vrienschappelijk bezoek" — en dat op Kerstmis nog wel! Minstens een week zou het duren, terwijl Barbour de intiemste hoekjes van het huis inspecteerde met de gretigheid vau een stafofficier iv een veroverd land, en eiken centimeter met den duimstok namat. Vertrekken waar generaties van de Coveney's geboren en gestorven waren, waar de Coveney's, na een plechtige huwelijkssluiting, hun bruiden hadden heengeleid, zoudeu nu Barbour en haar binnen hun wanden moeten dulden met maatstok en blocknote, en vérstrekkende, revolutionaire, ja heiligschennende plannen in hun h00fd.... Sylvia Martin kende dat. — Van deze kamers maken wij een rook— salon, Miss Martin, met een doorgang door den muur naar de bar. Hier laten we een venster aanbrengen en die hoek bij den haard is wel echt-antiek en gezellig, maar die zal toch opgeofferd moeten worden v00r.... En al dien tijd moesten de Coveney's lijdelijk toekijken, met verbeten pijn, omdat ze geen geld genoeg hadden om het oude familiebezit te bewonen, zooals 't hoorde. Zóó stelde Sylvia het zich voor, maar zoo gebeurde het niet.... H. Het was een zachte dag. zou zacht en mild als een Decemberdag maar zijn kan. De mist was opgetrokken en alles wees er op, dat een „Witte Kerst" dit jaar tot de vrome wenschen zou behooren. Integendeel, er was haast iets voorjaarsachtigs in de atmosfeer. De hemel was bleek-blauw, de lucht was helder. Het was een heerlijke rit, maar Barbour was niet zoo zakelijk als Sylvia gehoopt had. Er lag een bontjas in de auto, een dure jas van marter. — Waarom zou U die jas niet aantrekken? animeerde hij. En toen hij zag dat ze aarzelde: — Ik heb hem speciaal meegebrcdit, dat u het niet koud zou hebben. Ja. waarom niet, dacht Sylvia. En toch. . . — Dat had U niet moeten doen, Mr.Barbour. Er mocht eens iets mee gebeuren.. . — Onzin! Zet de kraag op lot over uw ooien en geniet van den rit en het landschap. Hijzelf trok de !:raag tot over haar ooien op. Er waren nog maar twee Coveney's, en Sylvia Martin ontdekte met één oogopslag, dat ze niet voor een stugge, vijandige ontvangst behoefde te vreezen. Om kwart voor vieren op dien Decembermiddag varen ze alle twee nog druk in de weer om het hun gasten gezellig te maken, ttichard Coveney droeg een arm vol blokken door de keuken naar de zitkamer, terwijl zijn moeder, met een boezelaar over haar bruin zijden japon, het deeg sloeg voor wat the?ge'oak moest worden. Ze hadden geen personeel. Zóó zag ze hen het eerst, want Barbour reed de binnenplaats op achter het huis; het was donker en het keukenraam, dat geen gordijnen had, was verlicht en héél schoon. Sylvia en Barbour zagen het haardvuur en de oude dame, die aan het bakken was; naast haar stond een lange jongeman met zijn arm vol houtblokken. — Onze gastheer en gastvrouw, zei Barbour. Kichard Coveney's hond blafte, en de jongeman keek op en zag ben. Hij legde het hout neer en kwam aanloopen om de bezoekers te verwelkomen. Het huis was njet overmatig groot, maar de zestiend'eeuwsche bouwmeester, die deze bekoorlijke en ongeschonden-bewaarde aristocratische behuizing het aanzijn had geschonken, moest een begaafd kunstenaar zijn geweest. Het was alsof het huis-zelf een gast welkom heette en hem een aangenaam, rustig verblijf beloofde. De eeuwen hadden het tot in alle hoeken vervuld met een aroma van appels en versche melk en men rook even den scherpen geur van brandend hout. Een haardvuur knetterde in de zitkamer en het schijnsel van een lamp speelde op de lambrizeering