KINDER-BIBLIOTHEEK I.N.-No. 3-31 Maart '28 Toen spitste ik de ooren. Opeens verplaatste mijn geheugen mij naar dien nacht, toen een ruwe stem mij beval op zij te gaan en een gemaskerde op een paard sprong en wegreed. „Waar was die herberg?" vroeg ik. En er was iets in mijn stem, die maakte, dat het gezelschap naar mij keek. „Die kennen wij best, Nat", zeide Mojly. „'t Was in de herberg te Stortford". „Te Stortford!" En ik zou meer gezegd hebben, maar ik hield mij stil en besloot te wachten tot ik meer hoorde. „Nu herinner ik 't mij", zei een van de Heeren, „'t Was Kapitein Ashley, een dapper soldaat; men zei, dat hij twist had gehad met iemand, dien hij in de herberg had ontmoet en met wien hij den degen had gekruist en dat hij gedood was". „Ik weet het niet", zei Molly, „want ik heb er eerst gisteren van gehoord van Mijnheer Pepys, die het vertelde bij juffrouw Knipp; maar, al raakte de Kapitein ook van de baan, Sir Basil, die meende heer te zijn van Ashley Hall en een goed inkomen, wacht er nog altijd op". „Ze kwamen mij toel" zei Sir Basil. „Ja, als de Kapitein niet getrouwd was geweest". „Hij was niet getrouwd", antwoorde Sir Basil. „Dat was hij wel!" zei ik. Toen zagen allen mij aan en Sir Basil, op mij toestappende, zei: „Wat weet jij daarvan P" ~Hij heeft 't mij zelf verteld", zei ik, „verteld in zijn laatste oogenblikken, toen hij mij de bewijzen er van gaf". Het gezelschap staarde mij aan en Molly lachte luid. „Nu, dat gaat als op 't tooneel", riep ze. „Ik zeg het eerste bedrijf en plotseling komt Nat op om de zaak tot klaarheid te brengen. Vertel gij de rest, Nat, gij zijt aan t woord". „Neen", zei ik, „dat doe ik een volgenden keer". ik had het puntje van mijn tong wel willen afbijten omdat ik al te veel gezegd had; want die Sir Basil was een man van 't Hof en ik — een kennisreiziger. De lieeren praatten wat onder elkaar, totdat een van tot Molly zei: „Maar als hij getrouwd was, waar is die vrouw dan?" „Die heeft men uit het oog verloren, maar haar dood kan niet bewezen worden, ook niet die van haar dochter die zij, naar men zegt, bij Kapitein Ashley had. De oom schijnt van het huwelijk van zijn neef te hebben gehoord, hoewel deze 't geheim wou houden. Hij had gezworen, dat, als de Kapitein geen vergiffenis vroeg, er geen cent van de erfenis aan hem zou komen en bij hield zijn eed, want de heele nalatenschap werd toegewezen aan de vrouw en het kind van den Kapitein, op voorwaarde, dat zij bewezen recht te hebben op den naam, dien zij voerden". „En ze hebben zich nooit aangemeld", zei Sir BasiL „Als ze in leven waren geweest, of hun recht hadden kunnen bewijzen, hadden ze het wel gedaan". „Maar Sir Basil kan het tegendeel niet bewijzen, en daarom blijft het fortuin onaangeroerd — een Tantaluskwelling". „Neen maar, Sir Basil I" zei een der Heeren, „nu verwondert het mij niet, dat ge nooit vroolijk zijt". Ze gingen heen, samen lachende, maar Sir Basil met een toornigen blik op Molly en mij. ~Die stukken, die ge hebt", zei Molly, even naast mij komende, „als het waar is " „Stil", zei ik, „dat zal ik u straks vertellen. Wie is die man?" „Een creatuur van den Hertog van Vork", mompelde zij; „een schurk en ik geloof een spion zelfs voor zijn eigen beschermer. Hij zal mij een poets spelen aan 't Hof zoodra hij kan". Daarop ging zij de anderen