OM ZELF TE MAKEN. EEN VOGELHUISJE. Nee, Set is 3eze keer niet een voedselhuieje, maar een echt woonhuis, dat we voor onze gevleugelde vrienden willen maken. De meesten van jullie zullen al wel een voedselhuisje ia de tuin hebben en zorgen, dat onze vrienden in de kouda maanden geen honger en dorst lijden. Maar nu denken we al aan het voorjaar — aan de tijd, dat de vogels, die voor de koude gevlucht zijn, langzaam weer terug beginnen te komen. We willen toch allen graag, dat dan ook in onze tuin weer nesten gemaakt worden en we het vrolijk gesjilp van de diertjes kunnen horen. Bovendien eten ze de insecten voor ons op. We zullen nu eens met elkaar een 6preeuwenhuisje maken. Je zult denken, dat we er wel erg vroeg mee zijn, maar dat doen we met opzet. We hangen het huisje ook direct al in de tuin, als het klaar is, dan hebben regen en wind er tegen het voorjaar goed op in kunnen werken, want dan pas voelen de vogels zich op hun gemak. Zon spiksplinternieuw huisje, daar moeten ze niets van hebben. Het huisje is heel eenvoudig te maken. Op de afbeelding kun je zien, hoe groot de verschillende onderdelen moeten zijn. Het vierkant van 20 bij 20 c.M. dient als grondvlak en het etuk van 20 bij 25 c.M Ie 1 schuine zijde van 't dak. Je moet daarvan dus twee stuks maken. Verder heb je twee planken nodig van 22 bij 30, waarvan in één (de voorkant) twee gaten gemaakt worden, één als ingang en één om een stokje door te steken. De beide zijkanten zijn 20 bij 30 c.M. Hiermee is de hoofdzaak al klaar, want nu timmer je de onderdelen heel zorgvuldig tegen elkaar. Niet lijmen, want dat houdt toch niet, bij een huisje, dat in weer en wind buiten hangt. Met kleine spijkertjes timmer je het huisje dus vast, maar denk eraan, dat de spijkers niet aan de binnenkant door het hout heeneteken, want de vogels zouden zich daar lelijk aan kunnen bezeren. Als dit alles klaar is. timmer je het huisje tegen een flinke lat aan, die je weer tegen de muur, een boom of een paal kunt vastspijkeren. Tot slot steek je een klein stokje door het kleine gaatje in de voorkant, daar kunnen de vogels op zitten. Je kunt zelfs een beetje stro onder in het huisje leggen, maar dat is niet nodig. Als je zover bent, ga je verven, maar denk er vooral aan, dat het heel goede verf moet zijn, die tegen een flinke regenbui kan. Je doet het beste dat aan den schilder te vragen. Die kan je wel aan wat goede verf helpen. Zodra het huisje klaar en droog is, hang je het buiten en laten we nu maar hopen, dat het direct het eerste voorjaar al bewoond wordt. --- EEN ECHO-PRAATJE. Allemaal hebben we wel eens een echo gehoord en misschiein zelf het bekende zinnetje geroepen: „Wie is de burgemeester van Wezel?", om dan terug te horen: „ Ezel!" Maar het gebeurt meer dan eens, dat het geluid verschillende keren wordt teruggegeven, zodat je een woord of een klank wel vier, vijf maal lerug hoort komen. Er zijn verschillende plaatsen op de wereld, waar heel beroemde echo's zijn. Een daarvan is in het Adersbachter Rotsgebergte, een gedeelte van het Reuzengebergte, waar diepe kloven zijn en waar op sommige plaatsen wel 15 of 20 lettergrepen van een zin herhaald worden. Nog geweldiger is de echo bij Roseneath in Argyle in het bergachtige Midden-Schotland. Een liedje, dat op een woudihoorn wordt geblazen en dat 10 noten bevat, wordt door deze echo helemaal teruggegeven. Dan wordt het stil en even later hoor je het melodietje nog twee maal. Bossen en rotsen zijn heel geschikt voor echoplaatsen, maar de spreker, die de echo wil horen, moet minstens 21 meter van de rotsen en de bossen af zijn Want anders vallen de weerkaatste tonen bijna met de oorspronkelijke tonen samen en kan je maar één, korte echo horen. Al 6 er verscheidene