„Een week geleden zou ik nog. liever naar de Noordpool oï naar het topje van den Mount Everest gegaan zijn, dan dat ik hier. in Engeland gebleven was," zei Jeretmy. „Kerel, als je wist wat ik gevoeld heb toen ik jouw geliefd aangezicht daar opeens in de deuropening zag. 't Scheelde een haartje, of ik was je snikkend om je hals gevallen." De klok in de gang liet elf heldere slagen hooien. „Hoor je 't? Port en biscuits! Hou-je me gezelschap?" vroeg Amlett. ...Ta. goed. Maar, tusschen twee haakjes, dafs een van die dingen, die ik voor mezelf heb moeten uitvinden. En dat is niet een pretje geweest. Enfin, je was nu eenmaal niet wijzer. Op je gezondheid! rie jaar later waudelde Jeremy Laytree met zijn vr ii w — (ja, Olivia Ârfhurton, de zuster van Lord Amlett, waarover toentertijd zooveel geschreven is. ( iels uitgelekt over een persoonsverwarring<".laestie, maar niemand weet het rechte!) door den tuin, dien Jeremy in den loop van die drie jaren aan;d had. Onder een beuk, die lofwaardig haar best deed een boom te worden, bleven ze staan. Dwars over het, grasveld zagen ze den ouden heer Weathers aan den arm van zijn zoon aankomen. „Welkom thuis," begroette de oude heer hen al uit de verte. „Prettig dat jullie weer terug zijn. En hoe vin-jullie het huis?" „Volmaakt," riep Olivia terug. „Dank zij uw goede zorgen. We zouden 't niet anders gewenscht hebben." Ze ging hem over het grasveld tegemoet en stak haar arm door dien van den ouden heer. Nu pas voelde ze zich weer thuis. Gedurende de jaren van haar verloving, drie lange jaren, waarvan ze een gedeelte op het buiten van Mr. Weathers had doorgebracht, had ze hem leeren waardeeren, was zij hem bijna als haar tweeden vader gaan beschouwen. Wat hadden ze al niet afgepraat. wanneer Jeremy weg was. v.aar een van de uithoeken van het goed, om toezicht te houden bij het droogleggen van nieuwe terreinen, of bij 't kappen van hout of wanneer er nieuwe plannen gemaakt moesten worden, om het land, dat hij onder zijn beheer had, tot grooter productiviteit te brengen. Hij had veel bereikt. In die drie jaren had bet goed een groote verandering ondergaan. Langzaam, bijna onmerkbaar, was het succes gekomen. De natuur betaalt dengeen, die haar helpt, nu eenmaal met kleine bedragen terug. Maar men voelde dat het uit was met 'het gestadig achteruitgaan, dat een krachtige hand de teugels gegrepen had èn hield. En dank zij die krachtige hand werden moerassige terreinen herschapen in weilanden, werden de stilstaande, niet smakelijk riekende slooten uitgediept, veranderden de bouwvallige afrasteringen in iets, dat den naam afrastering waard was, hoorde men eiken dag weer het nijvere hakken en kloppen van den houthakker, dreef de rook op herfstige dagen als een blauwe nevel-boven het lage hakhout. Langzamerhand werd de wildernis herschapen in een welgeordende buitenplaats, was het „goed" van Mr. Weathers niet langer meer een blamage voor de ordelijke degelijkheid van de groote bezittingen van de No'rth Weald. En natuurlijk'bleef die metamorfose niet onopgemerkt, en werd er door iedereen over gesproken. De menschen uit de streek leerden de groote, slanke gestalte van rentmeester Laytree kennen. Hij werd een persoonlijkheid, die men overal graag zag. Zijn kerngezonde, blonde kop, die eerlijke, grijze oogen, het jongensachtige verlegene in zijn manier van doen, maakten hem tot iemand, die door mannen en vrouwen sympathiek gevonden werd. Vooral door de vrouwen. Maar, weldra bleek het, dat Jeremy, wat „dat" betrof, oen hopeloos geval was. Van het oogenblik af, waarop de menschen Olivia Arühurton op haar groote vos-merrie dien eersten winter naast hem -sagen rijden, stond dat onomstootelijk vast. Men behoefde hen beiden maar samen te zien.... En dus werd er gepraat en gelachen, en dus waagde men zich aan allerlei voorspellingen. Maar Jeretmy bleef bij het denkbeeld: een verloving van drie jaar. „Tegen dien tijd weten we of ik die wildernis