Feuilleton DE MISLUKTE DUBBELGANGER. UIT HET ENGELSCH door NORMAN VENNER. VIJFDE HOOFDSTUK. „Waarom geef je me geen zoen!" Als vliegen op een warmen zomerdag, zoo hinderlijk gonsden die woorden hem in zijn ooren. „En dat", overpeinsde hij bitter, „terwijl ik geen klap heb om ze dood te slaan." Wat moest hij antwoorden? Opeens kreeg hij een schitterend idee. „Kalm, kind, kalm!" zei hij, terwijl hij haar hand streelde. „We moeten elke opwinding zien te vermijden, dus hè....?" Onder woorden gebracht was het niet bepaald schitterend. Een laffe, lamme, flauwe uitvlucht — dat was het, anders niets. De groote, blauwe oogen gingen nog iets verder open. Lady Dorothy keek hem aan alsof ze niet wist hoe ze het had. „Het paard — heelemaal vergeten!" Jeremy sprong op. Dat was nu werkelijk een schitterend idee. Het paard zou er ongelukkig aan toe zijn — een half uurtje ging er allicht met het bevrijden van het dier heen. Maar ook hier wachtte hem een teleurstelling. Hel paard had zijn hulp niet noodig. Voordat Olivia weggereden was om den dokter te halen, had ze het tuig doorgesneden. En zoo kwam-het, dat het ongelukkige dier, dat den dood van zijn eigenares bijna op zijn geweten gehad had, rustig op een afstand van een meter of tien aan het grazen was. Jeremy krabde zich achter de ooren en keek om zich heen alsof de verlaten velden aan den voet van den heuvel hem aan een nieuw schitterend idee konden helpen. Natuurlijk werd hij teleurgesteld. „Een geëmancipeerd paard," zei hij spijtig onder het terugloopen naar de plek. waar Lady Dorothy lag. „Heeft niemands hulp noodig Onafhankelijk absoluut onafhankelijk eh.... ccii merrie natuurlijk, wat?" Die laatste vraag ging vergezeld van een onbenulligen glimlach. „Zeg — je ziet er al veel beter uit. Wat een mop, hè? Als onze goeie ouwe pil dr. Johny straks komt aanwandelen, is zijn overigens zeer gewaardeerde hulp niet meer noodig." „Misschien dat dr. Johnny het niet zoon mop vindt. Wat, sta je daar te lachen? Je schijnt in een buitengewoon goed humeur te zijn." „Ja, hoe kan het anders! Dit weertje en dan in Engeland. Dan mousseer je vanzelf. Hoe is 't ook alweer: „'Spring's at eleven, The nurks on the thora. Morning's at seven, 'I'tic mail in the mom!" „Och nee, zoo is 't niet. '|- Heb nooit gedichten kunnen onthouden." „Spaar me." verzocht ze quasi-ernstig. „Haal Browning er asjeblieft niet bij." „Dcc ik niet." „Laat ik dan zeggen: probeer het niet. Hij is zoo wanhopig ouderwetsch." ..'n Blauwkous, warempel," dacht Jeremy met een snellen blik op het fijne, bleeke gezichtje. „Dat kan goed worden. Als ik mijn vingers niet branden wil, doe ik beter met haar overeind te helpen en dit soorl conversatie te vermijden, tot ik erachter ben wat de Uonourable Arthur op dit gebied presteert. Gi dat hij aan. declameeren doet! Dat zou knal nui één zijn! Browning, zoo was dat Browning! Dat 's meer dan ik wist." „ En dan was 't niet eens goed. Browning is al erg genoeg, maar wat jij ervan maakte! 