DE BUITENLANDSCHE TOESTAND In de gisteren gehouden eerste zitting van het te Karatsji bijeengekomen Indisch nationalistisch congres bleek, volgens een bericht aan ,.De Courant" al zeer spoedig dat Gandhi het congres beheerscht. De voorzitter, Vallabhai Patel, gaf een overzicht vau de eisenen der nationalisten. Hij zeide er niet aan te twijfelen, dat het congres de tusschen Irwin en Gandhi gesloten overeenkomst, welke voor beide partijen in hooge mate eervol was, zou ratificeeren. Hij noemde het tegenwoordig Britsch- Indisch bewind harteloos en on-Indisch, doch verklaarde zich ten slotte bereid, eenige waarborgen in de nieuwe constitutie alsmede steun van Britsche zijde te aanvaarden, doch Indië, zoo zeide hij, zal zijn verdediging nooit overlaten aan de Engelschen en evenmin gedeelde financieele verantwoordelijkheid aanvaarden. Gandhi verklaarde, zich niet met halfslachtige steun tevreden te zullen stellen. Het congres zal de overeenkomst moeten verwerpen of aanvaarden. Hij gaf echter een nadere definitie van zelfregeering, als einddoel van het congres, welke elk compromis afwees. „Onze eisch inzake volledige onafhankelijkheid blijft gehandhaafd", zeide Gandhi. „Er is een tijd geweest, ,dat ik voor dominion-status was, maar thans gevoel ik, dat dominion-status betrekkingen zou medebrengen met de andere leden van het Britsche rijk, waarmc Ie Indië geenerlei ras-, kleur- of taalgemeenschap reeft. Wi,j eischen een vrijwillige deelgenootschap, hetgeen beteekent, dat wij ons verband met het Britsche rijk, op elk gewenscht oogenblik kunnen verbreken. Dit beteekent, dat de huidige status van Indië, waarin wij tot Engeland in de verhouding staan van knecht tot meester, plaats zal maken voor een verhouding als tusschen geallieerden". Wat de vertegenwoordiging van het congres op de tweede ronde-tafel-conferentie aangaat, stelde Gandhi voor, een krachtige delegatie te benoemen met volledige volmacht, behoudens de ratificatie der eindovereenkomst door het congres zelf. „Dit zal", zoo zeide Gandhi, „het risico medebrengen, dat de delegatie op de ronde-tafel-conferentie een standpunt zal innemen, waarmede enkele congresleden het niet eens zullen zijn. Dit risico moet men echter aanvaarden". Deze laatste opmerking, aldus de corr. van „De Courant", maakt Gandhi's ondubbelzinnige verklaring ten gunste van volledige onafhankelijkheid minder dreigend dan zij schijnt. Verder dient men te bedenken, dat dezelfde eisch om ten allen tijde de verbinding met het rijk te verbreken, ook door Canada en Zuid-Afrika is gesteld. Bovendien zal, wanneer Gandhi te zijner tijd het oogenblik daarvoor gekomen mocht achten, het congres altijd een beperkte groep blijven in de krachtens een nieuwe constitutie te vormen vertegenwoordiging en zal op dit punt stellig tegenstand van de zijde der vorsten en de Mohammedanen ontmoeten. » • » Waarom toch neemt Duitschland zoo'n gereserveerde houding aan ten opzichte van het voorstel van Henderson om de kwestie van het Duitsch-Oostenrijksch tolverbond voor den Volkenbondsraad te krijgen? vraagt de Times. Dat heeft in Engeland teleurstelling gewekt. Twee redenen noemt het bald, waarom Oostenrijk geen recht zou hebben op een tol-unie met Duitschland of eenigeri anderen staat. De eerste reden is hel z.g.n. onafhankelijkheidsargument, In '1 eerste artikel van het