achterna, die eenige van de vertooningen gingen zien, omdat het nog een hall' uur zou duren eer wij begonnen. „Wees maar niet bang, we komen terug om u te hooren, Nat!" Toen wuifde ze met de hand, waaraan een prachtige ring schitterde, dien ze van den Koning had gekregen en die wel 700 pond waard was, en ze huppelde heen „Dus Sir Basil is de bloedverwant van JKapitein Ashley", zei ik bij mijzelf. „Bij den dood van den Kapitein meende hij erfgenaam van zijn oom te zijn; zeker, Molly zal wel maken, dat we er meer van te weten komen". „Wel, heeren", riep hij, „hier is Molly en bij gebrek aan beter gezelschap houdt ze een praatje met den hansworst van den kwakzalver". „Nu", riep een jonge edelman, „dan zou ik den hansworst wenschen te zijn". „Dat zouden diegenen ook wel wenschen, die van uw geestigheid te lijden hebben, Lord Rochester; maar er is meer van den kwakzalver dan van den hansworst in u op het stuk van liefde". Het gezelschap lachte om den uitval en kwam naderbij, behalve een, een donker, flink man van omstreeks vijftig jaar, met een knorrigen blik in zn oogen, waarin iets boosaardigs lag, bleef met een zuur gezicht alleen staan. Pas had ik hem even aangezien, of ik herkende in hem den man, die voorbij was gegaan toen juffrouw Helen hier had gestaan met den jongen luitenant. Het was de man, die haar bang had gemaakt door zijn gezelschap aan haar op te dringen. „Wat?" riep Molly, toen ze hem zag, „de vrome Sir Basil hier tusschen die wereldsehe menschen op de kermis. Waaraan Heeren, hebben we het gezelschap van Sir Basil te danken? 't Is te hopen, dat, als hij blijft om de vertooningen te zien, hij zijn gezicht zal verbergen voor de clowns, want anders houden ze dadelijk op". De heer fronste de wenkbrauwen, toen Molly hem zoo berispte en zei op ruwen toon, terwijl hij haar naderde: „Houd uwe aardigheden voor 't tooneel, juffrouw". Er was iets, ik weet niet wat, in de stem, dat ik trachtte mij te herinneren. „'t Is niet de eerste keer, dat ik dien man hoor spreken", dacht ik bij mij zelf. „Neem het niet al te erg op, Molly', zei een jong edelman, „dat Sir Basil hier met ons op deze onheilige plaats is; bij is niet zoon brave, als waarvoor hij zich uitgeeft". „Neen, dat weet ik", zei Molly met een gemaakt lachje. Ik keek Sir Basil scherp aan en merkte den nijdigen blik, dien hij op Molly sloeg; daarom ging ik dichter bij haar en fluisterde haar in: „Pas wat op, lieveling. Hij kijkt naar u of hij u op wil eten", week toen ik uitging, heb ik een man gezien, die er uitzag, of hij me wilde volgen." „Waarom hebt ge dat niet eerder gezegd, Helen?" zei de luitenant met de hand aan 't gevest. „Ik was bang,- dat ge driftig en jaloersch zoudt worden." „Waar hebt ge dien man voor 't laatst gezien?" vroeg ik, daar ik 't voor zeker hield, dat de man, die ik op 't oog had, er de hand in had. „Maar een oogenblik geleden," zei het meisje nog altijd onrustig, „'t Was op de kermis, hij kwam naar mij toe, alsof hij me wou aanspreken. Maar ik werd bang, liep hard weg en dank zij de volte, raakte hij mij kwijt." Op dat oogenblik ging de man, dien ik met de drie schurken had zien praten, haastig voorbij en keek mij donker aan. Helen, die opkeek en hem zag, greep den arm van haar minnaar en viel bijna flauw. „Gerard," zei ze, „dat was die man." „Duivels!" riep de luitenant, „ik wil weten ....