Wijst uw kinderen op de gevaren. Is hel niet zinloos dat in onzen tijd van vooruitgang de meest elementaire opvoeding niet in de zeden is getreden en dat men de kinderen, wien men zooveel nuttelooze dingen leert, niet voortdurend waarschuwt voor duizenden gevaren, welke ze moeten vermijden? Yvonne Sarcej. --- EEN ZOEKPLAAT. Dat dit een zoekplaat is, zou je niet zeggen, hé? is het zoo. De kabouters die je ziet, zijn n.l. bezig om een zang-hulde te brengen aan een meisje, dat in het huisje aan de overzijde woont. Het meisje komt echter niet aan het venster; wat de kabouters ook verzinnen, het baat hun niet! Zij hebben al zoo erg hard gezongen en zoo hun best gedaan, dat zij bijna allemaal buiten adem zijn. Nog slechts ééntje is er, die nog niet schor en heesch is, maar die heeft zoon leelijke stem, dat de anderen van schrik hun ooren dichtknijpen. Maar wat kan men er aan doen? De kabouters kunnen toch niet ouverrichterzake weggaan! Zij willen natuurlijk, dat het meisje blijk geeft hun gezang te hebben gehoord en daarom zullen zij net zoo lang blijven zingen tot zij te voorschijn komt. Wanneer zal dat zijn? O, die dcmrr.e kabouters. Het meisje is er al l.ing en zij zit vlak bij heil. Alles heeft zij gehoord en in zichzelve heeft zij de grootste pret om de moeite die de kleine mannetjes zich geven. Als zij nu maar eens even ophielden en naar haar zochten, zouden zij haar dadelijk vinden. Maar omdat de kabouters daar te dom voor zijn, moeten jullie het meisje maar «eens zoeken. Als je haar gevonden hebt, moet je de kabouters maar even waarsrhuwen. Dat zullen zij erg vriendelijk vinden. --- EEN LAATST VAARWEL AAN DE VACANTIE. an en Mien gaan weer naar school, ™--g is alle pret en jool; , an vacantie heel geen spoor! is weer altijd werken hoor! ••aar ook 't werken moet gedaan, *»nders bleef de wereld staan! n dat mag niet, want je weet: Al'es groeit op deez' planeet! °*gend jaar weer nieuwe rust; Weer vacantie-pret en lust! ' is voldoende, dat men maar 6n maand vrij is in het jaar! --- VAN EN VOOR DE VROUW EEN MODEPRAATJE. Nieuwe mode-indrukken. • "at brengt nu precies de nieuwe mode'? hoort men ? deze dagen dikwijls vragen. Dat is niet zoo gemak- J ,'k gezegd, want juist dit eerste begin vaoi het lü vfiWe sei7'oen -s bei moeilijkste van al. Omdat de cbl nu nog vol met „probeersels" zit en het pas over nige weken, eenige maanden feitelijk, kan blijken, •J?' ■■ingeslagen" is en dus als „mode" geaccepteerd Pü ?l' e kunnen dus hoogstens volstaan met eenige ó nien aan te geven, waarvan men aanneemt, dat ze êemee-x navolging zullen vinden, omdat ze in alle '-de-collecties van alle toonaangevende modehuizen •Ükar lleett men bijvoorbeeld de'taille op de werkeinM en natuurlijke plaats van de taille. Het Fransché atirl !vT'co'e -s er bet eerst mee begonnen en alle ga, en z,'n gevolgd. De taille wordt nu eens aange'r/' 1 00r een cein'uur> dan weet dooi' den rok, die •ijf gevtd nauw om de heupen sluit, waarbij het •e vaa (je japon dan een heel klein beetje bloest. vanerder zijn er de groote kragen, een transformatie etn. de hals-en-schouderdoeken, oftewel sjaals, die kra e jaren terug zulk een opgang maakten. Deze (ïoj.*!ll °P de japonnen sluiten nauw om de schouders Op *'s de teekening er o.a. een laat zien) en vallen 'tam n- ru? dikwijls in een punt, wat dan in overeen*ch| 'n 8 's met ''el il een Pun' vallenden rok van Ijlt; e'en. Ook zijn de rokken dikwijls apart aan het y9 gezet. Wa&rje» ser- betwijfeld, of deze overdreven lengte üjjjj[• zal gaan. Van onze mantels kan voorts nog ge- dal ze in de meeste gevallen nog geheel dj.;?