Feuilleton DE MISLUKTE DUBBELGANGER. UIT HET ENGELSCH door NORMAN VENNER. (Slot). „Verlikke!" zei Jeremy, terwijl hij zich naar de vrouw in het groen toekeerde. „Als ik dat geweten had! 't Was u dus alleen om geld te doen?" Ze lachte, op haar eigen, ondoorgrondelijke manier, en keek hem door haar oogharen aan. „Eerst was 't me om geld te doen," bekende ze toen, bijna fluisterend. „Maar toen ik je gezien had, toen ik je gesproken had, toen wist ik, dat 't me absoluut niet meer om geld te doen was. Ik zou er niet over hebben kunnen spreken. Ten slotte is geld niet alles!" Opeens richtte ze zich kaarsrecht op; met haar hoofd in haar nek, een en al uitdaging, keek 7e de menschen om zich heen aan. „Vloek over jullie! Over jullie allemaal!", barstte ze uit. „Jullie kunnen geen van allen in zijn schaduw staan. Hij steekt jullie in zijn zak. Hij is tenminste een man! Maar jullie! Jullie kijken op me neer. Jullie vinden me een slet. En dat ben ik ooi*. Of liever, dat ben ik geweest. Jullie weten niet wat het is, zoo een te zijn. Jullie weten niet wat 't is, als je zóó aan den kost moet komen, 't Gaat goed, als je geen hersenen hebt, als je nooit nadenkt. Maar dat doe ik wel, heb ik wel gedaan en dan bezeert 't je, bezeert 't je zoo, dat je er gek van wordt. Ik heb er niet mee door kunnen gaan. 'k Moest op een andere manier aan geld zien te komen. Toen heb ik dit bedacht. Ik kende Philip Arthurton van iels dat al een jaar of drie geleden was. En ik wist, dat ik door op zijn angst te werken — hij was als de dood voor 'n klad op zijn rechtschapenheid — meer geld zou kunnen krijgen dan op de andere manier. En 't lukte. Alle twee dokten ze. Philip en broer. Toen werd de broer Lord Amlett. Ik had geld noodig. Ging naar Pulldan om het te halen. En zag dezen man, Jeremy. Natuurlijk wist ik dadelijk dat hij de echte niet was. Maar ik dacht: op die manier brengt 't nog meer op. Wat er achter zat, wist ik niet. Ik liep hem na. Als een schaduw sjouwde ik achter hem aan tot hij eindelijk zelf, om er een einde aan te maken, vroeg wat ik wilde. En me mee naar binnen nam. Hier, in deze zelfde kamer hebben we toen gepraat." Haaf geheele gezicht verzachtte zich bij de, herinnering. „Ik wist niet hoe ik het had. Dat soort man had ik nooit eerder ontmoet. Hij was vriendelijk. Terwijl hij begreep, dat alles mis was, als 't waar was wat ik hem vertelde. Toch bleef hij behoorlijk. En beleefd. Maar hij geloofde me niet. Hij zag dat ik geen „dame" was. Maar hij liet niet merken, dat hij dat gezien had. Hij liet 't me niet voelen. Hij bleef de ..heer"!" Even werd het stil. Geen van allen sprak een woord, onder den indruk als ze waren door de verbitieriug, die iv de woorden van de vrouw in het groen d orgeklonken had. En Jeremy was zijn gewone welbespraaktheid kwijt. Nu het goed tot hem doordrong hoe weinig het gescheeld had, of de klucht was oen drama geworden, nu hij door het verschijnen van den echten Lord Amlett van alle verantwoordelijkheid ontheven was. voelde hij zich opeens doodmoe. He wanordelijke kamer met de acht personen was een onwerkelijkheid, een scène uit een nachtmerrie Dan ('omfont. 