-■ Hij zou hem achterna zijn gegaan, maar het meisje hield hem tegen. „Zoek geen twist! als u iets overkwam, zou ik het besterven." De. luitenant aarzelde, maar het meisje keek hem eoo smeekend aan, dat hij begon te glimlachen. „Nu, als ik hem dan geen kastijding kan toedienen," zei hij, „moet ik toch zorgen, dat het niet weer gebeurt. Kom, we brengen samen het borduurwerk weg." En zich tot mij wendende, zeide hij: „We gaan de kermis over, als we terugkomen, Nat, dan zien we je nog wel." En daarmee knikte hij mij toe en Helen, die nu niet bang meer was, wel wetende, dat haar minnaar bij haar was, stak mij de hand toe, die ik drukte en kuste, waarop zij bloosde, En daarop stapte ze luchtig met een glimlach en een knikje aan de zijde van den jonker door. „'t Is een snoezig paar," zei ik bij mijzelf, terwijl ik te volgde met de oogen, totdat ze in de menigte verdwenen, „'t Is jammer, dat ze niet voor altijd een paai kunnen zijn." „Ze hebben haar weggevoerd." „Bravo!" riep het volk en men schreeuwde zoo, dat ik niet kon hooren wat Gerard zei. Maar ik wist, wat hij bedoelde en mijn zwaard trekkende, zei ik; „Wat, weggevoerd? Wie?" „De man, die haar vervolgde en drie anderen met hem. Ik heb gevochten, maar ze hebben mij teruggedrongen en haar in een koets gestopt, en voor ik volgen kon, waren ze weg." „Gauw, kom maar mee," riep ik, en wou van 't tooneel af, maai het volk, nog steeds meenende, dat het mijn rol was, drong op mij aan en belette mij mij te bewegen. * „Ga wat op zij! goede menschen!" riep ik, „er is een meisje weggevoerd, door schelmen!" „Bravo, Nat, 't is nog mooier dan op 't tooneel,* schreeuwde men. Maar met kracht stortte ik degenen terug, die rondom stonden en sprong op straat. „Kom Gerard," zei ik, „wijs eens waar ze zijn heengegaan." Do jonge luitenant wankelde, toen hij mij wilde volgen en plotseling begaf de kracht hem. „Ik ben gewond!" riep hij, „ik kan niet meer." En juist toen hij zou vallen, kwam Molly, die al de drukte gehoord had, door de tent aanloopen op het platform en greep den jongen man, toen hij wankelde. Hij viel op den grond en Molly op de knieën naast hem. „Gerard!" hoorde ik haar roepen. Maar ik had toen geen tijd en 't viol mo daarom niet op, dat zij hem bij den naam noemde. Zoo roepende, „let op hem, Molly" duwde ik het volk op zij. Mijn buurmeisje was dus weggevoerd. Er was geen twijfel of het was op last van Sir Basil, want die had haar steeds gevolgd. „Waar hij haar heeft laten heenvoeren, daar zal hij zelf ook heengaan," zei ik bij mijzelf, „maar hij zal wachten tot bij het onder bedekking van den nacht kan doen. Hij is in 't gevolg van den Hertog van Vork, — ik kan dus van hem hooren in Whitehall. Als ik hem vind, zal ik hem volgen als zijn schaduw". „Houd op, Naii" sprak Molly met wangen als rozen. „Gij doet mij blozen." „Meester", riep ik, alsof ik geschrokken was, „uw drankje, gauw, juffrouw Davis is ziek — zij bloost." Molly's gezelschap en de menigte barstte in lachen uit bij dezen zet en de Doctor zond zijn bedienden onder de menigte om het Elixer te verkoopen. Molly had dadelijk een antwoord. „Als ik bloos, vriend, laat de Doctor het dan niet genezen." „Meester", riep ik, „laat Juffrouw Davis haar blos houden, ze wil dien mee naar 't Hof nemen om de Hofdames te laten