„Sinterklaesrinders”. Naar aanleiding van een Schilderij van Klaas Kamminga. ,P 'eden van de schildersbent „De Hori- V . hebben in de hoofdstad van onze proce de beschikking over een enkele vrij Va, 'e^e winkelétalage voor de expositie .hun stukken. Men ziet daar beurtelings 6on' Van versohi'lleode kunstenaars, maar 'l meer dan ten hoogste twee tegelijk, fl*t de ruimte dat niet toelaat. *la nu 'B opmerkelijk, dat het publiek l "&t maar eenigsz-rns kan, nooit critiek- V Verder gaat, maar een korte beschou( ™ len bes-te geeft. Sinde eenige dagen ie u stadsgezicht van Va.a Asperen ten» ?6s!eld, n.l. het 's Heer Inoetraatje te VtaUWard»n, dat hij — ik ben er getuiige Upings proces en nu ingelijst el nog meer waardeering geniet. •tk'!6 Cpitli!k der onbevoegden zal den Hl 'Qer wel niet interesseer-en, maar zij is Vè| I>6r6oo'ilijk liever dan het zwijgen der pi bevoegden. En nu was op deze zelfde Bee f Weken geleden een doek geexpow!"l waarvoor de schild-er met betrekking Hek °'n|d|erwerp niet den juister) tijd had *h ?&n' e' wafl oon 6lul? 'e richten over de Kunst, maar bc'!« a '0l '" '''e niettemin zichzelf beschouwt. De menschen, d/ie les cii tevens niets van af weten* en llej z'i wel ove' de waarde oordeelden, °nuwea ,en> aan weerskanten een paar boomen V»i n *e verte een boerenplaats. Een lucht on*tuimige wolkenjacht en grijs en il, . vi de werking van den wind viel daari onderkeuiien, alsook in de kruineai der kloej. er'*t,'an i*, °nt terwijl het lampschijnsel al blonk Vf . erre boerenwoning, nog zo-u trachten l< een nieuwe of verbleekte, maar n!" $Mtt>&Te D''auwe kie aan en daarover £t oe e' of schanslooper, hij dekte zich t- ZWarle Pet of „klote" en deed zwar- het n aan e vt>ete'n' omdat zwart al|V j? tn°ni is van burgerlijke deugdelijkh°' 4b ZC° 'r<>kken dan die beiden 't dorp k!1 ri6 ®treek op en de man torste het juk r 8 «U .orven, als het op het lange eind A evf» vrouw droeg een of twee blrfkk"r za.Deens zwart gelakte, trommels en ih""" rovisee.rde taaiventers. Hel 'r rin rf°° toe' a' d&e eigenschap alleen ac Sinteklaas-week aan het licht 'r dat zal een kinderlijke opvatting 11. Er was volop gelegenheid om vn verrichtingen te volgen, want aren ZP uj( rj.e voorkamer al ge;.-'. door één vam one, die daar op L ?e' Rond. Want je had niet graag, wbij gingell. u erl ()an duurde ,reele poos, voordat ze met hun kor- C161,&n 111Tle'e door de nauwe sleeg naar vi ?e ra taren gekomen en da.n nog m-oee°r, dip ge VoHedige bezetting op de stoep huisdeur neerstrijken. 'rd er dan geroepen, en als ■" was var. r! -n 11 dijk of ergens uit bekende kontreien, dan ving ongeveer het volgende gesprek aan. De vrouw: „Ja, Jantsje, dêr binne wy wer, ha-ha! Ja, mimske, hwet is der gau in jier om, n'twier? Hwet moat iit dizkear wirde? Dêr, dizze greate, det binne etoaterske (inmididele was de dubbele bedekking van de korf verwijderd!), dy ©kippen ji-lde in uübeltsje en diuzze Adam en Eva's trije botsene Dêr ha jo etürteke Voor dieze afdeeling bestond in den regel de meeste belangstelling, omdat „in etoaterske", ook al was het een „stoatereke hoonne", te duur werd geacht voor aankoop in massa. „Nou ja, dy elürtske binne foardielich, mar dy lytekes fen tejien for in dübeltsje, dêr kinne jo ek hiel hwet mei dwaen... Tp, Thys, jonge, dou moast de trompen ekrie iepen dwaen, oars kin de frou gjin gading meitsje". „Ja, né — jawis!" zei Thijs, „dat is ek sa", maar hij vermoedde misschien reeds, dat het vergeefsche moeite zou zijn — „kom, de frou is noch goed by de wirken — ja, wy ek, godtank, det is hwet wirdich". „Nou" — en inmiddels blonken uit de geopende trommels de z.g. „fine koekjee" in zakjes verpakt, de zorgvuldig op den achtergrond gehouden schare in het oog — „hwet