plotseling heel donker in het ruim. Torn keek verschrikt op. Zou er zon grote wolk langs trekken? Hij liep voorzichtig een eindje terug, maar toen hij ongeveer op de plaats was aangekomen, waar het luik moest zijn, zag hij niets. Het was overal even donker. En opeens begreep hij het! Ze hadden het luik dicht gedaan! Dan zat hij hier opgesloten! Hij begon meteen hard te roepen. Maar wat klonk zijn stem vreemd en hol hier in die afgesloten ruimte. Hij werd bang van zijn eigen stem. Hij riep nog harder en begon te huilen. Stel je voor, dat ze hem niet vonden en dat ze hem in het ruim lieten liggen. Dan zou hij pas gered kunnen worden als ze in Nederland kwamen en misschien was hij dan al van honger doodgegaan. Grote tranen liepen over zijn wangen. Maar hoe hij ook riep en hoe hard hij ook huilde, niemand kwam hem halen. Ze konden hem zeker niet horen boven op het dek. Dat kwam er nu van, dat hij ondeugend was geweest. Hij durfde niet langs het trapje naar boven te gaan, want het was zo vreselijk donker en hij was bang, dat hij zou vallen. Hij sloeg met zijn vuisten tegen de koffers, maar niets hielp. Hoelang hij daar gezeten had, wist hij zelf niet, maar tenslotte werd hij zo vreselijk moe, dat hij in een hoekje tegen een paar zakken ging liggen en daar in slaap viel. --- Tom wordt overal gezocht. Intussen hadden ze boven aan dek ook al gemerkt, dat Torn weg was. Zijn moeder had hem geroepen en hij kwam maar niet. Toen had ze een paar passagiers gevraagd of die hem gezien hadden, maar niemand kon zeggen, waar hij was. Een paar minuten later was de hele boot in rep en roer en zocht iedereen naar den kleinen passagier. Het was een gehol en gevlieg aan boord. ledereen was ongerust over hem en ze riepen allemaal oni het hardst: „Tommie! Torn! Waar zit je! Torn, geef eens antwoord!" Toms moeder was wanhopig. Ze liep maar heen en weer en huilde steeds. Ze vroeg aan den kapitein of ze niet moesten dreggen, want het was best mogelijk dat Torn overboord was geslagen. „Dan zijn we toch waarschijnlijk al ver van die plaats verwijderd," dacht de kapitein, maar dat wilde hij niet zeggen en hij gaf daarom bevel om de boot stil te laten liggen en te gaan dreggen. Terwijl ze daar net mee bezig waren, bedacht Steven, een van de matrozen, opeens, dat hij die morgen iets uit het ruim had gehaald en dat hij het luik een tijdje had laten openstaan. Zonder een woord te zeggen, ging hij naar het bagageruim, deed het luik open en klom naar beneden. Hij zocht overal tussen de koffers en kisten en opeens zag hij Tommie tussen de zakken liggen. Forellen uit Schotland werden enige tijd geleden naar Kameroen gebracht in Afrika, niet de bedoeling de vissen te telen in de rivieren. Werkelijk is dit experiment bijzonder goed gelukt. Ze verspreiden zich nu over allerlei grote en kleinere rivieren. „TJ mag die enveloppe niet dichtdoen, juffrouw, als u de krant als drukwerk wilt versturen." „Waarom niet? U wilt hem zeker eerst lezen!" zei de juffrouw toen verontwaardigd. --- KRUISWOORDRAADSEL. Van I—2: een vertrek Van I—s: licht, opsn rijtuig. Van 2—9: braden zonder vet. Van 3—4: bekend Nederl. vlootvoogd uit de 80-jarige oorlog. Van 3—7: woede: Van 4—B: sappige vrucht (meerv.). Van 5—6: een spraakgebrek. Van 6—10: noodzaken. Van 7—B: bewoners van een land in Europa: Van 9—10: telwoord. --- Ons wekelijksche verhaal. DE VERWEZENLIJKING door CHARLES ROUND „Hoe oud ben je?" vroeg de kapitein. „Gister ben ik 9 jaar geworden." Hij beefde van angst. Zijn hemd was stuk. De ellebogen waren uitgescheurd. Zijn gezicht was zwart en vol roet. De matroos, die hem achter een kist uit liet kolenruim vandaan had gehaald, stond erbij en lachte.... De kapitein kneep zijn oogen half toe. „Aha! En als verjaardagscadeau