LAND- EN TUINBOUW WAT ELKE MAAND TE DOEN GEEFT. In moes- en bloemtuin. (le helft Sept.) Dezen keer willen we eerst eens in den den bloemtuin gaan. Al begint het er ook hier al wat herfstachtig uit te zien, toch moeten we er nog de hand aan houden. Het onkruid moet nog verwijderd worden, evenals de verwelkte bloesems, waardoor de nieuwe knoppen eerder tot bloeien komen. En hier en daar is nog wel iets op te binden, vooral de Herfstasters en sommige soorten Helianthus hebben er behoefte aan. Zoo blijft de bloementuin tot het laatst toe netjes. Wij kunnen nu de Leliebollen planten. Vooraf maken we den grond eerst goed los. Den bovengrond vermengen we met wat bladaarde, of beter nog, zoo mogelijk met boschgrond, waarvan de Lelies houden. Hebt ge de plaats voor het kiezen, dan plante men daar, waar de ondereinden der stengels beschut zullen zijn tegen de felle zon. Een rand van Lelies langs vakken van Azalea mollis en Rhododendrons is zeer geschikt. Onze Dahlia's bloeien nu op zijn mooist. Zie nu eens rond hier en daar, welke ge zelf wilt kiezen voor uw hof. Ziet ge die donkerbruine daar, bij zwart af? Wat mooi gevormde bloem is dat! De naam is Matchless. En hier hebt ge de Geiselherr, een bijzonder rijk bloeiende roode verscheidenheid met zeer smalle pijp vorige bloembladeren; ze blijft laag: 3 a 4 voet. Langer wordt, wel tot 6 voet de Hohenzollern, een groote, donkere oranje-bloem. Lager blijft de Islands Queen, een zacht lila gekleurde Cactus- Dahlia. Schitterend rood is de oude Juarezi, die altoos mooi blijft. We willen nog noemen de enkelbloemigen, die we uit zaad kunnen verkrijgen; ook deze mogen we niet vergeten. Wilt u plaats geven aan enkele 2-jarige planten, uit zaad gekweekt, die het volgende jaar moeten bloeien, plant ze dan thans niet op de voor haar bestemde plaats. Ik denk hier o.m. aan: de stokrozen (Althaea rosea), de Campanula Medium, de Muurbloemen (Cherizanathus) en de Judaspenning (Lunaria brennis). Ik wijs u nog op een paar vaste planten, knol- en bolgewassen, welke nu in bloei staan: de Monbretia's, in verschillende tinten van geel tot bijna rood: de Vuurpijlen (Trimota Uvaria); deze maken tusschen lagere planten, of ook in groepen in het groen, een mooi effect. Uw rozen kunt ge thans nog eens zwavelen tegen het wit, en van de oculaties van rozen, seringen, Primus-soorten e.a. moet ge nu de bandjes lossnijden, waardoor ge aan het weefsel van stam en ent gelegenheid geeft om ongedrukt verder samen te groeien. IndenmoestuinrOfge nog koude sla kunt zaaien? Jawel, maar dan direct, en leg er dan dadelijk het raam op. Flink luchten is noodzakelijk, ook bij nacht. Zaai direct in die bakken, waarin de planten kunnen blijven staan. Evenwel kan men ook wat dichter zaaien, om dan later een deel in andere bakken op te nemen. Houdt men ze in denzelfden bak, dan mag niet verzuimd worden ze flink te bemesten, met beer b.v., df de aarde door andere, vruchtbare, te vervangen. Flink wat scherp zand door den grond te vermengen, is ook aan te bevelen, men zal dan niet zoo licht last van ziekten hebben, welke overal voorkomen, wanneer in den winter de ramen niet gelucht kunnen worden en het vochtig wordt in den bak. Velen prefereeren beer boven paardenmest: bij aanwending van het laatste zal men eerder den rooden worm in den bak krijgen, die aan den wortelhals der plantjes knaagt, of zoon klein wit wormpje, dat de