ec.il it wêze, hwet spritsen ef allerlei, ef spikkelaes?" Maar de „6pikke!aes"-speculatie was tot mislukking gedoemd, of .het moest wezen, dat er zich in die afdeeling ook een klein soort koekjes bevond in lettervormen, die van een grovere substantie wareu dan de „fine" en dus „wider parten". „0, dy binne sa fordiiel'ich! Nou, Thys, moast de frou ekrie in letter sjen litte.... to jonge 1" „Ha-ha, jawis, wol seker — dit is in Em". „To, suffert, dou haldst him ünderstboppen. It is in Wé — det is in tige fordielige letter...." „Ei ja — mar it moat fensels in B wêze, link?" Eilaas, hoe goed bedoeld, Thijs' debuut in de letteren laaide meestal, want de aankoop voor een groot huishouden met geringe middelen diende met die uiterste zorg te geschieden en nu, na jaren her, ben ik nog steeds weer met bewondering vervuld voor haar, die deze taak steeds met blijmoedigheid wist te vervullen. „Nou, dan sa mar, frou, goed, alderbêst. Nou, sounens en oant takomme jier by wolwêzen...." „Ja, hear, ha-ha!" zei Thijs, — „ja, oarrt takomme jier by wolwêzen Nou, souneus 1" Dan rees de vrouw omhoog, maar Thijs plantte zich nu onder het juk, omdat de naaste buur wel tien minuten verderop woonde en hij dus dragen moest; hij 6tond even doodstil en markeerde dan de pas in de richting van de steegdeur en zijn ega nam de trommels op met de „fine" koekjes, de letters en het speeulaas. Zij knikten nog eens —, er werd dag geroepen.... Ge zult het met me eens zijn, dat zoon Sinterklaas-aankoop meer was dan een gewoon niemendalletje van kom — en eisch. en veeleer zweemde naar een gewijde handeling; het sprak van de wisseling der getijden en 's levens lotgevallen. En het geschiedde alleen maar' met de vaste „rineters" en het lijkt haast onbegrijpelijk, dat een transactie van weinig stuivers waarde zoo vast verankerd lag. Een niet-vasle „rinder" of „rinster" moest de vraag, of er verleden jaar ook van hem gekocht was, ontkennend beantwoorden. En omdat er dan ook verder niets te vertellen viel, bleef het daarbij —; of het moest wezen, dat er een verhaal loskwam. „De bouwerij is sa min bislein as 't koe. Och heden, de léste ierdapels ei-tte nou noch yn 'e groun en de koal moat dizze ljochtmoanne noch stean bliuwe, dêr tochten wy noch hwet ütmeitsje to ecillen, en de frou- Ijue hawwe Lammert holpen to sykjen. Mar witte Jo hot dy dan binne? Sjuch, sjea-ea (zich zelf met de hand op rug en borst slaande in draaiende beweging) dan moatte der nije jüpen komme, ja nei stêd ta, nei de greate winkels. Nou, dan bliuwe de sinten dêrre, hen?...." Zoo vertelden zij van hun werk en den oogst en den veestapel en aldus werd met de komst vam deze „Sinteklaes-rinders" het laatste hoofcteituk des jaars afgesloten. Kamminga koos dus wel een object, dat midden in het Friesche leven staat. 8....a. --- DE AMSTERDAMSCHE BANK. Mr. H.A. van Nierop afgetreden als directeur. Aandeelhouders der Amsterdamsche Bank hebben gister, na uitvoerige discussies, mr. H. A. van Nierop eervol ontslag verleend als directeur en hem benoemd tot commissaris. He.t bestuur deelde mede, dat de bank op de crediteurenlijst van Mendelssohn voorkomt met f 1.079.000 en op die van Fuhrman met f 2.217.000. De resultaten over het loopende jaar waren schraal. Op debiteuren en effecten zal flO a fl5 millioen moeten worden afgeschreven, welk bedrag aan de open reseives ontleend zal worden. Tevens zal mei aan de open reserves een bedrag ontleenen om de betaling van een dividend a 4 % mogelijk te maken Het bestuur weigerde modt te deelen. hoeveel de Amsterdamsche Bank verloren !i--"ft aan '.le Norris-affaire --- De heerschappij ter zee. Naar aanleiding van de jongete Duitsche successen ter zee ie een strijd ontstaan over de vraag, of