HET GASTMAAL DER DWERGEN HET GASTMAAL DER DWERGEN. Aslogs vader was heer over het geheele kustlaud, en dan zouden ze dus zeker in zijn handen vallen. Er bleef hun niets over dan hun scheepje aan de genade van wind en golven toe te vertrouwen. Den geheelen nacht dreven ze rond. Toen het dag werd, was de kust uit het gezicht verdwenen, en zagen ze niets anders dan de lucht boven hen, het water waarop ze dreven, en de golven, die hun bootje vervaarlijk deden schommelen. Zij hadden in 't geheel geen voedsel meegenomen, en waren nu beiden hongerig, terwijl nog meer dan de honger de dorst hen kwelde. Drie dagen dreven ze zoo hulpeloos rond, en Aslog, moedeloos en zwak van uitputting, dacht niet anders dan de dood alleen zou een einde aan hun lijden maken. Ten slotte, aan den avond van den derden dag, ontdekten ze een vrij groot eiland, omringd door een aantal kleinere eilandjes. Orm richtte daarheen het stuur, maar juist toen ze dachten dat ze spoedig den voet aan land konden zetten, stak er een hevige wind op} die de golven onstuimig deed verheffen, en hen weer van het eiland wegdreef. Orm wendde het roer in de hoop aan de andere zijde van het eiland aan land te kunnen komen, doch daar hadden ze geen beter succes: zoo dikwijls ze den steven naar het land wendden, dreef hun boot, als door een onzichtbare macht, terug. „Heere God, sta ons bij!" bad hij in zijn nood, terwijl hij met medelijden het oog sloeg op Aslog, die daar neerlag, alsof reeds de dood haar had weggenomen. En nauwelijks was de naam van God over zijn lippen gekomen, of de storm ging liggen, de golven legden zich neer, en stuwde de boot zachtkens naar het land. Orm sprong op den oever; eenige mossels, die hij op het strand vond, deden de uitgeputte Aslog weer herleven, en spoedig was ook zij genoegzaam versterkt om de boot te kunnen verlaten. Het eiland was begroeid met lage dwergheesters, en scheen onbewoond; doch toen ze waren geloopen ongeveer tot het midden er van, ontdekten ze een zonderling huis, dat maar even boven den grond uitkwam, en half geboren. Terwijl ze hierover hartelijk verblijd waren, werden ze eens op een dag plotseling hevig verschrikt door vreemd bezoek. Eensklaps werd de deur geopend, en een oude vrouw, gekleed in een sierlijk blauw kleed, stapte de woning binnen. Er was eenige trotschheid, maar tegelijkertijd iets vreemds en wonderbaarlijks in haar verschijning. „Vrees niet", zei ze, „voor mijn onverwachte verschijning. Ik ben eigenares van dit huis, en ik dank u er wel voor, dat ge alles zoo zindelijk en net hebt onderhouden en ik alles weer zoo goed op orde vind. Ik zou gaarne spoediger zijn gekomen, maar ik had de macht daartoe niet, tot deze kleine vreemdeling (zij wees op het pasgeboren wichtje) verscheen. Nu heb ik weer vrij toegang tot mijn huis. Alleen breng geen priester van het vaste land hier om dit kind te laten doopen. Als gij in dit opzicht mijn wenschen wilt nakomen, moogt gij niet alleen hier blijven wonen, maar zal ook alles, wat gij wilt, u gelukken; welvaart zal uw deel zijn, waar gij u ook bevindt. Doch wilt ge me niet gehoorzamen, reken er dan op, dat het noodlot -u zal achtervolgen, en dat ik mij zelf op dit kind zal wreken. Als gij eenigen wensch hebt, of in eenig gevaar mocht verkeeren, hebt gij slechts mijn naam driemaal uit te spreken, en dan zal ik verschijnen om u bij te staan. Ec behoor tot het geslacht van de reuzen, en mijn naam is Goeroe. Maar wacht u om in mijn nabijheid den naam van hem, die geen reus mag hooren, uit te spreken, en maak ook nimmer het kruisteeken, en zet het niet aan balk of plank in de woning". (Gij moet bedenken, kinderen, dat in de heel oude tijden, toen deze sprookjes voor het eerst door de vaders en moeders aan hunne kinderen werden verteld, het volk nog maar heel weinig