- zijn. Alleen, en dat kan nog wel eens met na- gezegd worden, zal men dezen winter buitenge- veel bontgarneering zien. MADELEINE. --- VOOR KAMER EN KEUKEN. Over onze strijkijzers. Het strijkijzer behoort tot die soort van „werktuigen" van de huisvrouw, die men in vrijwel elk huis aantreft. Al zijn er, vooral in de groote steden, heel wat electrisché strijkijzers in gebruik, heelemaal zonder het ouderwetsche, op het vuur geheete strijkijzer is toch vrijwel niemand. Maar ook dit eenvoudige ding heeft goed onderhoud noodig. Het is aan te bevalen, voordat men gaat. strijken, de ijzers altijd even met heel fijn schuurlinnen (no. 8) van anderen af te schuren. Heeft men de ijzers een, tijdlang niet gebruikt en zijn ze wat geroest, zet ze dan eerst in de petroleum. Dat weekt de roest los. Ook kan men ze er wel mee insmeren. Dan de roest er af wrijven en met schuurlinnen den onderkant verder glad en blank schuren. Wil de roest ook voor petroleum niet wijken, wrijf dan met een lapje met zoutzuur en vervolgens met sohuurlirwien. Teneinde te voorkomen, dat de bovenkant van de ijzers roest, behooren ze gepotlood te worden met sterk verdunde (door middel van terpentijn of water) kachelpomade. Men kan hiervoor ook wel zwarte was gebruiken. Men dient er natuurlijk voot te zorgen, dat alles goed uitgewreven wordt. Daartoe verwarmt *men hot ijzer na het potlooden nog even en wrijft het nogmaals na met een wollen lap. Het ijzer mag namelijk niet meer afgeven. Verder is het aan te bevelen om te voorkomen dat de. ijzers gaar, roesten, om ze na gebruik ook af le vegen en vooral op een droge plaats te bewaren. Daarbij moet men ze niet met het strijkvlak neerzetten, dcc"- liggend op één der zijkanten --- NUTTIGE WENKEN VOOR HUIS EN HAARD. Wit glacé handschoenen, die niet al te vuil zijn, kan men met wat oud brood of meel schooewrijven. Helpt dat niet voldoende, wrijf dan met een watje met benzine cf tetrachloorkoolstof. De messenplank moet na het gebruik altijd goed afgeklbpt worden en op een droge plaats weggehangen. Is de plank erg vuil, dan beent men haar af met lauw zeepsop. Wanneer men de plank te drogen legt, is het verstandig er op de uiteinden wat zwaars te zetten, om krom trekken te voorkomen. In de meeste gevallen ontstaat brand door onvoorzichtigheid. Een voorbeeld is het bijvullen van een brandend petroleumstel. Sommigen meenen, dat, als zo liet maar voorzichtig doen, zonder morsen, er niets gebeuren zal. Maar de zaak is, dat uit het geopende reservoir pelroleumdampen opstijgen en die kunnen gemakkelijk bij de open vlam van het brandende toestel komen. En ontbranden. Waarna Holland in last is! Een lezeres vroeg ons een middel om het verharen van poes tegen te gaan. Maar ons bleek, bij informatie te bevoegder plaatse, dat hiervoor geen middelen bestartii. Poes verhaart nu eenmaal in voor- en najaar. Het gebeurt ook wel, dat een poes bijvoorbeeld een heel jaar lang bijna voortdurend verhaart. Dat ligt aan het beestje. Maar het is heelemaal niet gezegd, dat dit het volgend jaar weer zoo zal zijn. De eenigste raad kan dus zijn: heb nog wat geduld met het dier. En probeer ze zooveel mogelijk in haar eigeai mandje *e houden. Gaat men kleeren opbergen voot langen tijd, klop ze dan vooral goed uit, opdat er geen motlarven in blijven zitlen. Leg veel kranten tusschen het goed. De drukinkt is molwerend* Verder strooit men er vrijelijk tabak, kamfer of lavendel tusschen. --- Schapenbout. Dit wordt niet veel gegeten in Nederland, maar toch is het heel voedzaam en smakelijk. Op 1 K.G. schapenbout neemt men 1 ons boter of rundvet of half otm half, wat kruidnagelen en peper. Het vet wordt uitgebraden of heetgemaakt. Het vleesch, na gewasschen te zijn, ingewreven met zout, vermengd met wat peper. Verder steekt men er eenige kruidnagelen in. Wentel het rond in het heete vet, totdat het vleesoh aan alle kanten grijs ziet. Vervolgens het vleesch dichtgedekt in een ijzeren pot op een flink vuur zetten. Van tijd tot tijd omkeeren, opdat de onderkant niet te bruin