wortels doorboort. Late andijvie hebt ge al uitgeplant? Zoo niet, dan kan het nu nog gebeuren, hoewel het geen zware kroppen meer zullen worden. Maar deze zijn het best bestand tegen een klein nachtvorstje. Men kan ze zoo lang mogelijk op het veld laten staan, om ze dan naar den kouden bak over te brengen, waarvoor ze met een kluit grond worden uitgestoken. --- WETTELIJKE REGELING DER VACANTIE. Een adres van „Mercurius” aan de Tweede Kamer. De nationale bond van handels- en kantoorbedienden „Mercurius" heeft een adres verzonden aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal inzake de wettelijke regeling der vacantie. Gedurende het jaar 1926. is door drie bonden van handels en kantoorbedienden („Mercurius", R.-K. Bond en Chr. Vereeniging) een enquête ingesteld. Blijkens het rapport van dit onderzoek is de vacantie voor de kantoorbedienden inderdaad niet onbevredigend. De beteekenis onzer enquête, die zich uitstrekt over 1684 kantoren, met 36839 kantoorbedienden, tot de volledige groep herleidend, kunnen wij, aldus het adres, de hier verzamelde cijfers representatief opvattend, de verhouding aldus aangeven: geen vacantie of minder dan één week 0.8 % één week tot veertien dagen 11.7 % veertien dagen of meer 77.6 % Hieruit moge de conclusie voortvloeien, dat de overgroote meerderheid der kantoorbedienden allerminst gebaat zoude zijn met een wettelijke regeling, die uitgaat van een vacantie van één week per jaar. Trouwens, de aard van den kantoorarbeid maakt een vacantie van twee weken per jaar niet of nauwelijks toereikend, om de verwerkte krachten te herstellen. Er is reeds bij; herhaling gewezen op het inspannend karakter van den administratieven arbeid, dat bij de toepassing van kantoormachines wel naar de wijze van uitvoering, maar niet naar de intensiteit verandert. Er is aan herinnerd, dat deze arbeid pleegt te geschieden in meest zittende houding en in besloten ruimten, die ten deele nog steeds niet aan de voorschriften der arbeidsinspectie onderworpen zijn. Terloops herinneren wij aan de opmerkingen der arbeidsinspectie, volgens welke de inrichting van aan toezicht onderworpen arbeidslokalen slechts verbeterd kon worden, ten nadeele van de belendende kantoorlokalen. Er is voorts reeds meermalen gewezen op het belangrijk contingent van overwerkten en ook aan aandoeningen van borst en longen lijdende kantoorbedienden, wat met een onvoldoende enderbreking van den arbeidsduur allernauwst verband houdt. Argumenten te over, om de toepassing van een vacantie voor kantoorbedienden van minstens veertien dagen per jaar te motiveeren. --- GROOTVABER'S GLORIE VERHAAL VAN DEN TIENDAACSCHEN VELDTOCHT door H.G. CANNECIETER OP VIJANDELIJKEN BODEM. Woensdag den 3den Augustus 1831. 5 Na ijskoud uit mijne modderige slaapplaats te zijn opgestaan, was mijn eerste werk een geweldig vuur'aan te zetten van takk©bossen, welke wij tot groot geluk in overvloed hadden. Wij zagen er zoo morsig uit al» varkens, maar hadden diien nacht ook als varkens in het slijk omgevroet. De dag begon nog maar even' aan te breken, doch het grootst gedeelte van het volk had door koude reeds zijn stinkend nachtleger verlaten. Wij behoefden elkander niet te vragen: „hoe hebt gij geslapen?", want de akelige gezigten toonden genoeg aan, dat wij vrij wat moesten aanleeren, eer wij op hei bivouak zoo goed sliepen als op bed. Wij hadden eenen akeligen