HERFSTMODE. De variaties in dit dessin zijn legio. Ditmaal geven wij een ietwat ruim bovenstuk met rond wen-geknipte zijpandjes. Bovendien reikt het bovenstuk iets onder de ceintuur. Het kraagje'is zeer origineel en bovendien nog aardig afgewerkt door het lange dasje. • De klokrok mag natuurlijk niet ontbreken. De mouwen zijn zeer lang en tamelijk nauwsluitend. Het japonnetje, zooals het hier staat afgebeeld, lijkt ons ook zeer geschikt voor groote schoolmeisjes, de „bakviscbjes" dus. Een knip-patroon kan men bestellen onder nummer 127 in de maten 42, 44, 46 en 48. Kosten 55 cents. --- ONGELUKKEN... Een krantenberichtje vermeldde eenigen tijd geleden, dat in Blackburn (Engeland) een vijfjarig knaapje, Peter Lancaster, in het .ziekenhuis lag, om te herstellen van de wonden welke hij had opgeloopen tengevolge van een trap van een paard. Al zesmaal had dit jeugdige ventje reeds een ernstig ongeluk gehad! Eerst werd hij overreden door een paard en wagen, daarna door een snelrijdende fiets. Toen is hij eens uit het raam van een slaapkamer gevallen, bij welke gelegenheid zijn schouder geheei ontwricht raakte. Natuurlijk is hij een keer uit een diep kanaal opgehaald en nu ligt hij in het ziekenhuis vanwege zijn ongenoegen met het trappende paard. Dit krantenberichtje kunt ge gerust als volkomen „waar" accepteeren. Het blijft immers een raadsel, dat het gros onzer kinderen don leeftijd der volwassenen bereikt! Honderden malen ontsnappen zij dagelijks op het kantje af aan allerlei ernstige gevaren; telkens denkt moeder het te zullen „besterven" van den schrik. Dat begint al als een kindje ternauwernood het eerste levensjaar voleindigd heeft. Dan steekt het reeds lintjes en touwtjes zoo ver in den mond, dat het er in vele gevallen bijna in gestikt zou zijn als moeder niet juist op tijd kwam om het ergste te voorkomen. Een kind van een jaar rolt uit den kinderwagen, trekt een mes van den tafel, loopt tien keer per dag gevaar om te stikken, krijgt bovendien nog een heele verzameling meer of minder erge kinderziekten te doorworstelen, w.o. slijmhoest en mazelen dikwijls nog niei eens de slimste zijn.... Een kind van twee jaar maakt het nog wat erger. Zoon turfje ziet in het geheel geen gevaar. Het rolt van de trappen of steekt uit pure pret de handjes iv een br?ndei ihel. Uit alle :jes wil het drinken, zelfs al zou er het zwaarste vergif in zitten.... En zoo gaat het door. Is men de gevaren in huis eindelijk te boven, dan komen de gevaren van de sn-aat. Van de tegenwoordige straat, wel te verstaan. Zie slechts hoe de aapjes van vier of vijf jaar zich op den openbaren weg vermaken, temidden der voortsnellende automobielen en fietsen. Eiken avond worden er in de couranten tientallen van ongelukken met doodelijken afloop opgesomd, maar het blijft een groot dat er nog niet veel en veel meer . • . On: 'i ovei het wel en wee van zijn te waken, Is geen enkelen vader of moeder gegeven! Men kan nog zoo zijn best doen, het blijft echter altijd mogelijk dat er in de tien of twaalf jaren van het kinderleven een enkel onbewaakt oogenblikje komt, waarin het ergste gebeuren kan! Weet dat wel! Een minuutje in al die jaren is reeds voldoende om rouw en leed in ons huis te brengen. Gelukkig zijn er in ons land nog in hoofdzaak zeer zorgzame ouders, die er b.v. hartelijk voor bedanken des avonds uit te gaan en hun kroost onbeschermd achter te laten. Ouders ook, die hun kinderen niet op straat laten spelen, vóór zij tenminste eenig besef van de dreigende gevaren hebben. Maar toch kunnen ook die ouders niet alle gevaren keeren Het is wel eens noodig. dat men zich daar rekenschap van geeft. Wij zijn het heusch niet zelf, die onze kinderen ~groot" maken. Integendeel, als zij alleen hun heil van ons konden verwachten, kwamen zij er nooit Een kind is ook een mensch, en alszoodanig heeft het met vader en moeder niets te maken. Het zwalkt door het leven geheel naar eigen wil; wij zijn machteloos en kunnen slechts toezien; ons best doen en meer ook niet 1 Is men zelf overtuigd zijn best en plicht tegenover de kinderen te doen of te hebben gedaan, dan is het