v.ROSSEH'* ZEEPAARD ISct --- Vrachtautodienst „T RI O" Bolsward—Leeuwarden v.v. DAGELIJKSCHB DIENST behalve Zaterdags — ZAAILAND, 4 uur CONCURRENT VERVOER In üwZadeiksch behoort op fietstochten, voor verzachting en genezing bij doorzitten en zonnebrand steeds een doos of tube FUROL Dooi 30-60. Tube 80 et. Bij Apoth. en Drogisten . --- Bevrijd u van die rugpijn! Rugpijn waarschuwt u, dat uw nieren ver zwakt kunnen zijn. Uit rugpijn blijkt dan, dat gij een specifiek niermiddel dient te gebruiken om deze belangrijke levensorganen te versterken. Waag U niet aan uitstel! Begin onmiddellijk Foster's Rugpijn Nieren Pillen te gebruiken. Dit middel kan aan de nieren nieuwe kracht geven, zorg dragen voor goede bloedzuivering, en rugpijn, blaasstoornissen, waterzuchtige zwellingen, pijn in de spieren of gewrichten, matheid, vermoeidheid, zenuwachligheid, duizeligheid en urinestoornissen doen verdwijnen. Tal van mannen en vrouwen, die gedurende de laatste 25 jaren leden aan nierkwalen en de pijnlijke verschijnselen daarvan, getuigden, dat Foster's Pillen hun kracht en gezondheid herstelden. Aarzel niet! De werking van dit specifieke middel is rechtstreeks op de nieren gericht, en als deze organen goed werken, wordt het bloed behoorlijk gezuiverd en krachtig. Daarom worden Foster's Rugpijn Nieren Pillen dan ook algemeen aanbevolen tegen rheumatiek, lendepijn, ischias, rugpijn en andere ernstige gevolgen van nierzwakte. Verkrijgbaar (in glasverpakking met geel etiket — let hier vooral op) bij apotheken en drogisten â f 1.75 per flacon. 32 --- LEEUWARDEN, VOOPHEEN EN THANS IV. Nadat het voorgenomen bezoek van Koning Willem 111 aan Leeuwarden te brengen in 1872, was uitgesteld geworden tengevolge van het overlijden van ZJM.'s schoonzuster, de gemalin zijns broeders, den zoo hoog vereerden Prins Hendrik der Nederlanden, werd dit bezoek verdaagd tot Mei van het volgende jaar. Grootsch intusschen waren de toebereidselen geweest, den Vorst te ontvangen en aan den Commissaris des Konings, den ouden heer Jhr. J. E. van Panhuis, werd opgedragen deswege den dank van Z.M. aan Leeuwardens ingezetenen over te brengen, van welke opdracht Z.Exc. zich kweet door middel eener mededeeling in een der plaatselijke organen. Het volgend jaar zag Leeuwarden den Koning binnen zijn muren. Kosten noch moeite waren er gespaard geworden om de hoofdstad van Friesland in feestgewaad te steken en zij, die zich dat bezoek nog te binnen kunnen brengen, zullen zich ongetwijfeld herinneren hoe schitterend Leeuwarden dezen Oranjetelg ontving! Een eerewacht van ruiters, gedost in keurige, voor die gelegenheid expres vervaardigde uniform-Meeding, stond bij aankomst van den Koning bij het stafion opgesteld en toen het hoofd van den Staat, in generaalsgewaad verscheen, ging er een oorverdoovend gejuich op. Alvorens de Koning het rijtuig besteeg dat hem naar het hotel van zijn commissaris zou voeren, inspecteerde hij de eerewacht en daarbij trof hem in het bizonder de kloeke, martiale figuur van den vaandeldrager. Z.M., die bekend stond om zijn buitengewone sympathie voor krachtige persoonlijkheden, gevoelde zich dermate tot dezen banierdrager aangetrokken, dat hij het voornemen te kennen gaf, dezen in audie'ntie te ontvangen en zoo had de betrokkene de eer nader in conatct met Z.M. te komen. Bij het toen gevolgde onderhoud gaf de Koning den wensch te kennen een conterfeitsel van den vaandeldrager te ontvangen en zoo geschiedde het dat deze laatste in den Prinsentuin, te paard en met het vaandel in de hand, werd geportretteerd, terwijl deze afbeelding op uitdrukkelijk verlangen van Z.M. naar het Loo werd gezonden, waar het misschien in een der vertrekken nog hangt. Eigenlijk was de zoo buitengewoon onderscheidene een vreemde eend in de bijt — een burgerman, winkelier, te midden der crème de la crème van Leeuwarden! — en dat hem deze eer te beurt viel, heeft de élite hem nimmer vergeven! De heeren hebben het dezen „over het paard getilden" koopman in later jaren dubbel ingepeperd en hem het leven door verschillende geniepige speldeprikken zóó vergald, dat hij