HET LICHT door CRAZIA DELEDDA (Uit het nagelaten werk der Italiaansehe Nobelprijs-draagster). Mevrouw Adelaide Falchi was op haar achtentwintigste jaar weduwe geworden. Haar echtgenoot, een jong advocaat, had haar drie kinderen nagelaten, maar voorts niet al te veel. Zij had de plichten, welke die erfenis met zich medebracht, als iets dat vanzelf sprak, op zich genomen. Trots de drie kinderen had zij kunnen hertrouwen, maar zij wilde den naam Falchi niet opgeven. Zonder morren of klagen had Adelaide haar zwaren last getorst. De paar duizend lire, die zij na den dood van haar man door den verkoop van zijn kantoormeubilair had ontvangen, hield zij als met ijzeren hand vast. Onvermoeid zat zij den ganschen dag over haar borduurraam gebogen, waaraan zij als jong meisje placht haar mooie droomen in prachtig" gekleurde, vreemdsoortige bloemen te herscheppen. Vijf en twintig jaren lang had nauwelijks een glimlach haar, in waardigheid gedragen, armoedig leven verhelderd. Dank zij haar vlijt en het werk harer handen waren de meubelen, kleeren en al het huisraad behouden gebleven, zoodat de kinderen van advocaat Falchi naar buiten tenminste met andere kinderen van hun stand gelijkgesteld bleven. Het was bijna een idee fixe van de kleine, vindingrijke vrouw, dat zij, aan haai borduurraam gezeten, gouden draden in het weefsel harer smarten vlocht en als droomen zoo schoone toekomstbeelden voor haar geest deed verschijnen. Hij zou wel komen, die goede tijd, waaraan zij onwrikbaar geloofde. En nu, na vijf en twintig jaren, was hij werkelijk gekomen! Haar beide dochters waren gelukkig getrouwd, Peter was advocaat, en Dina, grootmoeders trots en vreugd, lachte haar over het droeve verleden volkomen heen, maar toch was haar afgelegde levensbaan niet geheel en al zonder vreugde geweest. Een klein licht, een zwak glinsterende ster had haar op treurige dagen vertroost. Van waar kwam dat verre licht, dat dan haar ziel vervulde? Inderdaad, het schitterde sedert dat bewuste Paaschfeest Zij doorleefde in gedachte de Zondagavondwandeling. Vooraan gingen de beide meisjes achter haar, arm in arm, zij en Peter. Zij schreden bijna als slaapwandelaars door de vroolijke drukte der menschenmassa, die zoo lang mogelijk van den ten einde spoedenden feestdag wilde genieten. De blijde gezichten en lachende oogen, de verlichte uitstallingen, de flakkerende lantaarnlichten, het gewirwar der menschenstemmen die uit de propvolle koffiehuizen, de banketbakkerswinkels en restaurants weerklonken, verdoofden hen bijna. Met veel lawaai maakte de menigte zich vroolijk in de breede lanen, en de rijkgedekte en dichtbezette tafels stonden in rij en gelid in de overvolle hoteltuinen. Overal een bont geschitter van goud, wit en rood: wijn, tafellakens en verhitte gezichten.... Bij deze plaats gekomen, die als een film voor haar afrollende beelden vertoonden, glimlachte Adelaide. Ja, nu, eindelijk had zij de bron van dat onverklaarbare licht gevonden. Daar, op den hoek der groote a11ee.... Bij dezen hoek vertraagden onwillekeurig haar schreden. Het mooie, nieuwe restaurant met de groote open deuren, goot in de beide straten een zee van licht en vroolijkheid. Op den achtergrond van het lokaal zag men achter het schitterend witte buffet een door duizend lampen verlichten tuin, waarin de