HET SCHOONE VERLEDEN. De Leeuwarder kazerne in 't licht van wat vroeger was. Keimpe, de kleine koopman-veehouder, die door de week al pratende eu smokende het veld iutoog en zoo hier en daar een schaap of een pink of een hokkeling aanhandelde eu dat Vrijdags te Leeuwarden met winst van de hand deed (als het lukken wou), Keimpe zei tegen zn vrouw, dat hij na afloop van de markt eens naar de kazerne toe wou, want daar zou Jouke nu wel zijn. Had hij niet geschreven dat hun overplaatsing aanstaande was en zij zoo te zeggen alle uren van de dag misschien konden vertrekken? Maar Hendrikje geloofde daar niet aan. Stel je voor, zei ze, dat de jongen zoo dicht bij huis kwam, een uur fietsen maar, né dat was al tv mooi, dat kon eenvoudig niet waar zijn. Jouke was de jongste en ook in het vak. „Dêr moatte wy üs mar neat fen foarstelle," zei ze, „üs bern scille wol yn 'e frjemdte swalkje moatte, hwit wer earne en op nüvere plakken en yn 'e stêd komme de ütlanders. En bütendien, dy ald kaserne doocht ek nearne mear ta, sizze se." „Minske," zei Keimpe, „hwer hawwe jy it oer, ik haw der sels njuggen moanne lein. Rejael great spil en alle wille hear, alle wille." „Ja, dêr hast sa faek fen op 'e tekst west.... Mar as dy kaserne sa goed on sa lièst is, hwerom moat dv dan altyd leech stean?" ~Ei famke, dat is slratcgy, dêr begrypst dou neat fen." „Né," zei Hendrikje, „dat 'scil wol, nou dou moast it sels witte, mar as de jonge der is dan wier hy ommers daelks komt net?" -. né, sa giet it net.... heden jimm krij ek nea begryp oer it militaire." Én hierop nu liet Keimpe zich wel voorstaan, maar Hendrikje zei, dat er op Vrijdag meer zaken te behartigen waren, vooreerst de handel natuurlijk, dan diende hij zich eens op de hoogte te stellen van de gang van zaken bij het nieuwe voedselvoorzieningsbureau en...." En.... nu ja, wat ze feitelijk nog wel had willen zeggen, bleef achterwege. Keimpe kwam de laatste tijden uiet meer zoo geregeld na afloop van de markt thuis en ze meende ook, dat hij andere zaken nastreefde, die niet in direct verband met de handel stonden. In dat licht bezien kwam het onverwachte kazernebezoek haar eenigszins verdacht voor, maar ze dorst het niet ronduit te zeggen. Keimpe was zooals heel veel lieden van zijn stiel een wal men pleegt te noemen „frjemd ynstrument", geslepen en listig maar tevens koppig en absoluut immuum voor beïnvloeding van betere elementen. Het gesprek leidde dienaangaande dan ook tot geen ander resultaat dan dat Keimpe zich in een geheimzinnig stilzwijgen hulde, de verdere avond uog op stap ging om voorzieningen te treffen voor de export van zijn kleinvee, opdat het de volgende morgeu intijds en in goede conditie ter markt zou komen. Hendrikjes gedachten waren meer bezig met het andere probleem, dat vau Keimpes ronditie als hij van de markt thuis kwam De handelsfortuin uu was Keimpe deze Vrijdagmorgen eens bijzonder gunstig; het liep hem mee. Zijn beide oude vette schapen gingen met een rijksdaalder winst van de hand, met een paar lammeren profiteerde hij vau een gunstige voorkoop en toen nog een paar ongeschetsten op de kalver markt. Dat hing er geducht in, want de op koopers deden vanmorgen erg braniachtig eu omdat het weer slechter werd, konder. ze ook nog profiteereu