IMPRESSIES VAN DE ELFSTEDENTOCHT 191 De heer J. F. A. BEINS, Med. Drs. te groote evenement beleeft- maar d°'v Groningen, maakte ook dit jaar weer tevens den lezer een boekje open o } den Elfstedentocht als wedstrijdrijder wat er Z°° 9edurende een der9ell!^ mee. En ook nu weer inspireerden hem Marathon-tocht komt kijken en vtf" zijnbelevenissen gedurende deze tocht moeilijkheden er overwonnen moe tot een serie geestige teekeningen, die worden, alvorens het begeerde e\ hij ons ter plaatsing aanbood. Ze laten doel bereikt wordt en het eere-met ons zien hoe de „sportsman" zelve dit ~ wordt verkregen. It *■"' IS' "" ; ' I ■■ • '" — &w**„«/««f *ƒ «*, {*«. f to^«eyU->. J?rWt*«' $loTin,wuuxi. /**«*. têt. . *3> ij» w-u »«,'wlu.'*« l --- Impressies van een teleurgestelde. „Keert weer, verdoolden, keert en zoekt d' ontweken stranden,” (Tollens). Zoo voor en na hebben tal-van geslaagde Elfeledenrijders hun enthousiaste indrukken in de krant weergegeven. Het is ook interessant een verhaal te lezen van een deelnemer, die er niet in geslaagd is, den tocht te volbrengen. We onlleenen het volgende aan het artikel van Jhr. dr. C. de Marees van Swinderen ,in de „Weekrevue De Prins" (uitgave Sarphatikade 1, Amsterdam). De schrijver heeft in 1917 als student den tocht volbracht en kon geen weerstand bieden aan de verleiding om te trachten nog eens zulk een overwinning' op den IJsgod te behalen. Maar 't mislukte. De schrijver geeft onder bovenstaand motto van Tollens zijn indrukken en zegt cm.: Wie zoon tocht begint, neemt — dat staat als een paal boven het in dit geval bevroren water — zich rotsvast voor een dergelijken toer niet alleen in Leeuwarden to beginnen. maar daar ook te eindigen. Laat ik beginnen eere te brengen aan hen, die dezen toer tot een goed einde hebben gebracht, want dat was — kort en in duidelijk Nederlands&h gezegd — kerelswerk. Ook de organisatie was voortreffelijk en wat de geest onder de drieduizend deelnemers aangaat, hier heerschte een toon, gelijk die onder rasechte sportmensen en hoort te zijn. Oude •vriendschapsbanden werden — niet minder stevig dan de banden der schaatsen — wederom toegehaald en nieuw© werden gesloten, maar — wat nog belangrijker is — ook nog gehouden. Kortom — de entourage was voor geen verbetering vatbaar. Of alles dan evenzeer te prijzen viel? Ja p— wanneer ik een enkele en goedbedoelde opmerking zou mogen maken, dan zou dat deze moeien zijn, dat het wenschelijk is om er nog eens over na te denken of het niet doenlijk zou zijn het pad — het „lijdens. pad" van Leeuwarden naar Dokkum — zooveel te verbreed en, dat het niet levenegevaariijk zou wezen elkander daar in ongeveer stikdonker in ijlende vaart te moeten passeeren. Want dat was inderdaad een levensgevaarlijke bezigheid en menigeen heeft dan ook reeds daar een smak tegen het keiharde ijs gemaakt, die hem duizelen deed. Maar goed — een val is niet zoo erg — integendeel — men klemt de tanden op elkaar — voorzoover na dien smak in meer of minder groote hoeveelheid nog voorradig — en zegt: Em-nou-oenst-recht. Wat drommel — stoot men in deze wereld om den haverklap niet het hoofd en blijft dit lichaamsdeel desalniettemin nog altijd niet stevig óp onzen romp zitten? En het wae op dezen tocht door een weinig vriendelijk landschap, dat gehuld was en gehuld bleef in een alles venuelanöholiseerend