de baas ben of de wildernis mij," verklaarde hij. „En kennen we elkaar door en door! Daarmee besparen we ons minder aatjgename ontdekkingen." „Je bent nu opeens wel heel voorzichtig," had de oude heer Weathers bij het hooren van die opinie gezegd. „Als je diezelfde bedachtzaamheid eens met de Amletl-geschiedenis ten toon gespreid Wadt...." ..Maar dit is veel gewichtiger, Si-r. En Olivia is 't met me eens. Gesteld, dat die chèqiie-quaestie van die geschiedenis eens een week voor de terugkomst van Amlett gebeurd was. Dan hadden ze we voor een poosje opgeborgen. En als hem dan wat overkomen was, was ik er misschien maanden mee mooi geweest. Maar 'n huwelijk! Dat is voor je heele leven. Dat is d e gewichtigste stap. Want 't gaat niet alleen om je zelf — 't gaat ook om een ander. In hoofdtaak om een ander, 't Geluk van twee levens staat op 't spel!" Na die drie jaar was het huwelijk op Pulldan voltrokken. En nu waren Jeremy en Olivia, na hun huwelijksreis — een huwelijksreis naar Italië, niet naar Amerika! — naar Comfont teruggekeerd. Jeremy keek naar zijn jonge vrouw. Wat leek ze zoo, naast de groote, magere figuur van den ouden heer Weathers, nog jong en tenger. En toch stapte ze zoo kordaat, zoo echt ats dè onafhankelijke vrouw! Maar dat was ze niet meer. 't Was zijn plicht om voor haar te zorgen, om haar leven zoo gelukkig mogelijk te maken, om 's levens lasten, zooveel als 't hem mogelijk was, verre te houden. Dat was zijn opvatting over het huwelijk en hij wist, dat zij in die opvatting deelde. Bij hun terugkomst dien zelfden ochtend hadden ze gezien, dat er een stapel correspondentie op hen lag te wachten. En 's middags, dadelijk na de „thee", begonnen ze 't sorteeren en lezen ervan. Eén enveloppe trok onmiddellijk hun aandacht. Het was een oranje rechthoek met het adres „Jeremy Laytree, Esq." in Oost-Indischen inkt, een kleurencombinatie, die aan de „proef'-kamer op de Hall deed denken. En inderdaad, het was een brief van Lady Dorothy. „Verleden week hoorde ik toevallig, dat je een maand getrouwd bent," begon het schrijven. „Daarom haast ik me je mijn felicitatie en mijn beste wensch e u voor de toekomst te doen toekomen. Dit laatste is geen frase. Ik meen het, werkelijk. Want nu alles achter den rug is. geloof ik wel, dat je goed gehandeld hebt. „Br. logeer op het oogenblik bij onzen origineelen vriend Pölkins. Hij vraagt me •minstens een maal ner week ten huwelijk. Tot dusver heb ik neen ge Of ik 't zal blijven doen... ?Er is veel dat me aantrekt Verleden week hebben we Shane nog hier op bezoek gehad. Hij was op weg naar de Kockies — beren of zoo iels dergelijks groots waren de toekomstige slach toffe rs. „Ik denk no» dikwijls aan de gulden dagen van weleer, toen wij elkaar steeds in de haren zaten. Over moderne poëzie. Jij voelde niets voor 't ultra-moderne, ten minste dat beweerde je — Milton, dat was de man. 't Is me altijd duister gebleven of je wel iets van Milton afwist. In mijn hart geloof ik van niet. Daarom stuur ik je als huwelijks-cadeau twee eerste edities: Paradise Lost en Paradise Regained. Misschien knu je op die manier tot het aanschaffen van ecu l>it>l i• >- theek. In elk geval gun ik ze liever jou dan Amerika. Niet dat ik 't land aan Amerika heb. Verre van dien! Maar 't is hier te „nieuw" voor Milton. „Ik hoop van harte dat jullie me hier, in Amerika, nog eens komen opzoeken voordat ik me laat verleiden om Mrs. Josiah Poïkins te worden. De gedachte...!" „Ze heeft toch iets leuks Zelfs haar ruste! losheid is amusant." dacht Jeremy. „Dat wil zeggen — op een afstand van zooveel mijl." Dienselfden avond, na het eten, gingen ze weer op verkenning uit. Na een poosje in hun miniatuur-rozentuin kwamen ze aan de beek met haar nieuwe steenen brug, één van Jeremy's scheppingen. De tijd was al aan het werk op de grauwe steen, nog een paai' jaar en de brug zou in „toon" met het omringende' landschap zijn. Ze stonden tegen de borstwering geleund en keken naar het vredig-kabbelende water. Jeremy sloeg zijn arm om zijn jonge vrouw en trok haar tegen zich aan. 