zelfden dag haar verloofde zou zijn, kreeg zij een visioen alsof het Ralph was, die daar uit de slee slapte en haastig op het buis toetrad. Maar in werkelijkheid bleek het Rudolf te zijn. Zijn eerste blik gold Hilde en in zijn oogen ontwaarde ze de vraag, die ze slechts met ecu kort „Ja" wilde beantwoorden. Zij, haar tante en moeder zaten nog aan het dessert toen Rudolf binnentrad. Hij moest dus nog ee:_-ge_. tijd geduld oefenen, alvorens hij met Hilde ;i!':an zou zijn. Na de eerste begroeting vroeg Hilde hem, alleen om de pijnlijke stilte te verbreken, wat hij in Graz zooal beleefd had. En eenigszins verlegen lachend, verleide hij: „Graz heeft weer eens een kleine sensatie beleefd. Die dwaze Amerikaan, die aanvankelijk Oostenrijk 'wilde veroveren, maar toen plotseling zijn kapitaal verloren heeft, was er en —" Hilde, die doodsbleek was geworden, stiet een lichten kreet uit, zoodat mevrouw Stuppach en Rudolf haar verwonderd aanstaarden, terwijl de in haar gedachtengang wat trage mevrouw Wehningen eerst langzamerhand de situatie begreep. Hilde herstelde zich zoo goed zij kon en vroeg toonloos: ..Welken Amerikaan bedoel je?" „Wel, die Ralph O'Flanagan! Ach, dat is waar, je leest hier in je landelijke eenzaamheid geen kranten, derhalve kon je ook niet weten, wat er al zoo sedert je vertrek uit Weenen gebeurd is. Welnu, die meneer O'Flanagan — de man schijnt me niet heelemaal normaal te zijn — heeft een week of drie, vier geleden zijn plan om uit Oostenrijk een soort gaarkeuken te maken, moeten opgeven, want onverwachts dook in Amerika een oudere stiefbroer op, van wiens bestaan hij geen flauw idee scheen te hebbeu. Deze stiefbroer nu, John genaamd, was de eenige erfgenaam van het geheele vermogen der O'Flanagans en is nu de rijkste man ter wereld, terwijl monsieur .Ralph plotseling een arme kerel geworden is, die Rechts de beschikking heeft over een kleine jaarlykscke rente. Wat hij in Graz wilde, weet ik niet, maar een van de bladen daar schreef, dat hij tot het gilde der valuta-speculanten was toegetreden. Nadat èen en ander in de krant had gestaan, verdween hij !weer uit Graz, waarschijnlijk om in Weenen te trachten den hoogsten koers voor zijn paar armzalige dollars te krijgen." / Rudolf Bornstorf moest zelf nog om het geval lachen, terwijl mevrouw Wehningen haar dochter een triomfantelijken blik toewierp, alsof zij zeggen wilde: Zie je wel, dat die Amerikanen allemaal plebejers en zwendelaars zijn? Mevrouw Stuppach echter, wie het verhaal van O'Flanagan niet in het ininst interesseerde, ) informeerde belangstellend naar de boter- en eiernoteeringen op de Grazer markt. In Hilde woedde een oproer. Zij groef haar nagels diep in de haudpalmen om niet in huilen en lachen uit te barsten. Zij beefde aan het geheele lichaam, sprong plotseling op en rende met een vluchtige verontschuldiging het vertrek uit. Rudolf volgde haar onthutst en haalde haar in bij de trap, die naar haar kamer leidde. i „Hilde, wat scheelt je? Je ziet zoo bleek en geagiteerd! Valt het je zoo zwaar mij je jawoord te geven?" Het meisje drukte haar beide handen tegen het hart. „Rudolf. wees niet boos op me — maar ik kan niet ■t— het mag niet — ik behoor een ander, dien ik nu moet gaan zoeken —" Er lag zooveel ijzeren vastberadenheid in haar wijd opengesperde oogen, dat de jongeman, ook zonder een goed diplomaat te zijn, moest inzien, dat bij bier niets meer mocht hopen. Zwijgend boog hij zich over baar bevende, ij.