Finland bood dapper tegenstand, maar ging met 1-4 ten onder Productieve debutant De tweede wedstrijd van de Scandinavische toer is ook tot een goed einde gebracht en met 4—l heeft het Nederlandse elftal, dat aanmerkelijk beter speelde dan Zondag tegen de Denen, van de Finnen gewonnen. Onze ploeg was veel sterker, vooral in de tweede helft. In de eerste drie kwartier was het overwicht niet groot en wisten onze tegenstanders tot enige minuten voor de rust de score blank te houden. Toen gaf de debutant Van Roessel ons de leiding. In de tweede helft was Nederland oppermachtig, maar dank zij de eminente Finse keeper bleef de Nederlandse zege tot I—4 beperkt. Eerst bracht Schaap de stand op o—2, waarna Van Roessel de voorsprong vergrootte en tien minuten voor het einde scoorde Van Schijndel (!) ons 4e doelpunt. Een treuzelen in onze verdediging bezorgde Finland tenslotte een tegenpunt. Dat het Nederlandse elftal in de tweede helft zon groot overwicht zou krijgen, dat de backs vaak op de middenlijn opereerden, leek er voor rust niet op. Weliswaar was oranje sterker, maar de aanvallen van de Finnen waren lang niet van gevaar ontbloot. Onze ploeg speelde echter vrü wat beter dan j.l. Zondag in Kopenhagen, waar vooral ons voorhoedespel maar povertjes was. Dat kwam niet alleen doordat de tegenstanders zwakker waren dan toen, maar 't vlotte ook beter. Was het veld in Kopenhagen effectvol, in Helsinki hadden 24 uur regen er voor gezorgd, dat bal en veld zeer glad waren. En wat voor regen! Geen zacht regentje, maar ware plensbuien! De bovenlaag van het veld in het Olympisch Stadion is wel los, maar slechts weinig onder de grasmat is de bodem steenhard, zodat het water niet weg kon komen. Zelfs de toeschouwers waren schuw geworden, want, hoewel er door de verbouwing slechts 20.000 plaatsen van de 60.000 bezet konden worden, waren er vlak voor de wedstrijd nog heel wat lege plekken in het enorme stadion. hetgeen een povere indruk maakte. In het Nederlandse elftal waren kort voor de wedstrijd nog enige veranderingen aangebracht. Saris was opgesteld in plaats van De Munck, terwijl E verse de plaats van Van Bun innam. Scheidsrechter was de Noor Nordboe. Met de Finnen was afgesproken, dat üe doelverdediger gedurende de gehele wedstrijd zou mogen worden vervangen en verder twee spelers, mits zij gewond waren en beslist niet verder zouden kunnen spelen, tot aan de rust. Om even over zeven uur kwamen ac beide elftallen het veld op, de Finnen in blauwe shirts, die genummerd waren, blijkbaar geen bezwaar, zoals in Nederland voor amateuristische spelers. De oranjehemden hadden de zwarte broek van Kopenhagen verwisseld met n witte. --- De wedstrijd Na het spelen van de beide volksliederen, het Nederlandse werd door een kleine kolonie meegezongen, werd getost. Aanvoerder Asikainen was de gelukkige en koos wind en regen mee. . Reeds onmiddellijk bleek, hoe zwaar dit veld te bespelen was. Men had de grootste moeite»om zich op dit glibberige, vettige terrein staande te houden. Het was aanvankelijk een verkennen aan weerszijden, waarbij na vier minuten Van der Tuin een hoekschop kon nemen, welke keurig door stopperspil Pylkkoenen werd weggëkopt. Trouwens, de Finnen bleken meesters in het kopwerk te zijn, eengroot voordeel onder deze moeilijke omstandigheden. Een tweede hoekschop werd door Van der Tuyn achter geplaatst. Brj een aanval van Finland maakte Schijvenaar precies buiten het strafschopgebied hands doch linksbuiten Lehtovirta schoot het leder over de lat. De aanvallen der Finnen waren aardig van opzet, maar iets te doorzichtig, zodat onze verdediging niet voor grote moeilijkheden kwam te staan. De Finse voorhoede had het in de eerste tien minuten