Een receptie in Indië Aan een particulieren brief is het volgende ontleend : Toen ik te Djokjakarta kwam, heb ik natuurlijk eerst op den officieelen receptiedag een bezoek aan den resident gebracht. Ik werd later voor het feest gevraagd, dat 31 Aug. op Koninginneverjaard \g gegeven wordt eu waarop de Sultan, de kroonprins en een groot deel der hofhouding verschijnt, terwijl de Sultan zijn dochters meeneemt om voor den rt sident en de gasten een dans uit te voeren (die danseressen heeten serimpies). 's Morgens uit de benting veel kanongeschiet, wat altijd iets feestelijks geeft, doch ook een flauw besef van het gruwelijke van het slagveld, 't Is me een lawaai. Geen wonder, dat soldaten na een slag tij den lang stokdoof blijven. Daar de Sultan 's middags om zes uren bij dei resident zou arriveeren, werd den anderen gasten verzocht vóór dien tijd te komen, ten einde den hoo gen gast mee te ontvangen. Tegen halfzes steeg ik in miin wit voile-japon met een touffe blauwe bloemen (klokjes) gegarneerdi in den wagen. Op den weg bij het residentiehuis was het vol, vol rijtuigen en toeschouwers; duizenden inlanders vergastten zich aan den stoet van Europeesche gasten en stonden te wachten op de komst van hun Sultan. Ik reed het prachtige, groote erf op, dat bijzonder mooi egarneerd wordt door oude llindoebeelden, en stapte uit voor de groote trap. De reusachtige voorgalerj stond al vol gerokte heeren en licht getoiletteerde dames; alle lampen waren al op. Ik besteeg de trap en stond te kijken, waar de resident zich bevond om hem mijn compliment te maken — hij was in de troonzaal, verder, veel verder en het duurde eenigen tijd eer een der heeren op mij toeschoot om mij te geleiden. De resident stond voor mij in de troonzaal met mevrouw 8., een allerliefste oude dame, die de honneurs bij hem waarneemt. Ik maakte mijn com- Sliment en een praatje met de weinige menschen, ie ik kende. Toen gingen langzamerhand ulle gasten in de voorgnlerij, om den kroonprins te zien aankomen. Daar reed hij voor in een mooie koets, met zes Isabellen bespannen, en trevolgd door een grooten stoet allervreemdst gekleede hovelingen, van wie een zijn p-ouden, met fuweel bekleeden zetel droeg, een ander zijn gouden kwispeldoor, een derde zijl gouden sirihdoos, een vierde zijn met diamanten bezet zwaard, enz. De kroonprins was in Nederlandsche uniform; een man van een dertig jaar. Hij liep, „minzaam buigend," aan den arm van den resident, naar de troonzaal en daar werd hij in den eersten fauteuil naast den troon geplakt. Alle attributen werden achter en om hem gezet. Toen die plechtigheid zeer langzaam en statig was afgeloopen (het gaat bij hooge inlanders ontzettend langzaam, alles op zijn elf-cn-dertigst, on toch is die gracieuze lansrzaambeid aangenaam om te zien), plaatsten zich alle dames-gasten op de stoelen in de troonzaal, want tegen de komst van den Sultan moest elk gezeten zijn — de heeren bleven in de voorgalerij. En toen verscheen een stoet vol Oostersche pracht en fantastische schoonheid, 'n weelde ten toon sprei dend, die Europa niet kent. Eerst een troep dragon ders te paard, door het gouvernement den Sultan toegewezen; toen een met acht paarden bespannen prachtige gouden koets, eerwaardiger, ouder, rij dan de gouden koets van de Koningin. De Sultan, al tamelijk op jaren, in generaalsuniform, geloof ik, was afgehaald door den ass.