verder ook wijs, dat men bij alles wat er gebeurt eenvoudig het hoofd buigt en zegt: „Dat heeft zoo moeten zijn!" --- VOOR DE GASTVROUW. Een fraaie japon om te dragen bij het ontvangen van middag- of zelfs avondvisite toont ons bovenstaand plaatje. Het geheel is zeer recht van lijnen en feitelijk zonder garneering. De afwisseling wordt verkregen door een paar puntjes met knoopen. De ceintuur is niet los, doch stevig vastgehecht, evenals de manchetten. De rok heeft twee of drie plooien, al naar keuze. Door den grooten overslag lijkt het altijd alsof er een plooi meer is dan in werkelijkheid het geval is. Als stof lijkt ons een weefsel in den geest van gabardine zeer aan te bevelen. Met het oog op de zeer handige sluiting van het bovenstuk is deze japon ook bijzender geschikt voor vrouwen, die een baby te verzorgen hebben. Een knippatroon kan men bestellen onder nummer 128, in de maten 42, 44, 46 en 48. Kosten 55 cents. --- KINDER-RUZIE. Een kinder-ruzie is snel beslecht! Een paar klappen, een paar tranen en het verschil van meening is op radicale wijze uit de wereld geholpen. Konden wij het zoo ook maar! Het mooiste "van zulk een kinderruzie is, dat de kleintjes even „hun gram kunnen halen." Daarna is ook alles werkelijk vergeten en vergeven. Zij spelen weer tezamen, is het vandaag niet, dan maar morgen en over het onderwerp van twist wordt niet meer gesproken, neen, maar.... ook niet meer gedacht. Zoo was het ook vroeger, toen da groote menschen er evenmin een bezwaar in zagen elkaar even in het haar te vliegen! De „gewone" man kreeg jeuk in de handen en sloeg er op los, de „deftige" man zond zijn kaartje en gaf zich over aan het duel. O, zeker, het liep weleens minder prettig af, maar, toch, over het algemeen viel dat wel mee. Het voordeel van deze wijze van beslechten was vrijwel altijd dat er geen wrok nableef. Als de twist uitgevochten was, met de vuist of met den degen, dan was het ook uit. Natuurlijk, de sterkste zegevierde, dat was weleens onbillijk. Maar thans? Is het thans zoo mooi? Als er nu een twist ontstaat, dan dingt men elkaar al vlug voor den rechter. En of men wint of verliest, altijd blijft er bij de hedendaagsche wijze van twisten bijleggen nog een wrok hangen! Onze kinderen zijn er dan ook in vele opzichten beter aan toe. Verbiedt daarom het ruziemaken niet! Een ruzie immers ontstaat niet vanzelf; daar is een aanleiding toe noodig. Een kleine aanleiding, te klein eigenlijk, is dikwijls wel genoeg, maar toch, in het oog der kinderen is de aanleiding er in ieder geval, en is de ruzie dus gerechtvaardigd. Kom nu niet onmiddellijk tusschenbeide, want dan doet ge hetzelfde als de rechter in het groote menschenconflict: ge berecht wel, maar ge kunt niet verhinderen, dat er een wrok achterblijft. En juist het kibbelpartijtje of desnoods het vechtpartijtje zou geen wrok hebben achtergelaten! Wees dus verstandig en respecteer de kleine kinder-ruzietjes. Zij hebben hun zin voor het „uitvechten" van de natuur zelf ontvangen en de maatschappij met haar strenge beschavingsvormen zal heusch wel een einde maken aan dien zin, als de tijd daarvoor gekomen is. Wij doen wijzer ons daarbuiten te houden; het komt aan de kinderen ten goede! --- EMAILLE EN LAKWERK. Om emaille of lakwerk schoon te houden, sloven de menschen zich doorgaans meer uit dan noodig is. Emaille aan een fornuis heeft natuurlijk iets meer te lijden dan aan andere voorwerpen; het wordt namelijk spoedig vet. Deze aanslag moet men zeker eenmaal per week even verwijderen. Men moet dan eerst even het emaille afnemen met een lap, welke in warm water is gedoopt; daarna even droogwrijven en vervolgens nog eens behandelen met een klein beetje boenwas op een lap. In minder dan geen tijd glimt het emaille, dat het een lust is. Lakwerk van nachtkastjesof stoeltjes moet men, evenals andere meubelstukken, nooit bij het stof-afnemen overslaan. Spons en zeem moet men echter niet gebruiken, als de tijd van een „groote beurt" er is. Hel lakwerk blijft heel mooi als men het eens in de twee of drie weken even „opdoft" met een weinigje witte was; heel weinig slechts, net