protocol verplichl Oostenrijk zich, geen oeconomische en financieele overeenkomsten te sluiten, waardoor zijn onafhankelijkheid direel of indirect gevaar zou kunnen loopen De tegenstanders der tol-unie beweren dat door een tol-unie met een mogend, heid die veel sterker is dan Oostenrijl zelf, de Oostenrijksche onafhankelijkheid gevaar loopt. Daartegenover kan mer echter stellen het voorbeeld van Luxem burg, dat een tol-unie heeft gesloter met het veel grooter en machtiger Bel gië, zonder dat het Groot Hertogdon gevaar loopt, zijn onafhankelijkheid t< verliezen. Bovendien wordt in d< Duitsch-Oostenrijksche overeenkoms uitdrukkelijk gezegd, dat het douane regime in elk der beide landen onaf hankelijk blijft en dat elk der beide re geeringen de volle vrijheid houdt on handelsverdragen met derden te sluiten terwijl de overeenkomst tenslotte na drii jaar met een opzeggingstermijn vai twaalf maanden kan eindigen. Door eei overeenkomst met dergelijke veilig heidsclausules kan de onafhankelijkheii van een land nooit bedreigd worden. Het tweede argument tegen de tol unie bestaat hierin, dat de meest be gunstiging, die Oostenrijk door het Pre tocol van Genève een aantal geallieerd mogendheden heeft toegezegd, er ee nadeeligen invloed van zou onder gaan. Volgens degenen, die deze mee ning zijn toegedaan, zou elke leek o dit "gebied kunnen zien, dat volgens d bepalingen van het Protocol de toluni onwettig is. Deze theorie acht de Time echter niet zoo eenvoudig als ze er u ziet, want de douanedeskundigen, e zelfs niet alleen de Düitsche, verklarei dat door een tolunie de meest begunst ging niet beëindigd wordt, doch dat de bestaande meest begunstigings-clausules voortaan betrekking zullen hebben op het nieuwe oeconomische eenheidsgebied als geheel. Deze theorie is in 1921 aanvaard, toen België en Luxemburg een tolunie sloten. Het kan dan ook niet juist zijn een in dit geval aangenomen theorie thans niet te willen erkennen, wanneer het Duitschland en Oostenrijk betreft. Duitschland verklaart, volkomen overtuigd te zijn, dat de gronden voor de rechtmatigheid der voorgestelde tolunie onweerlegbaar zijn. Men wil dat in Engeland aannemen, maar juist wanneer deze bewering juist is, ziet men geen enkele reden waarom Duitschland het voorstel van Henderson zou afwijzen. * * * Volgens een Vaz Dias-bericht uit Genève wordt daar in toonaangevende Volkenbondskringen :: :: het sluiten van een Duitsch-Oostenrijksche tolunie, in tegenstelling met de Fransche en Engelsche openbare meening, heel kalm beoordeeld. Algemeen is men van opinie, dat na het blijkbare mislukken van de jarenlange pogingen van den Volkenbond om tot een algemeene oeconomische verzoening van de Europeesche staten en een verlaging van de Europeesche tarieven te komen, het Duitsch-Oostenrijksch aceoord een veelbeteekende stap is in de richting van de door de Europeesche commissie en vooral door haar voorzitter Briand met grooten nadruk aanbevolen rechtstreeksche overeenstemming en regionale verdragen tusschen de afzonderlijke staten. Na onderzoek der situatie is men hier tot de opvatting gekomen dat geen juridische gronden aanwezig zijn voor een politieke behandeling van het Duitsch- Oostenijrksche aceoord voor den Raad van den Volkenbond. Hierbij wordt er op gewezen, dat de Raad van den Volkenbond zich reeds herhaalde malen