nacht gehad, stonden ijskoud op en waren blijde toen wij de eerste stralen der morgenzon, die ons eenen schoonen dag voorspelde, over de onafzienbare heide uit de kimmen zagen te voorschijn komen. Onze soep, die den geheelen nacht over het vuur had gestaan, werd nog eens opgekookt en zou vervolgens gegeten worden; maar niettegenstaande mijne soep onder mijn oppertoezigt gekookt was, zag ik dat 't kooken van drankjes beter mijn werk was als soepkooken; het vleesch was niet gaar en de soep zóó zout en aangebrand, dat zij niet eetbaar was. Onze kookketels bestonden uit dunne blikken zes-mans ketels; het kon dus ook niet anders of met zulk een reusagtig vuur er onder, zonder roeren, moest de rijst aanbranden. Onze ledige magen moesten dus met droog komies-brood gevuld worden. Na het eten werd er appM gehouden en brood en seheepsbesohuit, of liever zemelen-beschuit uitgedeeld; maar zóó schielijk werd hierop de aftogt geslagen, dat er verscheidene broeden en stapels beschuit bleven liggen, vooral bij de Groninger sAutterii, omdat geen tijd was om het uit te deelen. Wij sloegen de heide verder rechts in, terwijl de cavallerie (dragonders en huzaren) ons links vooruit reed. Wij waren reeds op * ijandelijken bodem en moesten dus op alles verdagt wezen, waarom de cavallerie vooruit moest, om veldontdekkingen of verkenningen te doen. Tegen acht uur kwamen wij voor een uitgestrekt groot bosch Het Pc.slelsche Bosoh genaamd. Dit behoorde eertijds toe aan de abdij van Postel, dcch is naderhand voor een spotprijs aan een heer van Antwerpen verkocht. D« Roomschen wilden uit een g»*^ef'f oogpunt dit bosoh niet koopen, zoodat de Gereformeerde heer van Antwerpen er zeer goedkoop is aangekomen. Vóór dit bosoh hielden wij rust, waarvan de schutters en soldaten gebruik maakten, om hunne overtollige bagage uit hunnen ransel te pakken, want zij begrepen dat de ransel zwaar genoeg was alléén met hetgeen er in behoorde te zijn. De soldaat wordt ook vrij wat belast. Zijn geweer en patroontasoh met vijftig scherpe patronen, wegen reeds eenige ponden, dan zijn broodzak met wat eetwaren, eene veldflesch met water en zijn ransel, die door elkaar ook een 20 a 25 ponden weegt. Als men met dit vragtje gedurende zes uren op een dag door het dikke zand en in de brandende zon marcheert, dan kan men zich niet verwonderen dat sommigen van vermoeijenis aan den weg blijven liggen. De cavallerie kwam hier weer bij ons en werl.l na eenigen tijd rustens, links en reoht9 rondom het bosch en tirailleur gezonden, terwijl de jagers het bosch dóór tirailleerend ons vooruit gingen, om te zien of er ook vijandelijke troepen in hinderlaag lagen, zooals het venmoeden was en zoo rukten wij weer op. Het bosch was brtllant, geheel door de natuur gevormd, met reusagtige eiken-, linden-, dennen- en beukenboomem. Bij sommige tijden is dit bosoh wel eens gevaarlijk, omdat het menigmaal een schuilplaats voor roovers is. Zonder echter een levend wezen te ontmoeten, kwamen wij gelukkig het bosch door, zagen weer niels dan heide vóór ons en in het verschiet het dorp of de abdij van Postel. Vóór het dorp stond de cavallerie weer op ons te wagten en na eerst de struiken en boomen en spijkerplanken, waarmede men den weg gebarrikairJeerd had, weggenomen te hebben, rukten wij gezamentlijk het dorp in. De entree in het dorp is overheerlijk. Pas heeft men de kale heide verlaten en een