genoeg om het te kunnen uitwrijven, meer niet. Met water, zeep e. d. moet men niet aan lakwerk komen, evenmin met am- i monia of andere sterke oplossingen. ' Een tikje bijenwas en dan nog slechts i spaarzaam opgebracht is goed voor het i glimmen en tast het lakwerk niet aan. ] --- BEDTIJD. Groote gezinnen worden hoe langer hoe zeldzamer! Kon men vijftig jaar geleden gevoegelijk aannemen, dat het gros der gezinnen uit meer dan zeven personen bestond, tegenwoordig is dit getal vrij wat minder. Het vreemde is echter, dat de tegenwoordige moeders met twee of hoogstens drie kinderen, harder over hun drukke werkzaamheden klagen dan de moeders der vorige generatie, die er dikwijls acht of tien te verzorgen hadden Dit is, wij zeggen het dadelijk, echter niet als een verwijt aan het adres der tegenwoordige moeders bedoeld. Misschien staan zij des ochtends wat later op dan haar voorgangsters, maar daar staat tegenover, dat zij wellicht ook wat later naar bed gaan. De hoofdzaak is, dat er tegenwoordig vrij wat meer tijd aan de werkelijke verzorging der kleintjes besteed wordt. Daar werkt alles toe mede. Daar zijn in de eerste plaats de vele kinder-klinieken, waarheen de moeders vaak elke week een keer heengaan om nuttige raadgevingen en wenken in ontvangst te nemen. Verder houdt moeder zich ook in huis veel meer met de kinderen bezig; zij gaat het kruipen tegen, begint veel vroeger met het aanleeren van manieren, enzoovoort. Een nadeel is echter, dat de kindertjes van tegenwoordig vaak te veel verzorgd worden, zoodat zij b.v. in de ontwikkeling van hun zelfstandigheid ten achter blijven. Dit was juist een der goede zij- den van de groote gezinnen. De kinderen waren veel meer op zichzelf aangewezen en leerden zich al vroeg door allerlei moeilijkheden heen slaan. Moeder had het ook niet zoo heel erg druk als men tegenwoordig wel denkt. Als het bedtijd was b.v., moest de oudste de jongste helpen en bij het opstaan des morgens ging het evenzoo. Werden de kinderen iets ouder, dan wist een handige huismoeder al gauw de waarheid van het spreekwoord: „vele handen maken licht werk" aan te toonen Daarom moet ook in kleine gezinnen getracht worden de kinderen zoo vroeg mogelijk van alles en nog wat te leeren. Anders zou het kind er beslist nadeel van ondervinden, dat het uit zoon klein clubje komt. In kleine gezinnen treft men dikwijls zwakke, wijfelmoedige, bekrompen kinderen aan; dat kan iedereen zelfs in zijn naaste omgeving wel constateeren! --- HALF WERK. Half werk is nog erger dan geen werk! Inderdaad, men kan vaak iets beter heelemaal ongedaan laten dan er half werk van maken. Helaas zijn er velen, die vrijwel nooit anders doen dan half werk afleveren. Dat komt omdat er zooveel onzelfstandige stumperds zijn, die niet anders kunnen dan op den gee9t en kracht van anderen teren! Neem b.v, de huisvrouw. Zij is doordrongen van het besef, dat men een kind wel eens straffen moet om het slechte gewoonten af te leeren. Helaas is zij echter te „week van hart" om goed te straffen. Dies doet zij het slechts half met het gevolg, dat de straf niet nawerkt en het kind er veel eer een pretje van maakt. Het doel wordt voorbij geschoten, want het kind zal de slechte gewoonte niet af leeren! Men mag niet te snel besluiten om een kind een pak slaag te geven, maar als men het beslist noodzakelijk oordeelt, geef het dan tenminste een goed pak slaag en niet slechts zoon luchtig klapje. Dat voelt het kind niet en daar trekt het zich ook niets van aan! Zoo gaat het met alles, ook in de maatschappij. Het werk dat men niet goed kan of niet goed wil verrichten, kan men beter voor anderen laten liggen. Wie geroepen is om wantoestanden uit de wereld te helpen, moet vooral geen mensch van half werk zijn. Integendeel, slechts het volle werk mag er uit zijn handen komen, al zal het vaak ook slechts gaan ten koste van veel en velen! Men moest zich als levensregel stellen nooit half werk te willen doen en bovendien nooit half werk te willen tolereerer. Dit laatste is n.l. de grootste fout! Daarin schuilt de oorzaak van zoovele misstanden en zoovele