dagjesmenschen bij de klanken van mandoline en gitaar, aan de witgedekte tafels, de uitgelezen spijzen goed lieten smaken. Hoe %erduisterden opwellende tranen haar oogen bij het gezicht van al die luxe en vreugde, die haar op dit oogenblik haast een pijniging waren! O, haar kinderen slechts een enkele maal daar binnen te kunnen laten gaan, zooals anderen hun kinderen daar heen begeleidden, en hen aan die feestelijke vreugde te kunnen laten deelnemen.... Een droom Een eeuwig onvervulbare droom! lederen Zondag opnieuw blikten zij als betooverd naar dit beeld, en iederen Zondag opnieuw zetten zij met dit beeld voor oogen, even terneergeslagen als te voren hun wandeling voort. Peter was twintig geworden en had — terwijl bij rechten studeerde — een bescheiden betrekking bij de redactie eener krant aangenomen. Het was op een Paaschzondag, begin April. Peter had haar met ongewone vreugde en met zekeren trots onder den arm genomen. „Wat is er met je, Peter?" had zij gevraagd. „Niets, mama.... Paschen, het warme lenteweer.. .." Maar.... Wat was daar aan den hoek van de groote allee gebeurd? Opeens had zij met Peter en de beide meisjes binnen in het prachtige restaurant voor het groote, schitterend witte buffet gestaan. Was het een droom? Werktuigelijk was zij den zoon gevolgd en had getracht tusschen Marietta en Amelie, die verwonderd glimlachten, te komen. En toen zij met haar kinderen in een der groene lanen had plaats genomen, toen zij rondom zich heen de vele zag en boven haar hoofd het met gouden en zilveren gesprenkelde groen, toen had zij zich als herboren gevoeld. Hoe was het mogelijk? Was het werkelijk geen droom? Zelfbewust en bedaard bestelde Peter de spijzen. En de kellner bracht goudkleurigen wijn en ijskoud bronwater in heldere kristallen karaffen en Peter schonk de glazen vol. „Waarom Peter, waarom?" had zij met een lichtelijk bevende stem gevraagd. Peter had zich naar haar toe gebogen en zei: „Omdat het heden Paschen is, en omdat ik rijk ben. Ik heb mijn eerste loon ontvangen." Met tranen in de oogen was zij begonnen de voorspijzen te eten. Alles was kostelijk in deze wóndervolle plaats der vreugde: de spijzen, het servies, de bloemen en de lichten. Van haar plaats kon zij het groote, weivoorziene buffet zien, goudbruin gebraden kippen, in groene, roode en gele kristallen kommen pralende gerechten in gelei, vleezen en visch op zilveren schotels en daartusschen heerlijk ooft in groote verscheidenheid. En zij voelde opnieuw haar hart sneller kloppen, zooals het op dien avond gedaan had, toen een deftige heer haar tafel voorbijgaande, den hoed had af- --- „Afgesproken, dan neem ik deze. Er moet slechts een kleinigheid auii veranderd worden." „Zeker, mevrouw." „Ja, wilt u den prijs van vijftig op vijf en twintig gulden brengen." Grüne Post, ISerliu. — „Waarom ga je telkens zitten?" — „Omdat het — hik — de eenige manier is om me op de been te houden". (Gazzettino Illustrato, Venice). „Ik hoor dat je een ring verloren hebt. Wae het een kostbare ring?" „Zeker, voor mij wae hij zeer koetbaar, want ik heb er mijn leven aan te danken." „Waarom?" „Het wae de trouwring van mijn moeder." Holite Humour, London. --- Fir Oswald te berichten wat er gebeurd is. Nu moet ik mijnheer Batemnn zoeken." Tredwell snelde weg. Ronny stond daar als