van Jezus Christus wist, en men werkelijk aan het bestaan van reuzen, dwergen en kabouters geloofde; daarbij geloofde men evenwel ook, dat deze vreemde schepselen sidderden en vreesden om den naam van God te hooren). „Gij moogt het heele jaar lang in dit huis wonen", vervolgde de oude vrouw, „weest alleen hoorde werd ze zoo bleek als een doode, want zij kende hem, en wist dat hij zijn bedreiging zou uitvoeren. Zonden te antwoorden keerde ze in haar eigen kamer terug, waac ze tevergeefs haar hersenen pijnigde om een uitweg te vinden. De dagen, die volgden brachten al evenmin uitkomst; het Kerstfeest kwam reeds nader en nader, en Aslogs vrees nam met den dag toe. len slotte namen de geliefden het besluit om samen de vlucht te nemen. „Ik weet een veilige plaats", zeide Orm, „waar we zonder vrees voor ontdekking kunnen verblijd ven tot den tijd dat we een geschikte gelegenheid vinden om het land te verlaten." Op een nacht, terwijl allen sliepen, leidde Orm de ang-» stig bevende Aslog over de sneeuw en ijsvelden weg naar de bergen. De maan en de sterren die in den helderen winternacht nog helderder dan anders hun licht deden schijnen, verlichten hun pad. Onder hunne armen droegen KINDEK-BIBLIOTHEEK LEEUWARDER NIEUWSBLAD 7 Dec, 192ï EN ANDERE KERSTVERHALEN GEÏLLUSTREERD GRATIS WEKELIJKSCHE PREMIE VAN HET L. ». met bleeke gezichten als van klei, met groote neuzen en groote oogen, en wanstaltige lichaamsvormen. Plotseling opende de kring zich. De kleine dwergen stelden zich terzijde van het groote beeld op, en Goeroe, die nu een onmetelijke grootte had aangenomen, zoo groot als de kolossale steen, naderde met reuzenstappen. Zij stak haar beide armen naar het steenen beeld uit, 't welk hierop — naar Orm met stijgende verbazing zag — leven aannam, en zich begon te bewegen. Zoo spoedig het de eerste levensteekenen gaf, begonnen de dwergen met vreemde sprongen en grimassen een lied, of juister, een gehuil aan te heffen, dat over het geheele eiland weerklonk, en het scheen te doen trillen van het geluid. Orm werd er zoo door verschrikt, dat hij haastig zijn hoofd naar binnen trok en hij en Aslog gingen beangst op den duisteren zolder terneer zitten, zoo stil, dat ze nauwelijks durfden ademhalen. De optocht van de dwergen naderde nu de woning, zooals ze konden opmerken uit het naderbij komen van het dansen en zingen. Daarna hoorden ze allen de woning binnenkomen; de dwergen huppelden licht en vlug over de planken vloer, tenvijl de stappen van de beide reuzen zwaar en luid daartusschen door klonken. Orm en zi|ii vrouw hoorden hoe ze de tafel dekten, de borden rammelden tegen elkaar, en met uitroepen van blijdschap werd vervolgens het gastmaal gebruikt. Toen do maaltijd afgeloopen was, het liep reeds naar middernacht, begon het dansen opnieuw, maar nu vergezeld van een liefelijke zang, zooals sommigen die wel eens hebben gehoord in de bergvalleien, en hebben geleerd door te luisteren naar de ondergrondsche muzikanten. Toen Aslog deze liefelijke melodie hoorde gevoelde ze een groot verlangen om het dansen te zien. Orm was niet in staat om haar te weerhouden. „Laat me zien, of mijn hart breekt". Zij nam haar kind op den arm, en ging op het uiterste eind van den zolder staan, waar ze, zonder zelf gezien te worden, alles kon aanschouwen wat er in de kamer gebeurde. Lang staarde ze, zonder ook maar Een vreemde oude vrouw treedt binnen. Moet dan mijn familie met u uitsterven, en moeten mijn kostbare bezittingen in vreemde handen vervallen? Ik geef u tijd tot het groote feest van Midswinternacht; doe voor dien tijd uw keus, of houd u daarna gereed om den man te ontvangen, dien ik voor je verkiezen zal." Nu beminde Aslog een jonkman, Orm geheeten, een weigemaakte kuaap, dapper en edel. Zij liad hem lief met haar gansche hart, en zij