't Kustige dorpje waar alles zijn welgeordendèn gang ging, waar je niet als een speelbal van den eenen kan! naar den anderen gegooid werd. Toen. opmerkelijk, alsof het een droom' was. hoorde hij de vrouw in het groen zeggen: ..Ik hr!) hem alles willen geven. Ik hel> 't hem aangeboden, zeil' aangeboden. En hij wist, dat ik mijn mond gehouden zon hebben als hij het aangenomen had Maar hij won me niet. Dat heeft hij me ronduit gezegd. Niet ruw en niet onhebbelijk. O, nee. Schertsend, op een manier die mijn aanbod tot een grapje maakte Zoo deed 'I immers geen pijn! Ik vind hem een man, zooals eiseen tweede bestaat. En ik schaam me absoluut niet, «lat ik dat zeg. Ik geef-om hem. En juist, omdat ik om hem geef, ga ik iets doen, waar ik mezelf niet toe in staat geacht had. En dat is dit: Ik ben niet met Philip Arthurton getrouwd, 't Was pure chantage, ik heb absoluut geen rechten. En hier zijn zn brieven." Ze greep in Haar tasch en gooide 't pakje brieven dwars de kamer door. „Nu kunuen jullie ze verbranden. Dan zijn de bewijzen uit de wereld. En ik ben alles kwijt. Maar dat kan me niet schelen.... Niets kan me meer schelen ... Ik wil weg.... Laat me door." Snikkend vau drift en ellende drong ze tusschen hen door. Maar bij de deur bleef ze staan. Ze deed een poging om zich te beheersChen, keerde zich dan om en keek Jeremy aan. ~Dag, Jeremy," zei ze ernstig, „'t Aller-allerbeste!" Dan keerde ze zich met een eigenaardigen glimlach tot Miggs. „Dag, Charlie," zei ze, ~'n volgenden keer beter moet je maar denken." Detective-inspector Miggs maakte een beweging alsof hij haar wilde tegenhouden. Maar ze glipte naar buiten en trok de deur met een slag in het slot. Even ontstond er een pijnlijke stilte. Gelukkig maakte Polkins op zijn eigen genoeglijke manier daar een eind aan. „Geef me de vijf. Mr. Laytree," zei hij. terwijl hij Jeremy zijn hand toestak. „Afgezien van het feit, dat dit de allermerkwaardigste fuif is die ik ooit meegemaakt heb, ben ik er trotsch op een man als u te kennen. Een man, die een goed woord en een soort certificaat van goed gedrag van zoon wervelwind krijgt, dat is een man. die wat beteekent. Die het nog ver in de wereld zal brengen. En daarom, als u 'es zin heeft in 'n verandering, denk er dan aan, dat ik u uitgenoodigd heb en kom naar Amerika. We hebben daar wel niet zulke interessante dingen als die geschiedenis van vanavond — we zijn menschen, die van rust houden —, maar toch zouden we u nog wel 't een en ander kunnen laten zien, dat de moeite waard was." „Wie weet wat er nog gebeurt." gat' Jeremy ten antwoord. „In elk geval zal ik uw uitnoodiging in gedachten houden." „En u wil ik bij deze dit zeggen," ging Polkins tegen Lord Amlett voort, „dat u zich aan mij niet behoeft te storen. U kunt terugkomen wanneer u wilt." ..Waar heeft u het in vredesnaam ovef?" „Ja, dat heb ik nog niet verteld," zei Jeremy. ..Maar er is ook nog zoovee! te vertellen...." „Zeg eens, alles goed en'wel, maar hoe staat 't nu met die cheque?" viel Miggs hem in de rede. „Ik heb beneden een agent wachten. De man kan daar niet den heelen nacht staan." „En.... mr. Laytree. . .. die geschiedenis met mij!" zei Lady Dorothy. „Dat schijnt u heelemaal te vergelen!" Jeremy steunde. Dat ook nog. Op die manier kwam er nooit een eind aan. „De quaestie is, Amlett," begon Jeremy zenuwachtig, „dr is in je afwezigheid nog al 't een en ander gebeurd. Om maar meteen met de deur in huis te vallen.. .. Door omstandighden buiten mijn schuld .. . 't is geen frase, dezen keer was 't werkelijk buiten mijn schuld, ben ik genoodzaakt geweest om jouw verloving met Lady Dorothy te verbreken." 't Bleef een paar oogenblikken stil — een van die prettige stilten, waarin je jezelf naar het andere eind van de wereld wenscht. Jeremy had zichzelf kunnen stompen. Hoe had hij ook zoo stom kunnen zijn, om een delicaat onderwerp als dit was, op zoon oostenblik en zoon manier ter sprake te brengen! Gelukkig schoot Lady Dorothy hem te hulp. Dat bewees toch maar weer. dat ze uit goed hout gesneden was. ..Kijk niet zoo. Arthur. Je lijkt wel een verschrikt konijn. Lr is niets onherroepelijks gebeurd. Voor het oogenblik is onze verloving af. En voor het oogenblik zullen we het