grijs, • dat ik — met tranen in de oogen — ettelijke kilometers voor Bolsward mijn sportieve streven jnoest staken, omreden mijn beide paar tcnaaleeti grondig kapot warea. Ik >v|as gevallen — natuurlijk verschillende malen, wat doet dat ertoe? Dat zijn ten slotte kleinigheden, maar tegen dat allervenijnigste kereltje dat zich siert met den satauischen naam van „Pechduivel", valt nu eenmaal niet te vechten. En toch — óók voor hem of haar die op moest geven, was deze dag er een van groot genieten. Want het vechten tegen moeilijkheden doet een sportief aangelegd mensch goed. Men voelt, dat men nog fit en nog pit in zijn body heeft en daarom is het dubbel hard te moeten toegeven, dat het nu eenmaal met den besten wil van de wereld niet verder gaat. En hoe voelen de mensehen aan den kaut met den pechvogel mee. Dat is werkelijk prachtig. Och meneer, wat is dat toch jammer — zei mij troostend een oud en hoepelvormig mannetje — gaat u nou maar is mee — ik weet bier in de buurt een klompenmaker te wonen, die zal misschien do zaak nog wel weer voor mekaar kunnen maken. En ik kwam in die klompenmakerij eu de deskundige klompenmaker schudde bedachtzaam het hoofd, zette toen een gezicht als of bij — om in de lijn vau zijn vak te blijven — zou willen zeggen: „Tja — 'hier breekt mij de klomp" en sprak de woorden: „Nou — dat e e n e paar, ja, dat zou ik nog wel zoon beetje kunnen opflikken, maar na een half uurtje zit u toch weer op den walkant". Weet u, wat u doet, meneer? Hier net tegenover is een heel goeie kroeg, gaat u daar maar liever heen." En ik volgde dien raad en toog ten taveerne de „Harlinsier Poort" en verwarmde mij daar bij vriendelijke lieden met heete groc, die mij b ij n a zoo warm maakte als een ijstooht, waarvan ik mij bergen van genoegens had voorgesteld En nu ik dit verhaaltje schrijf — ziet ge — nu moet mij toch een ding van mijn teleurgestelde hairt. En wel dit: onthoudt het. gij, die u spartmensohen noemt. Ik kwam weliswaar als een overwonnene in Leeuwarden terug maar tooh geenszins in een begrafenisstemming. En waarom niet? Omdat ik wist, dat ik mijn sportieve plicht len volle had gedaan, er zijn oogenblikken in ons leven dat het waanzin ie door te zetten, omdat het eenvoudig niet meer kan. En dan moet men den moed hebben om dat ook toe te geven en er een eind aan te maken — zij dat dan ook al een voortijdig. In groote dingen — ja ja de Romeinen wieten het wel — is het al genoeg den goeden wil t? hebben getoond. Zoo is het en zoo blijft het.... En dan tenslotte.... Moeilijkheden zijn er, om ze te overwinnen en het zal nog wel weer eens zoo stevig winteren. Wèl hem, die uit een nederlaae le leeren weet en den kop niet laat hangen als het hem tegengeloopen ie. Maar hoofdzaak i s en hoofdzaak b 1 ij ft, dat wij allen /.onder uitzondering een heerlijken sportdag hebben beleefd. Zoo moet — mijne beseheiden inziens tenminste — een goed sportman dit wintergebeuren — tegenslag of geen tegenslag — bezien. Vóór allee geen afgunst of jalouzie tegenover hen, die gelukkigen Karfia d&a wij. Het was een dag van gróóle sportieve vreugde, een dag waarvoor wij onze Friesche vrienden oprecht dankbaar zijn. --- Een filmopname. Gistermiddag draaide ten huize van den voorzitter van het Centraal Bestuur der Elfetedenvereenigiug voor een aantal genoodigden de