niet verder gebracht dan tot een hoekschop en deze werd door Terlouw het veld ingekopt. .Het bleek weldra, dat de linksbuiten van Finland de beste speler van de voorhoede was. Hij was snel, bleek over een goed schot te beschikken en een keer loste hij een kogel, welke door keeper Saris keurig werd gehouden. De eerste goede aanval van de Nederl. voorhoede kwam pas na twaalf minuten, toen door fraai spel langs de grond de bal tenslotte bij Van der Tuyn belandde, die hoog voorzette. Van Roessel stond in vrije positie, maar deze eerste kans varrde debuterende midvoor werd hoog over doel geschoten. Er volgde een kleine veldmeerderheid van oranje, maar het schieten op dit zware veld leverde zulke grote problemen op, dat de meeste schoten van onze aanval naast of over doel gingen. Een derde hoekschop van Nederland, na ruim 20 minuten spelen, en een vierde, onmiddellijk daarop volgend, oogstte ook geen succes. Nu zaten de Finnen niet bepaald stil en wisten zich enige kansen te scheppen, met het resultaat dat Saris nog al wat schoten te verwerken kreeg, geen harde schoten misschien, maar toch niet gemakkelijk te stoppen en weg te werken wegens de glibberigheid van de bal en de modde" 'i bet doel. Geen wonder dat het peil niet tot grote hoogte steeg, en zo verliep het eerste half uur. Wel wist Finland een doelpunt te fabriceren, maar terecht werd dit door scheidsrechter Nordboe afgekeurd en aan de andere kant moest ook een goal van Van Roessel, wegens een ongeoorloofde duw bij het inkoppen, worden geannuleerd. Na 34 minuten wist Wilkes na een solo-ren door de Finse verdediging te komen, maar zijn schot werd op het laatste ogenblik nog door een Fins been tot hoekschop verwerkt. Trouwens, de oranjevoorhoede kreeg verscheidene corners te nemen, maar slechts eenmaal in de nog resterende tijd voor de rust werd van een kans gebruik gemaakt. Uit een hoge voorzet van rechts kopte Van Roessel onhoudbaar voor de Finse doelverdediger de bal in het net, o—l. Met een wanhopige sprong tracht de Finse keeper de kopbal van Van Roessel te stoppen. Onze debutant ligt geknield ter aarde en ziet met belangstelling de bal achterna. (Telefoio). --- De tweede helft Direct na de hervatting wist Faas Wilkés het keurig voor doe! te krij- gen, waar Van Roessel, op drie meter van de doellijn staande, maar voor het intrappen had. Hij was zo verrast door deze kans, dat hij de bal half raakte en het schot ging naast. De Oranjehemden begonnen met een offensief dat tien minuten duurde; met snel open spel werd de Finse verdediging zwaar op de proef gesteld, maar het slechte schieten van de voorhoede bleef. Men kon de goede maat niet vinden en zeker niet de juiste hoogte. Ten slotte wist Van Roessel zich vrij te spelen; zijn schot, vlak onder de lat, werd door de doelverdediger prachtig tot corner verwerkt. Deze hoekschop, de eerste na de rust en de zevende in totaal, werd door Van der Tuyn uitstekend voorgezet. Een van de achterspelers van Finland kopte het leder het veld in, Schaap kreeg de bal precies voor de voeten en zijn schot ging langs vele benen heen onhoudbaar in 't Finse doel (o—2). Het Nederlandse overwicht bleef ook na dit tweede doelpunt. De schoten van Wilkes, Schaap en ook van Van Schijndel vlogen over de lat en de meerderheid van het Oranje-elftal, dat kennelijk het veld was ingekomen met de bedoeling de doelcijfers zo hoog mogelijk op te voeren, werd zó groot, dat Schijvenaar, Terlouw en Everse tot op de middenlijn.kwamen. Toch bracht dit gevaren voor onze achterhoede mee, want bij een uitval van de Finse voorhoede kon Saris slechts redden door ver uit zijn heiligdom te lopen- •Voor de tweede maal werd het verre opdringen van onze achterhoede de