Amerikaansche Milliardairs. 1. Carnegie; 2. J. P. Morgan; 3. J. D. Rockefeller. 4. D. Clarke; 5. J. J. Hill; 6. W. K. v.d. BiH. 7 T. E. Ryan; 8. C. M. Schwab; t». J. G. Schiff. Zie hier de portretten van negen amerikaansche milliardairs, bezitters van minstens duizend millioen gulden. Van den rijkste, tevens den rijksten man der wereld, John Davidson Rockefeller, bijgenaamd de petroleumkoning, die nog onlangs zoo in eens SO millioen gulden heeft weggegeven ter verbetering van het onderwijs in Amerika en die in reusachtige schenkingen alleen geëvenaard wordt door Carnegie, willen we hier het een en ander mededeelen. Men schat zijn jaarlijksch inkomen op ƒ144 millioen. Verder zegt men, dat hij in 1904 een miL liard bezat,'m' 1905 1.357 millioen gulden; in Juni 1906 1.538 millioen. Van andere zijden wordt een dergelijke taxatie van zijn vermogen overdreven genoemd en wordt daartegen aangevoerd, dat men waarschijnlijk het kapitaal van Rockefeller verwart niet dat van de petroleumtrust (600 millioen dollars), waarvan hij wel groot aandeelhouder, echter niet uitsluitend eigenaar is. Hoe dit zij, — zijn broeder, William, die op 50 tot 100 millioen dollar wordt geschat, onderscheidr men van hem door den bijnaam: „de arme Rocke- ~...', Wat de vader van Rockefeller eigenlijk deed, schijnt niet met zekerheid bekend te zijn; zoo ieta als marskramer of handelaar in een door hem zelf samengesteld levens-elixer. Althans een dergelijk beroep wendde de oude heer Rockefeller voor, maar men zegt, dat dit alleen een middel was, om zijne ~zakenreizen" te gebruiken als motief voor herhaalde afwezigheid, terwijl hij inderdaad moet behoord hebben tot eene gevaarlijke bende paardendieven en trein-roovers, die menigen Staat in Noord-Amerika onveilig maakte. Plotseling de plaats zijner inwoning verlaten en zich ergens anders vestigen, schijnt voor papa Rockefeller van tijd tot tijd nog al eens noodig geweest te zijn. Hoe het zij, de man was doortastend en energiek. John werd in de veertiger jaren geboren; wanneer precies en waar, weet men niet te zeggen. In 1855 begon hij zijn commerciëele loopbaan als winkelbediende in Cleveland, anderen zeggen in Sharon. In ieder geval schijnt hij als winkelbediende begonneu te'zyn en reeds vroeg ingezien te hebben, dat de weg tot rijkdom is „minder uitgeven dan men verdient." Zijn eerste bankboek, dat hij geschonken hee?t aan de Universiteit, die hij in Chieago stichtte, bewijst, dat hij als 20-jarige bediende reeds 3 dollar per week van zijn bescheiden loon ter zijde wist te leggen. Van het overgespaarde geld schijnt hij toen sn Cleveland een zaak geopend te hebben in allerlei waren, een soort „toko", omdat hij verwachtte, dat het einde van den Amerikaanschen burgeroorlog nieuw economisch leven zou brengen, benovens goede kansen tot slagen voor menschen met ondernemingsgeest. Alle berichten uit dien tijd spreken van „den man met het steenen gezicht" ; de vastberadenheid van Rockefeller schijnt zich reeds vroeg m zijl trekken weerspiegeld te hebben, terwijl de geslotenheid van zijn karakter al spoedig- de aandacht trok. De weg, dien hij zielt tot rijkdom gebaand heeft, loopt over ruïnen en puinhoopen van anderer fortuin, dat door hem verbrijzeld werrh omdat he+ hem bij de bereiking zijner plannen in den weg stond. De bereiking van. het gestolde doel aan don eene.i lYant, — het door hem vero aan den ander■ lRy de credit- en l! zijde van de. ei door dezen man ont wikkeld. Zooals is de