't Leek wel een raadsel." „Ja, hm, mijn geheugen is niet nieer'wat het ge-1 i 5.... Zeg. . als ik je eens ophielp of in een wat meer geciviliseerde houding zette? Kijk, als ik arm om je heen sla. zóó " Lady Dorothy nes- Ide zich tevreden in de buiging van zijn arm „en als jij dan eens je arm om mijn hals 810-eg " Ze deed onmiddellijk wat hij voorstelde en dan, baal op je anker! voila — nu kan ie alleen wel." Hij Het baar los eu deed een paar stappen achteruit. Lady Dorothy glimlachte flauwtjes. „Dat heb je netjes gedaan Je beul w e I sterk, Arthur." Met haar handen iets uitgestoken, alsof dat hielp, trachtte ze zich in evenwicht te houden, 't Was duidelijk te zien dat de val erger aangekomen was dan zij wilde laten blijken. Nu zag Jeremy het meisje, dat in zijn leven zoo onceremonieel was komen binnen vallen, voor hel eerst pas goed. Ze was knap, ontegenzeggelijk, maar toch was er in haar uiterlijk iets dat hem niet beviel. Haar oogen waren te groot, haar mond iets te klein; de uitdrukking van haar gezicht was gewoonweg onnatuurlijk. Te kalm, te beheerscht. Je voelde, dat elke emotie, die zich daarop afteekende, van te voren volgens zekere conventie-voorschriften pas-klaar gemaakt was. Maar het allerzonderlingste was haar haar. Het was zoo blond, dat het verbleekt leek -— en het was gebleekt, maar niet door de zon! — en daarbij zoo kort geshingled, dat het wel leek of het niet een tondeuse gedaan was. Een mannelijke „kop" was het niet, daarvoor was het haar te zacht en te eigenaardig van kleur, maar door het kapsel en de gereserveerde gelaatsuitdrukking kreeg dit meisjeskopje iets waarvoor een zwakkere geest bij de eerste ontmoeting de vlag streek. „Een j-are snijboon", was de niet zeer complimenteuse conclusie, waartoe Jeremy na misschien een halve minuut van zwijgend tegenover-elkaar-staau, kwam. „eentje, waarmee je deksels zal moeten oppassen! Als ze er achter komt dat ik haar lieve Arthur niet ben. vilt ze me levend, als ik er tenminste zoo makkelijk afkom. Een kop heeft ze ook, ze kijkt verstandig uit haar oogen maar wat heb je aan verstand als het je niet eens in staat stelt om een imitatie van het echte artikel te onderscheiden?" „Kun je loopen?" vroeg hij luid op. „Ja." ' Dan moesten we maar vast opstappen. Hall-waarls gaan. Kijk ■— daar heb je de auto al. Dat heeft Olivia hem gauw geleverd." „Dat is de mijne", zei Lady Dorothy. „Ik denk, dat ze naar de Hall gegaan is eu van daar uit getelefoneerd heeft." „Verstandig van haar! Maar ze is pienter", zei Jeremy, met zijn oogen op de snel naderbij komende auto. „Vin-je dat? Vroeger dacht je er anders over." „Ja? Waarachtig? Stom van me dan heb ik mijn verstand nu blijkbaar beier bij meka.iv.'' „Asjeblieft! Die kan jij in je zak sleken, vriend Arthur," voegde hij er in zichzelf aan tce. In de aulo werd de situatie, zoo mogelijk, nog maller. Olivia chauffeerde; daardoer kwamen Jeremy en Lady Dorothy samen achterin te zitten. „Heb je er iets op tegen, dat ik een sigaret opsteek?" vroeg Jeremy. „Neen. natuurlijk niet. Ik zou het zelfs ten zeerste apprecieeren als ie er mij ook een wou geven. In die tasoh daar, aan je linkerhand — ja, die daar is uiijn koker. Dank je. Nu een lucifer, asjeblieft." Hij boog zich naar haar toe. om den lucifer — beschermend legenden wind in de holle van zijn hand — ondei- «Ie sigaret Ie kunnen houden. Met haar schouder leunde ze legen hem aan; hij rook den fijnen geur van ecu onbekend parfum, zag de groote. koele oogen donkerder, warmer van kleur worden, zonder dat het de uitdagende uitdrukking verzachtte. Maar dan ging ze met een ruk rechtop