aandacht trekken was iets, wat ik ten koste van alles vermijden moest. Na een paar minuten keek ik door het raam de kamer in. Granby zat aan de groote tafel, midden in het vertrek, tegenover hem hadden de twee mannen, die ik nog niet beschreven heb, plaats genomen en Wyndham, mijn elegante mededinger, had zich achter in de kamer opgesteld. Hij stond tegen den schoorsteenmantel geleund en zn knap gezicht, met het welverzorgde puntbaardje, steunde op een slanken pols mat een goud armbandkettinkje. Wat de twee mannen tegenover Granby betrof, een van hen behoorde tot het type dat me âl te goed bekend was. Hij was klein en niet zoo slank als hij misschien wel hoopte en wenschte. Zn zwart haar begon op de kruin bedenkelijk te dunnen, maar bij rijn slapen was het nog dik en glanzend. Hij droeg een lorgnet en zijn bovenlip prijkte met een keurig „gemassregelt" snorretje. Zijn mond was sensueel, lijn neus dun, zijn kin slap en zijn huid ongezond bleek. Hij was uitgedost in een jacquet met een snit waaraan geen Engelsche kleermaker zich zou bezondigen, met een wit randje in zn vest en zijn pantalon, die ik nog juist zien kon, vertoonde een ongewoon breede en lichte streep. Dit was 'iet gewone type „Balkan" financier en zakenman, die ik bij hoopjes rond de tafels van verschillende comités of tijdens de Volkenbonds*ergaderingen op de banken had zien zitten of in de gangen had zien wandelen, het soort, dat gewillig de onwillige knieën buigt bij de nadering van werkelijk bona-fide staatslieden, dat zich geweldig veel op zijn titel Excellentie laat voorstaan en dat de onhoffelijke gewoonte heeft om zijn bewonderenswaardige kennis van het Fransch en zijn absoluut gemis aan geest in ellenlange onbelangrijke speeches te demonstreeren. De andere man was van een geheel ander type. Hij had een verwarden bos rood-bruin haar. Zijn kleeren droegen het etiket: confectie en hingen daarbij nog slordig om zijn leden. Uit de te korte mouwen staken een groote rand niet bepaald witte manchet, roode polsen en knokige handen. Zijn gezicht was het gezicht van een fanatiekeling. Zijn oogen waren bleek-grijs of heel licht-blauw, zijn gezicht was smal < 11 bezaaid met kleine indeukingen, of hij in zijn jeugd jokken gehad had, zijn dunne lippen spanden recht en strak over een mond vol gouden tanden. ■•ii y zat te praten en bij had het tegen den !;• n-ünancier. n 't met joe eens, Mr. lolin," hoorde ik hem i. ..Joe bent met recht ongerust en juist om * achterdocht weg to nemen, ben 'k hier naar i'-ve gekomen, wat tusschen twee haekjes een duur ie is. Misschien wil joe zoo vriendelijk zijn om de en op te noemen, ten opzic.ite waervan joe op■rin'ï wenscht. Zonder mijn gevoelens te spaeren, ■k zeigen: zaeken zijn zaeken " ■ mnn, die door Granby Tolin genoemd werd, I zijn vis-â-vis zitten aankijken, zonder eenige nderin*-** în de win-rouwende uitdrukking van zijn gezir: „We iie.,oen in vier dagen niets van Petrano gehoord," stelde hij stuurs vast. Hij sprak Engelsch, maar op een manier, langzaam en sterk gearticuleerd, die voor mij het bewijs was, dat Granby verondersteld werd alleen zijn moedertaal te kennen. Het onverwachte noemen van den naam van Petrano, den moordenaar van An<*us Mc- Guffie, prikkelde me door den schok opeens tot volle geestes-rctiviteit. Wisten ze nog niet dat de man ontsnapt was? of speelden ze met Granby? Dat was een buitengewoon onaangename gedachte. Mijn oogen gingen van den man, die gesproken had, naar Wyndham — meteen was het, of mijn hart stil bleef staan. Want dnnr, op den schoorsteenmantel, onder zijn elleboog, 7.p*♦ leven en nu wordt er mij al naar gevraagd.... een juffrouw