zullen. In de voorbijgegane weken hebben zij hier reeds eenige wedstrijden gespeeld en werkelijk overal gewonnen. Zij hebben echter ook een tegenstander gevonden, die zioh niet zoo gemakkelijk laat overwinnen, n.l. een Europeesch honden-elftal, dat uit de beste spelers van Europa werd samengesteld. Dit elftal laat ook niet met zich spotten. Zooeven echter, terwijl ik dit schrijf, ontvang ik van onzen verslaggever het bericht, dat het Indische apen-elftal wederom gewonnen heeft. Het is een geweldige wedstrijd geweest, waarin de Europeesche honden zich dapper geweerd hebben. Zij hebben twee doelpunten kunnen maken, doch de apen maakten er drie. Onze snelteekenaar, die natuurlijk den wedstrijd bijwoonde, zond ons een teekening, welke een indruk geeft van den wedstrijd. In het kort zal ik een verslag geven van het verloop van den strijd. Eerst zijn de Indiërs met een drievoudig oorverdoovend gekrijsch op het terrein verschenen. Kort daarna kwamen de Europeanen met een drievoudig „Woef, woef, woef!" De scheidsrechter was een giraffe, die men speciaal gekozen bad, omdat hij zoon langen hals had en daarom den strijd goed kon volgen en elke overtreding dadelijk zou kunnen straffen. Voor de rust stond het spel één-één. Men was natuurlijk zeer in spanning! Na de rust echter vatten de honden den strijd zoo geweldig aan. dat zij binnen enkele minuten weer een doelpunt maakten. Dat was voor de apen het sein om alles op alles te zetten. Zij renden over het veld en goochelden met den bal, dat jiet een lust was en spoedig daarna was het spel dan ook weer gelijk. Twee-twee. Nu bleef het een heelen tijd gelijk opgaan, maar juist even voordat de scheidsrechter het einde wilde aankondigen, gelukte het den apen een derde doelpunt' te maken, zoodat zij kampioen werden. Hun vreugdegekrijsch was bijna niet om aan te hooren en de andere dieren hadden de grootste moeite om hen tot bedaren te brengen. Telkens weer gingen zij kopje duikelen of slingerden met aapachtig vlugge bewegingen om de vlaggepalen. De honden zaten min of meer sip in het gras. Zij wachtten tot hun geestdriftige tegenstanders weer tot zichzelf zouden komen. Daarna moesten de beide elftallen voor de eeretribune verschijnen. Daar aangekomen werd eerst de apen-hymne gespeeld en daarna die der honden. Daarna reikte de voorzitter van het Olympiade-bestuur, een edelhert met een prachtig gewei, onder het uitspreken van een gloedvolle rede, den eersten prijs uit aan de apen en den tweeden aan de honden. Daarmede was het, in het geheele dierenrijk met de grootste spanning gevolgde voetbaltournooi, ten einde. Op zijn teekening heeft de teekenaar Het oogenblik vastgelegd, waarin de Europeesche doelverdediger een schot van den apenaanvoerder afwacht. De doelverdediger staat schijnbaar rustig tusschen de palen, doch men kan toch merken, dat hij in werkelijkheid hoogst zenuwachtig is. Nu dit voetbaltournooi beëindigd is, komen de eigenlijke Olympische spelen — zooals zij hierboven zijn opgesomd — pas aan de beurt. Dan zullen de herten, reeën en hazen toonen, wat zij in het hardloopen tegen de antilopen en gazellen presteeren kunnen. Ook het hoogen verspringen belooft belangwekkend te worden, en wij raden jullie dan ook, goed acht te geven op wat je zoo in de naaste toekomst uit het geblaf der