-resident van Djokja die hem overgaf aan den resident. Achter de koets een onnoemelijk groot srevolg van pickeniers, in een kostuum als in de middeleeuwen; dan de drager van den troon, van het zwaard, van den reuzenwaai er van pauweveeren, gouden sirihdoos, enz. Verder de geheele gamelang uit den kraton, zangers, e voorlezer en bidder van den vorst, ettelijke hooge heeren van het hof, vrouwen, die tot het gevolg ddserimpies behoorden, en dan in een rijtuig met vier paarden de prinsessen zelven, die echter een zijgang ingingen; we kregen ze ten minste nog niet te zier., 't Was rijk; de Oog lerse he statige en hoffelijke deftigheid, die bij alles uitkwam, deed bijzonder aangenaam aan. Wij kunnen bet zoo niet; van ons zou dat gemaakt schijnen; bij hen is het natuur en we', een zeer bevallige en aristocratische uiting er van. Toen na veel plichtplegingen de Sultan einde!;jk naast den resident op den troon zat, ging de waaierdrager schuin in het hoekje achter den resident staan (de stok van den waaier was zoo lang!) en met de regelmatigheid van een machine klapte die man dat ding telkens op en neer achter het hoofd van den Sultan. De resident moet bij al dat gewaai wel een neusverkoudheid hebben opgeloopen. Ik heb nog vergeten te zeggen, dat er natuurlijk een muziekkorps was, dat „Wien Neerlandsch Bloed" speelde, toen de Sultan aankwam, en dat alle hovelingen, niet rechtop loopend, maar kruipend en hurkend naar en voorbij den troon defileerden. Langen tijd lag er een voor den Sultan op te trappen van den troon; ik heb niet kunnen uitvinden wat hij er uitvoerde. Toen kwamen alle regenten uit het gebied van den Sultan binnen (allen hoog-edellijke inlanders) en zaten gehurkt op den vloer, voel dat goed: regen ten, voor wie ieder inlander hurkt en knielt, zatea nu zelf zoo aan 't eind der zaal voor hun vorst; daar tusschen de gamelang, zangers en voorbidder. Deze laatste was in eigenlijk hofkostuum: naakt bovenlijf. lemand droeg voor hem uit een laag tafeltje, waarop een wit servet, op hetwelk een zeer heilig, geschreven boek lag, ook in een doek gehuld. Twee bedienden, ieder met een brandende kaars op zilveren (?) kandelaar in de hand, liepen er bij; het tafeltje werd vc or den bidder geplaatst, de hooge kandelaars naast het tafeltje — en met heiligen eerbied en haast liefkoozend handgebaar vouwde de voorzanger het servet open en onthulde ~de heilige schrift.'7 De Sultan riep luid één Javaansch woord; de bid der antwoordde ei* begon te lezen: de gescbiedeni« en beteekenis van den serimpiedans. t Was ?en lang verhaal, waar nik niets verstond; toch maakten indruk de vreemde, zangerige klanken en de eerbieü van een man. Eindelijk was het uit en kwam door een zijdeir van de troonzaal een stoet van zeven of nekt oude Javaansche vrouwen, zeer eenvoudig in sarong en kabaja gekleed; de baboes en zangeressen van de serimpies. Ook zij droegen een heilig boek op een tafeltje tusschen twee brandende kaarsen. Ze gin- gen zitten, altijd weer kruipend langs den troon En nu komt het. Er verschenen negen neel jonge Javaansche meisjes met de fijnste, aristocratische gezichtjes, ronde, zedige sn utjes, met kleine neusjes, kleine mondjes en de oogen steeds bedeesd neergeslagen. Ze waren jong, fijn en teer van vorm, bijna geon heupen, beeldige kleine hondjes, met lange, aristocratische vingertjes, mooi onderhouden bloote vo<*ten. En 't geheel zoo kuisch on rein om te zien: gebaren, bewegingen, 't was alles even exquis en wonderschoon artistiek. Allemaal waren ze ingesmeerd met een soort geelwit poedor: gezicht, hals, armen, handen en boenen, zoodat ze de kleur hadden vaa licht ivoor; bij de oogen