wordt. Af en toe water bij de jus doen, om aanbranden te voorkomen. Braad tijd ongeveer 20 a 25 min.. per pond vleesch, beter is zelfs, bij gebruik van een ijzeren pot, een halfuur 1 --- DE ONGELUKKIGE BOEKDRUKKER. Als ik jullie thans iets ga vertellen van een geschiedenis, die zich eens heeft afgespeeld binnen de muren eener drukkerij, dan moet je vooral niet denken aan de werkplaatsen waarin b.v. deze courant is vervaardigd. O, neen, zulke groote en geweldig snorrende machines, zooveel knappe letterzetters en drukkers waren er in den ti;d waarvan ik spreken ga, nog niet. Heden ten dage moet de drukker een trapje opklimmen om boven bij zijn drukrollen te kunnen komen, zoo hoog en groot is zijn machine en vaak kan hij met de handen over elkaar staan kijken hoe de bedrukte bladen in duizelingwekkende snelheid uit zijn pers komen glijden. Hij heeft dan slechts toe te zien, dat alles aan de machines goed 100pt.... lemand die het niet weet, zou hem machinist noemen inplaats van drukker! Neen, over zulk een drukker en zulk een drukkerij spreek ik niet. Mijn geschiedenis speelt zich af in den tijd, toen de boekdrukkunst nog in haar kinderschoenen stond. De pers die in de drukkerij gebruikt werd, was heelemaal van hout vervaardigd en kon slechts één blaadje papier tegelijk bedrukken en voor elk blaadje waren verscheidene minuten noodig. Thans staat die pers in een museum en de drukkers van heden kijken het ding, als zij bij toeval eens in het museum komen kijken, met groote oogen aan. Wat, is dat de eerste drukpers? denken zij dan en onwillekeurig gaan hun gedachten uit naar het gebouw waarin hun eigen machines opgesteld staan. Groot en machtig! Het was in het laatst der mystieke middeleeuwen in het — toen nog zooveel kleinere — Duitsche stadje Mainz, dat een oud en eenigszins gebogen gaande oude man, langzaam door de straten liep. Hij was gehuld in een langen bruinen mantel met een grooten bontkraag. Zijn hoofd, dat reeds eenigszins kaal was, werd bedekt door een donkergroen kapje, waaraan opzij een pluimpje hing. Een grcote, lange, zilverwitte baard golfde breed over zijn mantel en onder den linkerarm droeg hij een portefeuille, die blijkbaar zeer gewichtige papieren bevatte. Met zijn rechterhand leunde hij op een stok en zoo schreed hij langzaam, ja, welhaast voetje voor voetje over de hobbelige en ruwe straatsteenen. Het was herfst en reeds tamelijk koud, maar daarvan scheen de oude man. niets te merken. Zijn scherp gelijnd gezicht hield hij ietwat naar den grond gebogen en liet scheen den voorbijgangers toe, alsof hij met zijn groote, donkere maar helder schitterende oogen de straatsteenen afzocht. Maar dat deed hij niet; integendeel, hij keek naar de steenen, hij zag ze in werkeljftheid niet. De man liep daarvoor te zeer in gedachten verzonken. Wie was die man en wat deed hij; of, juister, wat ging hij doen? Het antwoord op die vraag is gemakkelijk. De oude man was een der grootste geleerden van zijn tijd en hij vervulde het eervolle ambt van hoogleeraar aan de wijd en zijd beroemde hoogeschool te Heidelberg. Hij was thans naar Mainz gekomen om een bezoek te brengen aan zijn drukker en in de portefeuille, onder zijn arm, droeg hij vele papieren met zich mede, waarop hij in het Latijn de uitkomsten geschreven had van zijn moeilijke wetenschappelijke onderzoekingen. Zijn drukker moest daar een boek van maken. O, zeker, hij wist wel, dat zooiets geen kleinigheid was op zijn leeftijd, want de drukker zou zeker wel langer dan een jaar noodig hebben om het boek te drukken, en het was de vraag, of hij zoolang nog wel zou leven. Misschien --- TWEE RECEPTEN. Kalfsoesters. Neem op 1 pond kalfsoesters ruim K ons boter, 1 ei, wat zout en citroensap. De kalfsoesters worden gewasschen, geklopt en met zout ingewreven. Het ei wordt