OMA'S VERJAARDAG. Vandaag is Oma jarig, De zon schijnt prachtig mooi, 't Is net of zij met opzet Zich toont in vollen tooi. Klein Jantje is vandaag al Heel, heel vroeg opgestaan, Hij hoeft, ter Oma's eere, Ook niet naar school te gaan Nog vóór 't ontbijt vraagt Moeder Of Jan zijn vers nog weet, Dat hij voor Oma leerde, Alsof hij dat vergeet. Dan haalt hij van zijn duitjes Wat bloemen bij „de Man", Heel kleine rosé roosjes, Daar houdt Oma zoo van. Kordaat stapt hij dan verder, Belt trots bij Oma aan; De jar'ge doet zelf open, Zij had hem al zien staan. Zij kust het kleine ventje, Neemt dan de bloemen aan, Hoort stille naar zijn wenschen; Dat heeft Jan knap gedaan. --- HIERLANGS AFSNIJDEN. ONS WEKELIJKSCH VERHAAL UIT STEL DOOR MARGO BELL. Geen spier vertrok in het gezicht van den man, terwijl zijn vrouw sprak. Hij stond met den rug naar het haardvuur, een arm geleund op den schoorsteenmantel, een toonbeeld van correcte rust en aandacht. Zijn smoking zat uitstekend en hij was als altijd: onverstoorbaar, onvatbaar, koel en zeker van zichzelf. Als zij gehoopt had, een teeken van verdriet of woede te zien, werd zij bitter teleurgesteld. Zij was het, die tranen in de oogen had, ze wist zelf niet waarom. — We 1.... en dat is alles, eindigde zij. — Ik geloof, dat we het beste zoo spoedig mogelijk kunnen scheiden. Er volgde een stilte. Ze klemde haar tanden op elkaar om niet uit te barsten in woedend ongeduld. Geen scène, in 's hemelsnaam. Ze zou zich zoo schamen voor hem, die nooit scènes maakte, zelfs niet, nu ze hem verteld had, dat ze een ander liefhad en wilde scheiden. Zij waren thuisgekomen van den schouwburg en ze droeg een avondtoilet, dat haar fragile, nou meisjesachtige schoonheid bijzonder goed deed uitkomen. Haar avondtaschje lag naast haar op de divan. Om zich een houding te geven, opende ze het, nam haar gouden poederdoosje eruit en begon zich te poederen. Eindelijk sprak hij. — Ik waardeer je oprechtheid, zei hij, — ik zou trouwens van jou niet anders verwachten. Altijd die hoffelijkheid! Maar ik heb bezwaren. Ze staarde in het spiegeltje, haar hart bonsde. Bezwaren? * — De kwestie is deze Ie zoudt mij, juist op dit moment, zeer schaden in mijn carrière, als je nu dadelijk een scheiding verlangde. Je weet, hoe het gaat.... politieke tegenstanders deinzen voor geen middelen terug, om je te bestrijden. Men zou zonder twijfen een schandaal maken van wat niets anders is dan eh een heel alledaagsch geval een mislukt huwelijk de ander, die beminnelijker is en zoo verder. Daarom zou ik het erg waardeeren, als je de heele kwestie zoudt willen uitstellen.... eenige maanden maar Je kent dien eh meneer nog pas enkele weken.... je zult dan alle gelegenheid hebben hem wat beter te leeren kennen een soort verlovingstijd.... Ze beet de tanden op elkaar om te weerstaan aan het verlangen hem haar poederdoosje in het gezicht te gooien. En dien man had zij liefgehad! Ja, zij had hem liefgehad, dwaas kind, dat ze was dol verliefd was zij geweest op den ouderen, gereserveerden, intelligenten man.... maar onervaren en schuw als ze was, had ze hem niet weten te boeien, te winnen Waarom was hij ooit met haar getrouwd, als hij haar niets te geven had dan deze kille achting? Weer drongen tranen in haar mooie oogen. Ze verborg ze, door haar doosje in het taschje te bergen en op te staan. — Je antwoordt niet, zei hij. Ze ging naar de deur en zei, haar rug naar hem toegekeerd: — Ik zal de zaak uitstellen, zoolang als dat voor je politieke carrière wenschelijk is. En na deze keurige zin verliet ze de kamer, snelde naar boven, wierp zich op haar bed en snikte en snikte. Waarom? Wat deed het uitstel er toe? Ze zou van haar man werkelijk geen last hebben! Vooral niet vlak voor de