waren ze beschilderd al» een wajongpop. Het haar was strak naar achterea getrokken en op het voorhoofd beplakt met gouden en zilveren looverfjes, die het haar in verschillende af deelingen scheidden (oen marteling, dat geplak !). Achter een groote Kondèh vol molatti-bloemen.... Schitterende juweelen aan armen en handen, gon-* den borstsieraad, gouden ceintuur, een rood-fluwee* len keurs met goudfranje, een anders beteekende sarong en een ragfijne roodgebloemde slendang. Ze kwamen met kleine schuifpasjes binnen, alle negen — juist mooie, fantastische beelden. Ze plaatsten zich voor het .apijt; alle bewegingen van handen, voeten of hoofd volmaakt dezelfde, spring- of huppelbewegingen, maar slechts een W vallig hoofdgebaar, een licht wuiven met de ragfij* ne slendang, een armbeweging en voetverplaatä°n — alles onder het monotone gezang der vrouwen, waarvan de eerwaardigste uit het heilige boek de beteekenis opzong, en onder het gekling klarig der gamelang. Onze balletten zijn frivool, inkiesch, weerzinwekkend, vergeleken bij dit langzame, gracieuze gaan. net duurde anderhalf uur, doch ik heb er steeds met genoegen naar gekeken. Toen de dans was afgeloopen, werd thee en,gebak gepresenteerd. Lm er diner— --- Duitschland een kolenstation oprichten. Italië krijgt Tripoli tot aan de Egyptische grens en als schadeloosstelling voor 't verlies der aanspraken op Albanië het eiland Frankrijk staat Nizza aan Italië af. De Congostaat wordt onder Duitschland, Frankrijk en Engeland in gelijke decien verdeeld. De Nederlandsche bezittingen in Soendazee komen aan Engeland, Duitschland krijgt daarvoor geheel Nieuw-Guinea. Met het koninkrijk ce Nederlanden wordt het noordelijk deel van het koninkrijk België volgens de taalgrens vereenigd. Het zuidoliik deel komt aan Frankrijk. Luxemburg wordt Duitsch. De Nederlanden komen in een nader staatsrechtelijk verbondmet Duitschland. De versterkingen van de Dardanellen en aan den Bosporus worden geslecht. De Zwarte Zee wordt ge sloten voor vreemde oorlogsschepen. Russische schepeD mogen alleen de zee-engte passeeren. Turkije ontruimt Palestina. Het land komt onder Oostenrij ksche bescherming. Alle nadere bepalingen blijven onderworpen aan de competentie van het Berlijnsche congres. Alle gekaperde schepen worden — voor zoover niet vernietigd — aan de eigenaars teruggegeven. Dj bepalingen over het goeden prijs verklaren en het zeerecht worden door t Berlijnsche congres herzien Engeland en Frankrijk betalen een oorlogsschade vergoeding van elk vijf milliord. Engeland waarborgt de betaling van de door klankrijk te betalen termijnen. Al naar gelang de termijnen vervallen ontruimen de Duitsche troepen het in Frankrijk bezette gebied; en op gelijke wijze worden de krijgsgevangenen uitgeleverd. Op den 7 Nov. 1906, op denzelfden dat vóór 100 jaar generaal Blueher in de kleine pastorie van Rntekau de capitulatie van zijn leger onderteekende met de woorden: „Ik capituleer omdat ik geen geld, geen munitie en geen patronen meer heb" had d« ratificatie van den vrede plaats: en de wapens konden rusten. Door den wapenstilstand, die feitelijk den vrede in zich hield, was de Engelsche Middeilandsche Zeevloot in staat gesteld dadelijk met de operaties voor Alexandrië en Port Said te beginnen, liet bomba-dement van Alexandrië op den 16en November en de gelijktijdige beschirting van Port Said verdreef de Egyptische legeraideelingen en met de landing van drie regimenten, die van Malta kwamen, kreeg Engeland weer vasten voet in