teleurstellingen. Men vindt iemands werk of iemands moeite veel te vlug goed en voldoende. Men ziet te veel door de vingers! Men moet veel strenger in zijn eischen zijn, tegenover zichzelf en tegenover anderen. Indien gij een pak laat maken bij den kleermaker en de man, die zijn vak toch behoort te kennen, verprutst het, welnu, laat het hem dan houden! Zeg, dat gij het zoo niet hebben wilt en stoor U er niet aan, dat hij daardoor een geweldigen tegenvaller heeft. Dat is zijn verdiende loon; hij moet het niet verprutsen, maar het mooi afleveren! Is de afvoer in uw keuken verstopt, wel, roep dan een loodgieter en laat het euvel uit de wereld helpen. Lukt het den man niet, welnu, waarom zoudt gij hem betalen? Omdat hij zijn vak niet kan? Als hij werkelijk een kundig loodgieter is, laat hij zich door geen enkelen afvoerbuis afschrikken; hij repareert het gebrek, onverschillig wat het is, want het is zijn vak en dat verstaat hij. Indien alle menschen slechts zoo handelen, dan zou het er in menig opzicht al dadelijk beter uitzien in onze maatschappij. De electro-monteur, die een winkel in sanitaire artikelen begonnen is, zou het dan niet aandurven loodgieterswerk te accepteeren, waartoe gij hem geroepen hebt. Hij verkoopt immers sanitaire artikelen, nietwaar? T& omgekeerd, ook de loodgieter en de kleermaker zouden zich bij hun vak houden. Het medelijden, dat zoon groote deugd is, is tevens in vele gevallen een vloek. Wij hebben zoo snel medelijden niet iemand, omdat hij „zooveel moeite g** daan heeft" of „omdat hij van zoover kwam loopen". Naar het resultaat vafl al die moeite en van die verre wandeling vraagt men niet eens! Én nu denken wij nog slechts aa" het halve werk dat verricht wordt, omdat men het niet anders kan. Een elektricien, nietwaar, kan niet anders dan half werk leveren als hij voor een loodgietersopdracht staat. En een stucadoof evenmin, als men hem schilderswefk wil laten doen. Maar door dit alles doof de vingers te zien heeft men juist efgroep gekweekt van menschen, die rdB, anders dan half werk willen leveren. Half werk ontmoet men altijd & overal. De wereld is er van doortrokken en zelfs hij, in wiens aard het overigenl niet ligt, komt spoedig genoeg tot d* conclusie, dat hij „gek is om zich z°° uit te sloven." Een ander doet het W mers ook niet! Daarom, weert al dat geknoei, al da* halve werk. In uw zaken, in uw huisgezin, bij uw kinderen, overal en altijd' weert het! Waar zooveel menschen tegenwoordig inspannen om b.v. M sportwedstrijden haantje de voorste '8 wezen, als men ziet en beseft welk eej jarenlange oefening en training er vaa* noodig is geweest om zoon luttel prijs]9 te kunnen winnen, zou men dan mogertoestaan, dat bij het dagelijksch werfc dat wij allen toch in en voor de maatschappij moeten verrichten, minder üt spanning of goede wil wordt geschonken?! Dat nooit! --- EEN NAJAARSMANTEL. Een zeer royale en prettig zittend*6 sportmantel voor meisjes en jonge vrouwen. Zware tweed-stof lijkt ons de ge' schiktste stof. De mantel is zeer eenvoudig en kan zonder moeite door iedereen worden gemaakt. De garneert bestaat uit een weinig stiksel op de" kraag en op de ceintuur. Verder geve* de opgestikte zakken en de kapjes, di8 zoon beetje de plaats van manchetten innemen, voldoende afwisseling. Mu*~ en handtaschje kunnen desgewenscn; van dezelfde stof worden vervaardigd' zij behooren echter niet bij het patrol' Het knippatroon kan men aanvrage onder opgave van het nummer 129, J] de maten 42, 44, 46 en 48. Koste» 55 cents. --- „Uw vrouw kan zoo prachtig zingen. heb ik gehoord," zei mijnheer OM o tot mijnh«e Max. , ( „Nu, ik kan wel merken, dat ge 't me gehoortd heW." --- Andere tijden. „Ik las in tic krant van een vrcuw, "l twintig jaar geleden een groote sensatie ves wekte, toen zij zich op straat vertoonde nj hoar rok even boven do enkels reikend.' „Nou, als ze dat nu weer moept doen, 'l° de sensatie nog grooter zijn." --- Knippatror.en kunnen btj onze administratie. Suistratie. Gall. Kerkstr. 17, besteld ♦ > worden onder betaling van hel onder i % elk model vernielde bedrag. Fr. p. p- f ♦ 10 et. extra. % ---