zitten, glimlachend niel een ietsje spot en inhaleerde diep. „Je moet niet inhalen", riep Jeremy haar. „Waarom niet? Hoe jij hot ni „Ja... maar. . „Redeneer niet zoo inconsequent.... Als ik rook, rook i!:. .. precies zooals ik er lust in heb. Je zei dat zooals ledere man dat zeggen zou, omdat er gewoonlijk gedacht wordt, dat wij vrouwen, alleen rooken omdat het leuk. pikant siaat. Maar dat is niel waar. De meesten rooken omdat ze bet lekker vinden. En ik vind het dwaasheid om verstoppertje ie spelen, daarvoor zijn wij te modern.. . we leven niel in achttien zooveel „Nee." stemde Jeremy toe met een blik op het onbarmhartig ge-shingle-do meisjes-kopje naast hem. „Nee, dat is zoo. Daar zie je ook niet naar uit. Je hebt niet bepaald iets ouderwetsch.... Neen...." „Hoe zie ik er dan uit?" „O, weet ik niet. Etiketten opplakken is nooit mijn fort geweest." Wat zat ze dicht tegen hem aan. ze leunde gewoonweg op hem. Maar opeens herinnerde bij zich, dat ze met zijn dubbelganger verloofd was en dat dit hun eerste ontmoeting na maanden van elkaar niet zien was. „Goed, maar ieder mensch heeft len -lotte zijn --- ZONDAGSRUT. Vrouw: ~Ja, de toestanden zijn veel verbeterd. Herinner je je den tijd nog wel, dat je Zondags ook moest werken?" „liet begint te regenen. Blijft u eten?" ..Daarvoor regenl het niet hard genoeg, dank ui" „Zoo, je zult hem dus Maandag betalen?" „Ja, ik heb hem mijn eerewoord gegeven." ,En was hij daarmee tevreden.-" Kasper, Stockholm. „Dal is nn liilly I'agan. Hij heeft vijl prijzen op de hondententoonstelling gewonnen!" „Foei, Mildred, schaam je! De man is niet knap, maar je hoeft gi jes over hem Ie verkoopen!" Bulletin, Sydney. --- „Kan ik u misschien ook even helgasper?” Stockholm. „Ik zei u, de vaart te verminderen en toch reed u nog 80 kilometer." ..Ik verminderde wel, want ik reed 110 K.M.!" l'éle Mêle, Parijs. „Ik sliep zoo slei-lit op mijn oud bed, dat ik een nieuw heb lalen maken." „Zoo, en slaap je nu beter?" „Nee. ik lig er nu alle nachten over te denken, waar ik het geld vandaan zal krijgen, om het te betalen." Kasper. Stockholm. Willy: „Moeder, als baby kikvuischen eet, zal hij dan ook beginnen te kwaken?" • Moeder: „Groote goedheid, nee! Ze zullen hem doodmaken!" Willy: „Nu, zoover hebben ze hem nog niet!" Passing Show, Londen. --- etiket en "ik ben beniewd naar bet mijne,” hield Lady Dorothy aan. „Juist, omdat een mensch zoon complex wezen is. Neem bijvoorbeeld het feit, dat ik je geen tien minuten geleden om een zoen gevraagd heb. Dat was toch tamelijk ouderwetsch, vin-je niet?.... Wel iets voor achttien z00vee1....!" Daar hadt je het weer! Jeremy keek verlangend naar het hoofd en de schouders van de chauffeuse: Waarom keek ze niet om. waarom deed ze niet ... a, dat was het. wel", zei hij flauwtjes. „Maar ten slotte zit dat niet aan achttien-zooveel vast. Dat zou je even goed middel-eeuwsoh of zooveel jaar v. Ohr. kunnen noemen.... als 't maar iets niet van dezen tijd i 5..." ..En je hebt 't niet gedaan", ging Lady Dorothy voort. „Wat noem je dat nu? Utra-modern, niet waar? Want wat ik van de gewoonten van zooveel jaar v. Ohr. weet, zouden ze de gelegenheid met beide handen aangegrepen hebben. En de middel-eeuwers zouden ook niet bepaald schuchter geweest zijn, evenmin als de aohttien-zooveel-ers. Die zouden