Afrika. Daarna begon de zeer zware en aan offers rijke veldtocht, waarbij het Engelsche leger langzaam langs heL, Nijldal voortrukte. Op den 7den November dreunden voor Willernshaven, voor Cuxhaven en in de Kielerbaai opnieuw de schoten van de Engelsche artillerie en kretren ze een echo in de kustbatterij. jjoch op die schoten volgden ditmaal niet het gewone opspuiten van het watervlak en de zwarte rookwolken voor do schan sen aan wal. Het kanongedoncier begroette een on gewonen gast, die op Duitschen oodem bijna onbekend geworden was: den vrede. \an alle torens luidden de klokken en men werd zich weer bewust. dat de mensch ook nog voor anderen arbeid geschapen was dan voor automatisch handgrepen aa:. de oorlogswerktuigen, dat hij ook nog andere geluiden kon opnemen dan den donderenden knul van de ka nonnen, waarnaar men driekwart jaar vol angst geluisterd hod. Men voelde zich weer vrij, als gevatgenen, die hun verbroken ketens voor hun voeten zien liggen. Op den zevenden November viel de eerste sneeuw van het jaar dicht en onophoudelijk van den mor gen tot den avond. Op straat wierpen de kinderen elkander met sneeuwballen; vreugde deed weer haar intocht in de harten en zelfs ernstige mannen, die in zakenhaast langs de straten stapten, zag men bukken om vroolljk een sneeuwbal te beantwoorden. Het was vrede en men kon het zichzelf weer eens gunnen, in de frissche lucht aan het kinderspel deel te nemen. Ja, het was vrede! Onafgebroken daalden de blanke vlokken naar omlaag en een wit kleed spreidde zich over het land, als wilde het allen jammer en nood van de laatste dagen medelijdend aan den blik onttrekken. Alleen de zwarte rouwkleederen, die in alle families — geen was gespaard ge-: bleven — het kibdu van alledag gewordeu waren, herinnerden nog aan den tijd van schrik en aan dierbare dooden. Met blijden geest begroette men in Cuxhaven een groote boot van de Amerikalijn, die aan de kud» aanlegde. Men kon het bijna niet gelooven, dat hier nog eenmaal een vreedzame handelsboot haar tros-* seu zou uitgooien. En toch was de ~Patricia" niet bestemd voor het werk des vredes. Ze moest het eerste transport koloniale troepen naar Afrika brenren. Want het wae nu zaak spoedig er voor te zorgen, dat den in Bloem* fontein ingeslotenen hulp weru geboden, en achter de „Patricia" lag — toevallige combinatie van namen — de „Pretoria." Ze laadde spoorweg materiaal voor het herstel vau de vernielde verbindingen. De Engelsche vloot voor Cuxliaven had 8 Nov., nadat ze afscheidsochotcn met het fort Kugelbake gewisseld had, stoom gemaakt en was aan den horizon verdwenen. Do zee was vrij, doch de zee w*« ook leeg. De «tulen eskaders, die zich eens in een bloedigen strijd met den vijand hadden gemeten,; het trotsche pantser-eskader von keiver Wilhelm IL lag bijna geheel op den bodem van de zee. Op 8 No< vember ging de loodsboot „Kapitän Karpiuugor" weer naar buiten en legde de Loeien en undore bakens; een torpedoboot sleepte de vuumchepen weer naar buiten, die als onderdeden van een vergeten decoratie in een uithoek van de haven hadden gelegen, doch nu het vreedzame handelsverkeer zijn weg weer zou wijzen. Langzaam passeerden de vier roodgeschilderde scheepsrompen met vroolijke toeroepen van de Al re Liebe begroet, Cuxhaven en langzaam verdwenen ze in de viikke sneeuwlucht nan den blik westelijk van de olaats, waar het kolossale wrak vau don Franschen kruiser „Bouvet" en nog verder buiten het Engelsche pantserschip „Ücean' de dreigende zandbanken verrieden. Dicht en