ondubbelzinnig op het standpunt heeft gesteld, dat een inmenging van den Raad in zaken, die de onmiddellijke soevereiniteit der staten betreffen ongeoorloofd is en alleen kan geschieden in die gevallen, dat het Volkenbondsstatuut uitdrukkelijk de souvereiniteit der staten beperkt. Dit laatste is echter buiten eenigen twijfel niet het geval bij overeenkomsten van zuiver oeconomischen aard, gelijk het Duitsch-Oostenrijksche verbond. Men verwacht dan ook niet dat de Raad van den Volkenbond er toe zal overgaan de Duitsch-Oostenrijksche overeenkomst van algemeen politiek standpunt te behandelen. Immers om de kwestie op de agenda te kunnen plaatsen van de Meivergadering van den Raad, moet een gemotiveerd voorstel van een regeering aanwezig zijn, gebaseerd op bepalingen van het Volkenbondsstatuut of een internationale overeenkomst, waarin uitdrukkelijk de bevoegdheid van den Raad wordt vastgesteld. --- DE ZAAK VAN DE „GAZETTE DU FRANC”. Het vonnis. Madame Hanau en Lazare Bloch in vrijheid gesteld. De correctioneele rechtbank te Parijs heeft mevr. Hanau, die als directrice van een reusachtige bank- en publiciteits-onderneming zoozeer van zich deed spreken, wegens misbruik van vertrouwen en oplichting veroordeeld tot twee jaar onvoorwaardelijke gevangenisstraf en 3000 frs. boete, en Hersant, haar rechtskundigen raadsman, wegens medeplichtigheid tot 3000 frs. boete. De Courville en Audibert werden vrijgesproken. De civiele partij ontvangt de gevraagde schadeloosstellingen. Waar intusschen de gevangenisstraf, waartoe zij veroordeeld werd, reeds in preventieve hechtenis is uitgezeten, werd Madame Hanau op vrije voeten gesteld. Ook haar echtgenoot Lazare Bloch, bevindt zich thans weer in vrijheid. --- De geschiedenis van het proces. Het langdurigste proces, dat de Fransche correctioneele rechtbank ooit te behandelen heeft gehad, is thans beëindigd. Voorloopig althans, schrijft men uit Parijs aan het H b 1., want het is nauwelijks te verwachten dat de zaak der „Gazette du Franc" voor goed van de baan zou zijn. Deze uiterst gecompliceerde zaak heeft tot middelpunt Madame Hanau, haar voormaligen echtgenoot Lazare Bloch en den hoofdredacteur van de ..Gazette du Franc", die destijds werden gearresteerd, beschuldigd van oplichting en bedrog in de reusachtige banken publiciteitsonderneming, welke zij op touw hadden gezet. Mme Hanau, de ziel van het heele bedrijf, legde zich voornamelijk toe op het tot zich trekken van zooveel mogelijk geld van beleggers, zoowel te Parijs als in de provincie. Zij gebruikte daarvoor een groot aantal ~démarcheurs", die de klanten opzochten en overhaalden en die — naar tijdens het proces is gebleken — zelf zóó overtuigd waren van de soliditeit der onderneming, dat zij hun eigen spaarpenningen er ook in hadden gestoken. Mme Hanau, vaak „la présidente" genoemd, spiegelde den beleggers een rente van acht procent voor, behalve nog een deelgenootschap in de winst. Het succes der „Gazette du Franc" 1 was buitengewoon groot en wekte ongerustheid bij de groote banken, vooral in de provincie, daar deze er veel klanten door kwijtraakten. Daarbij kwam dat het publiciteitsorgaan „Gazette du Franc" zelf, in aanzien steeg. Bekende personen werkten er aan mee, hetgeen hun later door politieke tegenstanders leelijk onder den neus is gewreven. Ook de regeering zag