rotswanden in de buurt zijn, die bovendien nog bepaalde hoeken met elkaar maken en toch ook vrij ver van elkaar afliggen, kan je wel zeker zijn, dat er meer dan één weerkaatsing zal zijn. Zon echo is bijvoorbeeld in Milaan in de villa Slmonette, waar een woord dertig maal en als het heel duidelijk en luid is uitgesproken, wel vijftig maal weerkaatst wordt! --- VAN EN VOOR DE VROUW HET KLOPPEN VAN TAPIJTEN. Vrouwen verschillen nog wel eens van meening Over de vraag wat voor haar tapijten beter is, kloppen of stofzuigen, en velen onder baar zullen wel aardig vinden eens te lezen wat de vakman hierover ZGfft. Het vakblad „Het Oostersche Tapijt" wijdt een artikeltje aan het kloppen speciaal van Oostersche Meeden, maar voor andere heeft het ook zijn waarde. „Er beslaan twee manieren van kloppen; de eerste is de twee-persoons methode. Twee liefst zeer stevige vrouwspersonen pakken het tapijt ieder aan twee punten beet en halen daarmee een soort gymnastiek uit, die wij in onze jeugd met den naam „Jonassen" betitelden. ledere afzonderlijke „Jonas" gaat vergezeld van een doffen knal, die tot ver in de buurt hoorbaar is en mevrouw kondschap doet van den ijver en ambitie harer gedienstigen. De stofwolken vliegen er uit en de beide athletische dames ademen ze met volle teugen in, want door de inspanning, die dit zware werk vordert, wordt de ademhaling al spoedig in hooge mate versneld. Dit is wel de allerslechtste manier, om een tapijt te reinigen. Slecht voor het tapijt, want hoe sterk en solide het ook geweven moge zijn, een formidabele spanning, zooals bij het kloppen optreedt, houden de inslagdraden op den duur niet uit. Slecht is het ook voor de gezondheid der dienstbode, want het werk Ia veel te vermoeiend en ingeademd stof heeft nog nooit de gezondheid bevorderd. De tweede wijze van kloppen, veel meer toegepast dan de eerste, is de „vrije rekstok"-methode. Men gaat naar den tuin, hangt het kleed over een soort rekstok, neemt den mattenklopper en dan maar slaan en ranselen, lieîst zoo hard mogelijk. Weer gemet onze vlijtige dienstbode het voorrecht eenige decigrammen stof in haar longen te mogen opnemen en wederom wordt het kleed aan een behandeling onderworpen, waarop het niet berekend is en vroeg of laat zijn scheuren of gaten het onvermijdelijk gevolg, die op hun beurt weer oorzaak zijn van klachten bij den leverancier. Een menschelijke arm, verlengd met een stevigen matenklopper, is een behoorlijke hefboom en vraagt u nu maar eens aan iemand, die iels van mechanica afweet, welke druk een dergelijke hefboom, met middelmatige kracht gedreven, op een tapijt kan uitoefenen. „Ja maar," zal men opmerken, „m'n tapijt is zoo stoffig en vuil, dat ik het met den stofzuiger niet schoon kan krijgen: als ik dan niet zus en niet zoo mag kloppen, wat dan?" Inderdaad komt het vaak voor, dat tapijten zooveel stof bevatten, dat kloppen noodzakelijk is, maar dan is er slechts één middel: zend het naar een tapijtklopperij, de het op vakkundige wijze, zonder het te beschadigen, geheel machinaal voor u reinigt. Maar mits een kleed geregeld goed onderhouden wordt, is een dergelijke klopperij ten hoogste éénmaal per jaar noodig. U heeft niet anders te doen dan uw tapijt dagelijks met den stofzuiger te bewerken en éénmaal per week den vloer onder het kleed te laten vegen. Bij een dergelijke eenvoudige, niet lermoeiende en weinig tijdroovende behandeling, be hoeft het kleed zoo goed als nooit van zijn plaats ververwijderd te worden en u zult nimmer met ongegronde klachten bij uw leverancier behoeven te komen. ..." Tot zoover het vakblad. Wij willen hier nog aan toevoegen, dat de wol, die men met den stofzuiger uit een nieuw Oostersch kleed haalt, losse scheerwol