van de verkoopsdwaug. Ja die laatste affaire dat was „krekt mei de hakken oer de sleat", bromde Keimpe. Teleurgesteld was hij, maar och de handel geeft zoo vaak eens een niet — hij zakte af met een paar andere late handelsvrienden en nu was de situatie dan maar eens echt gevaarlijk om op stap te gaan na de lange vervelende uren in de marktherrie Niemand zou redelijkerwijs ontkennen dat hij nu recht had op een uurtje napraten met de vrienden om zich heen in een hoekje van de gelagkamer, ergens waar het warm ca gezellig is. Eerst een verhaal en een kop koffie. Dan nog een verhaal en een kop koffie en dan het beslissende moment over het verdere verloop der dingen. Of men rees van de stoei ra zwaaide ge zameülijk af of er was een stem die zei: ..nou, nou moatte wy ek mar ris hwet oars hawwe net?" En dat oars deed dan vanzelf de rest Och, wie peilt de mate van verleiding, waaraan de ridders bij de weg bloot staan? Maar Keimpe nu herinnerde zich te juis ter ure, net op dit fatale moment zijn voorgenomen bezoek aan de kazerne en hij ging staan eu zei: „Ja mar hou'eris mannen, ik haw in oar doel, ik moat ris by de kaserne sjen, üs Jouke leit der os hy is op kommende wei — né, dat lit ik my net öfprate — ik groet je van harten, tabé." De vrienden waren teleurgesteld en trachtten hem te weerhouden, maar het gaf niets. Keimpe trad resoluut naar buiten en geestelijk gesterkt na de zoo succesvolle bekamping van de verleiding, stapte hij breed stokzwaaiend de stad weer in. Jouke mocht er al of niet zijn, hij wou wissigheid hebben Maar Jouke was er aL Keimpe trof het van ouds bekende terrein nog net zoo aan als vroeger. Weer stond hij onder de poort eu er liepen soldaten af en aan. Gezichten die opduiken en weer verdwijnen. Zingende stemmen van heel uit de verte en luide, langgerekte kreten. En bij dat alles de lawaaierige bedrijvigheid van oen corps burgers-ambachtsvolk, dat meehielp om het enorme groote huis voor de nieuwe bewoners passend in te richten. Op de enorme binnenplaats losten auto's hun vrachten timmerhout en rappe maats sleurden het naar binnen. Rond een groote tafel nog steeds weer evenals vroeger een stal mannen, die de piepers jasten en dit met 'n passend lied begeleidden. En her en der verspreid lagen de onderdeelen van houten getimmerten, die hier weer inelkaar gezet werden. Een wereld in wording „Wat moet je?" zei iemand lot hem daar in de wacht. „Ja dat weet ik wel jonkje," zei hij, ..ik beu hier krek soa goed bekend as jou." Hij vroeg aan het loket. De sergeant herhaalde de naam en toen gaf hij het door naar anderen. „Sis mannen binne jimm' der ek mei bikend." Even later dook Jouke op uit de verre ruimten, waar alles uit te voorschijn kwam en verdween. Bloothoofds en in werkkleeren. „Jonge dêr is heit, wist heit det ik hjir wier?" „Ei ja dat koe ik fen linken wol hawwe," zei Keimpe, „de Friezen sette hwer op Ljouwert ta for de winter. En dan yn san skoandere kaserne. Nou, bist er net wiis mei?" „Jawis," zei Jouke, „bliid dat ik yn 'e stêd bin, mar de kaserne is sa üntidich." „Untidich? Ja hé," zei Keimpe, „nou it komt.my nou ek sa foar. Frjemd, mar dat het my froeger nooit yn 'e wei west." „Kom mar ris mei," uoode Jouke, „nei üs keamer ta...." En hij wou vooruit snellen, maar de