petroleum het artikel geweest, da it hij is. De kans deed zich gunstig voor, toen in de huurt van Cleveland petroleumbronnen werden ontdekt en Rockefeller liet die kans niet voorbijgaan. Een arbeider uit een der raffinaderijen meende eene betere methode te hebben ontdekt; Rockefeller associeerde zich met hem en men ving met een bescheiden kapitaal aan, zonder steun en zonder naam, met weinig crediet, zoodat de producenten hun de ruwe olie niet wilden toevertrouwen zonder betaling. Gelukkig werd er iemand gevonden, dia als deelgenoot 10.000 dollar in de nieuwe raffinaderij wilde storten en gedurende het eerste jaar wist de nieuwe raffineer-methodc hare voortreffelijkheid te bewijzen. Toen men op eigen beenen kon staan, werd ds geldschietende vennoot eruit geduwd, men huurde eene groote raffinaderij erbij en begon goede zaken te maken. Langs dezen weg voortgaande, zov Rockefeller zich wel een vermogen verzameld hebben, maar nooit do overwegende rol hebben kunnen spelen, die hij inderdaad gespeeld heeft. Geheime contracten met de spoorwegen, — naar gezegd wordt tengevolge van omkooping, — verschaften hem boven zijne concurrenten zekere voordcelen en van dien tijd af stegen zoowel zijne verdiensten als zijne macht op progressieve wijze. Hoe een en ander in zijn werk is gegaan, is niet openbaar geworden; eerst jaren later kwam in den loop van processen uit, aat Rockefeller al zeer spoedig na het oprichten van zijne fabriek bedoelde voordcelen heeft weten te verkrijgen. Dat Rockefeller als middel om zijn doel te bereiken, hoogstwaarschijnlijk omkooping heeft te baat genomen, wordt hem over het algemeen niet euvel geduid, want, — zoo is de opinie: in die tijden be stond nu eenmaal de gelegenheid, met de spoorwegen op die wijze te knoeien en deed men dat niet, dan stond men eenvoudig aan het gevaar bloot, ten achter te worden gesteld bij een ander, die het wèi langs dien weg wilde aanleggen. Het verkrijgen van die voordcelen ging intusschen in alle stilte, zonder dat de buitenwereld en de concurrenten er iets van merkten. Het eenig zichtbare gevolg van deze geheime overeenkomsten was. dat dan hier en dan daar de spoorwegen eene plotselinge verhooging der tarieven aankondigden, dat voor zekere raffinaderijen de zaken ophielden, loonond te zijn, dat de eene producent van ruwe olie na de andere de levering van het ongeraffineerde product staakte; kortom, dat men allerlei moeilijkheden en bezwaren constateerde, waarvan de oorzaak niet te vinden was en dat dientengevolge de zwakkere raffinaderijen in Pennsylvanië den strijd om het bestaan al spoedig moesten opgeven. De grootere onderneming-en vormden daarmede een contrast: zij bleven zonder moeite bestaan, werden zelfs sterker en werden steeds bereid bevonden, de geruïneerde zaken tot billijken prijs te koopen. Rockefeller was niet zoo dom, om den strijd met alle concurrenten tegelijk of zelfs maar met de grootste tegenstanders aan te binden; hij vernietigde alleen de kleine raffinadeurs, die toch reeds bij de grooteren ten achter stonden en trof intusschen met de sterkeren overeenkomsten, die tot een ge meen schappelijk optreden voerden. In een tijd, toen juist ten gevolge van Rockefeller's heimelijk woelen en wroeten de petroleumzrt ken twijfelachtige uitkomsten opleverden, waren de raffinadeurs wel bereid, zich. op die wijze te vereenigen en zoo ontstond langzamerhand een sterke ~ring" van groote raffinadeurs, welker maatregelen doelbewust tegen twee klassen