had je gedacht dat een reis met ons naar Indië wel geschikt was, hé?" De kleine „blinde" knikte hard van ja. „Ik heb een oom in Indië." „Dat is erg interessant. Alleen zal deze oom je nauwelijks verwachten. Of heeft hij vergeten je een reisbiljet te sturen?" „Pas als ik groot ben, mag ik bij hem komen, heeft mijn oom gezegd toen hij vorig jaar bij ons was." „Zie je!" sprak de kapitein bijna vaderlijk. „Laten we nog 'n paar jaar wachten. Gelukkig dat we nog in de haven liggen. Hoe heet je eigenlijk?" „Ernest Blackridge." Door de politie werd hij naar zijn bezorgde ouders teruggebracht. Hij was achttien jaar. Hij had veel boeken gelezen over verre, wonderlijke landen. Hij had vlijtig geleerd. Zijn oogen waren niet heelemaal goed meer. Ze waren donker en groot, en achter de brilleglazen, die hij nu droeg, leek hij strenger en harder dan hij in werkelijkheid was. Misschien was het deze blik, die den onderzoekenden geneesheer de smalle schouders en de slappe armen van Ernest over 't hoofd deden zien. Het was een warme dag in Augustus van 1914. En voordat de student Ernest Blackridge als vrijwilliger in dienst ging, maakte hij nog alle dingen in orde, die een mensch, die bereid is te sterven, niet onafgedaan wil laten liggen. Daarbij behoorde ook een brief, dien hij naar Indië schreef: „Lieve oom Peter! De scheepskaart, die drie weken geleden gekregen heb, moet ik U tot mijn grooten spijt weer terugsturen. Maar, zoodra de strijd ten einde i 5...." Zijn oom stierf in den 00r10g.... yijf jaar na den wereldoorlog richtte Alwyn Cross en Co. in Bombay in Britsch-Indië een chemische fabriek op. Wilston, de personeelschef van de firma, had tot bedrijfsleider van het filiaal een reeds ouderen vertrouwensman van de maatschappij aangesteld. Hij was zeer verbaasd, toen hem van hoogerhand, door Mr. Cross zelf, bevolen werd, deze betrekking aan een- ander te geven. „Hoewel Blackridge de man dien ik op het oog heb, met zijn 38 jaar voor deze verantwoordelijke betrekking 'n beetje te jong lijkt," legde Mr. Cross uit, „we mogen toch niet buiten beschouwing laten, dat hij naast zijn bekwaamheid cok buitengewoon vooruitstrevend is." Op hetzelfde oogenblik dat dit gesprek plaats vond, kreeg ingenieur Ernest Blackridge in het laboratorium een ongeluk, dat hem het licht van zijn oogen roofde. Ook een blinde kan het doel van zijn leven in arbeid zoeken. De formules en getallen, die de chemicus Ernest Blackridge niet meer op papier, maar des te duidelijker in gedachten voor zich zag, maakten het hem mogelijk, de wereld zijn onvermoeide werkzucht te bewijzen. Het medische serum, welks vervaardiging hem voor de eerste maal gelukte, hielp hem echter ook zijn materieelen toestand zoo te verbeteren, dat hij zonder op geld te hoeven zien naar een specialist kon gaan, die hem het licht in zijn oogen weer terug gaf. Het was een triestige Novemberdag, toen Ernest thuis in zijn kamer tegenover een vrouw zat, zonder wier opofferende hulp zijn assistentie in het laboratorium de blinde nooit het nieuwe serum had kunnen vinden. „En waarom gaat u niet reizen, Mr. Backridge?" vroeg Dorothy Findon verbaasd. „Uw groot verlangen naar verre landen kan nu toch verwezenlijkt worden. Reist u naaf Zuid-Amerika, Afrika, Japan of naar Indië; voor een reis naar een van deze plaatsen heeft u zeker geld genoeg!" „Ja, in Indië bijvoorbeeld," lachte Ernest Blackridge, „zou ik reeds vele jaren geweest zijn, als mijn oom niet tijdens den oorlog was gestorven." „Maar nu — nu kunt u toch het verzuimde inhalen?" ging Dorothy op haar vraag door. Ernest Blackridge ging een beetje recht in zijn grooten stoel zitten. „Acht dagen geleden heb ik je'voor de eerste maal gezien, Dorothy, ofschoon ik je reeds langen tijd