vader maande: „Sa hastich net, sa hastich net, ik moat ris om my hinne sjen.... O, alderglüpendst hwet komt dit my nou üntidicli foar, frjemd, frjemd. Dy kant üt wier üs keamer, tredde kompie; hwer leist dou?" Hij verbaasde zich en genoot tevens oprecht. „Het is suver hwer eft ik jongkeardel bin," zei hij, „ynsté fen amperoan sechtieh. Meist dou hjir hwet wêze jonge?" „Nou," zei Jouke, „wy hawwe nou tominsten ünderdak. En wy binne net forwent. Mar kom nou mei nei de keamer, ho wier it bjoed op 'e merk, hwet kin heit dy ald kaserne weenliks skeele?" „Nou jonge, né," zei Keimpe, „weenliks, weenliks hest gelyk, it stie my sa foar, ik miende altyd noch dat it noch al treftich spil wier, mar wij wisten fêst net better. Ü is mar foech. En nou scil it op in butsen en timmerjen gean?" „Dêr wit ik neat fen hear," zei Jouke bits, „As se üs mar net to lang hulde, hwent ik haw skjin myn nocht. Hwet gouen de nofteren keallen hjoed?" „Ja, ik scil it dy sizze." Vader en zoon schikken zich nabij de krib nevens elkander; er werd gezongen dooide andere kamergeuooten en ieder trachtte zich de noodige verdivedaasje te verschaffen. Op de gangen dreunde de zware stap van de rij mannen, die schijnbaar voortdurend hun bedden en bagage versjouwden, trap op, trap af. De klop van de hamer en het beuken van de moker, die een bres maakte in oud zwaar, hecht muurwer*, droßgen van verre tot hen door. Maar Keimpe en zoon ging dat alles voorbij, zij verdiepten zich in de problemen van de handel. *** „Nou en hwet bist let," vinnigde Heudrikje des avonds als hij in schemerdonker thuis kwam. „Ja, ja, dat het syn reden wyfke," zei hij eu die toon deed haar vreezen voor het ergste. „Jouke leit al yn 'e stêd en as 't hwet geschikt ütkomt mei 'him, dan merkje wy moarns togearre." „O soa, kom dêr bin ik bliid om," zei ze verheugd, „dat stiet my oan, dat is aericn. En ho wier it mei him, mocht hy der hwet wêze yn 'e kaserne?" „Hm, hm, nou dat stekt net üt." „Nuver." zei ze plagend, „dou sprekst der altyd sa fen." „Ja hm, hm," bromde Keimpe, „der scilst my nou ek net hwer oer hearre." --- DE VACATURE-PROF. GERBRANDY AAN DE VRIJE UNIVERSITEIT. Mr. J. Oranje, te Eindhoven, benoemd. Directeuren der Vereen, voor Hooger Onderwijs op Geref. Grondslag (Vrije Universiteit te Amsterdam) hebben n de vacature, ontstaan door het bedan ken van prof. mr. P. S. Gerbrandy, benoemd tot hoogleeraar in het handelsrecht, faillissementsrecht en burgerlijk procesrecht, mr. J. Oranje te Eindhoven --- BENOEMINGEN, BESLUITEN ENZ. — Bij Kon. besluit van 23 October is aan mr. T. Alma, op zijn verzoek eervol ont slag verleend ale griffier bij het kantongerecht te Sneek, met ingang van 1 Jan a.s. — Bij Kon. besluit is met ingang van 1 Jan 1940 benoemd tot Rijksinepecteur van hel verkeer voor de tijd van ten hoogste een jaar ter standplaats 's-Gravenhage, ir. M. J. Breuniug te Heerenveen. --- CHR. SCHOOL VOOR B.L.O. TE LEEUWARDEN? Alhier worde' pogingen aangewend Jiu te komen tot oprichting van een Chr. school voor Buitengewoon Lager Onderwijs Op initiatief van het bestuur van de Vereeniging voor Chr. Schoolonderwijs heeft ;ich een voorloopic comité gevormd Tal van vooraanstaande personen zegden reeJs hun medewerking toe. --- UIT DE PROVINCIE