verkiezingen! En de ander zou wachten diè was niet koel en vervuld van zijn werk, die was dè man voor haar.... niet zooveel ouder, elegant, vroolijk, sportief Hem had zij eerder moeten ontmoeten. En terwijl ze dat alles dacht luisterde ze, half bewust, of er geen . voetstappen naderden. En toen zij zichzelf erop betrapte, sloeg ze woedend met haar kleine, gebalde vuisten in het kussen. Wat verwachtte ze van dien man nog? Zelfs geen teeken van spijt was er op zijn gezicht geweest, geen woord had hij gezegd, om haar te weerhouden.... De ander daarentegen deed, alsof dit kleine uitstel zijn hart brak. Hij kon de gedachte niet verdragen, haar nog langer bij dien man te weten. — O, je hoeft op hem niet jaloersch te zijn, zei ze en er was meer bitterheid in haar stem, dan ze besefte. — Hij heeft het druk met de verkiezingen.... Sinds een jaar.... en we zijn anderhalf jaar getrouwd !.... heeft hij nog alleen maar nu en dan den tijd gehad om met me uit te gaan. Nü zal hij zelfs daarvoor geen tijd meer hebben! Doch het kwam anders. Dien avond klopte haar man aan, toen zij zich kleedde en vroeg op zijn correcte manier of zij den avond bezet had. — Ik heb namelijk kaarten voor de opera, zei hij. Ze staarde hem aan. — O eh heb je dan tijd? — Ja.... ik heb me vanavond vrijgemaakt. In de pauze zag zij den ander. Men kan niet zeggen, dat hij bijzonder vriendelijk keek. Den volgenden dag maakte hij ruzie. — Dät is de man, die niet eens tijd heeft om met je uit te gaan? Ze vond het heerlijk. Eindelijk een man die jaloersch was, die ruzie tegen je maakte! Ze verzoenden zich. Twee dagen later — het was bijzonder mooi lenteweer — telefoneerde zij juist met den ander om een afspraak te maken, toen haar man binnenkwam. — Het is mooi weer, zei hij, — zullen we een autotochtje maken? Ze bleef steken in haar telefoongesprek en stotterde: — Heb je dan tijd 0m.... — O, ik maak tijd, zei hij en voegde er toen bij: — ik wil je tenminste een beetje behoorlijke herinnering aan mij laten. Ze nam den hoorn weer op, hoorde den ander vertwijfeld roepen: — Hallo! Hallo! Waar ben je opeens? en zei laconiek: — Ik ga een autotocht maken met m'n man ja wel, wat steekt daarin? Lieve hemel, maak niet dadelijk ruzie, een beetje hartelijkheid ben ik hem wel verplicht.... wat wil je eigenlijk? Je bent nog niet eens met mij verloofd! Het auto-tochtje was een beetje zonderling. Hij praatte, zich blijkbaar inspannend om haar bezig te houden, zij keek peinzend naar de mooie natuur, waardoor ze reden en dacht er aan, dat ze nu bij den ander kon zijn Die zou de auto hebben laten stoppen op dit idyllische plekje om haar te kussen Wel, misschien was hei beter dat ze zich gedurende dit uitstel niet teveel met hem bemoeide.... ze wüs nog getrouwd.... Ze waren beiden zwijgzaam geworden, tegen dat ze thuiskwamen en toen ze haar man aankeek, had zijn gezicht weer dat ondoordringbare masker. Een plotselinge woede welde in haar op, een verlangen, hem te kwetsen. — Wel, ik heb mijn plicht gedaan voor vandaag! zei ze, wenkte hem goeden dag en rende weg. Ze keek hem niet meer aan, bang, dat de onbewogenheid van zijn gezicht haar maar al te duidelijk zou toonen, dat de pijl hem niet geraakt had. De pijl had echter geraakt. Hij noodigde haar niet meer uit en deed geen pogingen meer, om haar op welke wijze dan ook in beslag te nemen. De weken vergingen. En naarmate ze voorbijvlogen werd zij stiller en neerslachtiger, terwijl ze toch eigenlijk het einde van dit uitstel had moeten verwelkomen. Op een middag dat ze droefgeestig oude brieven zat te herlezen, klopte de huisknecht aan. Zijn gezicht stond ongewoon opgewonden. — Mevrouw, stamelde hij, — men heeft meneer.... er is iets gebeurd.... een ongeluk.... Het was haar, alsof een duistere