Doch in de volgende dorpen, waar zij kwamen, was het al niet anders. Overal waren de huizen overwoekerd met wingerdplanten en leek alles een grote wildernis. Nadat zij zo acht dagen doorgereden hadden en het hun erg onbehaaglijk werd, zagen zij een grote zwarte berg voor zich, waar grote rookpluimen uit opstegen. Aan de voet van de berg lag een stad met gouden torens, er waren vele duizenden huizen en om de stad was een dikke stenen muur. Dat moest bepaald de hoofdstad van het land zijn, waar de koning woonde. Ook hier was niemand te zien. De poorten stonden wijd open en geen poortwachter vroeg, wat men kwam doen. Zij gingen de stad binnen en reden stom door de straten, waar de hoeven der paarden in het gras verzonken. Doch toen zij op een groot plein kwamen — zagen zij een oud moedertje, dat op een stok leunde. Zij wenkte met de hand en riep iets naar de mannen. Peter reed met zijn paard naar haar toe en vroeg: „Goeden dag, vrouwtje, kunt U mij zeggen in welk land wij hier zijn en wat er in dit land gebeurd is?" „Mijn zoon," begon de oude vrouw, „jullie zijn in een land van het ongeluk gekomen en rijdt de dood tegemoet. Wees verstandig en luister naar mijn raad. Maak rechtsomkeert en rijd zo vlug terug als het mogelijk is!" De soldaten, die dit hoorden, kwamen nieuwsgierig dichterbij en vroegen de oude vrouw wat er gebeurd was. Zij spraken allemaal door elkaar. Peter riep hen stil te zijn en vroeg: „Hoor eens, vrouwtje, het is bijna nacht en wij zoeken een onderdak. Waar woont U en leeft U hier alleen?" „Gaan jullie maar met mij mee. 's Avonds is het hier zo afschuwelijk. Ik woon met mijn meisjes in het paleis, daar kunt u overnachten en de paarden kunnen in de stal worden ondergebracht." Zij ging de mannen voor en toen zij bij het paleis kwamen, liepen er een massa jonge meisjes op haar toe. Het vrouwtje klopte met haar stok op de marmeren vloer en riep hen toe: „Haast je kinderen! Wij hebben gasten; breng hun iets goeds te eten." De meisjes verdwenen en dekten de tafel in de grote zaal, zij brachten brood en koffie, vlees en vis en goudgele honing. Toen de mannen genoeg gegeten hadden, sprak de oude vrouw: „Generaal Peter en soldaten! Ik wil jullie nu Vertellen wat er hier in het land heeft plaats gehad. Ongeveer tien jaar geleden was het hier een rijk, bloeiend koninkrijk. Op zekere dag kwam er een vuurdraak en kroop in het hol van de zwarte berg. Deze draak vernietigde het hele land. Hij voedde zich met mensen, at echter alleen mannen en jongens. ledere dag zocht hij een paar slachtoffers: de boeren op het veld, de wandelaars op straat, de stedeWigen in de huizen. De koning beloofde de helft van het koninkrijk aan hem, die de draak kon overwinnen. Vele dappere mannen waagden hun leven, maar werden door de draak opgegeten. Zodra zij vlak bij het ondier kwamen, verbrandden zij door de gloeiend hete adem, die uit de longen van het vuurdier stroomde. Toen verloor de koning en 'velen van zijn onderdanen de moed, zij lieten alles in de steek en vluchtten het land uit. Slechts ik bleef hier, omdat ik niemand in dé wereld had, waar ik heen kon gaan en omdat ik te oud was voor een verre reis. Maar ik trok naar de verschillende steden en dorpen en vond daar kinderen, die bij de vlucht achtergelaten waren en nam ze allen mee naar het paleis, waar ik hen opvoedde. Terwijl zij dit vertelde, hoorde men buiten een gerommel en geblaas. Door het venster zagen zij de vuurdraak uit zijn hol vliegen, achter hem een donkerrode vuurzuil. De meisjes kropen angstig bij elkaar. Peter en zijn soldaten