M.s. „Haskerland” opgelegd. HARLINGEN, 25 Oct. Het motorschip „Haskerland" van de Ned. gevestigd te Rotterdam, is in verband WÊt de tijdsomstandigheden opgelegd. Zooals men zich wellicht zal werden voor enkele jaren terug eenfßM tal moderne motorechepen, t.w. de „ZwatJ water" en de „Oudewater" in de vaart ■ bracht, om geregelde weekdiensten op V geland en Schotland te onderhouden. D*J de export voornamelijk van Harlingen BM zuivelproducten in beslag wordt genoinfj werden deze schepen voorzien van kostbw vriesinstallaties, alsmede ruimen. Nog W zoo heel lang geleden werden genoefflq schepen omgedoopt tot „Haskerland" M „Opsterland". Thans is de „Haskerland" wk de vaart genomen, terwijl het niet tot fl onmogelijkheden behoort, dat ook binne» kort de „op6terland" eenzelfde lot zal *JJ dergaan. De hooge verzekeringsprenuj voor deze koetbare schepen zullen onget*J| fold van invloed zijn op dezen maalrojn Evenwel wordt de export hierdoor ni schaad, ofschoon het, meerendeel Har personeel vanzelfsprekend gedupeerd ' daar thans een Groninger kustvaarder charterd, n.l. de „Arizona", terwijl de iningham" en „Birmingham" in de vail blijven. De „Haskerland" heeft nu ligphw gekregen in de Nieuwe Willemshaven, najj het vuurschip „Terschellinger Bank destijds bij het uitbreken van den - eveneens te Harlingen arriveerde, om " wachten op betere tijden. Dat deze spoflS mogen aanbreken I --- NEDERLAAG. Bij de tragische wending, welke het lot der wereld sinds de laatste jaren genomen heeft, is de aan-lacht gevallen op allerlei heldendom. Er zijn er, die inzonderheid in het drieste en niets ontziende geweld jegens weerloozen het moderne heroïsme bewonderen; — er zijn er ook, die behalve door deernis met de slachtoffers ook door een stil ontzag voor hen zijn bevangen. Onder hen, die schijnbaar de nederlaag leden, belichaamt zich veelvuldig de oude godsdienstige voorstelling, dat lijden tot verheerlijking en ondergang tot zegepraal voert. Het doet goed naar hun voorbeeld te staren, omdat ook in het particuliere leven van kleine, voor de maatschappij onbeteekenende menschen vaak de nederlaag als een vernietiging van de persoonlijkheid wordt gevoeld en men zijn verlies in den levensstrijd bovendien moet bekoopen met het verlies van zijn zelfrespect. De heldhaftige mannen en vrouwen, die juist in hun nederlaag een bizondere grootheid ten toon spreiden, kunnen hun leeren, dat verlies in den strijd niet onteerend behoeft te zijn. Als een van de momenten, die in het werelddrama der laatste jaren wel den diepsten indruk op ons hebben gemaakt, heriimeren wij ons het vertrek van den gezant van een tevoren bevriende natie, welke na een hardnekkig en bloedig verzet tenslotte voor een overmacht was bezweken en in andere handen was overgegaan. De natie, waarvan deze gezant de vertegenwoordiger was geweest, bestond van nu af niet meer. Hij moest door een tegenstander worden vervangen. Het oogenblik, waarop deze gezant het ministerie verlaat, waar hem is medegedeeld, dat de regeering den overwinnaar erkend heeft en hem dus zijn afscheid moet geven, is destijds gefotografeerd. Men ziet den ex-gezant de trappen neerdalen, nadat de deur van het ministerie achter hem is gesloten. En zoo treffend drukken houding en gelaat van den afgewezene het gevoel