zou liever sterven, dan haar hand aan een ander schenken. Doch Orm was arm, en daarom was hij genoodzaakt geweest zich als dienstknecht in het huis van haar vader te verhuren. Aslogs liefde tot hem was voor ieder verborgen gehouden, want de beide geliefden begrepen dat haars vaders trots hem "zou verhinderen om zijn toestemming te geven voor een huwelijk van zijn dochter met zoon gering man. Toen het arme meisje haars vader* toornige woorden • zoo goed het mij in den Kerstnacht af te staan, omdat we dan ons groot nachtfeest vieren, en we alleen dan vroolijkheid mogen bedrijven. En als gij dan niet gaarne het huis zoudt willen verlaten, sluit u dan zelf op op den zolder, zoo mogelijk gedurende den geheelen dag, en als ge waarde stelt op uw leven, zie dan niet naar wat in de kamer gebeurt, totdat middernacht voorbij is. Daarna moogt ge weer van de woning gebruik maken, zooals ge het verkiest". Toen de oude vrouw dit gezegd had, verdween ze, en Orm en Aslog. nu geheel gerust gesteld, leefden verder tevreden en gelukkig. Orm ging nimmer uit visschen, zonder met een flinke vangst thuis te komen; en nooit schoot hij een pijl van zijn boog zonder te treffen. In 't kort. alles wat hij ter hand nam, ook al was het uit verveling geschied, was zeker te gelukken. ma Kerstmis kwam, maakten ze het heele huis schoon en zetten alles op zijn plaats zooals ze het gevonden hadden, ze ontstoken het. vuur in den haard, en toen daarna de schemering viel, klommen ze naar den zolder, waar ze stil en rustig verbleven, met eenige spanning wachtend op wat er zou gebeuren. Toen de duisternis toenam, hoorden ze een gonzend en suizend geluid in de lucht, zooals de zwanen in den winter maken. Er was een luik in het dak boven den haard, dat geopend kon worden om het licht toe te laten, of om den rook uitweg te verleenen. Orm lichtte nu het luik op, en stak zijn hoofd naar buiten. Welk een vreemd gezicht deed zich daar aan zijn oogen voor. De kleine eilandjes rondom, waren alle verlicht met vreemde blauwe lichten, die maar steeds in beweging varen, en toch niet uitdoofden, en eindelijk te zamen bij den oever neergingen en nader kwamen bij het groote eiland, waarop Orm en Aslog woonden. Toen zij het bereikt hadden, maakten ze een wijden kring rondom een steen, die niet ver van het strand lag verwijderd, zooals Orm wist. Doch hoe steeg zijn verbazing, toen hij zag, dat de steen nu den vorm van een gigantischen man had aangenomen. Hij kon thans duidelijk zien, dat de kleine blauwe lichten gedragen werden door dwergen, Er leefde in overoude tijden in Noorwegen, nabij de stad Drontheim, een machtig man, die vele rijkdommen bezat. Een groot deel van al het omliggende land was zijn eigendom, en hij had een macht van knechten en meiden in zijn dienst. Hij had slechts één dochter, Aslog geheeten, die wijd en zijd bekend stond als het schoonste meisje van gansch den omtrek. De voornaamsten van het land deden aanzoek om haar hand, maar geen van allen was gelukkig in zijn liefde, want Aslog wees ze allen af. Velen d.'a' vol zelfvertrouwen en met blijde hope kwamen, reden zwijgend en teleurgesteld weer.naar hun huis terug. Haar vader weigerde daarbij langen tijd om met zijn ouderlijk gezag tusschenbeide te komen, en verheugde zich zelfs in hare voorzichtigheid. Doch toen ten slotte zelfs de rijkste en edelste heeren van den lande met even weinig succes als de anderen hun fortuin bij Aslog hadden beproefd, werd hij gramstorig, en hij riep zijn dochter bij zich, en zeide tot haar: „Tot nog toe heb ik* u geheel vrij gelaten in de keuze van een echtgenoot, maar waar ik zie dat gij allen afwijst, en gij zelfs de besten van die naar uw hand dingen voor u niet goed genoeg schijnt te achten, is mijn geduld uitgeput* onder de aardoppervlakte scheen te zijn