klein kreupelboschje doorgetrokken, of men ziet aan weerszijden van den breeden weg vrugtbare bouwlanden en de weg aan beide kanten met eene dubbele rij majestueuze limdenboomen beplant. Het dorp, of liever de abdij (want ik geloof dat er een dorp Postel bestaat, een half uur van de abdij af gelegen) ligt in eene vrugtbare met veel hout bewassene streek; rondom is alles heide, maar dit kleine plekje schijnt een goede grond te zijn; dat kan men trouwens ook wel nagaan, want waar kloosters en monniken zijn heerscht doorgaans overvloed Na hier eenigen tijd gerust te hebben, vervolgden wij onzen mareen en kwamen schielijk weer op de heide. Wij sloegen ons bivouak op bij Arendonck, op een kamp bouw- en aardappelland, zoodat wij niet lang om aardappelen behoefden te zoeken. Met tivee officieren werd ik uitgezonden om vleesch, genever etc. te fourageeren, maar de heeren slagers schenen weinig gesteld te zijn op koopere zonder geld, zooals wij waren, want men moest al met harde woonden en dreigementen komen, om schielijk en goed geholpen te word.ein. Na voor het volk gezorgd te hebben, ging ik eens rondwandelen om te zien, of ik voor mij zelve ook een gastvrij dak kon vinden, dat mij van hel noodige voorzag. Ik rigtte eerst mijn schreden naar den pastoor, maar een „Sauvegarde voor den generaal Meijer" met krijt op de deur geschreven, deed mij eerbiedig de hand aan de chacot slaan en ik ging voorbij. Eindelijk kreeg ik een hoog huis met een torentje er op in het oog, hetgeen ik vernam een klooster te zijn. Ik stapte er in en een bejaarde matrone met eenige jonge jufvrouwen — waaruit ik begreep dat het klooster tot een instituut voor jonge dames was gemetamorplhoseerd — kwamen mij met een angstig gelaat tegen. — „N'ayez pas peur, mes Dames!" zeide ik, „U zal geen leed geschieden, ik ben een Hollandsoh officier, die honger en dierst heeift en die beleefdelijk om wat eten, en vooral om een glas wijn komt vragen." — Ik kreeg alles wat tk begwerde; de jonge dames smeerden mij een lekkere boterham met vleesch en met een „& votre santé, mee dames!" dronk ik het eenste glas heerlijke wijn ledig, dat de oude dame mij inschonk. De angst begon langzamerhand de gezigten te verlaten, ied'eir begon vrijmoedig en met een soort gulheid tegen mij te spreken, zoodat ik eenige aangename oogenblikken sleet, in gezelschap van die levendige Belgische meisjes, waaronder verscheidene knappe gezichtjes waren. Op het bivouaik teruggekomen, voorzagen wij ons van stroo om ons beid klaar te maken, rookten nog menige pijp onder een levendig gesprek en toen het donker begon te werden, zocht elk zijn respective slaapplaatsen op. Het was een heerlijke nacht, de hemel was bezaaid met sterren. Tussohenbeiden wend ik nog eens wakker en verwonderde mij dat alles zoo doodstil was, niettegenstaan ie zoovele duizenldsen daar in een kleinen omtrek bij elkander lagen. Slechts een enkele snorker brak de stilte af. --- DEENSCHE BIBLIOTHEEK VOOR DE AMSTERDAMSCHE UNIVERSITEIT. Belangrijke aanwinst. De Universiteits-bibliotheek te Amsterdam zal binnenkort een zeer belangrijke aanwist kunnen boeken, doordat het Deensche Genootschap „Dansk Samfund i Holland" dezer dagen aan B. en W. van Amsterdam aangeboden hebben de aan het genootschap behoorende boekerij in bruikleen voor 99 jaar aan de Universiteitsbibliotheek te Amsterdam te willen geven! Een aanbod, dat B. en W. met