ploeg bijna noodlottig en de handige linksbuiten Leh\ovirta was er onmiddellijk bij om van de gelegenheid te profiteren. Maar zijn schot, keurig in de rechterhoek, werd door Saris klemvast gestopt. Intussen had de Nederlandse voorhoede reeds de negende hoekschop genomen tegen Finland drie, wel een bewijs, dat de veldmeerderheid groot was. Na 25 minuten viel er van een prachtig sne- moment te genieten. Van der Tuyn ' '—'' schuin voor doel, juist o^ het hoofd van Van Roessel, die in volle vaart en vallend langs de uitgelopen Finse doelwachter kopte, helaas, enkele centimeters naast. Deze kans werd direct gevolgd door een tweede, maar 't schot van Van der Tuyn belandde juist in de handen van Sarnola, die wonderen in zijn doel verrichtte. Faas Wilkes kreeg ook zijn kansen, een keer faalde zijn schot, voor open doel, en vlak daarna kopte hij in dezelfde positie precies naast. Er zat echter een doelpunt in de lucht. Toen Van Roessel, na ruim een half uur spelen, het leder kreeg toegespeeld, was hij met een handige beweging de back Martin snel voorbij en van zeker 30 meter afstand loste hij een scherp schot, dat via de binnenkant van de paal doel trof (o—3). Zo ging men het laatste kwartier in, met een veilige voorsprong van de Oranjeploeg, met nog steeds de onzen in de meerderheid. Een vierde doelpunt liet niet lang op zich wachten. Nadat keeper Sarnola enkele prachtige schoten van het binnentrio keurig had gestopt, trof een kopbal van v. Schijndel, die in "het Nederlandse elftal uitblonk, doel, (o—4). Drie minuten voor het einde maakten de Finnen uit een zware doelworsteling een tegenpunt, door de rechtsbuiten Rytkoenen. Het was een doelpunt, dat de Nederlandse achterhoede min of meer cadeau gaf, maar dat door de Finse toeschouwers hartelijk werd toegejuicht, (I—4). Kort daarop floot de scheidsrechter het einde en had het Nederlandse elftal ook de tweede wedstrijd van de Scandina'-./"■'-p toer gewonnen. Van Roessel is keeper Sarnola reeds gepasseerd en staat op het punt zn tweede doelpunt te scoren. De Finse doelverdediger kijkt in starthouding toe hoe dit duel zal aflopen. (Telejoto). --- In Venhuizen eindigden beide partyen gelijk Bij de gemeenteraadsverkiezingen te Venhuizen (N.H.) werden op de Prot.- Chr. lijst in totaal 871 geldige stemmen uitgebracht. Op de lijst van de K.V.P. werden eveneens 871 geldige stemmen uitgebracht. Beide partijen kregen 5 zetels in de raad toegewezen, doch de raad telt 11 zetels en aangezien geen andere partij voor een zetel in aanmerking komt, zal om de elfde zetel tussen de K.V.P. en de Prot. Chr. geloot moeten worden. In 1946 werden in totaal 1689 geldige stemmen uitgebracht, waarvan 824 op de K.V.P. en 865 op een gemengd gecombineerde lijst. De K.V.P. kreeg toen 5 zetels en de andere lijst 6 zetels. --- DRIE JAAR TRANSATLANTISCHE LUNVLUCHTEN De K.L.M, heeft in drie jaar tijd een brug over de Oceaan geslagen, een hecht bouwsel van grote vliegtuigen, die met de regelmaat van een uurwerk op de vliegvelden van New Vork, Momtreal, Havanna, Curacao en Paramaribo landen en dan ook nog zuidelijker dan _de evenaar komen in Argentinië, Brazilië en binnenkort ook nog naar Chili, waar de Stille Oceaan bereikt wordt. Deze indrukwekkende prestatie van Dr. Plesman en zijn 7000 Nederlandse medewerkers, zij hierbij eens in beeld gebracht. Men kan uit deze kaart „lezen" waar de peilers van deze luchtbrug over de Oceaan staan en hoeveel passagiers en vracht er al over de brug vervoerd worden. Een verheugend beeld van Nederlandse ondernemingsgeest en doorzettingsvermogen. --- De bonte wereld van het circus Eigen wereldje, met eigen lief en leed, zoals het publiek het niet ziet Enkele dagen hebben we in Heerenveen