keken het ondier na en de oude vrouw sprak verder: „Hij vliegt nu naar het naburige land om eten te zoeken. Hij komt pas tegen de middag weer terug en slaapt dan in zijn hol. Als jullie vroeg opstaan, kunnen jullie voor die tijd weer weg zijn." „Moedertje!" zei Peter, „wij zullen er eens over slapen en morgen praten wij er verder over." De volgende morgen ontwaakte Peter reeds vroeg en keek uit het raam naar het hol van de draak. Hij wilde dat hol wel eens wat nader bekijken, kleedde zich aan en ging naar buiten en beklom de zwarte berg. Het hol lag diep in de voet en het was eigenlijk meer een schacht dan een hol. Dikke rookwolken kwamen naar buiten, maar Peter liet zich niet afschrikken en gin? naar binnen. Toen hij weer in het paleis terugkwam, zei hij: „hoor eens hier vrouwtje, ik blijf met mijn soldaten hier en wij zullen jullie helpen." Toen de vrouw in jammeren uitbrak en hem bezwoer zijn leven en dat van zijn soldaten toch niet in de waagschaal te stellen, riep hij: „Soldaten, ik heb een plan'bedacht om het dier te vernietigen en daarbij heb ik de hulp van jullie allemaal nodig!" Hij zette het plan uiteen. Toen de soldaten begrepen hadden, wat Peter meende, hieven zij hem op hun schouders, liepen drie maal met hem om het paleis heen en riepen: „Hoera! voor onzen generaal Peter!" De oude vrouw en de meisjes liepen heen en weer, schreiden en lachten tegelijk. Toen begon het grote werk. Dagenlang werkten de soldaten en de meisjes brachten hun eten. Nadat er drie weken voorbij waren, liep er een groot kanaal van de rivier tot aan de rand van het drakenhol, slechts door een dunne dam ervan gescheiden. Tot hiertoe hoorde men de draak snurken in zijn diepe slaap. Op dat ogenblik nam iedere soldaat zijn schop. Peter commandeerde: „Vooruit!" en allen groeven de dam door, zo snel zij konden. Het water van de rivier drong in het hol, door de kracht van het water werd 't kanaal steeds groter. De soldaten, die op de berg stonden, zagen naar de rookwolken, die bij de voet van de berg opstegen. Opeens schoot er eengrote vlam naar boven en het leek alsof de halve berg uit elkaar sprong, zon slag volgde er. De nacht kwam, doch er ging geen vuurdraak op roof uit, want het vuur was geblust en het beest was dood. De oude vrouw nam Peter bij de hand, wendde zich tot de meisjes en soldaten en sprak: „Allen verlieten ons, niemand hielp het land. Generaal Peter heeft de draak verslagen en daarom mag niemand anders heerser over dit land zijn. Generaal Peter is onze koning!" Toen nam zij de kroon en zette die op Peters hoofd. De soldaten en meisjes riepen verheugd uit: „Hoera, voor koning Peter!" Daarna begon er een groot feest. Zo werd de generaal toch koning en hij regeerde over zijn land met wijsheid en verstand. --- VAN EN VOOR DE VROUW MODE-DETAILS. Allerlei aardige en tevens flatteuse garneeringen maken het mogelijk om met weinig kosten een japon OD te fleuren. In de eerste plaats noemen wij het gehaakte garnituur van linnen garen, dat gemaakt is van lossen en stokjes. De onderkant wordt van stokjes en het kleine staande boordje van vasten gehaakt. Men neemt de omtrek van de hals en haakt het boordje op de gewenschte hoogte, vervolgen? een toer 2 1. 