is, die eigenlijk niet meer in het kleed thuis behoort. Van de werkelijke pool van zoon tapijt, van de wol dus, die op het onderweefsel Is vastgeknoopt, neemt de stofzuiger niets weg. --- PARADIJS- OF LIEFDESAPPEL. In weinig huishoudingen zal de tomaat op een of andere wijze toebereid, niet een zeer bevoorrechte piaats innemen. Zoowel aan de koffietafel als aan den middagdisch kan hij op smakelijke wijze aanvullend werken. Toch is het nog niet zoon lange reeks van jaren terug, dat men vrij koel, zelfs vreemd tegenover deze prachtige roode vrucht stond— die men als paradijs- of liefdesappel kende. Ik herinner mij nog als den dag van gisteren, dat ik bij mijn grootmoeder op bezoek was en de lucht van de heerlijke groentensoep — mijn lievelingsgerecht — mij bij het binnenkomen tegemoet kwam. Grootmoeder was in de keuken bezig en ik kou mij niet weerhouden om even het deksel van de pan af te nemen, waarin ik in het midden een vuurroode tomaat zag drijven. In mijn jeugd waren deze vruchten nog zeer weinig bekend. Grootmoeder maakte zelfs een uitzondering op andere huisvrouwen, die ze niet durfden gebruiken, omdat het inwendige giftige bestanddeelen bevatte t Grootmoeder stond even later met een schuimspaan in de eene en een bordje in de andere hand vol spanning naar de tomaat te kijken, want deze p'.oest verwijderd worden, voordat zij evtntuePl open zou barsten. Welk een logica! De vrucht moitit i minuten met de soep meekoken om deze «mi aromatischen geur te geven, doch zou zij stuk gaan — dan was het kostelijke maal verloren! Het met gespannen aandacht verwachte oogenblik was gekomen en vol trotsch schepte grootmoeder de tomaat uit de soep en legde haar gaaf en wel op het bordje, waarzij langzaam in elkander zakte Welk een verademing! Op dat oogenblik werd zij even uit de keuken ge roepen en was ik alleen met de mooie, roode vrucht. die mij verleidelijk lokte. Vlug nam ik een lepel en al het binnenste van de tomaat op. Het moet me van het hart, maar, hoezeer ik nog steeds van deze vrucht geniet, nimmer heeft hij me zóó goed gesmaakt, als toen hij tot het verbodene behoorde- Even later kwam mijn groot moeder weer in de keuken en keek met ontstelde blikken naar het overgebleven buitenste velletje. — De paradijsappel! Waar is hij gebleven! riep wanhopig uit. — Opgegeten, antwoordde ik. — Mijn kind, dat is vreeselijk! was het eenfge, wat /.e kon zeggen en weg holde ze. zoo vlug haar beenen dit tuelielen, vaar de provisiekast, waar ze een groote kan melk uithaalde. Niettegenstaande mijn waterlanders, moest ik het eene glas melk na het andere uitdrinken en tenslotte.... 'n kopje ricinusolie! Het ging volgens mijn goede grootmoeder, om leven en dood! Eertijds de vermeende giftige paradijs- of liefdesappel, thans de zeer geziene tomaat, die zich meer en meer een weg weet te banen naar.... de menschen. Rauw, gestoofd, gebakken, gevuld, in alle vormen is deze vrucht smakelijk, al hebben vele menschen haar eerst moeten leeren apprecieeren. Vooral als sla, rauw toebereid, bevat zij veel vitaminen, die door verwarmen niet, zooals bij vele andere vruchten het geval is, grootendeels verloren gaan. De moderne voedingsleer kent deze vruchten eveneens een groote waarde toe en zeker is het niet misplaatst, indien wij zeggen: „Eet meer tomaten!" Niet alleen omdat ze smakelijk zijn, doch vooral omdat ze zeer gezond zijn. --- DE WONDERLIJKE OGEN VAN JOACHIM. Heel lang geleden woonde er in een klein dorpje een man, die Joachim heette. Het was een beste man, maar hij had één eigenaardigheid. Hij had namelijk twee verschillende ogen; één vrolijk oog en één treurig oog. Als hij 's morgens wakker werd, deed hij zijn ogen nooit tegelijkertijd open, de ene keer ging het rechler