diepte haar omlaag trok, in verschrikkelijke vaart. Ze moest even de oogen sluiten, toen stond ze op, wankelend. — Is hij d00d....? het was toonloos over haar witte lippen. — Neen mevrouw maar wel gewond Ze liep langs hem heen, rende de trappen af, op het geluid van opgewonden stemmen af. Daar in zijn werkkamer, had men hem gelegd. Zij zag niets anders dan zijn wit gezicht, zijn gesloten oogen. Als van verre hoorde zij iets zeggen politieke tegenstanders die een relletje hadden gemaakt..,, schoten Toen ze bijkwam, had men hem in bed gebracht en verbonden. Ze stond op en ging naar hem toe. Hij lag in koortsen. Dien nacht, toen ze waakte bij het bed, richtte hij zich op, met vreemd verwrongen gelaat en hijgde: — Weggaan? Je wilt weggaan? Maar ik laat je niet nooit, versta je dat? Ik vermoord je liever. Zie je dan niet hoe ik lijd? Neen, je hebt het nooit gezien! En wat ik heb uitgestaan toen ik voelde, dat je je vergist had dat ik te oud voor je was, niet aardig, niet vroolijk genoeg! Ik heb gedaan wat ik kon om te voorkomen, dat je ongelukkig was, te voorkomen, dat je me zoudt verlaten. Ik heb je met rust gelaten, je je volle vrijheid gelaten.... en nu wil je toch gaan. Ik laat je niet! Liever vermoord ik jullie beiden! Zij zat, als verstard, starend naar dien vreemde, dien halven wilde, met zijn dreigende oogen, zijn woeste gebaren. En zij luisterde luisterde.... Fen stortvloed van woorden stroomde over haar heen. Waar was zijn koele beheersching, zijn onwankelbare kracht? Hij leed en smeekte, hij dreigde en raasde in bitterheid hij droomde van de verlangens, die hem bestormden, van denkbeeldige autotochten, waarbij ze een idyllisch plekje zouden vinden om lang, lang samen te droomen en dan weer verweet hij haar, dat zij wilde weggaan, twistte met haar.... Ze dronk zijn woorden in, ademloos, met stralende oogen. Hij had haar lief had haar altijd liefgehad. Haar schuwheid had hij voor tegenzin gehouden, haar teleurstelling voor iets geheel anders.... Hij had zichzelf voor te oud en te ernstig aangezien, had zich beheerscht tot gek wordens toe, had haar zonder een verwijt willen laten gaan. alles verbijtend, w-at in hem opwelde. Doch ftu, in zijn koortsen, kon hij niet langer verbijten en zwijgen.... Tegen den morgen sliep hij in, zijn hoofd op haar schouder. Zoo tenger en meisjesachtig was zij, en hield toch met een moederlijk gebaar zijn hoofd in de holte van haar schouder, neerziende op hem met een beschermenden blik Het waren haar oogen, haar teedere en gelukkige oogen, die hij zag bij het ontwakeD Het uitstel is afstel geworden. --- ZOEKPLAATJE. Dit mijnheertje komt uit een vreemd land, dat Duitschland heet. Hij kent niet veel Hollandsch. Daarom kijkt hij wel een beetje benauwd, want het valt niet mee op reis te zijn in een land, waar je de menschen niet verstaat. Hij weet niet eens, wanneer hij moet uitstappen. Hij heeft den conducteur, die een beetje Duitsch verstond, gevraagd, of die hem wilde waarschuwen, wanneer ze in Haarlem zouden zijn. Daar moest het mijnheertje wezen. Natuurlijk had de conducteur hem beloofd, dat hij den vreemden reiziger behulpzaam zou zijn. Maar mijnheertje is er toch niet erg gerust op; Zou de conducteur mij niet vergeten? denkt hij telkens angstig. Wees maar niet bang, mijnheertje,, daar komt de conducteur al aan, U bent nu in Haarlem en U moet uitstappen. Zien jullie den conducteur niet? Kijk dan maar eens goedl --- NUTTIGE WENKEN VAN HIER EN OVERAL. Aanslag in flesschen. azijnkaraffen enz. kan heel dikwijls verwijderd worden door wat eierdoppen fijn te maken en die in de flesch, met water, goed te schudden. Als men wat kamferballetjes in de lade legt, waarin het zilverwerk bewaard wordt, zal 't zilver niet gauw aanslaan. Men