weer in circussfeer geleefd en we hebben weer opnieuw kunnen constateren, dat het leven rond om de circustent nog steeds in het middelpunt van de belangstelling staat. Een belangstelling, die zich niet alleen tot de jeugd en tot de voorstellingen zelf beperkt, maar ook de ouderen beroert. Het circus, met al wat er rondom leeft, heeft een bijzondere aantrekkingskracht door de romantiek die er uitgaat van deze op zich zelf staande maatschappij Het spreekt tot de verbeelding en de fantasie, onder de bekoring van klatergoud en schone schijn, bouwt zich een dromenwereld waarin voor de koude werkelijkheid geen plaats is. Wie in nauwer contact komt met het circusleven, weet echter hoezeer ook hier de schijn bedriegt. Hoe hier geen plaats en tijd is voor dromen, maar dat het leven achter de barrière de mens opeist in de volle betekenis van het woord. Korte nachtrust, oefenen om in conditie te blijven en dan, tijdens de voorstellingen de spanning van het zich geheel geven. Want alleen zij, die iets uitzonderlijks kunnen brengen kunnen zich handhaven in het artistenleven. Dat geldt zowel voor de luchtacrobaten als voor de dresseur en voor de clowns. Voor één tournee wordt men aangenomen en dan is het weer afgelopen, tenminste als geen nieuw nummer kan worden gebracht. Daarom moet er in de vrije tijd weer worden gestudeerd en geoefend, en het duurt soms maanden voor men er in geslaagd is, werkelijk het nieuwe nummer foutloos voor het publiek te brengen. Vandaar, dat men zo ontzettend gebrand is op applaus en — goede recensies in de bladen. Het is de graadmeter, waarmee de directeur het nummer honoreert en de enige manier om straks nieuwe contracten af te sluiten. Trouwens, ook de persoonlijke ijdelheid zal hierbij een rol spelen, ook de artist is ten slotte een mens. Een feit, is trouwen, dat de piste evenals het toneel zijn bekoring blijft behouden. Men kan er nu eenmaal met mee ophouden. Alleen invaliditeit, ten gevolge van een ongeluk, wat hier vaker gebeurt dan men denkt, of de dood kan een einde maken aan het circusleven. Vaak, wanneer ze te oud zijn voor het genre waarin ze triompfen vierden, blijven ze als August, desnooods als paardenknecht in het circus. De sfeer kunnen ze evenmin missen, ales de lucht die ze ademen. Ook al zijn ze fiancieel onafhankelijk (wat vaak gebeurt!) Ze kunnen er niet zonder! Bijft men bij het oude nummer, hoe goed, ook dan is het afgelopen en men moet nieuw emplooi zoeken bij een ander circus. Want geen directeur brengt twee seizoenen hetzelfde nummer. Vandaar, dat men in artistenkringen internationaal is. Dit jaar Nederland, volgend jaar Frankrijk en misschien later Scandinavië of Amerika. Vandaar ook, dat de diverse families over de halve wereld zijn verspreid. Soms pas na jaren ontmoet men elkaar weer op hetzelfde tournee. Wanneer men echter meent, dat er daarom geen sprake is van een familieband, dan heeft men het mis. Want waar ook verspreid, men houdt contact met elkaar en men weet precies waar elkaar te vinden Tijdens het tournooi van circus Mullens in Heerenveen hebben we onze kennismaking mogen vernieuwen met de heer en mevrouw Schumann Otto Schumann, paardendresseur bij uitnemendheid, viert op deze tournee zijn gouden jubileum. Vijftig jaar geleden kwam hij voor het eerst met een paardennummer uit in de piste en sindsdien heeft het circus hem niet losgelaten. Schumann Sr. had een internationaal transportbedrijf in Berlijn en vaak stonden er zestig paarden op stal. Geen wonaer dus dat de zoons, waaronder de jonge Otto liefde opvatten voor het paard. Na zijn debuut in het circus trok hij de halve wereld rond, en eerst zelf leerling werd hij na jaren de leraar-dresseur wiens specifieke