daarbij laten. Dit is niet hei geschikte moment en niet de geschikte plaats om iels dergelüks te bespreken. Later, onder vier oogen... u's atles weer bij het oude is." „En ten Iweede," ging Jeremy, zonder Amlett den tijd tot antwoorden te lalen. voort. ..heb ik de cheque geteekend. Een cheque van vijfhonderd pond voor Shane. Hij zei, dat jij het van hem geleend had! en dat hij het geld onmiddellijk moest hebben.... En jij was zoo verstandig geweest om me, practisch gesproken, zonder een penning te laten zitten. En dus was ik wel genoodzaakt om op die manier de zaak in orde te brengen. Als ik 't niet gedaan had, had ik alles verraden. Maar gelukkig is het de eenige. Andere geldelijke complicaties zijn er niet" ..Laat me, die cheque eens zien!" beval Lord Amlett. Miggs haalde het bewuste papiertje uit zijn portefeuille en gaf 't aan Lord Amlett. Lord Amlett liep naar den boek van de kamer, waar het bundeltje brieven neergekomen was, raapte 't op en srooide brieven en cheque in 't vuur. „Ziezoo, dat 's dat." zei hij kaknpjes. .En nu vei --- „Wanneer denkt je zuster te gaan trouwen?" „Altijd!** Buen Humor, Madrid. Laatkomer: „Hoe staat het, Jim?" Jim: „Drie—één voor ons." Laatkomer: „Wat! Goals!" .Jim: ..Nee. (lewondeu!" Passing Show, Londen „Ik ben zoo zuinig, dat ik alloen maar postzegels van 5 cent koop." „Maar wanneer je dan een brief verzendt?" „Wel, dan plak ik er twee op!" Buen Humor. Madrid. ..lui Greta, hoc gaat het met je mii- Biek?" „Goed. Ik ben de beste leerling van mijnheer!" „Hoeveel leerlingen heeft hij?" „Eén!" Bulletin. Svdnev. --- „Ten derde heb ik Pulldan Castte aan Mr. Polkins hier verhuurd. Gemeubileerd. Maar hij heeft zich bereid verklaard weg te gaan, wanneer de eigeuaar " „Blijft u er genist nog maar wat wonen, Mr. Polkins," viel Lord Amlett Jeremy in de rede. „Vergeleken bij de rest is dit een kleinigheid." „En dan heeft 't personeel van Pulldan en masse den dienst opgezegd, maar nu jij zelf weer terug bent, zullen ze waarschijnlijk dolgraag blijven...." „Verder — verder. Je bent aardig aan den gang geweest, dat moet ik zeggen." „Ten vijfde.... en dit is volgens mij het belangrijkste, hebben Olivia en ik ons verloofd, 't Is al gebeurd en natuurlijk is er niets meer aan te doen, maar toch zouden we het erg onpleizierig vinden als jij bezwaren zou maken. Dus als je je toestemming zou willen geven " „Mijn toestemming? Met diverse soorten van genoegen. Ik geef jullie mijn zegen enz. enz.", zei Lord Amlett. „Als ik 't niet te druk heb met dien merkwaardigen warboel dien jij in die paar onnoozele maanden gemaakt heb, te ontwarren, kom ik op de fuif. En anders sturen jullie me als troost maar een Hink stuk van de beruchte taart thuis. — En wat die • piaestie aangaat, waarvoor u hier bent. Mr. Miggs.. . uu Mr. Shane zijn aanklacht intrekt, en.... nu het bewijs vernietigd is, zult u er waarschijnlijk wel voor te vinden zijn om deze zaak te laten doodbloeden?" ...la, dat komt in orde," mengde Colonel Jackson zich nu in de discussie, „daar zal ik wel voor zorgen. En Miggs — meld je morgen om tien uur bij mij aan. Werk als dit is niet goed voor je. Ik heb wat anders. lets waar geen vrouwen bij betrokken zijn." ...la. mijnheer}" zei Miggs. „Is er anders niet iets van uw dienst, mijnheer?" „Nee, vannacht niet. Je kunt naar huis gaan." „Dat zal ik ook doen," zei Shane. ~'t Is warempel al over twaalven." Hij ging naar Jeremy toe en gaf hem de hand. „Gelukgewenscht met je verloving, Laytree. En 't spijt me, dat ik 't je zoo lastig gemaakt heb. Als je 't me maar verteld had! Dan had ik je kunnen helpen. Enfin, niets aan te doen. Adieu, het beste, hoor." „Tot ziens," zei Jeremy. „En wel