ken," sprak hij met heldere stem. „Kun je begrijpen, dat een mensch, die na 3 jaar diepe duisternis weer licht ziet, niet in de verte kan kijken, omdat zijn blik alles wat in zijn nabijheid is mooi en nieuw vindt. Als 'n kind dat alles bekijken moet, omdat alles een wonder is!" Dorothy knikte. Ze begreep het. En zoo gebeurde het dat Ernest Blackridge bleef wat hij was. Hij trouwde en scheen gelukkig Hij had een vrouw en een kind. Een jongen, die Ernest heette, net als zijn vader. Hij had de beschikking over een vast inkomen, dat hem een zorgeloos leven bezorgde. Hij bezat een eigen huis, niet al te groot, maar bijzonder mooi gelegen, een beetje buiten de stad. Uit het venster van zijn werkkamer kon hij op een paar spoorrails kijken, die in de zon als zilveren stralen uit de oneindigheid komend naar de oneindigheid terug schenen te gaan. lederen keer als hij het geluid van een naderenden trein hoorde, stond hij op en keek den trein dan zoo lang na, tot hij een donkere punt in de horizon leek. Het was tien uur 's nachts en Ernest Blackridge die nu 46 jaar was, zat peinzend aan zijn bureau. Voor hem stond een globus en lagen veel opengeslagen boeken. Hij was nog steeds een rusteloos werker, hij had den geheelen dag onafgebroken gewerkt, maar een half uur geleden was plotseling het oude verlangen weer in hem gekomen en wel nog heftiger dan ooit 't geval was geweest. Hij wist niet, waarheen dit verlangen naar verre landen zou voeren — misschien kwam het wel, door de lucht van dezen avond, die van de groene boomen en struiken uit den tuin, door het geopende venster naar binnen kwam? — Ernest wilde hier ook niet heelemaal op in gaan; want een nieuw, een tot nu toe onbekend gevoel had hem gelijktijdig zoo aangepakt, dat al zijn gedachten daarom draaiden. Hij herinnerde zich, hoe hij als jongen door den kapitein, als student door den oorlog, als jonge chemicus door een ongeval en jaren later door zijn dankbaarheid en de liefde voor een vrouw, ervan teruggehouden werd om zijn vaderland te verlaten en terwijl deze beelden weer vervaagden, was het plotseling tot hem doorgedrongen: Ja, dit alles is voorbij! De tijd van de verloochening was voorbij, de hindernissen en alles waren voorbij! En toen dacht hij glimlachend: „leder verlangen heeft zijn tijd noodig om te groeien, en de menschen, die een verlangen in huu hart dragen, moeten steeds met geduld op zijn vervulling wachten. Dat is het, wat ik na al die jaren van de vele teleurstellingen zoo duidelijk weet: dat ik zonder de minste onrust in de toekomst kijk, ook nu nog, daar ik ieder oogenblik beginnen kan uit de boeken een reis voor mij samen te stellen, mijn koffer kan pakken, en ieder oogenblik, ja, zelfs op dit oogenblik opstaan en eenvoudig weggaan kan. Een paar minuten later gebeurde het, dat de jonge Ernest met een propvol gepakte rugtasch en in een ouden regenjas gehuld op zijn teenen de gang over sloop, zacht de huisdeur opende en toen heimelijk als een dief na een laatsten schuwen blik op het huis in de duisternis van den nacht verdween. En zoo eindigt deze geschiedenis: Ernest Blackridge, die 46 jaar was, schrok op het eerste oogenblik, toen hij ontdekte, dat i\ zoon, de 15-jarige Ernest, heimelijk 's nachts huis was geslopen. Deze zeldzame samenloop omstandigheden toch, die hieruit bestond, dat een ander de vruchten van zijn wachten §eü°0t was niet vol smart, maar vredig verzoenend hem, daar hij van dit oogenblik nooit meer ° het geringste verlangen naar verre landen speurde, en daarin het werken van die Sf^e!Ji verbinding herkende die er tusschen familie»1 , en het nauwste tusschen vader en zoon best» --- Alles weer goed in orde. Toen hij Torn even later hielp om uit het ruim te klimmen, ging er een