oog het eerst open, de andere morgen het linker. Als hij het rechter oog ('t vrolijke oog) 't eerst opende, was bij \erder de hele dag vrolijk. Maar als zijn linker (het treurige oog), het eerst open ging, bleef hij de ganse dag zwaarmoedig tn lachte niet één keer. Dit leidde tot allerlei onaangename situaties. Wanneer hij bijvoorbeeld jarig was, wat toch altijd iets prettigs is, on het ongeluk wilde, dat hij die dag eerst het linker oog geopend had, zat hij de hele dag te huilen. Of wel, als de mensen in het dorp een feest hadden en plezier maakten, was Joachim de spelbreker en liep met een inbedroefd gezicht rond, praatte met niemand, maar liep in zich zelf te mopperen. Omgekeerd, als hij het rechter oog het eerst geopend had, kon hij bij een treurige plechtigheid in het dorp met een grijns op zijn gezicht door de straten wandelen. Mocht een dorpeling bij hem komen en vertellen dat het hem zo slecht ging, zijn kippen ziek waren of zijn planten niet wilden groeien, dan barstte Joachim in lachen uit en kon gewoon niet meer ophouden. Het is te begrijpen, dat hij daarom bij de dorpelingen niet erg geliefd was. Deze haat van de mensen werd steeds groter, zodat Joachim besloot het dorp te verlaten. Hij sloot zijn huisje, verkocht zijn stukje land en ging de wijde wereld in. Misschien zouden zijn ogen wel langzamerhand beter worden. Steeds verder liep hij door dorpjes, bossen en weiden. Eindelijk kwam hij bij een klein stadje. Hier was het al twee dagen aan het regenen. Je kon aan hun gezichten zien, dat de mensen hun goede humeur daarbij verloren hadden. Ze keken allemaal even zwart. Die dag was Joachim met zijn vrolijke oog wakker geworden, zodat hij luid fluitend door de straten liep en om de plassen heen danste. Tot grote verbazing van de voorbijgangers natuurlijk. Zo kwam hij bij het marktplein. Juist verliet de burgemeester het stadhuis. Statig liep hij de grote stenen trap af. Maar o wee, bij de laatste tree gekomen, gleed hij uit en kwam in een grote plas terecht. Het was voor den deftigen burgemeester natuurlijk --- BADKAMERKLEEDJES. In de badkamer worden bij voorkeur kleedjes gemaakt, die de vocht in zich opnemen. Men ziet op deze schets een aardig en tevens stevig kleedje, dat gemaakt is van twee dweilen, die in de aangegeven richting op elkander worden bevestigd en wel door middel van festonsleken van iudanthren-katoen b.v. rood. De onderste lap kan met een zoom afgewerkt worden of desverkiezende festonneert men hem ook om. De versiering, die ook vervangen kan worden door enkele kruissteekmotiefjes over grof stramien ikt (2 kruisjes) 1 cm. wordt met restjes paarl•i uitgevoerd. Men kan evenwel ook storresten aanwenden, die met kleine steekjes opgeweikt worden terwijl men meer teekening aanbrengt door het maken van ti ' leekjes. --- WAT HET HANDSCHRIFT DEN KENNER VERRAADT. FTet handschrift van den menscb is. mits men over voldoende grafol gische kennis beschikt, een rijke !>:on, die allerlei wetenswaardigs omtrent het karakter van den schrijver kan onthullen. Door beschouwing en vergelijking van het handschrift kan de grafoloog — de leek moet zich hier niet aan wagen, want de handschriftkunde moet wel degelijk wetenschappelijk beoefend worden — zich een beeld vormen van het karakter van den betreffenden persoon. leder handschrift heeft een eigen „cachet", dat meer of minder sterk tot den beschouwer spreekt. Hoe markanter de letterteekens zijn gevormd, hoe scherper indruk zij op den beschouwer maken. In vele gevallen is het mogelijk, uit hel handschrift hel ware wezen van den erhrijxer ie leeien kPiinen. Wil de schiijver bewust ziju g i'a-lilen M uildiukking brengen, dan schept hij onbewust vormen, die in overeenstemming zijn met zijn wezen. De