gaven hem spoedig aan de top plaatsten. Geen Europees circus of Schumann heeft er aan meegewerkt en er wordt bijna geen paardennummer vertoond, in welk circus ook, of Schumann heeft deel aan de opbouw of aan het paardenmateriaal. Want, buiten zijn eigen paarden, richt Schumann ook een anders dieren af. Soms ook koopt hij paarden, waar „wat in zit" om die op eigen risico klaar te maken, voor hogeschoolpaan!. In de loop der jaren heeft hij zo honderden paarden in de leer gehad, waaronder dieren, wier roem thans na jaren nog voort leeft. Op onze vraag, wat een prima afgericht paard moest opbrengen, luidde het antwoord „tussen de acht- en tienduizend gulden!" Een kapitaal dus. Alle hout is ook hier echter geen timmerhout en natuurlijk komen er ook mislukkingen voor. Een gelukkige greep wordt echter af en toe ook gedaan en één daarvan is de aankoop van de Friese hengst Bento: p~n oaard waarmee Schuhmann nu na dr' ?. maanden reeds fraaie successen behaalt. Ken sieraad van het circus en de lieveling van het echtpaar Schuhmann. Want ook mevrouw Schuhmann heeft verstand ven paarden en tijdens de dagelijkse oefening, die wij voor één keer mochten meemaken, was zij het, die vanuit de loges aanvullende instructies gaf. Paarden cri honden nemen een grote plaats in in het leven van dit kinderloze echtpaar. ~De poedels zijn mijn kinderen" aldus liet mevrouw zich uit. En op het ogenblik echte zorgenkinderen. Want bij de buren, de dompteur, waarmee mevrouw Schumann, die maar eventjes zeven talen 'spreekt en leest, zich graag in het Frans onderhoud, zijn nu zeven jonge leeuwtjes. Vijf er van werden in Heerenveen geboren! En de poedels waren gewend om de afgekloven botten door do tralies van de leeuwenkooi te trekken, een experiment, dat hun nu er leeuwenkindertjes zijn, wel eens noodlottig zou kunnen worden! Daarom slijten ze hun dagen, zeer tot hun verdriet, in de veilige ruimte van de salonwagen der Schuhmanns. Ook de Schuhmann's heeft de circussfeer te pakken en de 65-jarige dresseur, die zelf een eigen woning in Amsterdam heeft, kan er niet buiten! Hij zou het eenvoudig niet kunnen uithouden, zonder dieren rondom zich en zonder het avontuur dat een circus optourneée, met zich brengt. Wij wensen de heer Schuhmann nog menig jaar in de piste en we hopen hem in zijn werk nog vele keren in Heerenveen te mogen aanschouwen. De heer Schumann, met zijn nieuwste aanwinst, de Friese hengst „Bento". --- Langs weg en water Het drama in de pastorietuln. Op een van de lege eendenkorven, die tussen de plompen staan, midden in de plas, zit een mantelmeeuw. Hij zit er op zijn gemak, de vleugels toegevouwen, de gele snavel rustend op de bolle, zilverige borstveer. - Een vredig beeld. Onder hem rijzen en dalen de golfjes. De wind blaast de pluizige donsjes boven aan zijn poten omhoog en stoeit wat om hem heen. De meeuw schijnt te dutten, maar het bonte dorpseendje, dat met haar jongen over de plas dobberde, vertrouwt hem in het geheel niet. •— Zij is haastig met haar bewegelijk grut in de biezen verdwenen, die als een dicht, groen bosje midden in het meer oprijzen. Het spreeuwen-paartje, dat op het hoge, glimmende pannendak van de pastorie een nest vol jongen groot bracht, heeft de meeuw ook al lang in de gaten. Maar het voelt zich aardig veilig. Immers heel de troep jongen scharrelt tussen het lage, dichte geboomte van de tuin. En daar, in die wir-war van struiken, daar waagt zich zon mantelmeeuw niet gauw. Maar ze waarschuwen toch even de jongen met een hoog, scherp geluid: voorzichtig zijn! Gevaar in de buurt! Het viertal al grote jonge vogels, dat samen om een dikke, blauwrode dauw-pier vecht, heeft het begrepen. Ze duiken met hun pier nog wat dieper