en de glanzende vloer; een zacht schijnsel, vredig en vriendelijk. — Geen electriciteit?, was het eerste *» Barbour vroeg. „ — De kabel loopt net langs de oprui 4» heen. ;tic — Goed. Maakt U daar even een nom van, Miss Martin. n Er waren kleine roze roosjes op het porseleinen kopje, waaruit Sylvia th*( dronk, kleine ouderwetsche roosjes, die b lang geleden waren geschilderd en heel v« keeren zorgvuldig afgevvasschen moes zijn. Sylvia zette haar kopje voorzichtig oee en maakte de verlangde aanteekening— Hoeveel land heb je, Coveney? Is "e niet vier bunder? — Zes. . . — Landerijen, tuin en boomgaarden bij kaar natuurlijk? Je exploiteert de pl»a zeker als boerderij? — Ja zeker. . . Het boerenbedrijf brengt in Engeland B» veel op. Te veel hagen, geestelijk en werkelijkheid. Er moet hier heel wat i snoeid worden, wilde rozen, kamperfoe"' bramen en zoo meer. Miss Martin vindt » een vandaal; nietwaar jongedame? — Ja zeker. Hij lachte een tikje beschermend. — In zaken is geen plaats voor sentiill taliteit, mijn kind. Overgevoeligheid en * de rozen kunnen we hier niet gebrul" ' roei ze uit en stuur de ploeg in het I» ' dan zal een boerderij zijn geld opbreng zelfs tegenwoordig. Wordt vervolgo' --- Siberien en de wite geit Siberien wennet op in vvaldspiltsje. de kant üt nei Sawald ta, det praclitich moaije doarpke op in goed üre distansje fen Ljouwert óf op himelsbreedte. In waldspiltsje, in echtenien. sa'n plat hüske mei foare in steand geveltsje, twa finsterkes ünder en twa kykgleskes boppe en in dak ditsen mei leafreid. Sa bihindich ast kin. Oan 'e side noch twa finsterkes, det is dan de foarein en in licht kraelskroaten doarke. 't Hüske hat net in eftergevel, dy forrint yn 'e skürre. Slim wittenskippelike minsken, dy't dêr simmerdeis wolris laus komme — sokken mei plus tour-broeden oan — springe fen 'e fyts en wollo --- it hirske op in kyk sette. Det kin wol, as hja Siberien mar net thüs treffe, hwent det is in lumich nuver hearskip en hy hat in hekel oan det folk mei wide boksen en in lang krüs. Syn eigen krüs hinget ek meastal yn 'e hoksen, mar det sjur.ht hy sels net. Hy is in dübeld mantsje en glanzich, en dochs hat er altyd fen to min libbe. Hy is net kwea-aerdich, goed tsjerklik, ja hy siket it ornaris djipper as de measten. Mar lumich en teffens oan de oare kant dan lit er him maklik biprate troch immen, dy't glêdder tonge hat as hy. Sa scil hy nea nei drank tale, mar binne hja ris meienoar üt to riden fen doarpsljue, dan doar hy wol easkje dêr't hy sm oan hat. Spuwer, seit Siberien dan. Siberien hat ek iv wite geit, in beste fette wite geit en in goed kloek wiif, Pierkje. en fjouwer üttroude bern, dêr't ien fen to Birgim w-ennet en ien op 't Wytiean efter Eas'termar en ien op Eihertsgeaster by Aldegea en ien to Dokkum, lichte !>y de „Halve Maanspoort" en det is de greatste lijer üt 'e femylje, om't dy oaren hwet bouvverij by't hüs hawwe en hy oars net as klinkertetiennen, dêr't neat op vvaechsje wol as tüchjes. Soberearje dos, mar det binne hja wol wend. Siberien sels hat ek in ünfortünlike «immer hawn, de tongblier makket it fé gammel en de boeren noartich en hy hat net in dikke wintertarring biskrippe kinnen. Il hoecht sasear net yn 'e müle bilit to wirden, bygelyks hawwe hja skoaö de romte fcnbeantsjesenbêstegrouwe earte, mar wol jildkrapte. Men moat winliks hwet fé hawwe en melke kinne, oars hat men gjin gemaek en krekt dêr üntbrekt it oan. In djüre bigge koe net lije by't simmer en nou woene hja