't Was lente — ze stonden in een omgeving, waar je het wordings-proces hoorde, voelde, zag! In millioenen kleine, bezige geluiden in de luwte van de avondlucht, in 't jonge, te ere groen. „Ons eigen milieu en ons eigen werk," zei Jeretmy. ..Eerlijk, menschwaard'ig werk. Olivia — en jij en ik samen!" Ze keek zielsgelukkig naar hein op. „Dat je 't dan toch eindelijk gevonden hebt, Jeretmy," zei ze. „En dat ik dit leven met je mag deelen! Samen plannen maken! Samen werken. Geef me een zoen, jongen. Als je wist, boe gelukkig ik me voel." En arm in arm wandelden ze verder, genoten ze van hun pas-veroverde paradijs. --- Zij: „Ik verwensen den dag, dat we getrouwd zijn!" Rij: „Integendeel, hol was de eenige dag dat we gelukkig waren!" liuen Humor. Madrid. Hij: „Je zult na onze ruzie wel naar je moeder gaati, denk ik!" Zij: „Onzin, ik vraag haar hier te komen!" Everybody's Weekly, Londen. „Kellner, heeft de dame aan dat tafeltje haar rekening betaald?" „Ja mijnheer." jïest, dan ga ik eens een praatje met haar beginnen!" Kasper, Stockholm. „Als je niet zooveel geld weggooide, zou je een rijk man kunnen worden." „Dat is waar. Als je me dat eerder gezegd had, dan was ik al root begonnen met jou niet rat te Moedigen." Page» Ga&es, Yverdoo. --- In het volgend no. wordt aangevangen met het boeiende feuilleton --- DE NIEUWE NEUS. van den bekenden schrijver Arthur Gask. --- MIJNHEER GOEDBLOEDS AVONTUREN MET DEN HOND. „Zie eens, lieve", zei meneer Goedbloed, terwijl hij een grooten, ruigen hond in de huiskamer binnenleidde; „ik heb een hond gekregen — een vriend van me heeft 'm me cadeau gegeven. Hoe vind je 'm?" „Hemelsche goedheid!" riep mevrouw Goedbloed uit, en verschrikt klom ze op een stoel. „Hij is immers niet dol?" „Neen, mevrouw Goedbloed", gaf haar echtgenoot ten antwoord niet den ernst, die bij den toestand paste. „Hij is niet alleen niet dol, maar evenmin een beest dat met zich laat sollen. Hij is een hond, en als je niet dadelijk van dien stoel afkomt, zou 't niet onmogelijk wezen dat hij naar je hapte". Mevrouw Goedbloed stond in 'n ommezien weer op den beganen grond en keek met blijkbaren angst het monster aan. „Verbeeld je eens. dat hij lijdende was aan watervrees!" „Dat zou een reden kunnen zijn, waarom mijn vriend hem heeft weggedaan", liet de heer Goedbloed bemoedigend hooren. „Hier, Caro, Caro!" En hij knipte vertrouwelijk met de vingers. De hond wierp op hem een geringschattenden blik. „Waarom komt hij niet, as je hem roept?" vroeg mevrouw Goedbloed, die blijkbaar belang stelde in het procédé. „Omdat je zoon drukte maakt, dat hij bang wordt", helderde haar man op. Caro liet, ten blijke van zijn bevreesdheid, de tanden en het wit zijner oogen zien. „Kom hier, mannetje. Beste Caro! Brave hond!" IJdel bleek de hond niet te zijn; boven zulke loftuitingen scheen hij verheven. „De manier, waarop de tong uit zijn bek hangt, bevalt mij niet", verklaarde Anne-Mie. „Dat komt me niet natuurlijk voor." „Misschien bevalt je ook wel niet de manier, waarop hij zijn staart laat hangen, 'n Beetje geaffecteerd, vind je niet?" spotte de eigenaar van den hond. „Maar houd nu eens even je mond; dan zal ik hem 'n paar kunstjes leeren. Mooi, Caro, mooi!" De hond strekte zijn voorpooten uit, opende een muil als een gapende bedstee, en gromde. „Waarom doet hij dat?" vroeg Anne-Mie; nu op de leuning van haar stoel gezeten, met de voeten op de zitting. „Dat is een bewijs van hulde aan jouw* adres", merkte Goedbloed schamper aan. „Hij doet niet, wat je zegt". „Waarom zou je denken, dat hij dit .subiet doen zou. Als je maar geduld hebt; 't is geen hond met stoomvermogen! Hij zal 't wel doen. Waarom troon je daar op die verhevenheid? Zie je niet, dat dit den hond niet bevalt? Enfin, verroer je nu maar niet. Mnoi zitten, Caro. — Hoe snreekt de hond?" Kn meneer Goedbloed