in de struiken en wachten daar op het signaal: veilig. Maar dat blijft uit. Er verlopen vele minuten, maar de mantelmeeuw zit nog alth'd als een stenen beeld op de eendenkorf. Opeens ontdekt dan een van het viertal tussen de struiken de blauw-zwarte glinstering van een torren-rug op het grasveld van de tuin. Hij vergeet de waarschuwing van de ouders en fladdert, stuntelig en onvast zoals alle jonge vogels, naar de begeerde prooi. En waagt zich daarbij op de open ruimte, waar niets hem beschermen kan Op" dat ogenblik heeft de mantelmeeuw gewacht. Schijnbaar slapend, heeft hij die vier „protterkes' en dat eenden-grut in de biezen secuur in de gaten gehouden. En hier is nu zijn kans. Hij rijst op. Slaat de machtige vleugels uit en een moment later is hij boven het grasveld, waar de jonge spreeuw gulzig -vin tor grijpt. De oude vogels zien het ongeluk en heffen een hartverscheurend gekrijs aan. Maar het is te laat. Op het ogenblik, dat het verschrikte spreeuwtje haastig terug wil fladderen naar de veiligheid van de struiken, grijpt hem de witte rover in de nek. Hij heeft niet eens tijd meer om te gillen, want de sterke snavel, die hem vasthoudt, snijdt hem de adem af. Maar zijn grauwe, doch al krachtige vleugels slaan wild in de lucht. Het ouderpaar zet, al krijsend, de royer na. maar geeft het spoedig op. — De vijand is te vlug en te sterk. Niets meer aan te doen. De meeuw vindt het lastig, die als razend slaande vlerken daar vlak onder zijn bek. Maar hij weet raad. Hij zwaait op naar de plas. Daar strijkt hij rustig op de golven neer en houdt het spreeuwrjg onder water tot de vleugels stil zyn Dan gaat hö met het natte, grijze vodje, dat een ogenblik tevoren nog een grappige, levende „protter" was, op de eendenkorf zitten. Met een ruk gooit hij zijn kop achterover en met één slok is de prooi verdwenen. —\ Op! De sterke, gele snavel pluist wat aan de enigszins verfomfaaid geraakte borstveer en dan zit de vogel weer kalm te kijken. — De blauwe golfjes dansen voorbij en alles is weer als voorheen, rustig en vredig. De spreeuwen zijn ook al weer gekalmeerd. — Niets aan te doen! Zo is het spreeuwenleven, zo is de natuur. Niet alles kan blijven leven. --- „Hoger as de Oldehoof” „Ja, we hè flogen," zei Bouwe H(oot), hiermee zinnende op de herdenking van hun huwelijksdag. „Lang het et in duvio stonne — hoe salie we sun seldseme dach fiere: thus? — in 'n gelegenheid? — op et eiland? Mar doet de Ka-el-lem hur atfertensje in 'e kranten ston, doe seit ons Wytse: Nou, as jim nou niet flige salie, dan blive jimme foargoed op 'e gron, jim leven lang." Lindert zei: „Nou, ik hew etselde docht: ik sei teun myn hüsgenoaten: as Boüween-dy nou niet henegane en koop luchtkaartsjes op hun hufeliksfeest, dan doene se hursels te kort". „Ja," zei Bouwe, „mar der binne altyc! oppesytsjes. Wemeltsje, ons meisje dy't met Krist trouwd is — se hewwe in beste eigen broadkarre en in reuzebestaan — dy sei: f ader en moeke salie wel wizer weze en skyt sun Ka-el-lem niet in soat senten inne buse. Se seit: jim' hoeve oek niet te denken dat se babbelegoegjes met jim' make; dat is ipstappe en gau-gau fut jach- mniiiiJtiiiiimmiliiimiiiiiiiitiiiiiiHiiiniHi \9je6pteJkfceti | top. de faug, | "IIIIItIHHIUIHIIIIIUimHIIHIIIIIMIIintIfIIIIïi te. en nooit hoger as de Oudehoof. En met et delkommen dan ploffe se su mar op 'e gron. Se seit: Ik hew gudsen hoart, dy't spogen as aalrigers en dy gongen werom met et spoor fan Staveren naar Enkhuzen." „Nou mar," zei S. de J„ „dan kanne je evengoed et ferslach wech krije as et storremt, as et lul storremt, as de sé dwars over alles hene slaat paaske drie jaar leden en doe de Frijdachs, doe brachten se te Staveren twee met de