ten langen leste in arren moede den kop verloor en door allerlei, min of meer oirbare middelen zich trachtte te wreken. Zoo zocht hij o.a. voeling te krijgen met een -destijds eenigszins minder te goeder naam en faam bekend staanden „rechtskundige" (geen gestudeerd hebbend man) en te zamen gaven zij „Leeuwarder Penkrassen" uit, die, op ongeregelde tijden verschenen, nogal sensatie verwekten. Eens zelfs verscheen er een pamflet, waarin sommige personen, bahoorends tot een genootschap dat nimmer aan den weg timmert, geducht werden doorgehaald en waartegen geen rechterlijke macht in staat was iets te doen, zóó buitengewoon geraffineerd was de opzet en uitvoering. Daar onze koopman mede tot deze vereeniging behoorde, werd over hem ■den banvloek uitgesproken en de malcontent uit die gemeenschap gestcoten! Dât heeft hem ten slotte den kraag gekost: hij werd geruïneerd; het gezinsleven ve: woest en uiteengerukt; de vrouw is van verdriet, lang vóór haar tijd, gestorven en één der kinderen een meisje, begaf zich in het „leven"; ging naar het buitenland en eindigde haar bestaan als demi-mondaine van de groote wereld, die haar gebruikte als intrigante gedurende den wereldoorlog. Zij werd als spionne doodgeschoten! Zóó eindigde het bestaan van dit gezin, destijds behoorende tot den zéér gegoeden en geachfen middenstand vau de stad! Sic transit! * * * De Koning leev'! de Koning leev'! Zoo klinken stem en snaren. Dat God Hem vreugd' en voorspoed geev' Een menig tiental jaren! Zoo jubelden wij, als schoolkinderen, den monarch legemoet en het volk zong mede! Buitengewoon vele feestelijkheden stonden op het programma, waarvan één nummer, de historische optocht, éénmaal bij dag en later bij fakkellicht herhaald, mij buitengewoon is bijgebleven. Maar ook de harddraverij op den Marssumer straatweg gehouden, was bizonder luisterrijk. De Koning had voor deze gelegenheid als prijzen uitgeloofd de traditioneele gouden zweep, gouden oorijzer en een dito remontoir horloge met ketting. Het paard van den heer Tjeerd Velstra kwam ook ditmaal als overwinnaar uit het strijdperk. Ik dien een oogenblik bij dezen buitengewonen harddraver stil te staan. Dit ros won van 1871—74 achtereenvolgens den Koningsprijs. Van 1869-74 behaalde het 32 prijzen en premiën. Toen echter in 1875 de eigenaar zich weer aanmeldde, voor mededinging naar den Koningsprijs, werd hem dit geweigerd, óók op grond dat er dan geen voldoende aangifte van andere renpaardenhouders zou plaats vinden. De heer Velstra, tevens kunstlievend en dichterlijk aangelegd, vond in deze weigering grond om op den dag der draverij een ontboezeming in de courant te plaatsen, getiteld „Oan myn hynder Sophie", waarin hij herinnerde aan ~'t is hjoed wer swipedei", en zijn leedwezen er over uitsprak, niet vrij trouwens van een „zich gekrenkt voelen", dat Sophie werd gedisqualificeerd. ..Sophie" is in ruste gegaan als „harddraver", maar deed later af en toe dienst bij het bewerken der zware Friesche kleigronden. Overigens at het dier het ongetwijfeld buitengewoon verdiende „genadebrood." Ik wensch thans eenige bizonderheden in te lasschen over den oorsprong en de geschiedenis der befaamde „zweepen." Reeds in het midden der 17e eeuw werd er, ter gelegenheid der kermis te Bolsward, toenmaals een zeer drukke jaarmarkt, een zilveren zweep — onmisbaar naar het schijnt bij de paardendressuur — „verreden." De daar ter plaatse in het Ie jaar der Bataafsche vrijheid uitgeloofde zweep droeg de woorden „Vrijheid, gelijkheid en broederschap." Later verkreeg Leeuwarden meer het monopolie van „swyp-ferriden", en op den lOen Juli 1811, geboortedag van den Koning van Rome, Napoleons zoon, bestond de prijs uit een gouden zweep, die echter, eigenaardig genoeg, door de stad Leeuwarden werd betaald. De Oranjevorsten waren mildefr op dat gebied: wat zij in den loop der tijden aan prijzen liebben uitgeloofd,-werd uit eigen zak bekostigd. Op den 21en Juli 1830 werd, in tegenwoordigheid van Koning Willem I, den Prins van Oranje en den Erfprins, op 't Zaailand gekampt, waarbij de vermaarde harddraver „Moalle Jan" den