bedankt. Als je soms wat jodium voor je kin wilt hebben, in de slaapkamer in 't medicijnkastje staat een fleschje." „En ik volg 't goede voorbeeld van Mr. Shane, Mr. Laytree." zei Polkins. „Tot genoegen — laten we hopen in Amerika. Denk er nog maar eens over. Hel zal er u wel bevallen." „En ik ga naar bed," kondigde Olivia aan. „Ik slaap bier en ik ben doodmoe. Goedenavond allemaal Jeremy, Arthur, Dorothy! Tot morgen." ..Rn ik ga er ook vandoor," zei Jeremy, nadat Olivia verdwenen was. „Ik heb een gevoel of ik voor den derden keer boven ben gekomen en nu aan de gedachte moet wennen dat ik ondanks alles niel verdronken ben. Goedenavond, tot ziens, morgen." Lady Dorothy en Lord Amlett bleven achter. Lady Dorothy ging op de leuning van een der stoelen zitten en keek haar partner aan. Wat voor houding zou hij na de verschillende onthullingen tegenover haar aannemen? En Lord Amlett begon, na even steelsgewijs een blik op het bleeke meisjesgelaat, gejaagd heen en weer te loopen. Te drommel, wat voor houding moest hij na die kennisgeving van Laytree tegenover haar aanhemeö? De koe bij de horens vatten, dat was het eenige. En dus bleef bij opeens voor haar staan. „Laten we voor een keer in ons leven eens volkomen eerlijk zijn. Dorothy," zei hij. „Ja, Arthur.'' stemde Lady Dorothy kalm toe. ..Ik geloof, dat we allebei tot dezelfde ontdekking gekomen zijn.... dat we ons vergist hebben. Is 't niel zoo?" ~.la, helaas wel." ..Laytree heeft 't tusschen ons uitgemaakt. Maar dat lelt natuurlijk niet. Ik beschouw me nog als gebonden. Maar ik ga je wel voorstellen om onze verloving te verbreken.... Deuk niet te hard over me... maar. feiten zijn feiten. Tk heb je gezicht gezien toen Laytree aan 't praten was. Je geeft om hem meer dan je ooit om mij gegeven hebt. 't Spijt me dat ik 't moet zeggen. maar met doen-alsof winnen we niets.. ." „Verontschuldig je maar niet. Arthur. Ik vind deze regeling uitstekend. We zouden 't met onderling goedvinden kunnen nomen.... Niet dat je gelijk hebt wat Mr. Laytree betreft.... Maar dat daargelaten.... Tenslotte is dat bijzaak Ik zal 't je makkelijk maken, want ik ga weer op reis. Naar Amrika dezen keer. En misschien kom ik niet terug. Sana rancune, dus?" „Ja, sans rancune. En ik hoop tot ziens... „Wil je nu Millett om een taxi laten telefoneeren?" Gedurende de paar minuten, dat ze nog moest wachten, spraken ze geen van beiden meer. En eindelijk, na een handdruk als «afscheid, bleef Lord Amlett alleen in de geruïneerde zitkamer achter. „'t Zal wel in oide komen," was de wijsgeerige beschouwing waartoe hij na een poosje nadenken kwam. Toen stond hij op, liep de kamer door en zette een van de stoelen recht. Daarna keek hij rond, liep op de sport-prent af en trok het koord over het haakje tot de paarden weer op een horizontaal veld stonden. „Maar vóórdat 't in orde is, zal er nog wel een tijdje overheen gaan," mompelde hij, terwijl hij den aftocht naar zijn slaapkamer blies. --- Vrouw: „Ik zie, dat je tenslotte toch nog wat geschoten hebt." Man: ~Ja, vier ganzen!" Vrouw: „Waren ze wild?" Man: „Zij niet, maar de boerin wel!" Passing Show. Londen. Eigenaar van het in aanbouw zijnd huis: „U ziet, ik zal trouwen zoodra hel huis klaar is." Architect: „Weest u maar niet bang, meneer. Ik zal den tijd zoo veel verlengen ats ik kan!" Passing Show, Londen. Eerste inbreker: „Hebben ze hier een hond gekregenf" Tweede inbreker: „Ja, ik heb lic beest hun zeil verkoeld!" Sli.nv, Londen. „De moderne schilderkunst is gemakkelijk genoeg. Het eeniipe moeilijke is om te zeggen wat de schilderij voorstelt als zij klaar ii-i'' Dorfbarbier, Berlijn. --- ACHTTIENDE HOOFDSTUK. Lord Amlett — de echte, niel de