intusschen niet gaarne den toenemenden invloed der onderneming; de regeeringsbons geven immers maar vier procent rente, hetgeen ongunstige uitzichten opende in geval de Staat weer eens een beroep op het publiek zou moeten doen Hoe dit ook zij, — den 29en November 1928 nam de ministerraad onder voorzitterschap van Poincaré het besluit tot het vervolgen van Mme Hanau e.e. Twee ministers, Tardieu en Barthou, stemden tegen. Waarop dit besluit was gegrond? Heel duidelijk is dit nooit geweest, en al spoedig heette het dat de groote banken er achter zaten, die zich bedreigd achtten en Poincaré aan haar zijde hadden weten te krijgen om de onderneming onschadelijk te maken. Maar hoe het ook zij, toen de zaak eenmaal aan het rollen was, bleek dat de „Gazette du Franc" haar verplichtingen niet kon nakomen. Een gansche schaar van deskundigen werd aan het werk gezet om de zeer ingewikkelde boekhouding na te pluizen. Daarbij kwam veel ongerechtigs aan het licht. Madame Hanau hield er een vreemde manier van zaken doen op na en de conclusie van de rechtbank luidde dan ook, dat zij zich in talrijke gevallen aan oplichting en misbruik van vertrouwen had schuldig gemaakt. --- INKOMSTENBELASTING. WINSTBEREKENING DOOR NORMEN. De wet op de ink.bel. bevat wel enkele bepalingen omtrent bet vertoonen van boeken aan de inspecteurs, doch geeft geen enkele voorwaarde aan, waaraan deze moeten voldoen om met vrucht te kunnen dienen tot staving van de aangiften of van hetgeen wordt beweerd in beroep- en bezwaarschriften. Vermoedelijk is zulks nagelaten omdat bet Wetboek van Koophandel dit omschrijft in de artikelen 6 en 7 ten aanzien van kooplieden, doch dit Wetboek verbindt aan het nalaten ervan geene directe gevolgen, zoodat uit een en ander de conclusie valt te trekken, dat voor de inkomstenbelasting het niet kunnen vertoonen van een goede boekhouding op zich zelf nimmer ten nadeele van een belastingplichtige kan worden uitgelegd. Dit laatste volgt o.a. nog uit een arrest van den Hoogen Raad van 1 November 1922, waarbij is beslist, dat enkel door 't ontbreken van eene boekhouding op den belastingplichtige niet de bewijslast rast om aan te toonen, dat de aanslag onjuist is. Het spreekt echter wel vanzelf, dat hij die goed bijgehouden boeken kan vertoonen tegenover den fiscus heel wat sterker staat dan iemand, die met algemeene redeneeringen zijne bezwaren kracht moet bijzetten. Omdat nu de wet zelf geen enkele bewijskracht toekent aan een boekhouding, staat als een logisch gevolg hier tegenover, dat niet elke boekhouding, waarin geene fouten kunnen worden aangetoond, onvoorwaardelijk als leiddraad voor het vaststellen van het belastbaar inkomen moet worden aanvaard. Zoo vereenigde in een arrest van 27 Januari 1927 de Hooge Raad zich met een uitspraak van den Raad van Beroep, waarbij een boekhouding niet was gevolgd (hoewel daarin geene fouten konden worden aangewezen), omdat zij een resultaat opleverde, dat spotte met alle waarschijnlijkheid, zonder dat daarvoor cc bevredigende verklaring kon worden gegeven. Ook ten aanzien van de geboekte uitgaven voor privé doeleinden zal men uit den aard der zaak tot een aannemelijk bedrag moeten komen. Nu zijn er nog tal van zaken en bedrijven, waarin een boekhouding ontbreekt. Maar hoe komt het dan met de belastingaangiften? Daar wordt natuurlijk wat