-s--koide hand, kuste die en ging weg. T gen haar moeder zei Hilde later: ..Ik heb nog een korten - bedenktijd gevraagd! Hij zal ons over een poosje in Weenen komen opzoeken en daar zal ik dan een besluit nemen. Maar nu wil ik weg van hier, direct, zoo mogelijk nog vandaag! Ik heb u nog vergeten te zeggen, dat er gisteren gen briefkaart van liet kantoor gekomen is met bet ' verzoek zoo spoedig mogelijk mijn plaats weer in te nemen. We moeten terug, moedertje, kwelt u mij niet, het zal alles wel weer goed worden, u krijgt heusch uw zijden japon, maar laten we nu weggaan van hier, terug naar Weenen!" „Staat dat niet in verband met het verhaal van den Amerikaan?" informeerde mevrouw Wehningen angstig. „Neen, moeder, neen," loog Hilde, „'t staat alleen in verband met mezelf t Kom, laten we nu onze koffers gaan pakken!" Mevrouw Stuppach was over dit plotselinge besluit weliswaar verbaasd, maar innerlijk toch ook verheugd en mevrouw Wehningen zuchtte en verzekerde, dat vroeger, tijdens de monarchie, zulke dingen onmogelijk zouden zijn geweest. Daarna maakte ze zich op om Hilde bij het inpakken te gaan helpen. Daar men den middagtrein niet meer had kunnen halen, moest Hilde haar ongeduld wel bedwingen tot den volgenden morgen vroeg. Om tien uur arriveerden de beide dames in Weenen, om zich daarna per tram naar dè Kreuzgasse te begeven, waar haar een paar ijskoude, onverwarmde kamers wachtten. Hilde, die beefde van opwinding, moest hout en kolen halen, vervolgens naar de markt om de noodige inkoopen te doen en het werd twaalf uur voor ze weg kon gaan met de verzekering, dat ze onderweg wel een kleinigheid zou eten. Hilde had destijds op het politiebureau gehoord, dat Ralph in Hotel Imperia!- woonde. Daar zou ze dus wel zijn adres te weten kunnen komen, wanneer bij, wat zeer waarschijnlijk was, verhuisd zou zijn. De bediende in het kantoor van het hotel verwees haar naar den portier. Deze was druk in gesprek met een heer, die tot eiken prijs nog een loge voor Breitlart wilde hebben en toen Hilde eindelijk aan de beurt kwam en opnieuw naar Ralph's adres geïnformeerd had, begon hij een boekje door te bladeren en papieren na te snuffelen, om ten slotte schouderophalend te verklaren: „Ergens moet die meneer wel wonen, dat weet ik zeker! Maar waar hij woont, weet ik niet. De hoofdportier zou het u misschien wel kunnen vertellen, maar die heeft vandaag toevallig een vrijen dag. Het beste is, dat u morgen nog eens terugkomt." Ililde vertrok ontstemd. Tot morgen wachten? Onmogelijk! Aan die vreeselijke onzekerheid kou ze niet langer ten prooi zijn. Maar er was gelukkig nog een bevolkingsbureau. Daar zouden ze haar zeker kunnen inlichten. De tram bracht baar naar het hoofdbureau van politie op den Schottenring. Daar vernam ze, dat het bevolkingsbureau in een gebouw op de Elisabethpromenade gevestigd was. Dus juist daar, waar ze de vreeselijkste uren van haar leven had doorgebracht! Doodmoe liep ze terug naar de Elisabethpromenade, waar ze juist tien minuten te laat aankwam. Het bureau was reeds gesloten! Hilde voelde haar krachten afnemen; sinds vijf uur 's morgens had ze nog niets genuttigd. Als in een droom liep ze terug naar den Schottentor. Een wanhopig lachje gleed over haar bleek gelaat. Hier was het geweest, waar ze drie. maanden geleden, Ralph voor het eerst gezien had. Zij in de tram, hij op straat, hun blikken hadden zich gekruist en daarmee was haar lot bezegeld geweest. Haar lot, maar niet het zijne. Een wrok steeg in haar op. Hij had haar natuurlijk reeds vergeten, beschouwde het verlies van zijn vermogen als een catastrophe, veel ernstiger dan het verlies van haar. wier jonge leven hij geknakt en vernietigd had. Hij was een man, een jonge, sterke kerel, die zich wel weer omhoog zou werken, maar zij, wat moest zij. arm, zwak ding, altijd afhankelijk van anderen, ecu blad in den wind, dat nog geen kracht genoeg bezat om zich ergens aan vast te klemmen? (Slot volgt). --- DE IDEALE AUTO IN DIENST VAN INCASSOBANKËN. „Een chique heer als u draagt zoon havelooze paraplu?" „Ja, maar ik gebruik haar enkel bij slecht weer!" Gazzettino Illustrato, Venetië. ..Marie, weet jij waarheen mevrouw dit voorjaar reist?'' „Naar Italië, meneer!" „En weet je ook, of ik mee op reis ga?" ..Ilenri, kom gauw hier, ik geloof dat er een inbreker in huis is!" Jugend, München. ■i gauw! Achter ons loopt een idioot." !