individueele vormen der schriftteekens vinden als het ware hun bevestiging in de psyche. --- Innerlijke en uiterlijke invloeden. Zoowel uiterlijke omstandigheden als de bewuste wil van den schrijver kunnen van invloed zijn op het handschrift. Dat de omstandigheden, waaronder men schrijft, hun stempel drukken op het schrift, zal niemand verwonderen. Een soldaat in de loopgraaf vóór een stormaanval met hevig trommelvuur zal anders schrijven, dan wanneer hij rustig in de cantine zit of thuis met verlof is. Innerlijke opwinding, dreigend gevaar kunnen een in normale omstandigheden „mooi" en regelmatig schrift onherkenbaar veranderen. Door zijn innerlijke onrust verloor de schrijver de beheersching over zijn hand. Bekend is, dat menigeen onmiddellijk na het ontvangen van een noodlottige tijding volkomen onmachtig is te schrijven. Wie gelijkmatig schrijft, la niet zoo gemakkelijk uit zijn evenwicht te brengen. Hij, wiens schrift daarentegen gekenmerkt wordt door groote onregelmatigheid, dien ontbreekt het aan het noodige innerlijke evenwicht. In den eenvoud van een regelmatig handschrift toont zich het karakter van den schrijver in een passend gewaad; krullen en overbodige versierselen daarentegen wijzen op de neiging van den schrijver, zichzelf Ie overschatten. Zoo spiegelen zich de persoonlijke trekken van den niensch in zijn handschrift af. --- WAT BETEEKENT DE NAAM ENGELSCHE ZIEKTE? Het is merkwaardig, dat omtrent een van ouiê ïfc» kend artikel als levertraan uog zooveel misverstand blijkt te bestaan. — Zoo is het, volgens een mededee!ing van Draisma van Valkenburg, voorgekomen, dat een vader zich tot deze firma wendde, om te weten te komen of levertraan van de walvisch dan we) van de kabeljauw komt, daar zijn zoon en hij dit niet eens waren en een kleine weddenschap daarover hadden. Nu moet worden toegegeven, dat in vroegere schoolboekjes wel heeft gestaan, dat de levertraan van de walvisch komt. Maar bij eenig nadenken zal men begrijpen, dat dit toch niet juist kan zijn. Want bij de walvischtraan gaat het om het vet van het walvischvleesch, het z.g. spek. Neen, de levertraan, die wij kennen, komt van een bepaalde soort kabeljauwen en is de traan van de levers dezer dieren, die veel voedingswaarde en, ook door de vitaminen, veel geneeskracht aan de levertraan geven, doordat deze visschen, met den warmen golfstroom meegekomen naar de kusten van Noorwegen, daar het vilaminerijke plankton, vol „zonnekracht", tot zich nemen en deze „zon" dan met name aan de levers wordt toegevoerd. Men spreekt in Engeland en in Amerika dan ook vaak van levertraan als van „botlled sunshine". Een tweede verwarring is volgens de Firma Draisma van Valkenburg de heerschende gedachte, dat de bngelsche ziekte zich het eerst of bij voorkeur in Engeland zou hebben geopenbaard of daar b.v. zou zijn „ontdekt". Dit is allerminst het geval I — De oplossing is even eenvoudig als interessant: de Engelsche ziekle is in het algemeen gesproken een ziekte van het beenweefsel, die zich meestal in het bijzonder openbaart in de enkels; zoodoende heeft de spraakmakende gemeente, die voor deze ziekte van de enkels het woord enkelziekte of enkelsziekte had uitgevonden, daarna van enkelsche en later van En- Sjelsche ziekte gesproken en deze naam is gebleven. geen pretje Te meer daar hij vergeefse pogingen deed, weer overeind te komen. Binnen enkele ogenblikken kwamen van alle kanten mensen aanlopen om hem te helpen. Ook Joachim kwam naderbij Maar tot grote ergernis en verbazing van de omstanders begon hij te lachen, te lachen, zo vreselijk, dat iedereen hem onthutst aanstaarde. En hij wist van geen ophouden. Wat een belediging voor den burgemeester! De mensen vonden het een schande en riepen