versuft. „Gerry," mompelde hij bij zichzelf. Jimmy nam zijn vriend bij den arm en leidde hem naar buiten door een zijdeur naar een afgesloten gedeelte van het terras. Hij duwde hem op een stoel. ..Neem het kalm op, ouwe jongen," zei hij vriendelijk. „Binnen een minuut zal je wel weer op dreef komen."' Maar toch nam hij hem nieuwsgierig op. Hij had nooit geweten, dat Ronny zoo bevriend was met Gerry Wade. „Die arme Gerry," zei hij nadenkend. „Als er ooit iemand kerngezond uitzag dan was hij het." Ronny knikte. „Dat heele gevalletje met die wekkers lijkt nu zoo onzinnig dwaas," ging Jimmy verder. „Het is eigenaardig, hé, dat de klucht soms zoozeer neigt naar de tragedie?" Hij zei maar wat hem het eerst inviel om Ronny tijd te geven zich te herstellen. De ander bewoog zich onrustig. „Ik wou dat de dokter kwam. Ik wil weten...." „Wat weten?" „Waar hij van stierf." Jimmy perste zijn lippen opeen. „Het hart?" veronderstelde hij aarzelend. Konny lachte kort en schamper. „Zeg Ronny," zei Jimmy. „Ja?" Jimmy sprak slechts met moeite verder. „Je bedoelt toch niet, — je denkt toch niet — ik bedoel je haalt je toch niet in het hoofd, dat — nu ja, dat ik wil zeggen, dat ze hem de hersenpan ingeslagen hebben ol iets dergelijks? Omdat Tredwell die deur afsluit en zoo." Het kwam Jimmy voor, dat zijn woorden wel een antwoord verdienden, maar Ronny bleef recht voor zich uit staren. Jimmy schudde het hoofd en verviel in stilzwijgen. Hij wist niets anders te doen dan te wachten. Dus wachtte hij. Tredwell stoorde hen. „De dokter zou de heeren gaarne spreken in de bibliotheek, als de heeren zoo goed zouden willen zijn." Konny sprong op, Jimmy volgde hem. Dr. Cartwright was een mager energiek jongmensch met een intelligent gezicht. Hij groette hen met een kort knikje. Pongo, ernstiger en zijn bril meer opvallend dan ooit, stelde hen voor. „Ik hoor, dat u een goede vriend van den heer Wade was," zei de dokter tegen Ronny. „Zijn beste vriend." „Hm. Wel het geval lijkt me duidelijk genoeg. Al is het treurig. Hij leek een gezonde jonge kerel. Weet u ook of hij gewoon was iets in te nemen om te kunnen slapen?" „Om te kunnen slapen?" Ronny keek verbluft. „Hij sliep altijd als een os." „U hoorde hem nooit klagen over slapeloosheid." „Nooit." „Wel; de zaak is eenvoudig genoeg. Toch zal er een lijkschouwing plaats moeten hebben, vrees ik." „Waar stierf hij aan?" „Er is niet veel twijfel mogelijk, ik zou zeggen van een te groote desis Chloraal. Het goedje stond naast %zijn bed. Met een karaf en een glas. Dat ziju heel treurige gevallen." Jimmy was het die de vraag stelde, die hij voelde, dat de ander op de lippen had, maar klaarblijkelijk om de een of andere reden niet kon uiten. „Dus er is geen sprake van misdaad?" De dokter keek hem scherp aan. „Waarom zegt u dat? Is er soms reden om dat te denken?" Jimmy keek Rónny aan. Als Ronny iets wist, moest hij het uu zeggen. Maar tot zijn verwondering schudde Ronny het hoofd. „Totaal geen reden," zei hij duidelijk. „En zelfmoord soms?" ..Uitgesloten." I Ronny zei het met nadruk. Toch was de dokter niet volkomen overtuigd. „Had hij geen zorgen, dat u weet? Geldzorgen? Een vrouw?" Weer schudde Ronny het hoofd. „Nu, wat betreft zijn familie. Die moet verwittigd worden." „Hij heeft een zuster, of liever een stiefzuster. Die woont in Deane