onophouuelijk daalden de blanke sneeuwvlokken op de grauwe zee. Tegen --- Van alles wat. Een slaappraatje. Een bekend Engelsch schrijver noemde den slaap ~Den rijkdom van den arme." Maar hij is meer; hij is gezondheid voor armen en rijken beiden. Niettegenstaande dat, hebben er toch een groot aan'al menschen geleefd, die een hoogen ouderdom bereikten, met een klein gemiddeld aantal uren in slaap doorgebracht. Frederik van Pruisen en Napoleon vonden drie of vier uren van de vier-en-twintig lang genoeg .int te slapen, en beiden deden vaak dagen lang gaei oog dicht. Zeven uren slaap is gemiddeld noodig voor een normaal mensch. Een van de martelingen, die Chineezen op hunne gevangenen toepassen, is de doodstraf door slauponthouding. Schildwachten lossen elkaar af om den gi' vangene wakker te houden, wat oen gruwzame marteling is. Na tien of twintig dagen volgt eindelijk de dood. Het gebruik van bepaalde spieren hindert den slaap niet. Koeriers slapen vaak op lange reizen in het zadel in. Gedurende den terugtocht op Corunn.* «liepen de soldaten van Sir John Moore vast onder 't marcheeren. Er wordt vertelt dat dr. Frankl' ï bijna een uur lang sliep, terwijl hij op den rug rwom! De volgende berekening is om hare uitkomst verrassend: stel een jongen van tien jaar besluit om eiken morgen om 5 uur op te staan. Een andere, even oude jongen, wil eiken morgen tot 8 uur slapen. Ah zij beiden zeventig jaar zijn geworden, zal de eerste gedurende die zestig jaren op den tweeden zes en zestig duizend uren of precies zeven en een haf jaar gewonnen he^jen. --- Levenswijze der Joden. De Joden loven langer dan andere volken, want ze leven gezonder. Dat is de uitkomst, tot welke vele bekende doctoren bij hunne levensstatistieken zijn gekomen. De kindersterfte is bij de Joden ook geringer. Te Londen sterven U pet. van de Christen-kinderen van I—s jaar, slechts 10 pet. bij de Joden. In Amsterdam ziin die cijfers Ui en 9 pet. De gemiddelde levensduur der Christenen is 36 jaar, die der Joden 49 jaar. De oorzaken van deze voor de Joden zoo gunstige verhouding wordt toegeschreven aan hun over 't geheel matige levenswijze, de zorgvuldige keuze der spijzen en de strenge naleving der spijswetten en den rustdag. Bij groote epidemiën bleken de sterftecijfers der Jod°n in verhouding ook veel geringer dan ü der Christenen. Daarentegen komen aandoeningen van het zenuwstelsel meer bij de Joden voor. Als oorzaak hiervan noemt men, dat de Joden bijna allen m de steden wonen en meerendeels beroepen uitoefenen, die een ingespannen geestelijken arbeid vragen. --- In verschillende rollen. Nu het in de tooneelwereld als kunst beschouwd Wordt, dat een acteur in verschillende rollen — en liefst in zooveel mogeliik — optreedt, is het niet overbodig, er op te wijzen, dat deze kunstuiting niet oorspronkelijk is. i'Jen van de grootsten, Talma, is den modernen „Jonge Jannen" daarin vóór geweest. Tnlma woonde buiten Parijs en maakte, bij ge brek aan een spoorwegverbinding, gebruik van dï diligence. Op zekeren dag had hij zich verlaat en moest een latere postkoets nemen dan am.ers. De koetsier zat rustig voor de herberg op zijn bok *e slapen, toen tle groote tooneelspeler met ;"n koffe»-en kapdoos aankwam. „Wanneer rijdt de wagen9" vroesr Talma. — „Als al de tien plaatsen bezet zijn!" geeuwde tte koetsier, en sliep weer in. Talma wachtte; doch toen het later werd en zijn zeiiitwachtigheid toenam, dat hij te laat zou komen voor de voorstelling, speelde hij de volgende scène, welke Henri de Vries hem nauwelijks verbeterd zou hebben. verscheen een deftig heer, die met neus-stem vroeg: „Wanneer vertrek je, koetsier?" — De koetsier keek met één slaperig oog en antwoordde: „D'" zijn er pas twee.