de politie erbij. Ja, Joachim werd gepakt en ging de gevangenis in. Wel drie weken moest hij daar blijven. Hij was geheel ontmoedigd en dacht zich suf wat hij nu zou doen met die ogen. Toen hij na zijn straftijd weer vrijgelaten werd, besloot hij naar een knappen dokter te gaan. Die zou hem vast en zeker kunnen helpen Maar helaas! Toen hij den goeden man alles verteld had, schudde deze het hoofd en antwoordde: „Daar helpt geen bril voor, beste man, ik weet niet wat ik eraan moet doen. Er zal geen enkele dokter in de stad zijn, die je zal kunnen helpen " Het was hard, maar niets aan te doen. Dus zwierf Joachim maar weer verder. Hij kwam door de prachtigste bossen die je maar bedenken kunt Maar hij hoorde het gezang van de vogeltjes niet en zag de mooie bloemen niet, die overal bloeiden. Hij was zo treurig, dat hij aldoor zijn ogen op de grond gevestigd hield en zo verder liep. Ineens zag hij iets in het gras bewegen. Wat was dat? Voor Joachim zich hiervan overtuigd had, had hij zich al gebukt en het ding bij de kraag gepakt. Nu zag hij wat hij in zijn hand hield. Het was een wortelmannetje, dat worstelde om los te komen. Maar Joachim herinnerde zich plotseling, dat de wortelmannetjes erg wijs zijn en zelfs wonderen konden verrichten. Waarom zou die hem niet van die rare ogen kunnen afhelpen? Hij hield het ventje daarom stevig vast. „Kun jij me helpen? vroeg hij en legde het ventje het hele geval uit. Deze schudde zijn hoofd. „Dat is een moeilijke zaak," antwoordde hij eindelijk. „Eén ring zal te weinig zijn, misschien dat twee ringen van nut kunnen zijn," en meteen gaf hij Joachim twee gouden ringen. „Dank je wel, Wortelmannelje," riep deze verrukt, opende zijn hand en floep! het kereltje was verdwenen. „Maar wat moet ik eigenlijk met die ringen doen?" dacht Joachim ineens. Zijn vrolijke stemming was plotseling verdwenen. Nu was hij even ver als te voren. Mistroostig vervolgde hij zijn weg door de bossen Zou hij zijn leven lang deze last moeten dragen? Na enige tijd kwam hij aan een open plek in het bos Daar was een meisje bezig aardbeien te plukken Joachim was blij weer eens een levend wezen te zien. Sinds hij de stad verlaten had, was hij alleen het Wortelmannetje tegengekomen. Toch stond zijn gezicht nog treurig toen hij bij het meisje staan bleef en toekeek hoe zij de vruchten pukte. Het meisje zag zijn treurig gezicht en dacht: „Wacht ik zal hem eens een beetje opvrolijken" en gaf hem een handvol van de mooiste aardbeien. Joachim was er erg blij mee. „Kon ik haar maar een cadeautje geven," dacht hij. Wacht eens, kon hij iets mooiers geven dan een van die ringen, die hij van het Wortelmannetje had gekregen? Hij haalde de ringen uit zijn zak en stak één aan de vinger van het meisje. En nu gebeurde er iets wonderlijks: zij merkten beiden ineens dat zij van elkaar hielden Daarop zochten ze den ouden houtvester op, die aan de rand van het bos woonde. De/e zegende hen en zo werden zij man en vrouw. Nu gingen ze gezamenlijk verder, het meisje met haar mandje aardbeien aan de arm. Ze liepen zolang tot ze aan het eerstvolgende dorpje kwamen Daar zochten ze een heel mooi huisje uit, met een mooie tuin erbij en een stukje land, waar Joachim aardappelen en groenten kon verbouwen en vruchtbomen planten Hij had slechts één zorg. Hij was doodsbang dat het linker oog hem het leven zou vergallen. Maar zijn vrouw vond daar al gauw wat op. Elke morgen, nog vóór de eerste haan gekraaid had, stond zij op en liep naar haar man en deed zijn goede oog open. Zo gebeurde het, dat Joachim nooit meer lachte als er niets te lachen was en nooit meer treurig keek als de zon scheen en iedereen vrolijk moet zijn En hij leefde nog heel lang en gelukkig met zijn vrouw. ---