honden en het gemiauw der katten kunt opmaken. Waarschijnlijk zullen zij het Wel zeer druk hebben over hun Olympiade! --- WOENSDAGAVONDFEUILLETON. WOENSDAGAVONDFEUILLETON. HET WRAK. Uit het Amerika a n s c h, door E. J. RATH. 20 —ll— Hef Wrak vervolgde zijn speurtocht, niet zoozeer omdal hij tien dollar van Charley wilde winnen, dan omdat hij wilde vermijden Charley's paard te berijden. Hij had op alle mogelijke plaatsen gezocht, voor zoover hij kon nagaan en nu begon hij op de onmogelijke. Wat hem het meest verbaasde was zijn geduld. In gewonen dioen zou hij razend geweest zijn, op van zenuwen en dol van ergernis. Maar hij scheen in een kalme bui te zijn en vervolgde zijn taak met een flegma, waarover hij zelf verbaasd was. Hij zag Ghester Underwood uit de schuur komen, waar zijn auto stond, maar negeerde hem. Chester zou hem niets wijzer kunnen maken en hij begreep, dat het het verstandigst was, hem met rust te laten. Hoe langer hij zocht, des te waarschijnlijker leek het hem, dat hij weg zou moeten rijden op McSween's paard. Een onbeduidende weddenschap zou hem niet weerhouden, hoewel hij het graag van den opzichter der Underwoodheeve gewonnen had. Sally vertelde hem onder het koffiedrinken, dat ze boterhammen gesmeerd had en verstopt en dat ze hoopte, dat ze naar zijn smaak zouden zijn. Hij haalde alleen de schouders op. Ze vertelde hem bovendien, dat ze 's middags een eindje ging rijden met Chester. Hij 'haalde weer de schouders op, welke beweging nu gepaard ging met een gegrom. „Wees niet flauw, Henry", zei ze. „We moeten tot het eind toe volhouden." „Ik zei niets. Ik houd vol." „Hij is een joggie", voegde ze er aan toe. ~0, ga gerust rijden." Ze ging. Hij zag hen wegrijden naar den heuvel en besteedde somber den middag met zoeken naar hol w-iel. Het ging hem natuurlijk niet aan, maar volgens hem kwam het niet te pas, dat een meisje, dat verloofd was met den sheriff, rijtoeren maakte met den eersten den besfen jongen man. Jerome Underwood's middag was al even onplezierig. Hij wilde Bob Wells te pakken krijgen om hem zijn ontdekkingen mede te deelen, maar de sheriff was uit en was niet telefonisch te bereiken. Het kwam Underwood toor, dat het heele systeem om misdaden te onderdrukken onnoodig primitief was. Hij beschouwde het geheele geval van uit een New-Yorksch standpunt, hij verwachtte de organisatie van een wereldstad. Hij raasde en tierde er. maakte hatelijke toespelingen tegen Oharley McSween, diie zijn kalmte bewaarde, maar spijt kreeg, dat hij zich ooit moeite had gegeven om een kokin te bemachtigen. Sally keerde blozend ein frisch van den rit terug. Ze zei tegen Chester, dat ze het heerlijk had gevonden en dit in tegenwoordigheid van het Wrak, dlie toevallig in de buurt was, blijkbaar nog steeds zoekend naar het wiel. . Toen ze weer in de keuken kwam, werd ze ernstig en zenuwachtig. Ze wachtte op Henry Williams. Ze moest hem iels vertellen. Maar het Wrak scheen zich op een afstand te willen houden. Hij verscheen eerst, toen ze hem door TimoHiy liet zeggen, dat ze hem wilde spreken. Hij kwam in de keuken met een boos geacht en begon, zonder een woord te zeggen, -ijn rata* .voor te doen „Laat dat schort maar", zei ze. „Er is iets belangrijkers." Hij wachtte op naderen uitleg. „We behoeven misschien niet te