TWEEDE HOOFDSTUK. Het Onderzoek van den Coroner. De eerste getuige die werd opgeroepen was Dr. Magnard. Men ondervroeg hem voornamelijk over de wond die het lijk aan het hoofd had. Daar enkele van zijn antwoorden van belang zijn voor de duidelijkheid van het verhaal, zal ik een korte samenvatting geven van zijn verklaring. De dokter had aan het lijk geen andere wond gevonden, dan die aan den schedel. Na haar gepeild te hebben, haalde hij den kogel er uit dien hij de jury overhandigde. Hij was onder in den schedel gedrongen, schuin van onder naar boven, was in de hersenen gekomen en had daar de medulla obligata gekwetst, wat oogenblikkelijk den dood veroorzaakt had. Verder bewees het onderzoek van de opening der wond, evenals de richting van den kogel, dat de overledene zich niet had gezelfmoord; trouwens, het haar was niet eens geschroeid en dus was het schot afgevuurd op meer dan drie of vier voet afstand. Gezien den hoek waaronder de kogel den schedel had getroffen, was het niét alleen duidelijk, dat de verslagene zat, maar ook dat hij bezig was met iets waarbij hij zijn hoofd gebogen moest houden. Om een kogel onder een hoek van 45», zooals hier het geval was, in het hoofd van ie-i mand te laten dringen die rechtop staat, zou men den loop van de revolver op een zonderlinge manier hebben moeten richten; terwijl, als dezelfde persoon met het hoofd naar voren gebogen zat, bijvoorbeeld om te schrijven, iemand die een revolver gewoon vasthoudt, hem vast en zeker een kogel in 't hoofd zou schieten onder den vastgestelden hoek. Ondervraagd over den gezondheidstoestand van Leavenworth, antwoordde de arts dat die eenige minuten voor den dood uitstekend was. Ik voeg er nog bij, dat de dokter uit den stand van de schrijft tafel en van den stoel ten opzichte van het gangetje dat naar de slaapkamer leidde, de conclusie trok, dat de moordenaar het schot had moeten lossen vanaf den drempel van het gangetje. Vervolgens, daar de kogel klein was en afgeschoten werd uit een getrokken loop en dus moest afwijken wanneer hij door de huid en de beenderen drong, maakte de dokter de gevolgtrékking, dat net _-a-T_.to_.e- .iet nootd niet had opgeheven op 't oogenblik dat de moordenaar op hem toetrad. Daaruit volgde, dat het een bevriend of verwacht persoon was of iemand, die zich reeds in zijn tegenwoordigheid bevond. De coroner nam de kogel op, die voor hem op tafel lag. Gedurende een oogenblik woog hij hem in de holte van zijn hand. Vervolgens legde hij hem neer en krabbelde haastig een paar regels op een stuk papier, riep een agent en gaf hem zachtjes een bevel. De agent groette en verwijderde zich snel. Ik zat dicht bij het raam en zag hem even later in een rijtuig springen en in de richting van Broadway verdwijnen. (Wordt vervolgd) --- KORT VERHAAL HET MILLIOEN door PIERRE CHAINE Moeder Bonin was juist bezig een paar gele rapen uit den grond te trekken, toen zij een krantenjongen de middageditie hoorde uitgillen. Anders bleef zij altijd voor zijn aanprijzingen doof. Haar lokte hij geen sou uit den zak. Haar niet, want zij behoorde tot die oude gierigaards, die alles nog tot de geldswaarde van vóór den oorlog uitrekenen. En wat zou zij ook met een krant moeten doen? Zij kon niet lezen of schrijven. Des te meer verbaasd was de krantenjongen, toen hij de oude Bonin buiten adem zag komen aandraven, die hem met haar hand wenkte. Maar gisteren was de eerste trekking der Staatsloterij gehouden; en moeder Bonin was, in het geheim, in het bezit van een lot. Zij had moeizaam den prijs bij elkaar gekregen; zij had bezuinigd op licht en vuur en zich allerlei ontzegd. Het was voorwaar geen kleinigheid geweest om het geld centime bij centime bij elkaar te schrapen! Het kostbare lot werd in een enveloppe gestoken, waarop vader Bonin eigenhandig geschreven had: „Mijn testament." En toen werd het waardevolle stuk aan notaris Mule in Bourgvoisin toevertrouwd, die het met vijf lakken verzegelde, waar iets in het Latijn op stond: „Suum cuique". (leder het zijne). Dank zij deze slimheid lag hun verbond met het toeval thans in het archief van den notaris, en op zijn minst even veilig als in het blikken trommeltje, dat ze thuis hadden. En