Èlfstedenfilm 1941. De opnamen van de finish op Schenkenschans, het binnenkomen der eerste wedstrijdrijders en het huldigende inhalen der rijdere met de eerekoetsen was bijzonder goed geslaagd. Het gaf een treffende herinnering aan deze zoo geslaagde dag. Het Centraal Bestuur zal gaarne van amateurs of beroepsfotografen u.ededeeling ontvangen omtrent het bezit van aanvullende filmopnamen, teneinde van de tocht een zoo compleet mogelijke opname te verkrijgen. Met de filmslrooken van vroegere rijderijen hoopt het bestuur zoo een historisch waardevolle documentatie te krijgen vau het grootsche gebeuren der Elfstedentochten. * * * --- Huldiging van rijders. Zeven leden van het Corps Opbouwers, dat in Kampen gelegerd is, hebben aan de Llfstedentosht deelgenomen en tot een goed einde gebracht. Ze.zijn door den afdeelingsconimandant huldigend toegesproken en door hun makkers met een driewerf hoera begroet. Hunne namen zijn: W. Gerlofsma (leider), G. Vam Buiten, 11. J. van Dijk, A. Gerrits, A. Hein, L. Karel en H. Visscher. In het R.K. Gezellenhuis te Eindhoven werd'de heer Bill Keuven, een van de weinige Brabantsche deelnemers aan de groote tocht gehuldigd. Eindhoven is trolsch op dezen plaatsgenoot, die-Brabant zoo flink bij de Noordelingen heeft vertegenwoordigd, zegt de Eindhovensche Crt. * * * --- INGEZONDEN ONZE ELFSTEDENTOCHT. Aan het Centraal Bestuur der Elfetedeuvereeniging. Hiermede neemt ondergeteekende de vrijheid zijn dauk. te betuigen voorde schitterende; orgauisatie van de Elfstedentocht. Deze ie iii buitengewone conditie geslaagd in deze moeilijke lijden- Toen ik hoorde dot de Elfstedentocht niet zou doorgaan, heb ik eerst van andere gelegenheden geprofiteerd: de Elfmerenlocht, de' 16 Dorpen-tocht en de 25 km. tocht naar Urk. Deze laatste is mij het zwaarst gevallen. Toen waren de verlofdagen (ik ben bij de gemeeiiteremiging) en ook het zakgeld al aardig ingekrompen, maar zoodra kreeg ik niet te hooren dat de Elfstedentocht doorging, of ik ging werven voor tochtgenooten. De een wou niet oimiat het te douker wae, de ander was werkloos Ten slotte kreeg ik een clubje van zes man bij elkaar, en drie man van mijn eigen volkje, n.l. met mij mijn zoon en dochter. Een bus was niet te krijgen, daarom gingen we op zoek naar een auto. We vouden een zouder chauffeur, maar moesten' ons woord geven, dat we met niet meer dan vijf menschen zouden rijden. Daar stonden de afvallers. Dinsdagavond zou mijn dochter dan eerst maar thuis blijven, maak ik kon dat voor mijn eigen ook niet goed krijgen, en daarom beloofde ik haar dat zij meeging. Mijn zoon, die aan de wedstrijd mee zou doen, ging Woensdag naar Leeuwarden Dat bracht mij op een gedachte, die redding brengen moest. Gebr. v. d. Bijl waren in Leeuwarden met hun vrachtwagen. Als die nu eens one kon brengen. Enkele boeren van Eesterga en Follega zaten ook vol vuur. evenals ik zelf, die zouden zeker ook mee willen. 't Kwam in orde Om kwart voor vier Woensdag kreeg ik bericht van Leeuwarden dat het inleggeld voor twaalf man betaald was en dat de auto besteld was. Die zou om half vijf klaar zijn. Het werd een e'apelooze nacht. Om ongeveer 4 uur kijk ik naar de wekker Zou die nu nooit afloopen? Ik maak licht, 't is al tien voor vier Wij vlug van 't bed af Ik trilde er van; zou zoon wekker nu de heele dag bederven? Maar 4e vrouw keek de wekker eens aan eu ze 2ei: „Je hebt 'u op half negea gezet!"