van gemaakt, ieder op zijn manier. Het is den dienaren van de schatkist eigenlijk niet recht kwalijk ' nemen, dat zij dergelijke ramingen met een critiseh oog bekijken en zoo lag het voor de hand, dat zij zich langzamerhand on de hoogte gingen stellen van de bijzonderheden der verschillende bedrijven, hetzij door raadpleging van deskundigen, hetzij door besprekingen met belastingplichtigen. Daaruit zijn alras berekeningen voortgevloeid, die gelden voor normaal loopende bedrijven. Deze werden kortweg normen genoemd. Doordat vroeger in de land- en tuinbouwersbedrijven bijna nooit boeken werden bi'iehouden, is men hiervoor het eerst begonnen met het samenstellen der normen, terwijl dit langzamerhand, vooral ook met behulp van den rijksaccountantsdienst, ook is uitgebreid tot bakkers, slagers en winkeliers. De manieren, waarop deze normen worden samengesteld, loopen zeer uiteen. Men kent normen van meer algemeenen aard (per hectare, per melkkoe) en ook wel meer gespecificeerd, o.a. bij landbouwers per gewas, terwijl hij neringdoenden de omzet natuurlijk nogal een rol speelt. Bij anderen, zooals bakkers en slagers vormen de grondstoffen (meel en vee) een maatstaf. Behalve door het maken van berekeningen in het algemeen, bestaat een andere methode daaruit, dat men de finantiëele resultaten van een normaal bedrijf zoo goed mogelijk bepaalt aan de hand van de gemiddelde winsten van soortgelijke bedrijven, waarvoor goede boekhoudingen bestaan. Er zijn meerdere arresten van den Hoogen Raad, waaruit valt af te leiden, dat dit College niet afwijzend staat tegenover het bepalen van het inkomen door normen, doch wel is uit deze arresten op te merken, dat de betrokken belastingplichtigen het recht hebben om te weten on welke manier dp inspecteur komt aan zijn normen. Er is van weerszijden veel kwaads gezegd over dit normenstelsel, zooals o.a. de vorige week bleek uit een ingezonden stuk in deze courant van den heer Bossinade te Drachten doch als er geen enkele andere manier ovei blijft om het inkomen te bepalen, moet men hiertoe wel overgaan. Van de zijde der belastingplichtigen word; er tegen gemopperd, omdat men denk» steeds aan het kortste eind te trekken. Bc vendien hangt een eenigszins geheimzinnig waas over de normen, wanneer deze b* paald zijn met behulp van de reeultate. van boekhoudingen, omdat men op zij» vraag aan den inspecteur om de bedrijven, die hiervoor hebben gediend, met name t* noemen, een weigerend antwoord zal ontvangen met een beroep op den plicht toV geheimhouding. De normen dienen evenwel met eenigt soepelheid te worden gebruikt en zij kunnen alleen bevredigen, indien de noodige correctiën worden aangebracht in verband met de bijzondere omstandigheden, waaronder een bepaald bedrijf heeft gewerkt. Zoo zullen voor een veehoudersbed rijf da opbrengst aan melkgeld en verkocht vee eenerzijds en uitgaven voor pacht, werkloon en veevoer anderzijds de belangrijkste factoren zijn. Wanneer deze nu in den eenen of den anderen zin afwijken, zal hiermede rekening moeten worden gehouden, terwijl de gegevens daarvoor kunnen worden verstrekt door het invullen der bij de aangiften toegezonden staten. Van de belastingambtenaren hoort men weer geheel andere klachten over de normen. Zij beweren, dat deze alleen goed zijn voor geheel normaal werkende bedrijven, terwijl voor