groote waardeering en zeer bijzonderen dank hebben aanvaard. Voor alle belangstellenden in Deensche Wetenschap en Letterkunde in den lande, wier aantal niet gering is, voornamelijk dank zij den grooten invloed van het academisch onderwijs aan dj Amsterdamsche Hoogeschool, gedurende een lange reeks van jaren van nu wijlen professor Dr. R. C. Boer, is het altijd een groot gemis geweest, dat de verschillende openbare bibliotheken en leeszalen in Nederland maar een uiterst onvolledige vertegenwoordiging van Deensche werken bevatte. Aan dit gemis heeft het Deensche Genootschap, dat verleden jaar is opgericht, trachten tegemoet te komen, door een Deensche bibliotheek op te richten, en dank zij den steun dat het hiervoor in Denemarken vond, zoowel bij het Ministerie van Onderwijs als bij daar gevestigde instellingen, voornamelijk het Carlsberg Fonds te Kopenhagen, is deze poging op schitterende wijze geslaagd. In het geheel zal deze bibliotheek Danica een 6—Booo boeken bevatten, bestaande uit met zorg gekozen wetenschappelijke, zoowel als letterkundige werken, door Deensche geleerden en schrijvers, zoowel in het Deensch als in de moderne hoofdtalen, geschreven. Door de plaatsing van de Bibliotheca Danica in de Universiteits-bibliotheek te Amsterdam, waardoor deze voor alle belangstellenden toegankelijk wordt gesteld, ziet het genootschap zijn wensch verwezenlijkt, een centrale Deensche Bibliotheek voor Nederland tot stand te hebben gebracht, waaraan inderdaad een groote behoefte bestaat. --- KANTONGERECHT LEEUWARDEN. Vonnissen 21 Augustus. Niet rechts houden: Sikke K. te Hardegarijp f 4 of 1 d. h. Overtreding Motorwet: Hendrik S. te Scherpenzeel f 500 b. of 1 m. h., 1 jaar ontzegging om motorrijtuigen te besturen. Roelof v. S. te Leeuwarden f 5 of 1 d. h. Dronkenschap: Hendrik S. te Scherpenzeel f 15 of 3 d. h. Willem 8., zonder vaste woonplaats, Sikke de V., te Nijega, beiden f 5 b. of 1 d. h. Overtreding leerplichtwet: Rinske V. te Leeuwarden f 2 b. of 1 d. h., Hendrik S. te Leeuwarden f 4 b. of 1 d. h. Fietsen zonder licht: Hendrik V. te Heerenveen, Ringenerus S. te Lekkum, Nanne B. te Leeuwarden elk f 4 of 1 d. h. Auto zonder achterlicht en transparant: Koop de V. te Joure f 4 of 1 d. h. Motor zonder licht: Egbert V. te Leeuwarden f 6 of 1 d. h. Geen geldig rijbewijs: Willem W. te Leeuwarden f 2 b. of 1 d. h. Carolus D. te Leeuwarden f 3 of 1 d. h. Geen rijbewijs: Johannes S. te Ternaard, f 3 b. of 1 d. h. In dronkenschap orde verstoren: Hendrik v. d. V., zonder vaste woonplaats f 6 of 2 d. h. Motor in verboden richting: Ipe V. te Lippenhuizen f 4 of 1 d. h. Fietsen in verboden straat: Jan V. te Nes f 5 b. of 1 d. h. Geen fabrieksnummerplaten: Ype S. te Bolsward f 1 b. of 1 d. h. Fietsen zonder rem: Feike de B. te Tzum f 4 b. of ld. h. Geen rijbewijs toonen: Johannes V. te Huizum. Geen straf. Overtreding arbeidswet: Sikke B. te Leeuwarden f 25 b. of 2 d. h. Overtreding wet openb. vervoermiddelen: Arme S. te Wieuwerd. Geen straf. --- VAN DURE BOONTJES EN VERWISSELDE SOEP. Donderdag den 4den Augustus 1831. Door een aangename slaap verkwikt, wokte de reveille ons om dfie uur uit onze rust. Gaarne had ik nog wat langer willen blijven liggen, had niet het knorrig gezigt van d:en majoor, die altoos onrustig was, den slaap mij uit de cogen verjaagd. Er werd wederom soep gekookt, of liever de overgebleven soep van den vorigen