gericht waren: de spoorwegen en de petroleum-bronnen. Vroeger was Rockefeller's middel om van de spoorwegen concessies te verkrijgen, de almachtige dollar geweest, maar nu was het oogenblik gekomen om andere argumenten te gebruiken. Nu eischte hij, dat zijne olie vervoerd werd tot den prijs, dien hij zelf bepaalde; dan weder, dat de spoorweg de olie voor zekere raffinadeurs of van zekere bronnen in het geheel niet meer ten vervoer aannam. Te laat kwamen de spoorwegen tot de conclusie, dat zij hadden meegeholpen, een tyran to kweeken. Sommigen weigerden: het gevolg was, dat ,ie man met het steenen gezicht" concurreerende lijnei ondersteunde, den ongehoorzame alle lading outnam, desnoods zelf lijnen bouwde of kocht, die eene moordende concurrentie voerden. Op die wijze wist hij langzamerhand het geheele spoorwegnet, dat voor de petroleumindustrie van belang was, in zijne macht te krijgen. Geen enkele spoorweg kon zich vermeten, den man te wcderstaan, die door zijn invloed op alle petroleuni-produoenten en raffinadeurs nagenoeg almachtig was. Zelfs Van der Bilt, de groote spoorwegkoning, moet gezegd hebben, dat er in de Vereenigde Staten één raan was, met vien hij wel zou oppassen, den strijd aar. te binden. Die ééhe was:.... Rockefeller! De spoorwegen waren al spoedig in zijne hand een wapen geworden, dat hij tegen de bronnen keerde. Met dat wapen in de hand kon hij baar bevelen, al iet Malherbe, de vader der klassieke, poëtische dictie in Frankrijk, maakte in zijn doodsuur ruzie met de huishoudster, omdat haar in haar onderhoud met den biechtvader een taalfout was ontglipt. Toen de biechtvader hem vermaande op dit plechtig uur aan gewichtiger dingen to denken, antwoordde de stervende boos: „lets gewichtiger dan de reinheid der Fransche taal ken ik niet." _ . Van beleende rekenmeesters is het bekend, dat hun in het gezicht van den dood nog rekenkudige vraagstukken door het hoofd speelden. De beroemde rekenmeester Lagny lag in zwijgende doodstrijd, tot groote smart zijner familie, die nog gaarne een woord uit den mond van de-i heengaande zou vernemen, toen zijn vriend Maupertius binnentrad. ~Hoe gaat het?" vroeg hij. „Ach, hij hoort en spreekt niets meer, jammerde de familie. „ „0, ik zal hem wel aan 't spreken krijgen, zeide Maupertius; boog over den en riep: „Lagny, het quadraat van twaalf?" „144..." fluisterde de rekenmeester, draaide zich om en blies den laat sten adem uit. Albreoht von Haller, de geleerde anatoom, physioloog, botanicus, arts en dichter, nam, toen het einde gekomen was, nauwkeurig zijn pols waar: „Hij slaat... slaat nog... slaat niet meer... zeide hij en stierf. --- lets over de Vingernagels. Men heeft uitgerekend, dat de gemiddelde aangroei van een nagel een twee-en-dertigste_ Eng. duim per week, of iets meer dan anderhalf duim per jaar bedraagt. Voorname Chineezen, die meestal nagels van zes tot acht duim lengte dragen, hebben dus in minstens acht jaar hun nagels niet geknipt! ,•..'