*! ,e weet je dat?" „Hij heeft me reeds enkele malen geld geborgd!" Muskete, Wien. Muskete, Weenen --- EEN ERNSTIGE ZAAK Nelly zegt altijd, dat ik een bemoeizieke oude brompot ben en dat het mijn eigen schuld is. Nelly is mijn nichtje, dat in mijn groot jonggezellenhuis bij mij inwoont en voor niemand of niets ter wereld respect heeft, dus evenmin voor de grijze haren van den ongetrouwden broer van haar overleden vader. Ik zat na het diner in mijn geliefkoosden, hooggerugden armstoel in mijn ruime studeerkamer. Als gewoonlijk stond het geborduurde Japansche kamerschut om mij heen, om mij te beschermen tegen den tocht, een plaag, waarvoor ik uitermate gevoelig ben. Nelly's bewering, dat ik na den eten altijd ecu uur in mijn studeerkamer snurk, is geheel in strijd met de waarheid. Ik werd wakker door het geluid van stemmen. De eene stem, die ik hoorde, was die van Nelly, de andere behoorde aan Jack Minster. Jack had het over de vereeniging van twee harten. Ik gluurde om den rand van het scherm. Ze zaten vlak bij elkaar op de Chesterfield-canapé voor het haardvuur en ik kreeg den indruk dat het beste wat ik kon doen, was, mij discreet verborgen te houden. Ik had al lang den stillen wensch gekoesterd, dat Nelly en Jack een paar zouden worden. Jack is een knappe, flinke kerel, die heel aardig zijn brood verdient en een egoïstische overweging was ook niet vreemd aan mijn verlangen: Nelly legt groote verantwoordelijkheid op mijn oude vrijgezellenschouders en vormt een element van bestendige onrust in mijn huis. Ik zou er niet rouwig om zijn, als ik haar met fatsoen kon kwijtraken of, laat ik het een beetje vriendelijker zeggen, als ik haar gelukkig getrouwd zag. ' Overigens, Jack en Nelly waren al jaren dikke vrienden; ze trokken altijd met elkaar op, maar ze scheneu maar steeds niet over het doode punt te kunnen heenkomen. Dus spreekt het vanzelf, dat ik, toen ik Jack hoorde praten over de vereeniging van twee harten, het, laat ik zeggen jammer vond, om de jongelui te storen. Ik vlijde mij weer behagelijk in mijn stoel om een paar welgekozen woorden te bedenken, waarmede ik bet gelukkige paai- zoo aanstonds mijn zegen zou kunnen schenken. Maar de opmerking, die ik Nelly hoorde maken, deed het vermoeden bij me opkomen, dat de zaak niet zóó van een leien dakje liep, als ik had gehoopt. „Vereeniging van twee harten?" zei ze ongeduldig. „Schei alsjeblieft uit met dien onzin!" „Onzin?" protesteerde Jack, „wat je maar onzin noemt! Ik vind het juist buitengewoon inte-essant." „Ik word er wee van," verklaarde Nelly nadrukkelijk. Er viel even een stilte; toen kwam de stem van Jack weer: „Tenslotte ben jij er mee begonnen. Ik had er eerst heelemaal niet zooveel zin in, maar nu ik er eenmaal mee bezig ben, ben ik er eenvoudig fèl op." „Nu vooruit, ga er dan maar mee door," antwoordde Nelly, niet bepaald vriendelijk, naar het mij voorkwam. „Heb je een idee?" ~Ik dacht liefde," zei Jack kalm. „Dat is nonsens," wierp Nelly tegen, nog sleeds allesbehalve in haar humeur. „Je kimt beter over wat anders denken." „Wat dacht je van trouwen?" , Ik moet bekennen dat ik een wat kriebelig gevoel kreeg. Wat een rare manieren hielden die jongelui van tegenwoordig er toch op na op het gebied van