geklopt, met een flinke lepel water en een halve lepel citroensap vermengd. Daardoor haalt men de kalisoesters. Het ei moet ze aan alle kanten goed raken. Daarna in fijn paneermeel wentelen en ze in de boter bakken, die in de koekenpan lichtbruin is gemaakt. Het bakken (lichtbruin) duurt ongeveer een minuut of tien. Onder het bakken telkens heen en weer schuiven, maar zorgen, dat hel korstje nergens loslaat. De jus met water afmaken. --- KOFFIE EN LETTERKUNDIGE BEROEMDHEDEN. Solim Aga Moestafa Raca was de eerste Turksche gezant te Parijs aan het hof van Lodowijk XIV. Op een van zijn diplomatieke ontvangavonden zette deze Solim den hoogst verbaasden ho-velingen van den Zonneverst een nieuwe, hun tot nu toe onbekende drank — khawa r- voor. Het smaakte wel wat bitter en de hovelingen zullen ongetwijfeld bij het drinken rare grimassen getrokken hebben, maar de plioht der beleefdheid schreef natuurlijk voor, dat zij het sohenksel héél lekker vonden. De koffie was spoedig in Frankrijk ingeburgerd en zij werd populair, nadat op de toenmalige Quai d'Ecole, thans Quai de Louvre, het eerste koffiehuis naar Konslantinopcis-ch model was gesticht. Men zou een heel boek kunnen vullen met te vertellen welke beroemdheden sindsdien de trouwe slaven van koningin koffie zijn geworden. In een beroemd vers noemt de Fransché abbé Delille koffie „een likeur, dat den dichters dierbaar is, dat Vergilius helaas niet kende en dat Voltaire vereerde." Voltaire was stamgast bij Procope, een koffiehuis dat door talrijke letterkundige grootheden beaocht werd en dat in 1700 door een Siciliaansch edelman in de Rue de la Comédie was geopend. In een ander café „La Régencé", in de Rue St. H#noré, kwamen beroemdheden als d'A'lerobert, Chamfort en Diderot, Franklin en Rousseau hun koffie drinken. (Het was dus de goede tijd, dat-men in een koffiehuis werkelijk koffie dronk!) In hetzelfde café kwamen later ook Robespierre en de jonge luitenant Napoleon Bonaparte hun kopje koffie drinken en hun plannen uitbroeden en bediscussieeren. Alfred de Musset was een geweldig koffiedrinker, evenals Balzac, die ~zonder koffie niet werken kon" en Victor Hugo, van wiens hartstochtelijke liefde voor het „Turksche elixer" de volgende anecdote treffend getuigt. Op zekeren dag trad de dichter een dorpswinkel binnen, waar zoo van alles te koop was en die tevens als bescheiden calé dienst deed. „Ik zpu graag een pond cichorei van u hebben", zei de dichter allervriendelijkst tot de winkelierster, die het gevraagde voor hem op de toonbank legde. Zoodra het pakje voor hem lag, liet Hugo volgen: „U heeft zeiker nog wel meer van deze voortreffelijke waar?" De vrouw zei van ja en zoo successievelijk liet de poëet zich den geheelen voorraad cichorei verkoopen. Dat de eerbare winikelierster hoe langer hoe verwonderder keek, — daarvan trok Victor Hugo zich niets aan. Toen hij eindelijk den ganschen winkelvoorraad in zijn bezit had, vroeg onze dichter: „Zoo, is dat werkelijk alles wat u heeft? Maak dan een kop koffie voor me." En hij nam aan het eenige tafeltje van het café plaats. --- BEKENDE VERZEN VAN OUDE EN NIEUWE DICHTERS. WERELDWIJSHEID. Spreek als de meesten, Denk als de minsten ; Zwijg met een wijs gezicht; Houd beide uw oogen Strak op den hoogen Weerhaan des tijds gericht; Weet u te voegen Naar elks genoegen, Mits ge er wat loons uit perst; Onnoozel kijken, Geduldig wijken, Brengt u het verst ; Zorg te vermijden Dat ze u benijden, Indien gij vast wilt stam, En bij de lieden Eens Arisüden Noodlot ontgaan. NICOLAAS BEETS. --- WAT ANDEREN ZEGGEN. Alleen ben je toch. De meesten onzer volbrengen, getrouwd of ong*»-trouwd, de levensreis alleen; en vrijwel het eenige wat we kunnen doen is, althans voor een korte poos, onszelven misleiden omtrent dit gevoel van eenzaamheid. „Daily Chronicle". ---