die bedrijven, die door toe-, vallige omstandigheden boven het normale uitsteken, de aanslagen naar de normen te laag zullen zijn, doch dan zal men zich stilhouden bij de ontvangst van het aanslagbiljet. Zij die echter ongelukkig hebben geboerd, kunnen reclameeren en wordt hun aanslag teruggebracht, indien zij de tegenslagen kunnen aantoonen. Ook hiertegen valt weer niet veel te zeggen, zoodat in het algemeen het regelen der aanslagen naar de normen verre van ideaal is, maar, zooals boven reeds is te kennen gegeven, wanneer een boekhouding ontbreekt, moet deze weg wel worden bewandeld. * * * --- Een proces over een verkeerd geprijsd artikel. Dezer dagen heeft zich in een der groote zaken te 's-Gravenhage het geval voorgedaan, dat zich voor een in de etalage staand artikel een kooper kwam melden, maar dat de winkelche! hem het verlangde niet wilde leveren. Wat was het geval? Het betrof hier een groote bronzen vaas, waarvan de verkoopprijs door de firma op f 260 was bepaald. Bij vergissing evenwel had de betreffende winkeljuffrouw de vaas geprijsd voor f 2.60. Aan het beeld hing evenwel nog een klein kaartje, vermeldende den prijs van f 260. dat 4e asp. kooper niet van buiten af had kunnen waarnemen. Was het vreemd, dat dit bijzonder aanbod spoedig een kooper vond? Echter, zooals boven reeds werd medegedeeld, is het bij een poging om de vaas voor dezen spotprijs te koopen, gebleven. De winkeldief beriep zich op de gemaakte vergissing en weicrerde de vaas te leveren. Doch de „klant" liet zich maar niet zoo zonder meer afschepen. Hij haalde er twee getuigen bij en bleef aandringen op het tot stand komen van den koop, waarop hij naar zijn oordeel recht zou hebben. De firma bleef echter ook op haar standpunt staan, met het gevolg, dat de a.s. kooper zich tot een advocaat wendde, die de firma schriftelijk sommeerde het verlangde alsnog te leveren. Ook deze aanmaning had geen resultaat, doch de firma voorzag zich eveneens van een advocaat, zoodat uiteindelijk de rechter te beslissen zal krijgen, ol hier inderdaad van het tot stand komeIJ van een koop gesproken kan worden. --- RADIO-PROGRAMMA MAANDAG 30 MAART. Hilversum (1875 M.) AVRO. 4.30-5,15 Voordr. 5,15-5,30 Gramof.. 5,30-7.00 Concert 7,30 Boekenhalfuurtje. 7,45-8,00 Gramof-8,00-9,00 Concert. 9,00-9,30 Vrouwenkoor. 9.30-10,00 Vervolg concert. 10,00 Vaz Dia*. 10,10-11,10 Concert. 11,10-12,00 Gramof. --- Hulzen, 298 M. Uitsl. N.C.R V. 5,00-5,45 Cursus Handenarbeid voor "" Jeugd. 5,45-7,00 Concert. 7,00-7,45 GranU* 7,45-10,45 Opvoering van de „Johann*» Passion" te Utrecht. In de pauze Gram»*' 10.45-10,55 Vaz Diaz. 10,55-11,30 Gramof.. --- Daventry, 1554.4 M. 5,35 Kinderuurtje. 6,20 Lezing. 7,00 Piano. 7.20 Lezing. 7,45 Lezing. 8,05 Lezing. 8,1» Vaudeville. 9,40 Lezing. 9,55 Anna PavloVB£ herdenking. Orkest. 10,50 Piano. 11,20-12,2' Dansmuziek. Langenberg. 473 M. 4,20-5,20 Vesperooß* eert, solisten. 7,05-8,20 Liederen en danse» van de geheele wereld. 8,20-9,19 Otg**l' koor 9.20 Dansmuziek. --- Parijs 1725 M. 4,05 Orkest, causerie, solisten. 6.50 Gramof' 8,20 Tooneel. 9,05 Gramof. 9,20 Tooneel. Kalnndborg, 1153 M. T,30-9,40 Koo*-9,55-11,50 dansmuziek. Zeesen. 1635 M. 4,50-7,15 Voordr. 7,2» Hoorspel. 8,20 Geestelijke muziek. 9,10 M°" zart-concert. 9,35 Concert. ~ --- DINSDAG 31 MAART. Hilversum, 1875 M. Uitsl. A.V.R.O. 8,00-9,50 Gramof. 