gejuich op. „Daar is hij! Daar heb je hem!" en meteen keken ze allemaal achter zich, waar Tommie met een heel schuldig gezicht en een paar zwarte vegen over zijn wangen en over zijn pak, naast Steven stond. Toms moeder holde naar hem toe en zoende hem alsof ze hem in jaren niet had gezien. ledereen lachte en men praatte door elkaar en Tommie moest vertellen, wat er gebeurd was. Later riep de kapitein hem en zei: „Torn, als jij kapitein wilt worden, moet je niet meer zulke domme dingen uithalen! We hebben allemaal vreselijk in angst gezeten om jou en dat mag niet van een kapitein!" „Ik moet toch alles meemaken?" vroeg Torn nu ondeugend. „Ja, maar dit hoort er niet bij," antwoordde de kapitein glimlachend en dat begreep Torn zelf ook heel goed. „Ik zal voorlaan oppassen, kapitein," zei Torn en holde weer gauw naar buiten. De kapitein keek hem lachend na en zei bij zichzelf: „Toch zal hij wel eens een goede kapitein, worden!" --- Op school. Onderwijzer: „Hansje, kom eens hier en wijs Amerika eens op de kaart aan. Hansje: „Daar, meneer." Onderwijzer: „Goed zo, Hansje. En Karel zeg jij nu eens, wie Amerika ontdekt heeft." Karel: „Hansje, meneer." --- ONWEERT HET WERKELIJK? Een grapje met twee touwen. „Ik kan onweer maken!" zei Hans trots tegen ziju vriend Karel. Deze begon te lachen en zei: „Zeg, als je me nog eene iels wilt wijsmaken! Denk je, dat ik alles geloof wat jij zegt! Onweer maken! Kan je soms ook storm maken?" „Nee, alleen onweer en als je het niet gelooft, zal ik het je laten horen. Ik heb er twee flinke touwen voor nodig — want die moeten het geluid van de donder geleiden!" Karel lachte honend en zei: „Nu ga je gang, ik ben erg benieuwd. Maar je moet vooral niet deuken, dat ik het geloof! Ik vind, dat je een verwaande vent bent. Onweer maken!!!" Karel scheen er niet over uit te kunnen. Maar Hans bleef heel rustig en haalde twee flinke stukken touw. Die knoopte hij op verschillende plaatsen aan elkaar (zoals je op de tekening kunt zien) en daarna zei hij: „Nu moet jij dete twee uiteinden in de oren houden, dan zal ik het laten onweren!" Karel hield lachend de beide uiteinden in zijn oren en toen hield Hans de andera uiteinden vast en streek stevig langs de verschillende knopen. Meteen begon hij te schateren van het lachen, want Karel liet de touwen verschrikt loc en zei: „Ja werkelijk, hoe doe je dat?" Hane zei niets, maar herhaalde het grapje nog eens. Karel keek wantrouwend naar buiten en vroeg: „Onweert het nu werkelijk?", maar toen hij het lachende gezicht van Hans zag, begreep hij, dat hij er toch nog ingevlogen was. De touwen geleidden het geluid zo goed, dat het strijken langs de knopen in Karels oren net als onweer klonk. Proberen jullie het ook eens, je zult zien. dat bet uitkomt! --- Oplossing Zoekprentje vorig no. Draai het plaatje op ac linker zijkant, dan » je het hoofd en de romp van den tweeden ]»&■ heel groot over het plaatje heen. --- Oplossing Kruiswoordraadsel vorig no. Horizontaal: 1 bas; 3 ler; 5 tik; 7 k. o.; 9 op; 10 la; 11 ao' 12 km.; 14 re; 16 aap; 18 tel; 19 sok. Verticaal: . 1 bok; 2 st; 3 ik; 4 rap; 6 in; 8 olm; 9 oor' 12 kat; 13 ha.; 15 eik; 16 al; 17 p.s. --- PAARDJE RIJDEN. ..Ik wil geen houten paardje!" „Maar Zus, wat wil je dan?" ..Ik wil er eentje hebben. Dat werklijk lopen kan!" „Kom dan maar op mijn rug, Zus!" Zegt Hans en tilt haar op. Zo rijdt hij door de kamer, Met tiin de hond voorop! --- DE BOEMERANG Even buiten het stadje lag een verwilderd e grond, vol distels en ander onkruid, dat aan n mand scheen toe te behoren. Daarom hadden jj jongens en meisjes van het stadje er maar o van genomen en gebruikten het ale speeltei'r^ej Maar toen werd er op een keer een schutting " dwars over het stuk grond en daar achter w