van nederlaag uit, dat deze foto aandoet als een symbool. Met dezen gezant deelen taltooze onttroonden eenzelfde smaad voor de wereld, die plotseling weer het tooneel van vlucht en vervolging en ballingschap is geworden. Maar telkens behelzen de bladen berichten, dat een dergelijke nederlaag niet tot ontmoediging behoeft te voeren. In den vreemde en onder de moeilijkste omstandigheden houden duizenden, groot en klein, het geloof aan hun verwonnen vaderland vol. Hoezeer geknecht en bedrogen, met list en geweld van alles beroofd, en in hun ondergang niets dan onmenschelijkheid en onrecht ontmoetend, blijven zij overtuigd van de onschendbaarheid der heiligste levensgoederen en in het diepst hunner vernedering beramen zij plannen voor beteren tijd. Want onverwoestbaar is hun vertrouwen, dat tenslotte uit het kwaad weer het goede zal worden herboren. Mocht deze heldhaftige levenshouding ook ten deel vallen aan de zielen van kleiner formaat, die met hun nederlaag ook het geloof in zichzelf en het geloof in de wereldorde verliezen. Eigenlijk bestaat er slechts één nederlaag en dat is: de nederlaag tegen zichzelf. Tegenover de wereld kan men tenslotte nooit de nederlaag lijden, zoolang men zelf zijn persoonlijkheid ongerept laat. Tegen de overmacht van het geweld het te moeten afleggen, is niet onteerend. Slachtoffer te worden van wapenen, die men zelf als beschaafd mensch versmaadt, mag niet als lafhartig gelden. Het succes is niet steeds uitkomst van adeldom en deugd. Maar al te licht laat de menschheid zich bedriegen door den waan, dat wie uiterlijk wint, ook innerlijk de sterkste en moedigste is. Aandachtig meeleven met de helden der uederlaag zal zuiverend werken op de waardeering. H. G. CANNEGIETER. --- VAN HEINDE EN VERRE MILITAIREN BLEVEN NIET OP HUN POST. Doch gingen een uiltje knappen. De 28-jarige H. van 0., gewoon dienstplichtig sergeant en de 24-jarige J. van 0., gewoon dienstplichtig korporaal bij een regiment wielrijders, zijn wegens het eigendunkelijk verlaten van bun wachtpost door de Krijgsraad veroordeeld tot ieder een voorwaardelijke gevangenisstraf van één week met verlaging tot'de 9tand van soldaat,' deze bijkomende straf onvoorwaarde':jk. Vooral tegen deze degradatie haddea beiden bezwaar en zij kwamen bij het Hoog Militair Gerechtshof in hooger beroep, terwijl ook de auditeur-militair appèl aanteekende. Het bleek, dat beide militairen een zware wacht hadden te vervullen, n.l. 24 uur achtereen. Bovendien hadden beiden des middags geen gelegenheid gehad om te gaan slapen. Dit werd hun te machtig, 's Nachts kregen ze zoon hevige slaap, dat ze hat benauwde wachtlokaal verlieten en in een school gingen slapen. Daar werden ze do.ir Jen kapitein, die de wacht verlaten von-i, gevonden. De advocaat-fiscaal, mr L. B. J. Vermeulen, zeide in zijn requisitoir dat het feit, dat de beide beklaagden slaap kregen, nog aeen reden voor hen was om het wachtlokaal te verlaten. Spr. eischte, dat de geheele 9traf, dus ook de gevangenisstraf, onvoorwaardelijk zou worden opgelegd. --- DR. W.G. HARRENSTEIN LEGER- EN VLOOTPREDIKANT. De Stand, bevestigt het bericht, dat ds. H. Janssen, leger- en vlootpredikant in algemeene dienst, eerlang zijn ambt zal neerlesgen en in die functie zal worden opgevolgd