Priory. Ongeveer twintig mijl hier vandaan. Als hij niet in de stad was, logeerde hij daar." „Hm," zei de dokter. „Wel, men moet haar waarschuwen." „Ik zal wel gaan," zei Ronny. „Het is een vervelend karweitje, maar iemand moet het toch doen." Hij keek Jimmy aan. „Jij kent haar, is het niet?" „Een beetje. Ik heb een keer of twee met haar gedanst." „Dan zullen we met jouw wagen gaan. Je hebt er toch niets op tegen? Alleen kan ik het niet." „In orde," zei Jimmy geruststellend. „Ik wilde het zelf al voorstellen. Ik zal even mijn kar gaan aanzetten." Hij was blij iets te doen te hebben. Hij begreep Ronny's manier van doem niet Wat wist of wat vermoedde hij? En waarom had hij zijn verdenkingen niet geuit tegen den dokter als hij tenminste verdenkingen had? Kort daarna vlogen de twee vrienden voort in Jimmy's wagen met een blijmoedig over het hoofdzien van dingen als maximumsnelheid. „Jimmy," zei Roniny, „ik geloof dat jij nu de beste kameraad bent, die ik heb." Hij sprak heesch en abrupt. „Er is iets wat ik je graag zou vertellen. lets wat je behoort te weten." „Over Gerry Wade?" „Ja, over Gerry Wade." Jimmy wachtte. „Wel?" vroeg hij ten slotte. „Ik weet niet of ik het zeggen mag," zei Ronny. „Waarom niet?" „Ik heb me gebonden door 'n soort belofte." „0. Ja, dan moet je het maar liever niet zeggen." Ze zwegen. „En toch zou ik wel graag. Jouw hersens, begrijp je, zijn beter dan de mijne." „Dat is nu niets buitengewoons," zei Jimmy onvriendelijk. „Neen, toch kan ik het niet," zei Ronny plotseling. „Goed," zei Jimmy, „zooals je wilt." Na een lang stilzwijgen zei Ronny: „Wat is het voor iemand?" „Wie?" „Dat meisje, Gerry's zuster?" „Zij i 3 heel aardig. Werkelijk een juweel." „Ik wist dat Gerry haar erg graag mocht. Hij sprak dikwijls over haar." „Zij had veel op met Gerry. Ze zal het erg voelen." „Ja, een ellendig karweitje." Ze zwegen tot ze Deane Priory bereikt hadden. Juffrouw Loraine, vertelde hun het dienstmeisje, was in den tuin. Of moesten ze mevrouw Croker spreken, Jimmy legde haar uitvoerig uit dat ze mevrouw Croker niet moesten spreken. „Wie is mevrouw Croker?" vroeg Ronny, toen ze den eenigszins verwaarloosden tuin betraden. „Die ouwe zeurkous, die bij Loraine woont." Ze liepen nu op een geplaveid pad. Op het eind daarvan stond een meisje met twee zwarte patrijshonden. Een klein meisje, heel blond, gekleed in een afgedragen mantelcostuum van Engelsche stof. Totaal niet het meisje dat Ronny verwacht had te zien. Trouwens heelemaal niet een type waar Jimmy van hield. (Wordt vervolgd). --- Zij: „Mannie, ik heb voor je verjaardag een kalender gekocht en daarop mijn verjaardag met rood potlood onderstreept". (Gazzettino Illustrato, Venice). „Eerlijk gesproken — we dachten heusch dal we in een concentratiekamp aangeland waren." Holite Humour, London. Zij: „De nieuwe dienstbode wil gaarne drie uitgaaneavondjes per week hebben — wat is jou meening?" „Ik zou ook dienstbode willen zijn." Holite Humour, London. — Kellner, mag ik een tandensloker? — Die geven we niet meer, meneer. De gasten gebruiken ze eenmaal en dan gooien ze die dingen weg. Gazzettino Illustrato, Venice. --- Die arme kerel. A.: ~'k Heb medelijden met dien armen Van Dringen." B.: „Waarom?" A.: „Wel, zn vrouw ziet er altijd uit als een keukenmeid en tóch kan ze niet koken." ---