prijs verwierf. Van deze harddraverij zijn nog verschillende afbeeldingen, achter glas, in lijst gevat, zoowel bij antiquairs als particulieren aanwezig. In 1841 vond de draverij plaats op den bekenden Marssumer straatweg en hierbij waren tegenv/oordig Koning Willem II en gemalin, benevens Prinses Sophia der Nederlanden. De prijzj 1 bestonden toen uit kunstvoorwerpen. Het paard van den landbouwer Hoekstra te Jelsum verwierf den nrijs. de premie viel ten deel aan zekeren Wouter van der Meulen. De harddraverij dan, op 14 Mei 1873, in tegenwoordigheid van Z.M. den Koning gehouden, had mede tengevolge dat Z.M., gezien het schitterend verloop en opgetogen over de ontvangst in Frieslands hoofdstad, verordende dat voortaan, telken jare op den 18en Juni, gedenkdag van Waterloo, vanwege Z.M een gouden zweep, met dito oorijzer en knoppen ca. zou worden verreden. Dat deze mededeeling door de Friezen met blijdschap werd ontvangen, behoeft geen betoog. Z.M. woonde nog het vuurwerk op het plein voor het Paleis van-Justitie afgestoken, bij, in een keurig ingerichte, aan de middenkolommen van het Gerechtshof bevestigde loge. Dit vuurwerk had echter te lijden gehad van vocht en kwam niet geheel tot zijn recht. Het slotstuk, in het midden waarvan het levensgroot portret van den hoogen gast. vooral, liet te wenschen over; het was alles beneveld door rook en damp. Den volgenden dag vertrok Z.M. naar Groningen, onderweg pleisterende te Veenklooster bij den Kamerheer in Buitengewonen dienst en diens charmante echtgenoote. Te Groningen bezocht de vorst nog den ouden heer Kohier, wiens zoon, de generaal Kohier, kort te voren in Atjeh was gesneuveld, waardoor Z.M. zeer in populariteit steeg. Zoo eindigde het bezoek van koning Willem 111 aan het Noorden: het was het laatste! Een dankbetuiging van den monarch volgde in de verschillende bladen. In een volgend artikel hoop ik in bizonderheden te verhalen het verloop van zoon 18en Junidag te Leeuwarden en hoe en „waarom" — dit laatste waarschijnlijk — deze pret eensklaps eindigde. Wordt vervolgd. --- VAN HEINDE EN VERRE Mevrouw Zoebkof. Mevr. Zoebkof, die onlangs haar paleis te Bonn wegens geldnood heeft moeten ontruimen, heeft thans een eenvoudig gemeubileerd huis te Mehlem aan den Rijn gehuurd. Een enkele gezelschapsdame is bij haar. gebleven. Haar inboedel zal begin October te Keulen onder den hamer komen. --- DE AREMBERGERSLUIS. Overneming door particulieren ? De Arembergersluis, die Gedep. Staten van Overijsel wilden opheffen, blijft misschien nog behouden. Er he%ft zich n.l. een combinatie van ingezetenen van Zwartsluis gevormd, welke combinatie in principe bereid is de sluis over te nemen en te verbeteren. Zooals men •zich misschien nog herinnerd, zijn destijds ook uit Friesland adressen van schippers gekomen om de sluis in stand te houden. --- DE BEDEVAART NAAR LOURDES. De pelgrims terug. De Nederlandsche deelnemers aan de jaarlijksche nationale bedevaart naar Lourdes zijn eergister weer in ons land teruggekeerd. Echter niet alle. Drie patienten zijn gedurende den tocht overleden, terwijl nog twee anderen bij hun terugkeer stervende waren. De toestand van de overige patiënten was goed. 'n Geval van wonderbaarlijke genezing wordt gemeld uit 't Zuiden van 't land. 'n Vrouw, die jaren lang niet heeft kunnen loopen, zou na deze bedevaart weer geheel en al normaal zijn. --- Vredes- en Volkenbondstentoonstelling te 's Gravenhage. De Vredes- en Volkenbondstentoonstelling, die, uitgaande van de „Vereeniging voor Volkenbond en Vrede," thans definitief is vastgesteld op 1 December 1929 tot 10 Januari 1930* en welke zal worden gehouden in het complex der „Grafelijke Zalen," daartoe door de Regeering beschikbaar gesteld, heeft op verschillende wijzen behoefte aan steun van particulieren. De tentoonstelling is verdeeld in een vijftal afdeelingen, die niet alleen ten doel hebben eenerzijds de geschiedenis der vredesbeweging, anderzijds den tegenwoordigen arbeid van den Volkenbond in beeld weer te geven, doch die daarnevens beoogen om aan den eenen kant de steeds toenemende intensiveering van