door dr. W. G. Harrenstein, predikant der Geref. kerk van Santpoort, Ihans reserve veldprediker. Dr. Harreustein ie in breede kringen een geziene persoonlijkheid. Hij werd 25 Juli 1886 te Amsterdam geboren en werd in Maart 1910 candidaat, om 14 Sept. 1913 ziju ambt te aanvaarden bij de Geref. kerk van Noord-Scharwoude, nadat hij 14 Maart van dat jaar aan Je V.U. was gepromoveerd tot doctor in de theologie op een proefschrift getiteld: „Het arbeidsterrein der kerk in de groote steden." In 1918 nam dr. Harrenstein het beroep aan vaar Medan, wier eerste predikant hij was. Onder de verstrooiden in Ned. Indië heeft dr. Harrenstein een pionierswerk verricht, dat zeer werd gewaardeerd. In 1923 moest dr. Harrenstein om de gezondheidstoestand van zijn vrouw echter repatrieeren, waarna hij in Amsterdam predikant werJ. Daar is dr. Harrenstein werkzaam geweest, totdat de kleine kerk van Santpoort hem heriep. waaraan hij einde 10 November 193 G is verbonden. --- RUSSISCHE AANKOOPEN IN ONS LAND OP MARITIEM GEBIED. Financiering door middel van goud. Het Russische goud, dat ten bedrage van lien millioen gulden naar Nederland kwam, heeft zijn bestemming voor een gedeelte reeds gevonden. Thans blijkt n.1., aldus de Tel., dat Rusland dit bedrag herwaarts gezonden heeft om verschillende aankoopen en orders (op maritiem gebied) te financieren. Bij de werf Gusto zijn door Rusland aangekocht een 150 ton wegende draaibare kraan en een 150 tone bok, die nog in aanbouw is. Bovendien kochten de Russen in Nederland een zeesleepboot, de „Beverwijk 20", die in 1921 gebouwd werd en een capaciteit heeft van 900 pk. zomede twee kleinere sleepbooten, reep. met een capaciteit van 300 pk en 400 pk. De bok, welke op de werf Gusto in aanbouw ie, kan eerst over enkele maanden opgeleverd worden. De overige eenheden zullen worden samengevoegd tot een konvooi Do groote sleepboot zal de kraan sleepen en vergezeld worden door de twee kleinere sleepbooten. Binnenkort zal dit konvooi naar Moermansk vertrekken. Tot nog toe was het de gewoonte, dat de schepen, die door Rusland hier te lande gekocht werden, de reis onder Russische vlag ondernamen. In verband met de gewijzigde omstandigheden heeft Rusland echter aflevering in Moermausk geëiecht, zoodat het konvooi de reis daarheen onder Nederlandsche vlag zal aanvaarden. Deze orders omvatten uiteraard slechts een klein gedeelte van de door Rusland hier gedeponeerde goudvoorraad. Een ander gedeelte zal, zoo vernam het blad, besteed worden om het laatste gedeelte der bouwsommen te voldoen van de „Joseph Stalin" en de „Molotov", die, naar men weet, bij de Nederlandsche Scheepsbouw Maatschappij in aanbouw zijn. Ook na betaling hiervan reeteeren nog eenige millioenen, die bestemd zijn om hiermede in Nederland orders te plaatsen op scheepvaartgebied. Indien de Nederlandsche werven haar eischen niet te hoog stellen — het betalingsrisico acht men in bevoegde kringen vrijwel nihil, nu door Rusland goud in Amsterdam gedeponeerd is — dan rekent men er met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid op, dat de resteerende millioenen geheel in Nederland „verwerkt" zullen kunnen worden. --- DE VACANTIEVERDEELING OVER DRIE MAANDEN. Gunstig onthaal. Het denkbeeld van de directie der N. S., om