de wite geit slachtsje en lit dy in pear wike ünder it eigen let stean la in hertlik flaubyt, as strak de hjeldagen komme. Det hie al inoai wis oangien, mar do kaem der in briel len de Dokkumers, del tl ja v. oe Krys iids ütfenhüzje; letter «irde. Twisken de rigels in kou". Vn dy trant (sierden hja meienoar om. reizgeii nei it holt la, iiiön lereii de geil. lil deu hjin op by d« citer- jui by d» ioa.ici'l en alhiel en de alderlêste taksaesje wier fen krap tweintich. — „Mar", sei hja, — ..kaemst' der in ryksdaelder boppe, det seoe my ek net binije, hear". Siberien suchte; hja siet wis to heech yn 'e beam en it griisde him winliken ek oan om fen de geit öf to sjen. It bitearde alhiel kontraerje, mar hwet baet it to krimmenearjen, as memmeljeafde hjar sa krêïtich oppenearret? * * * De Freedtomoarns — de wyks foar Krysttiid — naem hja him noch geweken en lei him mei strange wirden de léste oarders op. Net gau krimp jaen, lïnïorskillich bliuwe, ek al trillen him de skonken, en net to lang mear yn 'e stêd omhingje, him alteast net binachtsje litte. — „Siberien", sei hja, — ..dou komst' as i! goed biteart, in slompe jild to barren, miskien w-ol tweintich goune". — „Det hoopje ik", sei er, — „dou moasl net al to heech oan wolle, fensels..." — „Tink der om", sei hja, — ..det ninimen it dy öfluzet, it is in kostlik bisit". — „My dflüzje?" sei Siberien, — „hwa scoe my dy sinten öflüzje?" — „Mei forkeard selskip", sei hja. Do waerd Siberien hik en sei: — „Hwet hastou mei my foar? Earst tergje det ik net nei stêd ta doar en nou't it der oan ta is.. Woest' soms hawwe, det ik thüs bleau? . Wylst üs geit al wech ende wear is, miskien Swarteweisein al foarby?" — „Ja", sei hja, — „it is wier. ik haw dy der op ferge, hwent ik wier bang, det wy nel it ahjernieaste meilsje scoene". — ..Nou" erten, — „n0u?..." h', 1... I vel yn wirden uterje en lick Je ti.iut, jixlisedh ' — „Tink er om!" sei hja. Do roun hja mei de skelk foar de müle oan 'e daem ta mei him. — „Meitsje in keardel' üt", sei hja, — „tink er om, detstou hjoed fjuchtsje moaste for üs sels en for Oeds en hjar dêrjinsen yn Dokkum — dy stimpers. Koe ik mar mei gean ... koe ik dy mar oanhysje, ast' op 'e merk stieste, koe ik .nar... Lykwols",- sei hja, — „dou scilst' my net in amerij üt 'e gedachten vvêze, ik scil dy hieltyd foar my hawwe, dêrjinsen yn 'e stêd. Ik scil tinke: nou stiet er op 'e merk, nou hat er jild bard, nou doarmet hy yn 'e stêd om en nou stapt hy wer op 'e fyts en stekt óf. Scilst' hird oanmeilsje, Siberien? Ja, dou inoast dy fensels goed yn acht ninime en ünforhoeds dwers it paed oer. Tink biljeaven om de tjcuwersprong op Swarteweisein, hwent dêr is it eft de kweade regearret. Jei net hird en mal by de hege stienn i brêgen del, hwent den kinst' net wer ophalde. Hast' kuipers yn 'e boksen, Siberien — en is der net in gat yu dyn ponge? Bergje de sinten goed op, triuw se fiks del yn 'e binnenbüse (-11 de büsdoek der boppe op. Bistek il mei in -pielde... Hearste, Siberien?" — „Ei, hwet bieamelste", gnoarre Siberien. — „Bin ik in foech groujonge sinis, detst' my sa de tekst oplêze moatste?" — „Siberien, Siberien", sei se, — „tink er om, hwet der skreaun stiet..." en do haldde hja him noch in wird üt 'e Skrift foar, in swier wird. det op 'e siele barnt en ' t krige hy as ülseller mei op reis. * * * II remde fynlsjes, de wei wier glêd eg hy [ytste mei stive knibbels. deun oan 'e kant lans. It swiére wird lei op syn moed en bülendet hie hy him tige yn acht to nimmen. lor it auto jj -iac'it. Hwaut ek yn. 