dag, werd met water aangevuüd en nog eens doorgekookt. Om half vijf vervolgden wij onzen togt langs eenen aangenamen aan beide zijden mot bosschen en weilanden omzoomden weg. De landsdouw begon hier beter te worden. Met verrukking zagen wij hier somtijds landen met koeijen welke gemolken weidten, verrukkend voor ons, die in zulk een langen tijd bijna niets dan bo'ssohen, heidevelden en schrale keetjes hadden gezien. Het was een heerlijke morgen. Toen echter de zon wat hooger begon te klimmen, werd het marcheeren lastig en vermoeijend door de hitte en dorst, en voornamelijk door de wolken van stof, welke door de inééngedrongen colonnes van zoovele honderden ontstonden en ons dikwijls de ademhaling verhinderden. Er ontmoette ons op dezen marsen niets belangrijks als alleen dat wij het dorpje Rethij passeeren, hetwelk naar het uiterlijk der boerenwoningen te zien, een welvarend «terp scheen te zijn. Na een vermoeijenden marsch, waarop wij veel volk onderweg hadden moeten laten liggen dat door warmte en dorst flaaorw was geworden en eerst 's avonds laat bij het batai'llon terug kwam, kwamen wij 's mMdags ten één uur te Moll aan. Moll is een zeer schoon en groot dorp. De kom van het dorp bestaat uit een lange straat, aan weerszijden met uitmuntende huizen bebouwd. In het midden van deze straat staan de kerk en het raadhuis, waarvóór zich de straat tot een lange breede marktplaats verwijdt. Wij marcheerden door Moll heen, sloegen bij het raadhuis den weg links atf tot voor een tak van het riviertje de Nethe, vóór hetwelk wij op een schoon stukje grasland, dat nog ongemaaid was, ons bivouak opsloegen. Na, zooals gewoonlijk, eerst onze vermoeide ledematen wat uitgerust te hebben, overlegden wij wat wij eten zouden. Van fourageeren had ik nog niets gehoord. Aan kippen zou ook slecht te komen zijn, want aan alle kanten hoorde ik reeds het gekakel en de laatste doodsnikken der kippen. Met behulp van mijn hondje Nienke Wietses, dat overheerlijk kippen kon vangen en een eerste marodeur was, kreeg ik nog een kip, terwijl ik tevens een schutter uitzond om in een tuin was slaboontjes voor mij te halen. Dit had dezen man bijna zijn leven gekost. Er was door soldaten bij den pastoor geld gestolen, hetgeen van dat gevolg was, dat er een order door den Generaal uitgevaardigd werd, dat elke diefstal, hoe gering ook, ten strengste gestraft zoude worden. De Kolonel Kok Spregler der Bste afdeeling zag mijnen schutter (drie dagen later sneuvelde die brave Miedema door een kogel in den buik) bezig met boontjes te plukken; met een ijselijk geweld joeg de Kolonel hem den tuin uit, zooidat onze boontjesplukker brutaal werd. Dit verbitterde den Kolonel nog meer. Hij vloog naar mij toe en eischtte dat ik dien schutter dadelijk voor den krijgsraad zou dagen. De overige sohutte-rs wilden, wegens het gedrag en de dreigementen van den Kolonel jegens hunnen kameraad, hem te lijve, zoodat' ik moeite had ze terug te houden; daarenboven zat ik in geen geringe verlegenheid omdat ik zelve de oorzaak was van al deze onheilen. Toen de kolonel wat bedaarder was geworden, ging ik naar hem toe. verhaalde hem de gansene historie en verzogt vrijstelling voor den schutter, die een der besten van mijne kompagnie was. hetgeen mij ook gereedelijk werd toegestaan. Het pl"ii van hem was anders niet meer of minder geweest, dian om deze boontjes-dief, tot voorbeeld voor