Helene Jungmann was twee minuten geleden op mijn kantoor hier en ik persoonlijk heb haar een bedrag van 1000 Mark uitbetaald, dat hier voor haar gedeponeerd was." „W i e heeft dat geld voor haar gedeponeerd?" „Een beroemd viool virtuoos. Vanmorgen heeft hij voor een gramofoonopname gespeeld. Van zijn honorarium hebben wij op zijn verzoek het bedrag van duizend Mark afgehouden en aan haar uitbetaald. Kort daarna is hij op reis gegaan." De detective keek vluchtig naar de rijen gramcfoonplaten op de planken in het rond en vroeg: „Hoe is de naam van dien virtuoos?" „Hij is heel beroemd en wij zijn erg blij met onze aanwinst: Holger Karst." • ■** De beide heeren hadden den trein op het station Pötzleinsdorff verlaten en waren te voet den landweg afgeloopen, die aan weerszijden met hooge beuken beplant, naar het bosch voerde. Achter den kleinen vischvijver liep een grintweg; op een bordje stond: „Particuliere weg naar Slot Harrenfels". De vage schaduw van de vroege schemering begon zich over de wijde landen te leggen. Achter de dicht begroeide heuvels zetten de laatste stralen van de scheidende zon den hemel in violetten gloed. De detective wees met de hand recht voor zich. Daar lag, als in een mantel van vuur gehuld, een wit kasteel. In de hooge vensters weerkaatste de goudroode schijn van de ondergaande zon en één seconde scheen het dat gansch het gebouw in lichte laaie stond. „Een benijdenswaardige bezitting!" zei Herbert Porter. „Gaat U maar mee, we zullen den weg door de velden gaan." Een kwartiertje later waren ze aan de achterzijde van het groote jachtslot aangekomen. Stemmengegons en vroolijk lachen drong tot hen door. Een paar fraai-geschilderde glas-in-lood-vensters stonden open. Herbert Porter maakte er zijn metgezel opmerkzaam op en trok hem mee. Plotseling verstomde het gelach. Aarzelend parelde een zacht preludium uit den vleugel omhoog. Toen zette een viool zacht en lieflijk, sidderend een melodie in, die aanzwol tot een jubelend crescendo. De detective draaide langzaam het hoofd om en keek den kunstenaar vol belangstelling aan. Met een gezicht zoo wit als een doek, stond Holger Karst daar; onbeweeglijk, de starre oogen omhoog gericht, nam hij de tonen die door de open vensters naar hem overwaaiden in zich op. Zwaar ging zijn adem in den zoelen, geurenden zomernacht. „Nu ?" vroeg Herbert Porter zachtjes. De kunstenaar breidde de armen uit als wilde bij de tonen grijpen en bevend zei hij: ~Mijn Amatl...." Do twee woorden klonken door den nacht als de half-smartelijke, half-jubelende uitroep van een mensch, die na lang, troosteloos zoeken in den nacht, zijn verloren gewaand kind weervindt. En nog vóór dat Herbert Porter het kon verhinderen, rende de violist door de niet-gesloten deur het huis binnen. De toehoorders in de muziekzaal keken verschrikt en verstoord om, toen de deur met geweld opengegooid werd. Ook de speler op het podium keel: verbaasd op. Op hetzelfde oogenblik viel •rijn hand slap naar beneden. Het spel werd afgebroken. --- Mevrouw: „In den tijd, dien ik noodig heb om je te vertellen hoe je moet werken, zou ik alles zelf kunnen doen." Dienstmeisje: „En in den tijd, dj£n ik noodig heb daar naar te luisteren, kon ik 't al gedaan hebben." Everybody's Weekly, Londen. „In ieder geval, ik geloof het niet; mijn vader groeit nog steeds. De kruin van zijn hoofd groeit door zijn haren heen!" Kveryhody's Weekly, Londen. Patiënt: „Voor het ontbyt kan ik geen 2 K.M. loopen. Ik voel mij duizelig, wanneer ik in een cirkel loop." Dokter: „Hoe bedoelt u dat?" Patiënt: „Heb ik u dan niet gezegd, dat ik vuurtorenwachter ben?!" Jassing Show, Londen. ---