'e koarte winterske dagen stiet det net stib minskdom wol ommers altiten hird h' . en wer, aloan efter it aventür oan en » men achtet det hwet er hat, mar set »H»fc weroan op 'e nij üt ein. Neffens it ötsL,,. oer de lannen wier it wol de tiid fen .{ terske rest, it f jild lei forlitten, der **g hwet skieppegüd en ek noch in hokke sa hjir en dêr, in rüchbigroeid bist, det wapene wier for de rouwe winter. f Siberien seach net om him hinne, dükte alhiel yn 'e krage fen de stüsjeW* den jas wei. Hwet sei him det vvide ütsll ~ det er alle dagen weroan om him hinne o Twisken de hüzen yn Tytsjark joecn _ him pas wer ütenoar, bliid om de smou' r De kalde rein snjitte noü-het sa fel "\fg en sa sette hy efter it bosk fen ToutenD^e lans op 'e fjouwersprong ta, dêr't de k*e' regearje moast, neffens Pierk hjar «lZ >e en liet him alhiel deun der o>-n ta fyts rügelje. Hy baeide, stiif stappend, b" en wis om 'e hoeke, sloech goed acht elt , ek gefaer wankte fen de Hirdeger.vP p kant, üt Tryntsjemoei's walden wei en » „ do hastich dwers oer de strjitwei en \ t. noch in eintsje, om him hwet to fortraep' , Do wipte hy wer op it seal en achtte j| folslein feilich. Rjuchtüt-rjuchtoan koers nou op 'e stêd ta; hy wier drysternöcfc ,e nou ek ris fen siden to sjen. Mar it gr -e\ wite hüs by de Lytse Wiellen liUe agate i'itstoarn, oan de oare kant by de Gr Wiellen allyk sa, de gebouwen forlit it wetter gie yn baren. Nearne blonk J" j,| seiltsje, it stêdske plesierfardersfolk, Siberien, det komt nou amper efter kachel wei en hja fortsjinje likegoed gr° „. deihieren. It stêdfolk laei by him op 'n A v-ere namme; him tochte, det elk sahwet j neatdwaen ef pielende wei troch de kaem. -je Dochs niette hy ek wol genöch ,j naesje, dy't ta de stêd üt teagen, om earmoedige negoasje yette yn 'e koarte (. gen eat to winnen, m' syn gedachten ( men net al to fier foart, dêrfor stie hllJl al to dreech stik wirk to wachtsjen * * * «re»18 Noartsk, mei de kraech op en de ?' a\ pet oer de eagen, stoep Siberien de •%( op. Hy hie himsels lilk tocht, mar it $. ineast bangens, det hy sa parmantich, ' mei de wite gei*, efter him oan, him yjjfi slacfa bijoech. Mei hwa-wit hokfor frje .p keardels. Scoene hja him der twisken me? Xé, deale, det scoene hja net; hy fen him ófbite, hy scoe.... , P Mar jawol, dêr skeat al in fint, sa'°hreimei in losse strik om 'e hals en twa (| dene fesjes oerenoar hinne oan, op hi"* en bigoun de geit to düsten. De wylde k» :-lach gong oan. En dit wier mar san D 1 .j( dicli hoekje fen it greate mêd, dêr t wiken weroan heal Fryslan, ('irinzerla0 .^| Drinte elkoa.ren moetsje, bineffens P iWllanders, " f Vn de simmer springe stèdljue len 'e fyts om it hüske op 'e kyk to setten ... --- By de Krystplaet Dit-jier like üs it alde tsjerkje fen Janurn in gaedlid ünderwerp for üs wenstige Krystplaet. Net allinne omdet it dêr sa aerdich leit en dos oanlieding jowt om der in moaije teikening fen to meitsjen, mar ek omdet dizze tsjerke de léste tiid noch alris neamd wirdt en der ek takommende jier wol praet fen komme scil. Men is dwaende om for dit aldste monument fen bakstienbou yn üs hiele lan in rykssubsydzje los to krijen om it alhiel yn de alde foegen forbouwe to kinnen. Vn de trettsjinde ieu waerd dizze tsjerke set troch de müntsen fen it Klaerkampster kleaster; it is in pronkjuwieltsje fen de allerearste bakstienbou en fortsjinnet mear as oare bouwirken, det wy it for de neiteam biwarje. ---