-, we wac.-.en tot er tien zijn." Daarop volgde een jonge dandy en sprak den koetsier aan. „Nog zeven!'' gaapte deze terug. Zoo ging het verder; een boer, een officier, een werkman, een ouwe heer, een kantoorschrijver, een Italiaan, een landlooper. De koetsier, in halven dut, telde ze één voor één, en reed bij den laatste naar Parijs. Toen hij daar aankwam zat alleen Talma nog ?n zijn koets! --- den avond weerklonk de langgerekte toon van een stoomfluit; het eerste handelssehip verscheen en tegen zes uur passeerde de top aan top bevlagdj Noorsche stoomboot „Sigurd Jarl" de Alte Liebe. --- Hulpe genaakt. Op de verre zeeën doorkliefden thans de stevens van de Duitse' j transpoitschepen, begeleid door Engelsche en Duitsche kruisers, de golven van den Oceaan. Door dynamiet hadden de EngelscLen, achc dagen na de inname van Port-Said, de wiakken uib het Suez-kanaal weten te verwijderen, zoodat dit weer te - gebruiken was. Ettelijke stoomboten van den Oostenrijksohen Llovd en ria beide schepen vaa de Oost-Afrika-lijn „iiaiser" en „Kanzler , die ia Triest bij het uitbreken van den oorlog op den weg naar Afrika de wijk hadden r/enomen, verlieten eind November Suez. Thans ging de vaart langs de Oost- Afrikaansche kust. Zwijgend lag do Italiaansche Somalikuat in den morgenglans van de opgaande ason. De zee was kalm : onafgebroken werkten de machines en dreven do met troepen overvulde booten de eene zeemijl na de andere dichter naar de pla'a's van bestemming. Titans was r:.en in liet gezicht Vctn Mombas, waar nog de Engelsche verdedigers tegenover den aandrang van de Arabieren stand hielden De escorteerende kruiser, de Italiaansche ~Liguria" beesch, toen men de kust naderde, de Tnion Jack in den top van den voormast en donderde zijn saluut Mom bas tegemoet. Met verrekijkers nam men do stad in oogenschouw. Toen de Engelsche vlag boven een gelxmw ontdekt werd en witte rookwolken opstegen van een aarden wal niet ver van de kust, brak op de transport schepen een krachtinr hoera los en dringende naar de stuurboordreeling, begroette men de dappere verdedigers van Mombas met donderenden jubel. De „Liguria" iette haar booten u;r en liet door do barkas een 300 man aan lan- sleepen, waarop in den loop van den dag nog groote voorra den proviand en munitie volgden. Zoo was Momhr.s verzekerd en trok men verder i...ar het zuiden. Den anderen morgen dook de Duitsch Oost-Afrikaansche kust op. Daar- waar de golven de vernielde schepen omspoelden, daar waar ruïnes van blanke huizen aan het strand te onderscheiden waren, moest Tanga liggen. De transporioooten bleven verder zeewaarts; alleen de „Liguria" naderde de kust, heesch de oorlogsbanier van het Duitsche rijk en zond met haar geschut een saluut het land in. Geen geluid antwoordde aan land: alle leven was uitgestorven. Tusschen de witte muren van de huizen van Tanga lagen de laatste verdedigers van Tanga al lang doodgeslagen onder de woede van den verbitterden vijand. De „Liguria' ging weer zeewaarts en langzaam lieten de transportschepen hun machi nes weer bewegen. Een diepe neerslachtighei 1 heerschte aan boord; dof rolde de donder van het rouwsaluut over üe blauwe golven van den Oceaan, terwijl de vlaggen halfmast zonken, een laats'e groet aan de trouwe Duitsche mannen, die daar in Tanga hun leven offerden. En