anderen, een kogel door den kop te jagen. Dat zouden dure boontjes geworden zijn! In dien tusschentijd was er vleesch etc. gefouragesrd, mijne boontjes en soepgroente waren reeds in verzekerde bewaring en nu gaf het eene algemeene koker ij. Intusschen bezogt ik het dorp eens, waar een drukte en eene beweging heereehten van wonder en geweld. De 1 verkenning kwam aan, de andere reed af. Couriew, of liever ordonnansen, reden heen en weer. Wij waren hier niet ver van de vijandelijke troepen verwijderd en van* daar alle die verkenningen doop de cavallerie. Hier hoorde ik ook dat het plan geweest was dat wij naar Turnhout zouden gemarcheerd zijs, om met de 2de Divisie Idie stad in te nemen, maar dat er te Rethij een ordonnans bij onzen Generaal waa gekomen met het berigt dat na een kort gevecht te Ravels en bij Turnhout, kleiner zoude zijn. 'n Dringende reden waarom deze man aanstonds op het gemeentehuis geweren en pieken aanwees, die allen op eene kar werden geladen en onder bedekking van eenige marechaussees, naar N. Braband werden teruggezonden. In eene herberg dronk ik een kopje koffij, de eerste warm» drank dien ik in drie dagen proefde en wandelde daarna naar t bivouak terug om te soep-eten. Met een bedrukt pezig! kwam mijn kok mij tegen, mü de tijding brengende dat hij even van zijne kojkerij zich verwijderd hebbende, teruggekomen de hoendersoep in een schraal rundersoepje had veranderd gevonden. Een ander had zekerlijk begrepen dat deze hoendersoep beter en smakelijker zoude zijn als zijn rundersoep van dood-mager vleesch zonder soepgroente of iets er in, en had nu een ruiling gewaagd. Of ik al murmureerde en mijn kok dugtig den thantel uitveegde, het bragt mij mijne soep niet terug en ik moest mij met het remipilacement vergenoegen. Het overige van den dag bragten wij door met praten, pijpjes rooken en onze stroo-legers in orde te brengen. 's Nachts werd ik wakker en voelde eene geweldige jeuk op mijn gezagt; ik krabde zoolang tot ik wakker werd en wat was het? eene geweldige regenbui die deze prikkelingen op mijn gezigt veroorzaakte. Ik viel edhter niettegenstaande den aanhoudenden regen weer in slaap. Wordt vervolgd. --- BRUINTJE BEER EN DE TOOVERFLUIT No. 9. — In het huisje van den wijzen Bok is de dokter en de oude meid. En de wijze Bok ligt stil in bed. Hij kijkt zijn kleinen vriend niet aan. Het lijkt alsof hij hem niet eens ziet staan. Als Bruin ia«h tot den dokter wendt en vraagt: „Moeder stuurt me hier naar toe, ze wilde zoo graag weten, hoe het met onzen ouden vriend is." Dan schudt de dokter zijn grijze hoofd en zegt alleen maar: „Het is mis." Verdrietig en zoo stil als een muis, verlaat Beertje dan het Geitenhuis. --- Verzoek van den schrijver. In dit najaar zal „GROOTVADERS GLORIE in boekvorm verschijnen, zoomogelijk met authentieke illustraties. Mochten er onder de lezers van dit feuilleton zijn, die mij voor dit doel aan foto's of teekeningen betreffenden den Tiendaagsdhen Veldtocht kunnen helpen, dan zou ik inlichtingen hierover ter zeerste op prijs stellen. Misschien zijn er onder de nabestaanden van de in dit verhaal genoemde personen nog, die een afbeelding betreffende mee uitgetrokken schutters onder hun familie-papieren hebben. Op hun medewerking in dezen wordt hierbij gaarne een beroep gedaan. Verzoeke zich te richten tot: H. G. CANNEGIETER, Kleverparkweg 222. Haarlem. Wordt vervolgd. ---