1 st. met aan begin en eind op een c.M. breedte stokjes naast elkander — zonder lossen, waardoor het randje ontstaat. Bij de volgende toeren wordt telkens 1 losse meer tusschen de stokjes gebreid, terwijl de laatste toer uit een aaneengesloten toer stokjes bestaat. Sluiting met een koordje met kleine pompoms of wel door middel van smal bandfluweel. Het kraagje rech*s is van wit linnen en bewerkt met eenige rijen in stëelsteek in afstekende kleuren. Men kan ook eenige rijen stiksels maken op dit garnituurtje, evenals op het linnen vest. Men heeft fijner garen voor de boyendraad en op de spoel komt een dikkere soort, die tevens gekleurd moet zijn, terwijl men op den verkeerden kant stikt. Het losse vest, dat onder bolero's, manteltjes e.d. gedragen kan worden, sluit aan de rugzij 'e met een sierknoop. De linnen ceintuur is op dezelfde eenvoudige wijze versierd, terwijl een eenvoudige piqué corsage niet mag ontbreken op japonnen, die er wat al te stemmig uitzien. --- DE MOTTEN IN AANTOCHT. Op een goeden dag hoort men een der huisgenooten roepen: „Een mot!" Men zou, aldus mevr. G. C. Meyer—Schwencke in „De Holl. Huisvrouw" geen echte huisvrouw zijn, indien men niet aanstonds opsprong om het kleine, vlugge vlindertje, dat zich van geen kwaad bewust, vroolijk door de kamer zweeft, te vangen. Inderdaad, het valt niet te loochenen, dat deze zich snel voortbewegende insecten er doodonschuldig uitzien, niettegenstaande ze tot de ergste vijanden der huisvrouw behooren. Wanneer deze slechts één enkele mot ziet vliegen, stelt zij zich reeds een ware catastrophe voor in haar kleerkast. Noodig echter is om vroeg in het jaar de noodige voorzorgsmaatregelen te nemen, want reeds in Mei bemerkt men de schade, welke de kleine diertjes aan kunnen richten. Mottenplagen komen het minst voor in huizen, waar de grootste zindelijkheid en voorzorgen worden betracht en de enkelen, die rondvliegen kan men gemakkelijk verdelgen. Zij leggen bij voorkeur haar eitjes op wollen stoffen, die niet volkomen gereinigd zijn vóór dat zij voor korteren of langeren tijd'opgeborgen werden, vooral plekken waar zich stof verzameld heeft of vetvlekken zijn, kiezen zij bij voorkeur om hare eitjes te leggen, waaruit zich na verloop van tijd kleine wurmpjes ontwikkelen, die zich in een waas van haast onzichtbare draden hullen, zich inpoppen. De wurmpjes zijn de boosdoeners, die de fijne wollen weefsels stukvreten en niet, zooals veelal gemeend wordt de kleine vliegende motjes. Winterkleeren kunnen dan ook niet genoeg geklopt, geborsteld en gelucht worden vóór het opbergen gedurende de zomermaanden en meermalen tusschentijds. Mottenpoeder, kamfer en naftaline dooden de wurmpjes niet, veel beter is b.v. Paradichlorbenzol. Het verstuiven met een spuit van een der vele in den handel zijnde vloeibare preparaten, waaronder zeer bekende (bij drogisten verkrijgbaar), is eveneens uitstekend. Kasten worden leeggehaald en de naden met de stofzuiger en slang goed schoongemaakt, daarin in alle kieren flink spuiten en de kast een kwartier sluiten, waarna de kleeren, die gelucht, geklopt en geborsteld zijn, eveneens worden bespoten op plm. V* el afstand. Noodig is zakken van jassen om te keeren en evenals de naden te borstelen. Het uitzwavelen van kleerkasten en koffers is eveneens uitstekend om het mottengebroed te dooden. Men legt eenige zwaveldraden in een ijzeren pannetje, steekt ze aan en sluit de kast; na een uur wordt deze weer geopend en de zwavel, die uitgebrand is, verwijderd, daarna hangt men de kleeren weer in de kast Ten overvloede wellicht doet men kamferballetjes in de zakken van jassen. Voor bontmantels en andere winterkleeren heeft men geprepareerde mottenzakken, waarvan de prijs echter te hoog is om ze voor alle kleedingstukken te gebruiken. Klein bont wordt eerst gelucht en i';!treklopt. daarna in versche rouranten verpakt en in kasten of kisten gehorgen Het wollen goed d;