liefdesverklaringen en huwelijksaanzoeken, dacht ik. Vreeselijk zakelijk en kortaf! Zou op dat gebied ook al naar efficiency w-orden gestreefd, zooals de moderne menschen dat noemen? In mijn jonge jaren zette je zooiets op papier. „Trouwen is niet goed," besliste Nelly. „Hoe. weet je dat nu?" voerde Jack tegen haar standpunt aan. „Je hebt het immers heelemaal niet geprobeerd." „Trouwen is absoluut verkeerd," hield Nelly korrig vol. „Ik weet het positief." „In dat geval " „Toe, laten we alsjeblieft over wat anders praten," verzocht Nelly. „Ik ben er eenvoudig ziek van. Doe me een pleizier en schei er over uit." „Ik bèn er!" riep Jack opeens verheugd. „Wat dacht je van verloving? Verloving zou wel kunnen..." „Neen, dat kan evenmin," gromde Nelly. „Ik heb immers temperament en dan is verloving niet mo gelijk. Dat begrijp je toch zelf wel!" Daar had je hel nu! Temperament! Ik kon me niet langer inhouden en kwam van achter het kamerschut te voorschijn. „Nelly," begon ik streng, „ik ben niet van plan nog een seconde naar die idiote redenaties van jou te luisteren. Temperament! In mijn jonge jaren kende een jong meisje, dat zichzelf respecteerde, niet eens het wóórd, laat staan dat ze er openlijk met een jongeman over sprak! Je moest je schamen...." „Kletskoek, oompje," repliceerde Nelly brutaal. „Hoe krijg je het in je hoofd, om tegen mij het woord kletskoek te gebruiken?" viel ik boos uit. „Laten we dan zeggen slecht humeur; staat u dat beter aan?" vroeg de vrijmoedige jongedame onverstoorbaar, terwijl ze naar mij wuifde met een krant, die ze in de hand hield. „Nelly," zei ik weer, nog steeds met een strenge klank in mijn stem, „ik protesteer er uit den grond van mijn hart tegen, dat je een hoogst ernstige zaak op een dergelijke lichtzinnige manier behandelt." „Ik kan er niets ernstigs aan vinden," spotte Nelly met een onverschillig schouderophalen. Die moderne meisjes hebben toch zulke akelige kwajongensmanieren, vind ik „Niet ernstig?" echode ik ontzet. „Het ernstigste oogenbiik in het leven van een jonge vrouw, het keerpunt in haar bestaan " Nelly lachte me in 't gezicht uit; ik deed echter of ik het niet merkte en ging voort: „Jack, een door en door achtenswaardige jongeman " „Sta op en maak je compliment, Jack," viel Nelly mij in de rede, maar wéér negeerde ik haar onbeschaamdheid. „Jack doet aanzoek naar je hand en jij behandelt de zaak, a150f...." „Maar 00m...." „Zwijg alsjeblieft," beet ik haar geërgerd toe. „En jij behandelt de zaak alsof het een mop is. Het huwelijk, Nelly, is het ernstigste.... het plechtigste.... het heiligste " Maar ze liet me den zin weer niet afmaken. „Huwelijk!" riep ze verrukt. „Dat is het! Wat ben je toch een ezel, Jack, dat sluit aan op temperament! En de „k" aan het eind "Ze begon met een potloodje op haar krant te krabbelen. „U bent soms toch wel reusachtig bruikbaar* oompje," zei ze beschermend. „Als je me doodslaat, weet ik niet waar je het over hebt," verklaarde ik op geprikkelden toon. „Jack is bezig je een aanzoek te doen „Maar lieve oom, daar was Jack heelemaal niet mee bezig! Dat heeft hij al een paar uur geleden gedaan, vóór u ging slapen. We zaten een kruiswoordpuzzle op te lossen..,."■_ v > --- Eigenares: „Om een weddenschap tusschen de buffetjuffrouw en mij uit te maken, zou ik willen vragen of u 20 of 21 keer gebeld heeft!'' Dublin Opinion. Vrouw van den chef: „Zoo, dat is dus de typiste van mijn man. Waar is uw schrijfmachine?" Jongste bediende: „Tot nu toe hebben wij nooit een schrijfmachine gehad!" Weekly Telegraph, Sheffield. Moeder; „Maar Fritsje, wat doe je toch?" Fritsje: „Ik leer golfspelen. De woorden ken ik bijna alle van builen !" i.verybody's Weekly, Londen, ---