■_ Men zegt, dat de nagels sneller groeien in den zomer, dan in den winter. De nagel op den middelvin-er groeit het snelst, die van den duim het langzaamst. Ook wordt verteld, dat de nagels van de rechterhand sneller groeien, dan die van de Imker. Volgens de berekende groeisnelheid heeft een nagel vier en een halve maand noodig om zijn volle lengte te verlagen en dus zijn van een zeventigjarig mensen honderd en zes en tachtig maal de nagels vernieuwd. Als we de lengte van een nagel op een halve duim stellen, zijn er dus m die zeventig jaren zeven Eng. voeten en negen Eng. duimen op iederen vinger gegroeid, en op al de tien vingers en duimen de lengte van zeven en zeventig en een halven voet. Velen hechten aan het fatsoen der nagels een groote beteekenis; zij meenen er het karakter van den eigenaar uit te kunnen opmaken. Vooral de oude Saxers hechtten hier veel waarde aan, en de kinderen werden in 't ontcijferen der nagelteokens onderwezen. Een witte vlek op den nagel heette ongeluk te voorspellen. Bleeke of loodkleurige nagels duidden op zwaarmoedigheid. Menschen met lange, smalte nagels zijn twistziek en werkzaam. Breede nagels beteekenen een goedige, bloode, en edelmoedige natuur. Weetgierigen en overgevoelige menschen hebben gewoonlijk ronde nagels. Smalle nagels beteekenen eigendunk, halsstarrigheid en kleinheid van «•eest. De vingernagels van beroemde krijgslieden zijn gewoonlijk bevlekt of rood geweest. Nagels, dio in 't vleesch groeien aan de punten of aan de kanten, beteekenen zinnelijkheid en lust tot weelde. --- Hoe men het karakter kan lesen uit de oogen. Het karakterlozen uit de gelaatstrekken is een studie, waaraan velen zich, hoewel meestal onbewust, wijden. Hoe vaak hoort men niet zeggen, dat hij nooit een persoon naar zijn uiterlijk_ beoordee't; maar laat nu bij dienzelfden man eens iemand naar een betrekking komen solliciteeren. Het eerste wat hij doet, zal zijn om onder 't spreken weg een schatting te maken van 's mans karakter, geschiktheid, kortom, van zijn persoonlijkheid. En dit doet hij geheel naar de uiterlijke verschijning. Als iemand tot u komt om een betrekking, kijk dan naar zijne oogen. In cle oogen liggen meer karaktertrekken uitgedrukt, dan in 't geheelej overige deel van 't gelaat. Het oog is 't venster van 't brein, on menig bekwame karakterlezer kan er geschiedenissen uit opmaken, die verborgen blijven voor_ den oppervlakkige. Een schuldig oog heeft menig misdadiger zijn straf doen ondergaan, en een vaste onverschrokken blik heeft menigeen over groote moeilijkheden heen geholpen. Geen twee paar oogen zijn elkaar volkomen gelrjK, en dus zou 't onmogelijk zijn om eenige vaste regels te geven voor 't karakterlezen uit het oog. Om er toe in staat te zijn, moet men vertrouwen op zijn eigen verstandig en scherp oordeel. Er zijn echter meeroogen, die met elkaar gelijke trekken gemeen hebben, en dit kan do karakterkenner zich ten nutte maken. .... Groote, heldere, blauwe oogen duiden gewoonlijk op een gevoelig karakter, en een groot arb«<ÏBv»_xao-> gen en wilskracht om arbeid vol te_ houden. De bc* zitter er van zal dus hoogstwaarschijnlijk van vroolijkkeid houden, jalocrsch zijn en meestal weetgie- Diepe, vaste oogen nemen zeer nauwkeurige» vlug indrukken "op. Groote denkers hebben meestal koude, grijj-e bogen, want grijs is de kleur van sluwheid en talent. Zulke oogen wijzen in 't algemeen op een beier hoofd dan hart. Groene oogen zijn zeldzaam en komen a-ser bij vrouwen, dan bij mannen voor. Zij beduiden moed, wilskracht en trots. Gewoonlijk vergezellen ze een jaloersche wraakzuchtige inborst. Zwarte oogen zijn moeilijk te lezen. Zij wijten vaak op een overijlend karakter en zijn som» verraderlijk. Rondoogige personen zijn geen groote denkers. Zij zijn openhartig, zeer opmerkzaam en dikwijls zin* neliik. Menschen met halfgesloten oogen zien minder, denken meer, en hebben dieper gevoel. Bruine oogen beteekenen een liefhebbend en verstandig karakter. Vrouwen met