de zomervacanties over drie maanden te verdeelen, heeft in wijde kring een gunstig onthaal gevonden. De V.V.V., de hotelhouders en veel andere instanties hebben oog voor de voordeden, die het plan met zich brengt, vooral als de oorlog lang duurt en de vacanties in eigen land moeten worden doorgebracht. De onderwijsautoriteiten hebben uiteraard inzake dit denkbeeld ook een woordje mee te 6preken. De kwestie ie intusschen reeds in de kadervergadering van de Cultureele Kaad besproken, waarbij er van de zijde van de Bond van Nederlandsche onderwijzers, op gewezen werd, dat het vraagstuk een probleem op zich zelf ie, waarbij zeer tegenstrijdige motieven in het geding komen. Er wordt evenwel aandrang uitgeoefend, om het door de N. S. genomen initiatief ici de een of andere vorm te eteunen. --- DE NOODZAAK VAN RECLAME. „In Europa de publiciteit ondervoed”. De heer Herbert Aekwith, die thane in one knd vertoeft om de middelen te propagee/en, welke kunnen leiden tot het verdubbelen van den bloembollenexport naar de Vereenigde Staten, heeft tegenover een verslaggever van het Hbl. het merkwaardige verschil belicht, dat bestaat tueschen de wijze van reclamevoeren in Amerika en die in ons land. De Nederlandsche, en over het algemeen do Europeeeohe leverancier, is een vrij passieve persoonlijkheid. Hij wacht tot bet publiek bij hem koopt; een enkele advertentie, bescheiden op een binnenpagina van de krant gezet, is gewoonlijk zijn wekelijkeche actie. In de Nieuwe Wereld daarentegen is de afnemer passief. Het is noodig. dat de Amerikaan iederen ochtend bij het ontbijt reeds leest, welke tandpasta zijn gebit hagelwit kau houden, welke öigaret hem na het volbrengen van de dagtaak nieuwe energie zal schenken, welke chocolade zijn vriendin prefereert en hoe hij in zaken een doelloozen schroom overwint. In den namidiag en avond wordt hij verder ingelicht Door 6andwichmen, door opschriften dragende vliegtuigen, door de borden die langs verkeersweg en spoorbaan tot in de meest afgelegen gehuchten staan, door kleinigheden die hem niet meer opvallen, maar die baar invloed van dag tot dag doen gelden. Door de radio vooral, die door zeshonderd zendstations vertegenwoordigd is en geheel gedragen wordt door de reclame. In Europa Is de publiciteit ondervoed, aldus de heer Aekwith, en als versteviging niet spoedig ter hand genomen wordt, zou zich dat in de nabije toekomst wel eene zwaar kunnen wreken. Adverteeren, het dikwijls en regelmatig opmerkzaam maken op een artikel in de dagbladen, is de beste vorm van reclame. Het is geen toevallige omstandigheid, dat de Amekaaneche bladen meer advertenties dan nieuws bevatten en dat sommige ervau daarom met 56 pagina's uitkomen. De noodzaak is gebleken en zij die bur, naam met man en macht bekend maakten, hebben aan bet langste eind getrokken. --- Damclub „Ons Genoegen”. ZWAAGWESTEINDE, 27 Oct. De uitsWj van de competitiewedstrijd van de damcl*fl „Ons Genoegen" luidt als volgt: Joh. Elzinga—F. Boskma "•'; B. Postma—Tj. Elzinga --' J. Elzinga—K. van der Heide 0-; W. de Roos— K. Weistra O-j A. Westra—B. Wijbenga 1"{ L. Boskma—F. van der Veen 2-1 --- Damclub „Fenix”. ZANDBULTEN, 28 Oct. De uitslag van • competitiespelen van de damclub „Fettß zijn deze week als volgt: Klasse