verder ging de vaart naar het Zuiden. Voor Dar-es-Salaam wierpen de transportschepen haar anker uit; de „Liguria" stoomde weer naar de kust zich gereed makend voor het gevecht. De barkas werd van de kust met eenige schoten ontvangen, zoodat de „Liguria" een bombardement van een kwartier opende op Lar-es-Salaam, waarna den Ara bieren eenige huizen, waaronder het rouvernementsgebouw, in brand staken en het binnenlanl introkken, zoodat de landing van de Italiaansche marinesoldaten ongehinderd plaats kon hebben. In den namiddag waren 500 Duitsche soldaten weer meester van het fort. Twee transportschepen bleven voor de haven liggen, welke laatste door de Duitsche bezetting ten getale van 2000 man in staat van verdediging werd gebracht. Den anderen dag kwamen twee Engelsche kanonneerbooten van Zanzibar voor de haven en bleven daar gestationneerd als ruggesteun voor de Duitsche troepen. En zoo ging het verder. Overal waar nog kustplaatsen verdedigd werden, zorgde men voor versterking en proviandeering. Alle andere strijdkrachten weiden naar Kaapstad gedirigeerd, waar eind December een aanzienlijke troepenmacht aanwezig was, die thans langs den spoorweg, aan welks herstel men onafgebroken werkzaam was, een opmarsch naar Bloemfontein zou kunnen ondernemen. Alle blanken, vooral de verdedigers van de snol na elkander ontzette steden, Bloten zich bij dat leger aan. Eind Januari was het grootste deel van Kaapland weer in bezit van de Duitsch-Engelsche troepen en het is bekend dat 27 Januari de eerste afdeelingen Bloemfontein jcreikten, dat thans door nauwelijks 10.000 half verhongerde mannen verdedigd werd. Dit succes brak den weerstand van het Kafferleger, waartegen nu een coucentrijche aanval in de Oranje-rivier kolonie en in Transvaal ondernomen werd, die wel nog vele offers eischte, doch waarvan het resultaat aan geen twijfel meer onderhevig was. Een koortsachtige spanning heerschte aan boord van de „Kaisenn Augusta toen men de vlakke kustlijn bij Swakopmund in het gezicht kreeg. Een groot aantal schoten uit de 15 c.M. stukkeu deelden den verdedigers het naderen van hulp reeds van verre mee. Een stormachtig gejuich steeg op, toen men in den grauwen nevel den vuurtoren ontdekte, waarboven de rijksvlag nog wapperde. Ook hier was het hoog tijd, dat hulp kwam. De ilerero's hadden Swakopmund onafgebroken bestookt en eenige schansen voor de stad waren reeds in hun handen gevallen. Thans was aan den nood een einde en het verschijnen van een landingscommando, dat dadelijk uitgemergelde verdedigers af.jste, was voldoenda om de Herero's tot den aftocht te doen besluiten. Dan werd de reparatie aan den spoorweg met de meegebrachte rails ondernomen en met Kerstmis konden de koloniale troepen in Windhoek reeds feest vieren. Een beweging in de richting van Mafeking. langs den militairen veldspoorweg, met ie bedoeling bij te dragen tot het ontzet van Bloemfontein,' kwam te laat. Bloemfontein was ontzet, toen twee regimenten den spoorweg Bloemfontein— Johannesburg bereikten. Slot volgt. --- De Amerikaan der toekomst. Die zal krachtiger zijn en op intellectueel gebied hooger staan dan het thans levend geslacht, meenc een Amerikaansch professor. De moderne emigrant, hoe sjofel en onwetend ook, zal geen verzwakking brengen, en uit de samensmelting der verschillend-,? rassen zal een nieuw ras geboren vorden, buitengewoon krachtig, bet nieuwe Amerikaansche ras. Want — oordeelt de professor — 't zijn de krachtigste individuen uit alle deelen der wereld, die in