zien, wat blozen is." Toen ik zag, dat er nog al wat verkocht werd, maakte ik allerlei sprongen, nam allerlei poses aan en zong er een deuntje bij. Zelf verkocht de Doctor zijn levenswater aan degenen, die dicht bij stonden en een van hen, die ook een fleschje vroeg, wierp hem een kroon toe, maar de Doctor greep dien niet zoodat hij op de planken vieL „Meester", zei ik, „gij kunt niet eens een kroon met de vingers te pakken krijgen en juffrouw Davis heeft er een veroverd met de voeten." En terwijl het volk er om lachte, ging ik naar binnen en haalde mijn mantel en mijn degen om een persoon voor to sMl<>n nit pf-n stuk, dat toen heel gezocht was. Een vau de edellieden, die meende, dat de aardigheden haar niet bevielen, wendde zich tot Molly en zei: „Hij heeft een scherpe tong; wil ik zeggen, dat hij ophoudt?" „Wel neen," zei Molly, „hij doet mij oen dienst, want hij praat over mij. De actrice, over wie het meest gesproken wordt, wordt altijd het meest benijd. Maar ik zal hem waarschuwen, dat hij voorzichtig moet wezen met den Koning; er kon wel eenß een spion in den omtrek wezen." Tegelijk drong zij door de menigte om achter naar de tent te gaan, ten einde mij dat te zeggen, maar ik zag haar niet, want ik was al gekleed en voor op het tooneel, waar ik, terwijl de Doctor zijn handel dreef, een tooneeltje voorstelde, niet als clown, maar nu als in een werkelijk „Jaloersch!" riep Molly met een vroolijken lach. „Ik jaloersch op Nelly. Neen, we zijn de beste vriendinnen. leder heeft haar deel aan 't Hof." „En als 't gerucht waar is, hebt ge den Koning tusschen u in," zei ik luchtig, maar met een ernstigen blik, die slecht paste bij mijn woorden, want ik heb immers gezegd, dat ik de arme deerne als een broeder beminde. „Kom, kom," zei ze, „ik ben niet hier om u wat te herinneren, Nat, maar om mij veel te doen vergeten; zijt gij niet mijn beste vriend?" „Schoonheid en Dwaasheid zijn tegenwoordig altijd goede vrienden," antwoordde ik, „gij zijt de schoonheid en ik .... „ „Keen hoor, maar ik vrees dat ik de dwaasheid tegelijk ben." „Maar op een andere manier, beste," zei ik luchtig om haar weer te doen glimlachen. „Ik ben zelf de gek, en gij maakt anderen gek," „Eb mij zelf ook. O, ik ben zoo veranderd, Nat, sedert gijmij zeven jaar geleden te Stortfort gered hebt. Maar ik heb den dienst, dien gij mij bewezen hebt, nooit vergeten; niemand kan zeggen van Molly Davis, dat zij hare vrienden niet trouw is, wat ze dan ook voor haar aanbidders moge zijn. Maar waar blijft het volk? Waarom verdringt men zich niet rondom de tent in afwachting van de grappen vun hun liefsten potsenmaker?" ~0 Molly," zei ik, haar toelachende. „Ik heb ook mededingers. Mylady Uastlemaine is op de kermis en heeft het halve Hof meegebracht om naar Jacob Hall, den koorddanser te zien, die op dit oogenblik zijn kunsten vertoont" „Dan breng ik 't andere halve Hof om u te zien, Nat," antwoordde Molly. „Ze vinden mij eerder dan do oudo Castlemaine. Kijk daar komen er al aan." Ik keek op en zag een groepje jonge edellieden, die tot de intiemste vrienden van dt>n Koning behoorden en daaronder ook de kennissen van den Hertog van Vork. Een die hartelijk lachte om het vloeken van een oude vrouw, wier dischje hij omverliep, keek plotseling op en *ag Molly. Doctor Kaspax, do groote medicijnman. ---