- De wekker had dus geen schuld. .$, Tijd voor eten was er niet. '" jT vrouw moest helpen om ons in de en in de kranten te pakken. Toe» bord pap. ~„„* hiem heb ik nog nooit zoo geecbn de rijders van de tocht om rechts r den. Mijn dochter durfde haast me e < den in het donker, want zoon Ï'M< voor haar vreemd. Zij kwam te haar schaats was stuk. Hierdoor we onze tochtgenooten. Het waf rit op leven en dood, want alles i' elkaar passeeren, en het wad zfl kijken naar de' tegen kom ers. Vóór Dokkum hadden wc bet J' hand weer gevonden, en verder Franeker aan, dat we zonder oOt fjjfl bereikten. Er schoven ons nogal wi!etlJ voorbij, en dat ging mij wel aan " m Maar mijn collega's zeiden: „Stn een stukje harder.' Geen van hcu tocht nog meegemaakt. Maar zij kiekten woord en zet™ flink de spurt er in. iom Maar mijn collega's waren 00 en wilden maar eten; nu, ik hudat wij in Harlingen een flinke innemen. Zoo gezegd, zoo gedaan ' $ elke controle kwam de honger het was eten en drinken en ik K ' Bolsward de gedachte, dat ik vrouw moest laten wachte„. Wij 2' om pl.m. 4 uur in Sloten zijn er 5.10. Toen had ik ook een bong' paard. Dat zoo gauw ik haar zap Vrouw, haal gauw koek. Die de » r uit met nog een buurvrouw (* rijdend Lemmer was tegenwoordig) kwam die met vijf koeken aan eaM<, \ dige melk. Zoo wareu wij spof de oude. We vertrokken om kwarl van Sloten, met de groeten en V° t van Lemmer. We beloofden Leeuwarden geen halt meer 'e Maar na de coulröle te Sneek li: de kaart van Frico: „Jongens, gra"flej ' I.r kon ol weer wat in de niaaS stuk kaas en een paar bekere uie.-: wel in. Toen ging het welg- Leeuwarden aan- We kwam kb we! in Schenkenschans aan n:n '' t r vroeu de [oneens hoe de reis vol Allemaal was 't antwoord- Schil'1 een volgende keer Ik vroeg cf z" den gehad van den oude of Wf- Neen algemeen oordeel, al wao )'e wat slecht. , J> 3. DE VREEZE, le& --- Friesland en de Friezen. In zijn hoekje in de „Telegraaf" schrijf. ~Pasquino" ook nog even over onze Elfsteden. Hij zegt o.a. dit: „Het is zeker, dat wij in de afgeloopen weken meer over Friesland en de Friezen gelezen hebben dan over andere duigen, de oorlog bijvoorbeeld. En er was geen Hollander, geen Groninger, geen Limburger, geen Zeeuw, die den Friezen de roem dezer da gen niet gunde. Want wij kennen geen onderlinge naijver en zonder nu mijn andere landgenooten te willen afvallen, moet ik toegeven, dat in de Friezen de besle deugden van onze natie aanwezig zijn: ze zijn flink, moedig, niet breedsprakig, eerlijk en lekker koppig. Aan het een of andere internationale diner zat ik eens naast een stevigen kerel, die Zweedsch sprak en even later Duitsch en even later weer Nederlandsch, zoodat ik ten slotte besloot, dat hij van onze stam moest zijn — Ik dacht niet dat U Hollander wa 9, zei ik. — Dat ben ik- ook niet. —. Omdat jj zoo voortreffelijk Hollandsen spreekt. — Ik ben hier ook geboreri Enfin, hij liet me nog een tijdje sukkelen en zei eindelijk: ik ben een Nederlander en geen Hollander — ik ben een Fries. U is een Hollander, beiden zijn wij Nederlander. Hij had nog gelijk ook. Enfin, het woord „Nederlander" is meer gebruik geworden en dat is goed — wij moeten er maar aan vasthouden, al was het slechts om de Frieten niet te prikkelen." • H* 't* *t* ---