Engeland nog de zee beheerscht. Het Italiaansehe blad de Tribuna betoogde, dat de Engelsche vloot voorloopig niet in staat is de zee te beheerechen. Aanleiding tot dit artikel wae het gevecht tusschen de „Deutechland" en de „Rawalpindi." Engeland, zoo leest men in dat artikel, beschikt niet over schepen, die zoo uitmuntende kwaliteiten hebben als de zeer snelvarende en krachtig bewapende kruiser van het Deutschland-type. Het bericht, dat de „Deutschland" na de vernietiging van de „Rawalpindi" z;ch zou hebben verwijderd, bij -ie aankomst van een Engelsche kruiser, moet wel onjuist zijn. Elke Engelsche kruiser, die niet tot de Nelson-klasse behoort, zou voor de „Deutschland" een gemakkelijke prooi vormen. Dat Engeland op dit oogenblik, nu de zeevaart zoo gevaarlijk is, door de lallooze mijnen langs de Engelsche kust, een der grootste slagkruisers uit de haven zou laten gaan, acht de schrijver hoogst onwaarschijnlijk. Die groote schepen vormen de trots van de Britsche natie, doch ook de eenige waarachtige basis van EngelanJe wereldmacht en worden dus niet licht aan gevaren bloot gesteld. Door het bezit van schepen van het type Deutschland blijft het initiatief ter zee volgens de Tribuna niet alleen wat de duikbooten eu de mijnen betreft, doch ook voor zoover het de kruisers aangaat, voorloopig aan Duitschland. D.N.B, vertelt nog, dat de gevangenen van de „Rawalpindi", de in de grond geschoten hulpkruiser, allen Schotten waren. Zij deelden mee, door de aanval volkomen te zijn verrast, want niemand had verwacht in deze buurt op Duitsche zeeetrijdkrachten te stuiten. Men had hun altijd maar weer verklaard, dat alleen Engeland de zeeën beheerscht en dat hier geen tegenstander zou komen opdagen. Zij verborgen hun verontwaardiging over deze misleiding niet. Hoewel de Engelschen hun eigen kust niet kunnen beschermen en een deel van hun havens hebben moeten versperren, heeft de actieve Duitsche oorlogsvoering aan de wereld getoond, wat van de Engelsche beweringen omtrent de beerschappij ter zee overblijft. De Engelsche elagvloot blijft in haar schuilhoeken en de Britsche admiraliteit heeft er de voorkeur aan gegeven neutrale schepen in de gevaarlijke zone te sleepen. De zwakte van de Engelsche oorlogvoering ie ook erkend in neutrale landen, dié eerst waanden zich voor een niet aanwezige Engelsche heerschappij ter zee te moeten buigen. In een commentaar op de ondergang van de ,Rawalpindi" spot de „Times" (zoo zegt Reuter) met de Duitsche beweringen, dat Engeland niet langer de heerschappij ter zee zou uitoefenen. Buiten de beperkte streek van de Oostzee durft geen Duitsche koopvaarder zich te vertoonen, terwijl op alle zeeën ter wereld de Britsche en Fransche schepen bij duizenden hun reizen volbrengen onder bescherming der geallieerde vloten. Zoolang dit 't feit blijft, kan er geen twijfel aan bestaan, wie de zee beheerscht. Niemand heeft echter ooit durven volhouden, dat de beheersching der zeeën gehandhaafd kan worden zonder verliezen. De Duitsche guerilla met duikbooten, kapers en het in het wilde weg strooien van mijnen, wat minder oorlogvoeren dan wel moord ie, moet leiden tot verliezen, welke de Engelsche marine beschouwt als de noodzakelijke prijs van haar oppermacht ter zee. De opvarenden van de „Rawalpindi" heb- Sen hun leven opgeofferd bij het opeiechen van die heerschappij voor hun land. De „Easener Nationalzeitung" betoogt, dat de Noordzee schoongeveegd is van Engelsche oorlogsschepen. De nimbus van Engelande onoverwinnelijkheid ter zee dreigt te verdwijnen door de slagen toegebracht aan de Engelsche marine en koopvaardijvloot. --- LEEUWARDER PRENTENBOEK O, die Ljouwertsje! Sinterklaas: ,Nu ie zoo knap het bruggenbouwer! verstaat, heb ik een o