rijden", fluisterde ze, na voorzichtig rondgekeken te hebben om zich ervan te overtuigen, dat niemand hen beluisterde. „Hè?" ..Chester heeft het wiel gevonden." Hij staarde haar stom verbaasd aan. „Ik begreep, dat hij iels had", zei ze. „Dat wais de voornaamste reden, dat ik met hem ging rijden. Hij barstte bijna van gewiohtigheid. Hij denkt, dat hij den sheriff voor den mal kan houden." „Waar is'het wiel?" vroeg het Wrak. „Dat heeft hij niet willen vertellen." „Wat heeft hij dan verteld?" „In de eerste plaats", zei Sally zacht, „vertelde hij me alles over de ontdekking van onze auto en alles wat ei voorviel tusschen zijn vader en Charley McSween. Hij is verschrikkelijk trotsch op wat hij gedaan heeft. Hij vindt zichzelf een soort detective. Toen hij de auto gevonden had en zooveel opwinding veroorzaakt, wou hij ook het w*iel vinden. Hij zei, dat hij het binnen tien minuten had." Eet Wrak kreeg een gevoel igen knauw. Hij had er uren aan besteed, zonder zelfs eenige aanwijzing te vinden. „Ik kon natuurlijk niet te veel belangstelling toonen", vervolgde Sally. „Ik wilde geen achterdocht opwekken. Ik toonde zooveel interesse als ik met fatsoen kon doen, maar niet meer. Ik heb hem gezegd, dat ik hem buitengewoon listig vond en zelfs gevraagd, waar hij het gevonden had. Maar hij zei, dat hij het aan niemand zou vertellen, voordat hij de bende zelf ook had — zelfs niet aan zijn vader. Hij heeft het idee, dat hij de eigenaars van de auto makkelijker zal vinden, als hij niet vertelt van dat wiel." Het Wrak dacht na. „Nog iets?" vroeg hij. „Neen, alleen —." Ze aarzelde. „Wat?" * „Ik dacht alleen, dat als Chester het wiel kon vinden, dat jij het misschien ook zou kunnen." Ze wisselden een veelbeteekenenden blik. „Ik geloof, dat ik je begrijp", zei het Wrak. „Ik geloof het ook, Henry." ..Dank je." „Maar pas na het eten", waarschuwde ze hem. „We moeten wachten tot het donker is. En ik aal je natuurlijk zooveel mogelijk helpen." „Jij kunt je er buiten houden." „Maar het gaat mij ook aan.' ' „Goed dan." Dus Chester Underwood had het wiel gevonden. Het Wrak begon na te denken en was weldra in diep gepeins verzonken. „Het was goed, dat ik ben gaan rijden, hè?" stoorde Sally. Hij ontwaakte uit zijn mijmering en keek haar aan, alsof hij haar niet begreep. „Goed?" herhaalde hij. „Waarom niet? Alles, wat je doet is goed, of soms niet?" „Dat hangt er van af, Henry Williams. Je bent zoo wonderlijk.'' •" --- IETS OM TE ZOEKEN EN TE DENKEN. Dit plaatje is eigenlijk meer voor groote jongens en meisjes, die zelf ook goed teekenen kunnen. Onze teekenaar namelijk heeft met opzet twaalf fouten in zijn teekening gemaakt en is nieuwsgierig of jullie die wel allemaal vinden kunnen. Ze zijn lang niet alle op het eerste gezicht te vinden, hoor! Denk eens na, als jullie eens twaalf fouten in je schoolwerk maakten, wat zou de onderwijzer dan wel zeggen? Maar een kunstenaar mag zooiets voor de grap wel eens doen, zie je. En.... jullie leeren daar nog bij, goed toe te zien en scherp na te denken. En vooral het laatste heeft men — als men volwassen is en in het beroepsleven staat — voortdurend noodig. Daarom is het ook goed als men zich nu en dan eens oefent, niet alleen op school — waar je ook heel wat te overdenken krijgt — maar vooral ook ia de vrije uren, met lezen of knutselen. --- DE GEFOPTE KAT. Poesje denkt: „Wel wat is dat? Achter mij daar hoor ik wat!" En onrustig kijkt zij om, „Neen, dat is toch al te dom!'' 