lichtbruine oogen houden veel van pleizier, zijn listig en meestal behaagziek. --- Een edelmoedig offer. De geweren waren geschouderd, de tamboers ro-fS felden, de officier gaf het commando, en de kleine troep trok de dorpsstraat door naar buiten. De twee broeders keken elkander aan. Beiden waren trotsch op elkaar, en toch deed het den een leed., dat de ander zich daar bevond. De moeder tuurde hen achterna totdat de laatste glinstering der zon op het staal door een kromming van den weg was verdwenen, en wierp zich dan te bed, snikkend van angst en smart bij de_ gedachte, dat zij misschien haar dierbare jongens nimmer zou weerzien. Zij zou de rustige vertrouwbaarheid jra.ii John, den oudste, missen, — het gevoel, dat, als hiji nabij was, zij yoor niets behoefde te vreezen. Ze zou ook Robert missen, haar lieveling, haar jeugdigen krullebol. ~John", had ze gezegd, toen zij, hare handen op zn schouders, met voor tranen verduisterde obgen in de zijne had gestaard, ~John, draag zorg yoor Robbie. Je bent de oudste; sta tusschen hem en het gevaar." En John had zijn moeder gekost en beloofd het te zullen doen. De uniformen waren verschoten en yersleten; de twee broeders hadden zijde aan zijde gevochten ml de gelederen der compagnie. De rijen waren gedund.' en. weer aangevuld. John liep heen en weer vóór del tent, waar zijn broeder lag, zijn broeder, die zou worden gefusilleerd zoodra de zon de sluimerende aarde met haar eerste stralen begroeten zou, — zijn broeder, die, uitgeput door het marcheeren en vechten gedurende vele dagen, op zijn post was ingeslapen, zijn broeder, met wien hij als knaap had gespeeld, dien hij liefhad en voor wien hij beloofd hadl zorg te dragen... En nu was het zijn plicht, toe te zien, dat Robbie niet ontsnapte! Terwijl hij peinzend heen en weer stapte, blevea' moeders woorden in zijn ooren klinken: „Draag zorg voor Roûbie. Jij bent de oudste, sta tusschen hem en het gevaar." En nu was hij gedwongen, door het bevel van een officier, die hun verwantschap had vergeten, te staan tusschen zijn broeder en — niet gevaar, maar vrijheid en leven. Hij dacht aan de moeder, die hij beminde en aan wie hij zijn belofte had gedaan; en aan het land, dat hij liefhad en gezworen had te gehoorzamen... Waarom was niet een ander man op wacht gezet?... Neen, dat zou zijn geweest de dood yan zij» broeder. Hij zou zijn belofte houden. Moeder en land, lietde en eer, — aan beide zou hij voldoen. „Waar is uw gevangene?" „Hij is weggegaan.' „Hebt gij hem laten ontsnappen r' „Ja. „Waarom deedt gij dat?" „Hij was mijn broeder." Toen de eerste stralen der zon het nachtelijk duister braken, trokken een officier en een troepje soldaten over den weg, met een gevangene in hun midden. Het ondiepe, versch-gedolven graf scheen zijn armen ter verwelkoming te openen. In kalme, rustige houding stond de gevangenen tegenover het executie-peloton. Hij had zijn plicht gedaan, naar hij zich overtuigd hield. Met een stem, waaTuit ontroering en ernst spraken, gaf de officier het beve ; de soldaten. brachten hun geweren aan den schouder, de lippen van den ter-dood-vo.roordeelde °^wo gen zich als in gebed... een salvo, en een brave, trouwe ziel was ingelijfd in die andere groote ar mee... . De moeder kon haar jongsten zoon aan haar nail drukken. Het land had zijn slachtoffer gekregen.- Galant. Mooi meisje. Als het. onweert, ben ik altijd angstig. . lieer. Niet te verwonderen — met zooveel aw I*trekkingskracht als u bezit. ---