Amerika samenwonen. Anderen denken er geheel contra over. Het groote stads- en fabrieksleven zal een grooten, nadeeligen invloed hebben op de volksgezondheid, zegge:i zij, en bovendien is ook de zenuwachtige haast van den modernen Amerikaan niet bevorderlijk voor de vorming van krachtige personen. Wie heeft gelijk? --- De vrouw in school. De oude tijd kende alleen mannelijke opvoeders der jeugd, maar de laatste helft der negentiende eeuw heeft ook aan de vrouw hare plaats voor da klas gegeven. In een aantal landen zelfs hebben de leden der zwakke sekse hare sterkere oroeders meerendeels verdrongen. Zoo in Amerika, waar volgens een Duitsche statistiek in 1901 92% van het personeel vrouwen waren. In Portugal 88, Finland (steden) 73, Engeland 71, Noorwegen (steden) 69, Schotland 64, Italië 63 en lerland 54%. In al deze landen waren de vrouwen dus in de meerderheid. De minderheid vormien ze nog in Frankrijk met 47, Rusland met 37, Zwitserland met 36, Zweden met 35, Denemarken met 29, Oostenrijk met 28, Hongarije met 18 en Duitschland met 15%. in Nederland bestond in 1903 35% van het schoolpersoneel uit vrouwen. --- De geschiedenis van een Lied. Op zekeren dag wandelden drie vrienden op dén boulevard te Parijs. De een zei: 'k zou wel gaarne willen, dat ik op 't oogenblik voor een heerlijk ontbijt zat. Och, was 't maar een ontbijt, liet nummer twee volgen, zoo heerlijk behoefde 't niet te zijn. Had ik maar iets, dat op een ontbijt geleek, als 't maar eetbaar was, zoo sprak de derde. En hoeveel zou dat moeten kostenP vroeg de eerste. Nou, zeg tien franc, werd geantwoord. Daar schiet me iets te binnen, vervolgde ntimmer één; volgt mij. En de beide anderen volgden hem. Bij een uitgever van allerlei muziekstukken traden ze binnen. Mijnheer! aldus begon de eerste, we wilden u voorstellen, een romance van ons te koopen, waarvan hij daar de woorden heeft bedacht, deze mijnheer de muziek en die ik u zal voorzingen, omd*t ik de eenige onder ons ben, die een weinig stem heeft. Zing op! antwoordde de uitgever. Dan zullen we eens kijken. De jonge man zong en de uitgever was voldaan. Hij betaalde de romance met vijftien franc. De drie vrienden haastig naar een restaurant. De schrijver der woorden was Alfred de Musset. Die de muziek gemaakt had, heette Monpoud en die het liedeke zong Dupré. De romance deed de rondte in de café's-concerts en in de salons. Zij droeg tot titel „De Andalusische" en begon: Kent gij, vrienden! in Barcelona Een Andalusische, zoo bruin getint? Deze romance, betaald met 15 franc, bracht den uitgever een voordeel aan van 40.000 franc. --- Raadsels en Aardigheden. 850. Jan, Mina, Cato en Karel hadden samen 25 abrikozen gekregen. Zij moeten die zoo verdeelen, dat wanneer Jan er maal 2 maal zooveel had als nu, Mina 4 maal zooveel, Cato 6 en Karel S maal zooveel, zij er juist allen evenveel hadden. Helpt gij hun die 26 eens verdeelen I 851. Wie geen medelijden met de armen gevoelt, heeft een . (Vul beide streepjes in mot gelijkluidende woorden. 852. Mijn eerste dient tot schoolgebruik; mijn tweede is een boom; mijn geheel is eene stad in ons vaderland. 853. Mijne beide eerste deelen noemen te samen een lichaamsdeel; mijn derde is een kleedingsstuk zoo wel van vrouwen als mannen; mijn geheel is ieta dat de vrouwen bij het verrichten van sommigea arbeid noodig hebbon. Robus no. 100. Oplossingen. 844. Karpet 845. Zij knipt haar haar haai. 846. (13 8 jaar. 847. De arend. 848. Terrein. 849. Een paard, dat wegens «ijn kleur dien naam draagt. ---