het internationaal leven economisch en speciaal te doen zien, en aan den anderen kant te doen uitkomen welke ellende, verstoringen, schaden in economisch en sociaal, in moreel en humanitair opzicht de oorlog te weeg brengt. Een der afdeelingen zal dan ook geheel gewijd zijn aan den oorlog in het algemeen, den grooten oorlog van 1914 tot 1918 in het bijzonder, zulks natuurlijk niet om een geschiedenis van de:ien oorlog te geven, maar wel om raar voren te brengen datgene wat tot afschuw tegenover den oorlog stemt. Nu zijn er in Nederland oorlogsmusea of verzamelingen, op welker medewerking reeds een beroep is gedaan en onder groote erkentelijkheid is verkregen. Maar er zijn ook tal van particulieren, die, zonder nu een bepaalde verzameling te nebben aangelegd, voorwerpen of documenten, albums met curiositeiten of andere zaken bezitten, die voor deze betreffende z.g. oorlogsafdeeling van de Tentoonstelling van belang zullen zijn. Indien zoodanige particulieren zich zouden willen in verbinding stellen met het Secretariaat der bovengenoemde Tentoonstelling, gevestigd: Jan van Nassaustraat 93, den Haag, zullen zij van hetgeen zij verzameld hebben aan grooter aantal personen kunnen doen profitee- ren dan nu het geval is en het Uitvoerend Comité der Tentoonstelling zeer aan zich verplichten. --- HOE ANDEREN ONS ZIEN. Vreeselijk klein en vreeselijk vol, zegt 'n Zweedsche schilderes. Een Zweedsche schilderes schreef 'n feuilleton over de Geldersche heide in de N. R t. C t„ die aanvangt met 'n niet onaardige definitie van ons land. Het koninkrijk Holland, aldus de schilderes, is een klein land. Zelfs heel klein voor een land met twee hoofdsteden, een groote havenstad en wel 20 grootere en een groot aantal lileine steden, bovendien dorpen, buiten- en boerenplaatsen. Er zijn ook vier universiteiten en een massa industrieele ondernemingen. Dat alles in een land, wat niet veel grooter is dan onze provincie Dalarna. Stel u eens voor, dat men de heele Zweedsche bevolking in Dalarna zou onderbrengen en dan nog een millioen menschen er bij. Men zou niet geleoven, dat er plaats was, maar in Holland gaat het. En om bij Dalarna te blijven: veeg in gedachten alle bergen en heuvels van de oppervlakte weg en maak 't land zoo plat als een pannekoek, laat het daarop 2 M. beneden de oppervlakte van de zee dalen en omgeef het met duinen en dijken. Doorkruis het overal met kanalen en zet op de groote weilanden duizenden zwart met witte koeien en dan, om 't beeld neg merkwaardiger te maken, beplant ge een strook land met tulpen en hyacinthen. Zoo kan men probeeren zich een voorstelling van Holland te maken. Het verkeer is er verbazend, maar de Hollander is rustig, hij haast zich niet, hij loopt bedaard. En dat eigenlijk maar weinig. Hij rijdt of liever: laat zich rijden. Spoor- en tramwegen en buslijnen loopen in alle richtingen door 't heele land. Om van de fietsen niet te spreken, die hier voorkomen in een ontelbaar aantal. De jeugd, op zomerfietstochten, soms 50 op een rij achter elkaar. Straten en wegen wemelen van menschen. Groote en kleine kinderen, sommige op klompen, ziet men overal. Holland is, naar ik hoor, het kinderrijkste land van Europa. Men zou denken, dat er in Nederland geen vierkante meter gronds onbewoond is. En toch zijn er nog onbebouwde gedeelten. De Veluwe, een deel van de provincie Gelderland, ten Z.O. van de Zuiderzee, waar 't land hooger ligt dan de oppervlakte van de zee, bestaat nog voor een groot deel uit onontgonnen heide, vroeger één groot greideveld voor de Geldersche schapenkudden, later verdeeld in kleinere stukken. Die Geldersche heiden, daar was het de schilderes bij haar bezoek aan Holland speciaal om te doen en volgens haar feuilleton zijn ze haar niet tegengevallen. Ze heeft er zeer van genoten. --- DE ONTPLOFFING TE BORSIGWALDE. Eenige foto's van de ontploffing der acythclcen-fabriek te Borsigwalde bij Berlijn. De brandende fabriek, waarvan uren lang de explosies het stadsgedeelte in gevaar brachten. Beven: De p".:?>hcopen der fabriek. Beneden Stukken als dezen vlogen urenlang nog door de lucht. ---