imitatie! — heesch zich op de kleedtafel en keek naar Olivia, die met haar ontbijt voor zich in bed zat. „Zeg, 't wordt tijd om op te staan, kleine meid." ried hij haar vaderlijk. „Jij ligt daar maar in bed alsof er niet hoopen en hoopen te doen is." „Hier — daar heb je een appel. Dan ben je tenminste stil." Meteen vloog het projectiel door de lucht. Met groote handigheid, gezien 't onstabiele van zijn zitplaats, ving hij het op. „En 't kan zijn dat er hoopen en hoopen te doen is. maar ik staak, ik bedank voor het genoegen. Jij denkt misschien dat 't heele heelal om jou draait. Maar Jeremy en ik denken er anders over. We gaan vandaag samen uit, naar buiten." „Wel verduiveld," verontwaardigde Lord Amlett zich, „en ik dan? Hoe moet 't met al' die rekeningen en 't verdere gedoe? Ik weet er geen raad mee." „Als ik me niet vergis, bestaat er een spreekwoord van zaaien en oogsten," lachte zijn zuster. „Denk eens aan de manier, waarop jij hem in den steek gelaten hebt. En hij stond er heel wat moeilijker voor dan jij nu." „Ja maar zie-je — ik had een geldelijke reden. Ik was als de dood voor Dorothy. Ik zag 't aankomen, weet-je, dat ik getrouwd zou zijn voordat ik 1 wist, als ik me niel bijtijds in veiligheid stelde. En dus stelde ik me in veiligheid, ging ik er vandoor." „En nu bedankt ze voor de eer, hè?" „Ja Maar hoe weet jij dat?" „O, dacht 'k maar zoo. 't Is waar, hè?" „Zeker aan Monsieur Laytree te danken, dat je zoo scherp van opmerkingsvermogen bent.... Ik heb ie nog nooit zoo pienter gezien. Als hij zoo dadelijk kom', zal ik hem dan maar boven laten?" ..Als je 't waagt!" dreigde ze, terwijl ze de dekens met een quasi-ver.-rhrikt gebaar tot onder haar kin optrok. „Ik vergeef 't je nooit.. .. En, als je nu maar weg wilt gaan. monsieur.... Madame wenscht op te staan." Hij ging op haar stemming in. Met afgemeten stappen schreed hij op haar bed toe, vatte haar hand. drukte er eerbiediglijk zijn lippen op en verliet, achterwaarts gaande, het vertrek. „Laytree boft.''' mompelde hij. onder het terugloopen naar de bibliotheek. „Ze is een schat, veel te goed voor Imm. En 't eenige. wat i k ermee win is een „afgemaakte" verloving." Tn de bibliotheek vond hij Jeremy. die al een minuut of tien geduldig op hem had zitten wachten. „Morgen, Amlett! Om te beginnen dit." Met deze woorden legde hij een groote enveloppe met een kleine drieduizend pond voor zijn tweede ik neer. „Ik heb er maar een kleinigheid van gebruikt. Geen tijd gehad om er meer van te laten verdwijnen." „Stom van me. dat ik niet eerder om je berooiden staat gedacht heb. Als ik 't vroeger gestuurd had, zou je 'f heel wat makkelijker gehad hebben. Enfin. gedane zaken nemen geen keer. Maar zeg, 't is jouw eigendom. Je hebt 't verdiend. Dubbel eu dwars. En 't is meteen een duwtje in de goede richting.... „En dit wil ik je nu maar nieleen zeggen.... als 't eenmaal zoover is, krijg je bij wijze van huwelijkscadeau een zeker bedrag in geld van me.... ezel, die je bent, niet voor jou! Ter wille van Olivia. Dan maak ik van die drieduizend tienduizend. Dan sta je zelf wat vrijer. Want Olivia heeft natuurlijk een eigen inkomen. Van een kapitaaltje van een £ 25.000 denk ik. Als jij 't nu een beetje handig aanlegt, kun je gelijk maken.... „Je hebt bewezen een kevel te zijn waar je op aan kunt. Ik vind 't prettig dat we mekaar, al is 't dan op een beetje ongewone manier, hebben leeren kennen. En wat zijn nu je plannen? Waar denk je heen te gaan?" Jeremy vertelde hem de Comfont-historie. Hel gezicht van Amlett verhelderde meer en meer. „Dat is een uitstekende oplossing. Ik was bang. dat 't weer Afrika zou worden. En dan waren we Olivia kwijt geweest." ---