't Is een muisje, nog heel klein Dat nieuwsgierig bleek te zijn! Zonder vrees, zoon kleine guit, Toog het op een kijkje uit! Maar, o schrik, wie ziet het daar, Poes! Dat is een groot gevaar! Op de vlucht nu, als het kan, Denkt onz' kleine muizeman! Doch de poes sluipt naderbij, Want een muisje is lekkernij. Ginder zij een kist ontwaart, En daarachter muisjes staart! „Wacht, dat zul je boeten zeer, Er is nu geen redding meer!" En zij sluipt voorzichtig voort, Opdat 't muisje haar niet hoort. Een, twee, drie springt zij nu vlug! Grijpt het muisje in den rug In gedachten proeft zij al? 't Muisje dat liep in de val. Poesje kijkt verbaasd rondom En denkt, „ben ik nu zoo dom; Hier hield 't muisje zich toch schuil Ben ik dan zoon groote uil!"1 Maar wat was de oorzaak dan. Dat de poes niet smullen kan! 't Was geen muizenstaart, het ding, Dat met kloeken sprong zij ving! Neen, het was een knol slechts, hoor! Van de muls vindt zij geen spoor! Deze zit reeds in haar hol, Is van vreugde bijna dol! O, wat had zij poes daar beet, Nimmer nog, zoover zij 't weet, Had in muizenland een guit, Poesje zoo ontroofd haar buit! --- DOKTERS-LATIJN. Wat jagers-latijn is, weten we allemaal, en welk latijn de dokters gebruiken, nu daar hebben we cok wel van gehoord, maar het latijn, dat we hier bedoelen, heet dokters-latijn in een andere beteekenis dan gewoonlijk. Ik zal jullie er eens een voorbeeld van geven. Een jong dokter was eens geweldig aan het opsnijden over allerlei wonderbaarlijke genezingen, welke hij tot stand gebracht had. Hij beweerde, dat vele menschen alleen maar ziek waren door hun verbeelding en dat je dergelijke menschen ook genezen moest door ze hun beterschap maar eenvoudig te laten verbeelden. „Ja," knikte zijn vriend, die ook dokter was, „verbeelding speelt wel een groote rol. Ik had eens een patiënt, een armen man, die voor herstel hoogstnoodig naar een warm klimaat moest. Maar de stakker kon zoo iets onmogelijk betalen. Toen heb ik op het plafond van zijn kamer een stralende zon laten schilderen en zei hem dat hij zich maar verbeelden moest, dat deze zon werkelijk scheen!" „En," vroeg de andere dokter, „hielp het?" „De stakker is aan een zonnesteek gestorven, hoe vindt je me zooiets!" Zie, dat noemt men dokters-latijn. --- HOOFDSTUK XUII. Wat je doet, doe dat goed! Het was al donker, toen het Wrak zija smalle, kleine valiesje uit de schuur haalde en het naar zijn autolje bracht. Hij wier-) het er in en zette een lantaarn klaar. Daarna keerde hij terug naar de keuken. Sally deed alsof ze het heel druk had, maar ze was niet met haar gedachten bij het werk. „Ga naar boven en gooi je valiezen uit het raam", zei hy, „ik aai ze opvangen.." „Ik heb er over gedacht", zei Sally, „wat we moeten doen, als hij het niet wil zeggen." „Hij zal het vertelen. Maar ik moet je revolver hebben." „Wees voorzichtig, Henry." „Ik zal voorzichtig zijn." Hij was blijkbaar heel kalm en dat gaf haar moed. „Ik zal de revolver in de kleine tasch stoppen", zèi ze, toen ze de keuken verliet. Voordat ze haar valiezen uit het raam wierp naar beneden, waar het Wrak in het donker stond te wachten, nam ze den