10,00-10,15 Morgenw-! 10,30-12,00 Concert. 12,15-1,00 GraJ»of.| 1,00-1,30 Orgel. 1,30-2,00 Gramof. 2,30-3,0" Groningsche voordracht. 3,00-3,15 Gramof-, 8,15-4,00 Kamerconcert. 4,00-,4,30 Gram°fc; 4,30-5,00 Studiemuziek. 5,00-5.30 Kinder-i koor 5,30-6,00 Viool, Vleugel. 6,00-7,10 Con*, eert. 7,10-7,30 Mr. H. W. Sannes: „De P«« lorumziekte der Kuikens" 7,45-8,15 Dr. Cji H. Sluiter over de Maansverduistering op "j April 1931. 8,15-9,15 Concert. 9,15-9,45 P*»; Ritter leest verzen van Bilderdijk. 9,45-10-l°i Populair concert. 10,15 Vaz Dias. ÏO,*"5" 11,00 Marijke Van Tooren en Hans Sn* 11,00-12,00 Gramof. --- Huizen, 298 M. Uitsl. K.R.O. 8,00-9,15 Gramof. 10,00-11,30 Gramof. 11,»». 12,00 Godsdienstig halfuurtje. 12,00-1,3"! Concert. 1,30-2,00 Gramof. 2,00-3,00 VroU') wenuurtje. 3,00-3,30 Knipcursus. 4,00-6,3' j Gramof. 6,30-6.45 Verbondskwartiertje. 6,4p| 7,15 Schriftverbetering. 7,15-7,45 Prof. Pr'l Ir. Gelissen: „Nieuwe methoden voor ener*| gi«-opwekking". 7,45-8,00 Gramof. B,o°*j 9.30 Lijdenemeditatie door Pastoor H. *•' Bots. Zangkoor. 9,30 Vaz Dias. 9,40-ll.o*j Tweede en derde bedrijf van het passiedr»*, ma „Christus Verworpen". 11,00-12.""; Gramof. j --- Daventry. 1554.4 M. 10,35 Morgew. 11,05 Lezing. 12,20 Org*H 1,20 Orkest. 2,25-2,50 Gramof. 4,20 Concert-' 4,50 Orkest. 5,35 Kinderuurtje. 6,20 Lezing; 7,00 Piano. 7,20 Lezing. 7,45 Lezing. 8,0» Concert. 9,40 Lezing. 10,000 Dansmuzie*' Variété. 11,00-12,20 Dansmuziek. --- Parijs 1725 M. 8,05 Gramof. 12,50 Gramof. 1,25 Gram»1' 6,50 Gramof. 8,20 Orkest. Solisten. --- Langenberg, 473 M. 6,20-7,20 Gramof. 9,35-10,35 Gramof. 10,3» 11,15 Gramof. 11,30 Gramof. 12,25-1,&0 Or*, kest. 4,20-5,20 Orkest, solisten. 7,30 Orkest., --- Kalundborg, 1153 M. 11,20-1,20 Dansmuziek 2,20-4,20 Concei-7,20-7,35 „Familie Hansen" 7,35-8,35 Orkest, solisten, koor. 8,35-9,55 Zang, voz* Militair concert. 9,40 Lezing, Cabaret. --- DIRECTIE VAN DEN LANDBOUW. Aftreden van dr. Swaving. — De waarneming van zijn functies. Op 1 April a.s. zal Dr. Swaving aftr"' den als inspecteur van het zuivelweze0' hoofd van de 5e afd. (zuivelaangelege*£ heden) van de directie van den land' bouw, als rijkszuivelinspecteur ring Boterwet) en als wnd. Dir.-Geoe' raal van den landbouw. t Mr. Frederiks, secr.-generaal van he dep. van binnenl. Zaken, en die als juridisch ambtenaar een ree, van jaren aan de directie van den laa£l' bouw is werkzaam geweest, wordt vaj: dien datum af met de waarneming a° het directoraat van den landbouw °e' last. . Mr. Wintwrmans, inspecteur van »■* Landbouwonderwijs, hoofd van de l afd. (onderwijs) van de directie van ö landbouw, wordt met ingang van 'l9o' zelfden datum belast met de waarne' ming van de beide inspecteursfund en met de leiding van de afd. zuivelaan' gelegenheden. --- Bruinde Beer en Bullie Mops on de Hagedoorn-Hoeve. No. 46. — Na dat pony-avontuur, moeten zij beiden voor straf, op bevel van boer Boers, op het erf blijven, en ze mogen er in het geheel niet af. Ze loopen nu maar zoon beetje rond en voeren de kippen en plagen den hond. Verder valt er daar niet veel te doen. „Hè", zucht Bullie, „wat verveel ik me hier. Echt pret maken, of wat te beleven is hier geen zier. Konden we maar eens sarren wat 'wandelen gaan." ritje fiink, „het mag niet van boer Boers, dus woiiif h«t ook niét gsaft-u." vervolg:.) ---