hield met een voorkomen van gezag zijn rechter wijsvinger op. De hond keek hem aan met iets in zijn blik. dat minder geruststellend was. „Hij heeft honger", opperde Anne-Mie, ..Zoo doen de honden altijd als ze naar hun hok willen en hun eten krijgen." „Daar heb jij nog al verstand van. Als een hond zoo kijkt is hij bang voor zijn baas. De mensch heeft een aangeboren overwicht op het dier. Je hebt toch zeker wel eens gehoord, dat leeuwen on tijgers onder dien blik ineenkrimpen". „Ja — in een apentuin", smaalde zij. „Neen; in de woestijn". „Zoo. Ik zou je toch aanraden, geen retourbiljet te nemen om dat eens le probeeren." Caro scheen daar iets voor te gevoelen; hij trok zijn bovenlip op als een lachende hyena. „Is er wat voor hem te eten in huis?" „Ik geloof, dat er nog wat hadhé over is en een stukje omelet". „Goed zoo!" bracht de heer Goedbloed met moeite te voorschijn en hij snakte naar lucht; „dat is net, wat die hond noodig heeft. Hij heeft behoefte aan omelet. Jij bent er achter! Jij moet worden gekozen in 't bestuur van een hondententoonstelling. Heb je soms nog 'n kop koffie en wat triplesec?"- En in zijn verontwaardiging klapte hij met de hondenzweep, die hij mede ten geschenke ontvangen had. De uitwerking van die onwillekeurige daad was opmerkelijk. In een oogenblik lag de heer Goedbloed, na een uitval van Caro, op zijn neus en Anue-Mie viel met den stq,el achterover op de canapé, terwijl de hond door de groote spiegelruit gevlogen was; door de verdere mise-en-scène gelukkig afgeleid van zijn prooi. Diepe stilte verving het rumoer, waaraan rinkelende glasscherven' onbetwistbaar levendigheid hadden bijgezet. Diepe stilte — waaraan Anne-Mie met veel tegenwoordigheid van geest een eind maakte door de vertroostende woorden: „Da's niets; hij zal wel weer terugkomen". „Als hij dat doet, dan schiet ik 'm dood — dood als 'n pier!" hijgde Goedbloed. „'t Is jouw schuld, dat ik den hond kwijt ben en mijn broek gescheurd is. Heb je soms nog wat wijsheid over honden te verkoopen?" Hierna begon de heer Goedbloed zijn uitwendigen mensch oordeelkundig te bevoelen en te betasten, voor 't geval dat hij door 't ondier mocht gebeten zijn; terwijl Anne-Mie zich zelve moest overeind helpen, en in stilte zich verheugde in den niet ongewensciiten aftocht van den had zij liever gezien dat hij een anderen weg gekozen had. De hond heeft niet meer omgezien naar zijn omelet. --- „Hoe komt het, dal u dit jachtseizoen niets geschoten hebt?" „Mijn poelier wilde mij geen crediet meer geven." Dorfbarbier, Berlijn. Tenor: „Waarom vraagt u mij nog ■iets te zingen? De helft der gasten is al vertrokken." Gastvrouw: „Om de andere helft ook weg te krijgen!" Pèle Mêle. Parijs. „Bij het kaartspel win ik den eenen dag en verlries ik den anderen dag." „Waarom speel je dan niet om den anderen dag?" Gaies, Yverdon. --- ALLERLEI. HET AFSPRAAKJE. „Waarom heeft je meisje de verloving afgemaakt?" „Och, we hadden een afspraakje. Ik kwam bij vergissing een uur te laat en toen was ze woedend dal ze vijf minuten had moeten wachten." --- GEPAREERD. Mevrouw A.: Wat, drie dagen geleden de nieuwe zending hoeden van onze modiste al uit Parijs aangekomen, en bent u nog niet bij haar geweest om er een te koopen? Weet u wel, dat wij er allemaal al geweest zijn? Mevrouw B.: O, dat doet me groot genoegen. Als ik dan met mijn man kom. is ten minste âl het ordinaire goed weg. --- VERRADEN. Rechter: Hebt ge het collier gestolen? Beklaagde: Neen. Rechter: Beklaagde, ik waarschuw je voor de laatste maal. Voor den dag er meel Beklaagde. Ik — ik heb 't niet gestolen, — en bovendien, heb ik het nog thuis laten liggen ookl --- VOOR DE RECHTBANK. President: Dus ge loochent hardnekkig? Wees toch verstandig en beken, hoe ge de inbraak gepleegd heb. Dan kunnen we ten minste één verzachtende omstandigheid aannemen ! Beklaagde: Maar edelachtbare, u kunt toch nioj; vaa mij verlangen, dat ik een vakgeheim verraden zalt ---