voorzorgsmaatregel om het magazijn van de revolver te ledigen. Ze dacht niet zoo zeer aan het leven van Chester Underwood, als aan het weïzijn van het Wrak. De man, die in de duisternis stond te wachten, raapte de valiezen op, zoodra ze op den grond neerploften en verdween er snel mee in de richting van de schuur. Hij had nog verschillende dingen te doen, voordat hij klaar was om het verborgen voorwiel te heroveren. Dat moest het laatst van alles gebeuren. Het kwam geen oogenblik bij hem op, dat hij het niet zou vinden. Hij ging naar de garage waar de groote auto van de Underwoods gestald was en haalde er een paar twintigliterblikken uit Buiten stonden twee groote metalen benzinereservoirs en een manesikkel gaf hem licht bij het werk. Hij vulde de blikken en ging er mee naar zijn eigen auto, waarvan hij het reservoir boordevol goot. Daarna vulde hij de blikken ten tweeden male en sloot ze stevig. Hierdoor had hij veertig liter voorraad, dien hij op de treeplank bevestigde. Toen hij voor den derden keer naar de garage ging, waar de groote auto stond, tastte hij eenige oogenblikken rond in het halfdonker, vond iets op de werkbank en liet het in den zak glijden. Buiten bleef hij staan voor de benzinereservoirs en overwoog of hij ze leeg zou laten loopen. Hij vond dit ten slotte niet noodig. Hij liep terug naar zijn eigen wagentje, ging buiten op den grond zitten en wachtte. Om den tijd te doeden bekeek hij Sally's revolver. Bij het zien van het leege magazijn keek hij eerst boos en begon daarna te lachen. Hij meende het te begrijpen. Ten slotte kwam het er ook niets op aan. Het was bijna tien uur. Boven brandde licht in de kamers; ook de keuken was verlicht. Maar de keet waar de knechts sliepen, was donker. Hij hoopte, dat Charley McSween in bed lag; hoe minder verwikkelingen, des te plezieriger zou hij het vinden. Hij wou alleen, dat Sally wat voortmaakte. Hy was er niet zeker van, dat ze haar taak ten uitvoer zou kunnen brengen. Minuten verstreken en hij werd ongeduldig. „Mijn zenuwen moeten er weer aan gelooven", mopperde hij. „Altijd hetzelfde. Als ze me lang laat wachten, ben ik niets meer waard." Het geluid van stemmen bereikte zijn oor en zacht stond hij op. Even later kon hij vaag twee gedaanten onderscheiden. Ze slenterden zijn richting uit, heel langzaam naar zijn zin. Het Wrak was vol gespannen verwachting. Hij kon hooren wat Sally zei. ...Maar ik vind het verbazend knap van je, dat je die auto gevonden hebt, Chester. En het wiel ook. Je bent veel knapper dan de sheriff." Chester lachte vergenoegd. „Met anders dan een beetje geswnd verstand", zei hij bescheiden. „Je hebt er natuurlijk ook een beetje aanleg voor noodig, denk ik." „Ja, zeker", zei Sally vol bewondering. „Waar zei je ook weer, dat je het wiel gevonden hebt?" „Ik heb niets gezegd", antwoordde Chester slim. „Ik wacht eerst af of niemand anders het vindt." Ze waren vlak bij de schuur. ..Maar ik zal het aan niemand verklappen." Chester lachte weer. Ze waren zoo dient bij het Wrak dat hij kon zien, dat Chester probeerde Sally's hand te grijpen, waartegen ze zich blijkbaar niet verzette. „Misschien zal ik het je morgen vertellen", zei Ghester. „Ik zal het jou t eerst vertellen ïn leder geval." Het Wrak stapte plotseling uit het donker te voorschijn. «Handen