I B. A. Dijkstra—A. B. Dijkstra 'i< B. de Haan—G. T. Kloosterman l-'j A. H. Dijkstra—W. de Vries afge^l Klasse II ji D. Bruinsma—J. Douma H. Leyenaar—A. de Vries E. van der Kooi—B. Bouma W. Vonk-H. de Vries 2^* --- Damclub „Surhuizumer Mieden”. SURHUIZUM, 28 Oct. Het damseizohier weer geopend. De uit9lag van de gi**3 ren gespeelde competitiewedstrijd van " christelijke damclub „Surhuizumer Miede» I ir als volgt: W. Bouma—B. de Haar. R. Bouma—ll. Hofstede S. Postma—W. Kootstra P. Klomp—P. Elzinga K. Postma—B. Poelman H. Postma—St Schievink R. Bouma—H. Po9tma l""( St Schievink—B. Poelman Bde Haan—K. Postma H*A S Postma—H. Hofstede --- Volksonderwijs Dantumawoude. DANTUMAWOUDE, 27 Oct. Onder leidutf van den heer G. Scheepvaart, hield d deeling Dantumawoude van haar jaarvergadering. Medegedeeld w*r dat er een batig saldo ie van f 20,11. secretarie werd herkozen de beer H. " ' Hoop. Na een uitvoerige bespreking o* beschrijvingsbrief werd als afgevaardj|H naar de algemeene vergadering benoemd «• de heer H. de Hoop en als plaatsvervange de heer H. Kingma. --- Tooneelvereeniging „De Walden.” MURMERWOUDE, 27 Oct. Onder leidjrvan den heer P. Krol, hield de tooneelüM „De Walden" alhier haar jaarvergai! in café van der Weg. Als bestuurslid wjfl herkozen mej. A. v. d. Meer en in de tWd verdeelingscommieeie werd gekozen ni'lj Gr. v. d. Meer. Door den voorzitter w«r verslag uitgebracht van de algemeene v«r' gadering. Besloten werd om in Decemb* twee uitvoeringen te geven, waarvan e* voor gehuwden en een voor ongehuwden- De kas sloot met een batig saldo. --- BURGERLIJKE STAND ACHTKARSPELEN. van IS—24 Oct. Geboren: te Harkema-Opeinde, Ti-ij»-' dv VVierd Koolstra en Tjltske v. Kan te Buitenpost, Gsrrlt zv Theunis de BrU'p en Antje van der Veen; te Surhuistervee* Hendrik zv Pieter Toppen en Antje Edens; te Boelenslaan, Gerke zv Aal** van der Lei en Janna Wltteveen; te SUr hulsterveen, Maaike dv Pieter Schuilen** en Trijntje van Wieren; te Twijzelerlu'i<"' S-ijtze zv Klaas van der Meulen en Trui1' Jager; te Harkema-Opeinde, Sikke z> Jager en Wipke Hoekstra; te AugustlnusS* Martje Maria dv Douwe Laanstra en Tjtts' ke Feenstra. Ondertrouwd: Eedse van der Meer '_ Twijzelerheide en Aukje de Hoop te Zwaatf' westelnde. Overleden: te Surhuizum, Harm Hofsted 77 jr echtgen van Stijntje de Jong; t< huisterveen, Fokje de Haan 21 jr ccl van Siebe Boomsma; te Rottevalle, A Pijl 80 Jr wedn. van Hiltje van der Meer. SMALLINGERLAND. van 20—26 Oct. Geb,oren: te Drachten: Ebbe: zv B. ': Btra en L. Wijkstra; Mlnke dv E. Ri en F. Veenstra; Theunis zv J. v. d. en T. Hof; te Oudega, Hendrikje dv G. "L zinga en J. de Vries; te Nijega, Ebe 7." *' de Haan en T. Lambarts; Ondertrouwd: R. v. d. Schaaf to Haulf', wijk en A. Neef to Drachten; Fv. d. e en H. Ataia beiden te Drachten. Overlden: te Boornbergum. Durk IJ ga 75 jr wedn. van G. v.d Harst; te Fran*j ker, Albert Roelofs Meester 79 jr g?h\i* met B. Slof, won. te Drachten. KOLLUMERLAND CA. van 19-25 Oct- Geboren: Jansje dv. K. Danhof en J Lemstra te Kollum. Sijtse zv W. de Hof en K. vd. Veen te Kollumerzwaag; Tio'i' dv T. Faber en T. Dijkstra te Zwagerveel'' Aaltje dv. D. Viseer en S. Hovinga te K"'' lumerpomp. Ondertrouwd: J. Walda '>,2 j. te V.QÜÜ& en A..Ester 26 j. te Zwolle ---