gebouwd. In de hoop, dat ze daar iemand zouden ontmoeten, en brood en schuilplaats zouden vinden, richtten ze hun schreden daarheen. Ze luisterden aan de deur, maar hoorden daarbinnen geen geluid. Ten slotte opende Orm de deur, en hij en Aslog traden binnen. Hoe groot was hun verwondering, toen ze in de woning alles voor het gebruik gereed vonden staan, terwijl er toch geen levend wezen was te bekennen. In de open haard brandde een vuur, waarover een ketel met visch hing te koken, als zou er direct iemand komen om ze te eten. De bedden waren opgemaakt, en stonden gereed om beslapen te worden. Orm en Aslog stonden een oogenblik verbaasd, en wisten niet wat te doen, maar ten slotte, hongerig als ze waren, namen ze de visch van het vuur en begonnen te eten. Toen ze verzadigd waren, en ze in de laatste stralen van de ondergaande eon, welke nu wijd en zijd over het eiland werden uitgegoten, nergens eenig menschelijk wezen zagen, legden ze zich tot slapen neer op de bedden, die ze reeds zoo lang hadden moeten ontbeeren. Ze verwachtten half, dat ze in den nacht wel zouden worden gewekt door de eigenaars van de woning, maar zo sliepen ongestoord, tot het licht van den nieuwen dag hen deed ontwaken. Ook de volgende dagen zagen ze niemand op het eiland, en het scheen werkelijk, alsof een onzichtbare macht de woning en alles wat er in was voor hen had gereed gemaakt. Zoo ging de zomer in het volmaaktste geluk voorbij. Wel gevoelden ze zich somtijds wat eenzaam, doch gebrek leden ze niet, want de eieren van de wilde vogels, die ze maar voor het oprapen hadden, en de visch, welke ze vingen, gaven hun voedsel in overvloed. Toen de herfst kwam werd aan Aslog een kleine zoon zij verschillende kleediugstukken en eenige dierenhuiden, zooveel als zij maar konden dragen. Den geheelen nacht duurde hun tocht, totdat ze een eenzame plaats tusschen tv-"e hemelhooge bergen bereikten. Orm leidde hier het vermoeide meisje in een grot, welker lage en enge ingang nauwelijks was te ontdekken, doch die verderop wijder en ruimer werd, om ten slotte in een groot hol te eindigen, dat diep in de bergen verscholen lag. Orm legde daar spoedig een vuur aan, en daar zaten zij dan, zich koesterend aan de warmte, ver van de wereld, in de eenzaaii.'-oid. Orm was de eerste die deze grot — welke tot op den tegenwoordigen tijd nog bestaat — ontdekt had, on waar niemand anders van haar bestaan wist, waren ze daar veilig voor de vervolging van Aslogs vader. Jer geheelen winter brachten ze op die eenzame plaats door. Orm ging dagelijks naar buiten om te jagen en Aslog bleef tehuis in de grot, om het vuur te onderhouden, en om hun eenvoudige maaltijden te bereiden. Dikwijls ook beklom zij de bergen, waar zoover als haar blik reikte, glinsterende sneeuwvelden zich vertoonden. Doch toen het voorjaar in het land kwam en de wouden Weer groen werden, terwijl de velden hun rijke kleurenmengeling ten toon spreidden, kon Aslog maar heel zelden het wagen hun grot te verlaten. Op een morgen toch kwam Orm met het nieuws, dat hij haars vaders dienstknechten in de nabijheid had gezien, en dat hij vreesde, dat ze hem ook zouden hebben bemerkt. „Zij zullen de grot omsingelen", zei hij, en zullen niet rusten voor ze ons gevangen genomen hebben. We moeten £eze plaats verlaten zonder een oogenblik te verliezen." Zoo daalden ze dan aan de andere zijde van de bergen neer, en bereikten ze het zeestrand, waar ze gelukkig een boot vonden. Orm schoof af en de boot dreef in de open zee. Ze waren nu him vervolgers ontkomen, maar nog was niet alle gevaar geweken. Gevaren van anderen aard bedreigden hen nu. Wat zouden ze doen? Waarheen het stuur te richten? Ze konden het niet wagen om aan land te gaan, want TvVat op het strand te zien was. Orrn brengt haar naar de grot, Het wonderhuis. ---