me tenminste nog ridderlijk de hand gekust hebben." ~'n Aandoenlijk tafereel hang je daar op", zei Jeremy ondeugend. „Het type van een modern jong meisje dat den goeden oudentijd terugwenscht." Ze keek hem strak aan, op een manier, alsof ze hem geestelijk taxeerde. Dan keerde ze zioh met iets verbitterds in de lijn van haar mond van hem af en betokkelde ongeduldig den rand van het portier. ..Pff", zei ze. in een poging om door zelfspot haar stemming te veranderen. „Wat zitten we nonsens te praten." „Ja", stemde Jeremy lachend toe in een opluchting, dat de eerste ronde afgeloopen was. ..Maar het scheelde een haartje of je was knock-out geslagen, kerel", vertelde hij zichzelf, terwijl hij van het oogenblik, dat de auto om de pilaren van het groote hek zwenkte gebruik maakte om voorzichtig een eindje op te schikken. Nu met haar voet op de tieeplank van de auto. gaf Lady Dorothy een stalknecht bevel om met een paar jongens het paard en het gedeeltelijk versplinterde wagentje te gaan halen. En daarna ging zij zelf met een paar verontschuldigende woorden het huis in. Zeker om zich extra-presentabel te maken, dacht Jeremy. „En?", vroeg Olivia, b)en ze ieder in een rieten leunstoel op het „zitje" zaten, een wit-marmeren loggia, waar vandaan men een prachtig uitzicht op een keurig-onderhouden grasveld en een grooten vijver me' fontein aan het einde ervan had. .En?" herhaalde Jeremy vragend. Dan, in een plotseling begrijpen wat het meisje naast hem met die vraag bedoelde. „0, ze heeft om een zoen gevraagd.... Maar, zeg zonder gekheid.... ik vind het een lammen boel. Als ze met hem verloofd is heeft ze het recht gezoend te worden...., ik bedoel, dan verwacht je..." ?" vroeg Olivia wee'-. „En, ik kan het niet doen, dat is 't eni. Ik mag don een surrogaat zijn, maar ik ben niet van plan, onder den vorm van het echte artikel de verloofde van een ander te zoenen. En dan.... niets doet je zoo kennen als een zoen. Ik bedoel, dat iedere man zijn, hoe zal ik het noemen, zijn eigen „bouquet" heeft. Als ik het gedaan had. was bet mis geweest, dan hadden ze meteen geweten: dat is doublure! En dus heb ik me schrap gezet en voor de eer bedankt." „Maar Jeremy. dat kun je niet volhouden!" „Ik zou niet weten waarom niet. Daar ben ik knap, buitengewoon knap in. Als je eens wist hoe voorbeeldeloos ik dat doe. Wereldkampioen ben ik, wat dat betreft. Het eene oogenblik verlos ik mijn verloofde uit de klauwen des doods en bet volgende oogenblik zet ik me schrap, weiger ik pertinent de gewone belooning in ontvangst te nemen. Nee, dat gaat me wel af, in aanmerking genomen het feit. dat ik geen routine heb." ...Te praat, alsof alles al achter den rug was. Het ergste moet nog komen en.... 't zal niet meevallen, Jeremy. 't Zal een pijnlijke geschiedenis worden, iets waarvoor je takt, veel takt noodig hebt. En dat heb jij niet. Daarvoor ben je veel te aardig...." ..Daarvoor ben ik te onnoozel, wil je zeggen. Me! een beetje diploniatieken aanleg zou je een heel eind komen.... les gaan nemen, dat is het eenige " „Dan zul je moeten voortmaken. Veel lijd heb je niet." „Kijk, zie je, dat is 't juist wat den heelen boe! in de war stuurt, het bepraten, het je van te voren bang maken. Als je er maar opeens voorstaat en je kon meteen van leer trekken heel gewoon do