hoog! Gauw!" Een gesmoorde kreet van Chester volgde Sally stapte terzijde, toen het Wrak naar voren kwam. „Hoog", gelastte het Wrak „Het is ernst" Langzaam hief de jonge man de handen omhoog, terwel hij angstig keek naar dien loop van de revolver, die recht op zijn maag gericht was. „Jij!" hijgde hij. „Ja, ik", beaamde het Wrak. „Spreek zacht en alleen als je iets gevraagd wordt. Sally, houd de revolver vast." Ze kwam naar voren en nam haar in de hand. „Blijf op hem richten", beval hij. „Als hij een verdachte beweging maakt, weet je wat je te doen staat" Hij ging achter zijn gevangene staan en gelastte hetm de handen achter den rug te brengen. Met een dik touw bond hij ze vast, totdat Chester kreunde van pijn. Daarna ontnam hij Sally de revolver. „Jij — jij bent de bandiet!" sputterde Chester, toen hij weer spreken kon. „Sally, ben jij —1" „Houd je mond", zei het Wrak streng. „Jullie werkt samen. Nu begrijp ik —" De loop van de revolver werd tegen een weeke plaats tusschen zijn ribben gedrukt. „Geen praatjes en luister", zei het Wrak. „Waar is het wiel?" Chester wierp een smeekenden blik op Sally, maar ze keek strak en onvermurwbaar voor zdoh uit. „Waar is het wiel?" „Ik — ik weet niet." „Dat lieg je. Waar is het?' Chester haalde diep adem. „Ik zeg het niet", antwoordde hij. „Ik geef je een halve minuut bedenktijd", zei het Wrak. „En denk eraan: ik ben ten einde raad en •aenuwaohtig. Jouw leven is mij niiets waard. Als je niet vertelt, waar het is, sla ik je kapot En als je het dan nog niet zegt, schiet ik je dood." Weer keek Chester Sally smeekend aan. „Doe maar, wat hij zegt", ried ze hem aan. „Hij is niet te vertrouwen met een revolver in de handt" „Sally! Bc had nooit gedacht —" „Spreek niiet tegen mij. Spreek met hem." „Waar is het wiel?" herhaalde het Wrak. Chester keek naar het huis. Er was geen hulp te verwachten, zelfs al schreeuwde hij. „Laten we er eerlijk om vechten", zei hij. „Geen quaestie van", merkte het Wrak op. „Ik vecht varavond niet. Vijftien seconden zijn om. Vooruit!" „Ik — ik —" Chester was geen lafaard, maar hij wrölde zich niet noodeloos verzetten. „De tijd is verstreken", zei het Wrak veelbeteekenend. „Nu!" Chester zuchtte en verbleekte. „Achter in de auto", zei hij. Het Wrak vloekte bij zâchaeli en gaf de revolver weer aan Sally om zelf te onderzoeken of het waar was. Het achterstuk, waarin gewoonlijk de bagage opgeborgen werd, was nooit op slot. Hij voelde er in met fle hand. Onder een oud stuk zeildoek, dat hij wel eens gebruikt had als tent, voelde hij een hard dßng. • Toen hij het te voorschijn haalde, mompelde hij iets omtrent Charley McSween. Het maakte hem razend, als hij bedacht, hoeveel uur hij besteed had aan vruchteloos zoeken. Maar later zou hij wel tijd hebben om na te denken over Charley's ongehoorde listigheid. „Heb je het?" riep Sally. „Ja. Houd hem daar, terwijl ik licht maak." Toen de lantaarn brandde, zette hij dlie in een hoek van de schuur, zoodat hij kon zien wat hij deed. „Breng hem binnen", beval het Wrak. iWordt vervolgd.) --- — „Ma, ben ik niet erg zoet, nu ik op de Zondagsschool ga?" — „Ja lieverd," sprak de moeder teeder. — „En u vertrouwt me toch wel, niet waar?" — „Ja, mijn kind!" — „Waarom," vroeg het ventje, „sluit u dan nog altijd de trommel met koekjes weg?" ---