brandkar op 'e wal. Mar ik hew et oek es had " „Sal hij, as sal jou," zei Lindert. Aldus gelukte het na deze en ondanks deze ordinaire voorbespreking, eindelijk aan B. Hoot om te trachten de gevoelens weer te geven, die de mens overweldigen bij zijn eerste opstijgen boven de aardschrjf van zijn dagelijks vertoef. En hij erkende met gepaste deemoed zijn onmacht daartoe. Desondanks bleven de vrienden aandringen op een duidelijke en desnoods drastische beschrijving van de eerste momenten. „Hoe foelst dy?" „Ja, wat gong er in dy om?" „Waarst oek benauwd?" En dit nu gaf hij onomwonden toe. „Ja —, dât waar ik wel; doet wy satten en de deur dicht klapte, doe wu ik noch overend, mar ons Wytse, dy't naast my sat, weerhoude my. Hij seit: foader, seit hij, blyf konstant. Hij seit: foader, jou sitte er niet allienich in — de hele famylje deelt etselde lot. Sien — doe bekwam ik, inenents." „Dat waer," zei Rikus, „in mooi gesechde; — en doe omhooch?" „Ja, — mar Rikus — dat speult hem su gau af — dat fernim je niet iens." „Je kr\je fan dy fuleindige stoaten hft, as hy fut rydt om de guit te nimmen". zei Sint, „hè se seid... sware skokken." ~A ju, — je fernimme niks," zei B. H, „Kanne jou," zei Polak, „oek over ds senufen heen weest hewwe? Ik wil mar segge bijgelyks in dronken meens kan bjj in trap del falie en dochs de smeet niet fornimme." Nogmaals ontworstelde Hoot zich aan de stemmen, die trachtten hem te beletten de aarde te ontstijgen. „Je foele — je foele," zei luj — „je foele niks. Né, nikster — je binne je sels kwyt — je hewwe su geseid gyn lichuni meer. Né " „Dus je sweve." „Dat kan ik oek niet segge. Je kike deur et raamtsje — je siene de greiden, de huzen en de boomkes hielendal in de diepte en je dinke: ja, dâär hoor ik nou niet meer bij; ik bin wat anders; ik kom daar oek nooit weer bij Dy't et niet beleefd het, dy kan et hem niet foarstelle — en dy't et wel beleefd het, kan et nooit in ander wysmake. Su is et " „Kom, kom" zei Sint, ,wat salie we nou hewwe? Je flige daar boven deur de lucht en drie-fierkear su hard as de sneltrein — dus, su gysten as et kan, en daar salie je niks fan fernimme? Mutte je de oren dochs suze ? En skimere foar de ogen". „Nikster", zei B. H., „Je denke eerder: daar onder — daar flige se, mar wij stane krek SU stil as in draak." De schare was blijkbaar teleurgesteld - tenminste onbevredigd. „Wel heel andere ferhalen hoart," zei een spreker, „fan goedsen, ploften op en del en swymden om et huds.ie; wé en mislik en alheel overstuur. Ferd je binne op 't laast dochs in de wolkens." „Boven de wolkens hè we flogen." „Nou en —?" „Ja," zei B- Hoot, „je binne ferslagen - -:e binne ferslagen. Je binne jesels, niet. Ik kan er anders niks fan segge as: spansear sels es in kaertsje.— dan kanne wij malkander miskyn ferstaen. Wij hè de hele reis in 'n prachtige maklike stoel legen, 'k Hew land sien, 'k hew sé sien. Skipkes foeren en spoorkes reden en 't leek allegaar wel kynderspeulgoed — en doe kwammen we boven in almachtige pus.ie huzen en straten en grachten en doe sei Wytse: foader. nou binne we boven Amsterdam. En doe sei ik: Jonge, jonge, hoe salie se nou straks in plakje fine daart wy arme grond kanne. Want ik docht: dat fine se nooit. Mar fansels, dat kwam oek su mar foarmekander. En doe ston er weer 'n bus klaar en daar reden we met nae et hartsje fan 'e stad. Daar ston in stienen beeld in 'n plantsoentsje en er waren kafee's met reiten stoelen butendeur, krek as in 'c Prinsentún — en dââr brúkten wij de eerste konsumptsje. In prachtreis, mannen, in prachtreis! Selfs Moeke wist er niks fan of en wat is dât in siden hemdsje. Krek Wemeltsje het spogen, en dy wu met alle geweld* hoger as de Oldehoof " B—a ---