kan het polijsten van messen zooveel mogelijk overbodig maken, door ze dadelijk na het gebruik met een stuk krantenpapier af te vegen, vooral als men ze niet dadelijk afwascht. Een eerste vereisrhte is natuurlijk ook, dat de messen zoo weinig mogelijk met zuur (van vruchten, enz.) in aanraking te brengen. De messen moeten na het wasschen zoo vlug mogelijk afgedroogd worden met een drogen doek. Is u aan het lijmen geweest? En is er overtollige lijm op de houten voorwerpen achter gebleven, of is er lijm in kleeren of iets dergelijks gekomen? Wrijf die dan weg met een lap of een watje met warm water of azijn; waschbare stoffen kan men gewoon wasschen en de vlekken met azijn spoelen. Over petroleumvlekken behoeft men zich niet zoo bezorgd te maken, omdat die toch vanzelf na verloop van tijd verdampen. Wil men dit proces een beetje bespoedigen, leg de vlekken dan in de zon of leg er een stuk grauw papier op en strijk ze niet een heet ijzer weg. Uit steen, zeil, linoleum, hout (wit), porcelein of waschbare stoffen verwijdert men petroleumvlekken gewoon met warm zeepsop. Linoleum en zeil moeten natuurlijk na deze behandeling weer met was ingewreven worden., --- DOOLHOF. De Commanchen-Indianen hadden de strijdbijl weer opgegraven en overvielen de groote boerderij van Vader Woodstock. Zij werden echter warmpjes ontvangen, want Vader Woodstock had zijn Cowboys verzameld en ze allen een extrakarabijn gegeven en de groote voorraadkisten met ammunitie op den ruimen hooizolder gesleept. Van hieruit werd het vuur op de aansluipende vijanden geopend. Na een geweldig gevecht, waarbij tientallen roodhuiden gewond en gedood werden en twee Cowboys buiten gevecht gesteld, trokken de Indianen huilend en woest door elkander schreeuwend af. „Ziezoo," zei Vader Woodstock kalmpjes en streelde zijn grijze woudloopersbaard, „die komen voorloopig niet meer terug. Jullie hebt je kranig gehouden, boys: morgen geef ik vrijaf en dan zullen we een klein overwinningsfeestje in elkaar zetten." „Hoera voor Vader Woodstock," riepen de Cowboys en wuifden met hun breedgerande hoeden. Ze waren namelijk dol op feestjes, die Cowboys. Het liefste wat ze deden, was feest vieren. Na vechten natuurlijk, want dat blijft van eiken echten Cowboy de grootste liefhebberij. Maar het feest zou ditmaal toch niet doorgaan, want plotseling kwam Peter Woodstock doodsbleek den zolder opstuiven. Peter was op een na de jongste zoon van de familie Woodstock en ongeveer vijftien jaren oud. „Vader," stamelde Peter, „de Commachen hebben den kleinen Willem geschaakt." Dat was me een opschudding! Alle Cowboys riepen de verschrikkelijkste wraakuitroepen en Vaders oogen fonkelden. Hij was woedend! „Hij, die mijn zoon redt uit de klauwen van die woestelingen, krijgt een belooning van vijf ossen en twaalf koeien!" riep hij hartstochtelijk uit. Dat lieten de Cowboys zich geen tweemaal zeggen. Ze stoven naar alle kanten tegelijk weg. Een van hen, een zekere Bart Browning, had het Indianenkamp spoedig gevonden. Hij was dan ook de beste spoorzoeker uit het Westen. De kleine Wilhelm stond aan het eind van bet lange kamp aan een martelpaal gebonden en riep luid om hulp. Eerst probeerde Bart Browning om het kamp heen te sluipen, maar dat ging niet, want er brandden overal hooge vuren. De eenige weg was dwars door het feanjp heen, waar het trouwens ook het donkerste was. Hij moest goed opletten, dat hij niet langs hutten kwam waar schildwachten voor stonden. Het lukte en de kleine Willem werd gered! Bart kreeg naluurlijk de belooning! En nu waren er twee feesten, want Bart gaf er ook een! Het was prachtig! De tenten met kruisjes beteekenen schildwachttenten! Wie van jullie kan den kleinen Willem ook verlossen? Geef je dan een feestje? ---