bovendien was deze manier van bewaren minder in het oogvallend. Om nog meer zekerheid te hebben en ook omdat zij hun geheugen niet te best vertrouwden, had de oude Antoine het nummer met een mes in de kalkbepleistering van hun stookplaats gegrift: D. 058925. En al kon de oude Mariette ook niet lezen, dit teeken zou zij onder duizenden herkend hebben, zelfs op een afstand en zonder bril. Daarom viel het haar ook heelemaal niet moeilijk het terstond te herkennen, nu zij het vet gedrukt op de voorpagina van de krant zag staan. — Gewonnen heb ik, dat staat vast.... Maar hoeveel? Zonder de minste opwinding telde zij zorgvuldig de nullen, die in haar winstcijfer voorkwamen, en dat waren er zes. — Nu zijn we millionnairs! Schielijk verstopte zij het nieuwsblad onder een stapeltje linnengoed in de kast. Maar toen werd zij opeens angstig. Wat zouden de buren wel gedacht hebben, toen zij haar zoo plotseling in de krant hadden zien turen? Zij hoopte maar, dat die oude kletsbazen er niets verda.hts in gezien hadden. Zij had er al spijt van, dat zij niet tot 's avonds had gewacht en haar man naar de herberg gestuurd had om daar de krant in te zien. Het zou weliswaar eenige centimes hebben gekost voor een glas lanê-wijn Maar ditmaal zou het geld tenminste niet slecht besteed zijn geweest. Een oogenblik dacht zij er over om haar man te gaan waarschuwen, die vandaag op het landgoed van de barones hout hakte. Maar zij weerstond de verleiding en ging naar den hof terug om de gele rapen te halen, altijd haar best doende haar gezicht in bedwang te houden, opdat niemand zou bemerken, dat er iets in haar gemoed omging. Eerst 's avonds, na de soep en achter zorgvuldig gesloten deuren en vensters, wou zij de krant uit de kast halen. Antoine, haar man, vermoedde niets en zat zijn tanden te stoken met hetzelfde mes, waarmede hij het getal D.058925 in de kalkbepleistering van den haard gegraveerd had.... Daarbij was hij genoeg te keer gegaan. ledere kras in den kalkwand was van een vloek vergezeld gegaan, of van bijtenden spot of hoonend gelach; want hij was nooit voor het koopen van het lot, maar wel voor het aanschaffen van een wandklok geweest Acht dagen lang had hij gebromd: — Honderd francs naar de maan! constateerde hij met bitterheid. Nu, nu zou hij eens zien, wie gelijk heeft gehad. Dat was Mariettes wraak. — Kijk 'ns even, Antoine! zei ze, alsof het niets bijzonders was, — ik geloof, dat we 'n millioen hebben gewonnen. Antoine werd eerst bleek en daarna zoo rood, dal Marie-te bang werd, dat hij een attaque zou krijgen. — Drink 'n mondje water, dan ben je zoo weer beterl 'Antoine sloeg wierktuigelijk het glaé water naar bii*. nen, da\ hem aanbood en kon n\ets anders \n_brengen dan: — Bon Dieu!.... Bon Dieu! Dat was alles. — Houd je hoofd even onder de pomp, dat zal je goed doen, ried de oude vrouw hem aan En gehoorzaam, doch met wankelende schreden, ging Antoine naar den hof, waar de pomp stond. — Opmerkelijk.... 'n man, en dat valt bijna van zijn stokje I Arme vrouw! Als zij de waarheid had geweten, dart zou zij het geweest zijn, die men het hoofd onder de pomp had moeten houden en die niet genoeg water had kunnen drinken om den gloed van haar verontwaardiging te blusschen. Ach, hoe lang lag het lot D.058924 al niet meer bij notaris Mule in de met vijf roode lakken verzegelde enveloppe! Maar kon Antoine het zijn vrouw opbiechten: — Ik heb het lot aan den jongen Liloire, den herbergier, voor vijftig glazen wijn verkocht en hij heeft het op de jaarmarkt voor honderdvijftig francs aan een wildvreemde vrouw overgedaan? — Bon Dieu! stamelde hij onder den ijskouden waterstraal, die uit de pomp op zijn hoofd neerkwam. — Elk glaasje wijn komt op 20.000 francs! Antoine je bent nog minder dan een groote ezel! Je hebt een millioen verdronken! Maar niet het bewustzijn van het geldelijk verlies was het, wat hem zoo verpletterde, maar het uitzicht op een lange, vreeselijke vergelding; zijn afgelegde levensbaan scheen hem een paradijs, vergeleken met de lange hel, die hem wachtte. Nooit, nimmer zou Mariette hem kunnen vergeven! Het leven met haar was toch al niet gemakkelijk geweest, maar wat hem nu te wachten stond ! Hij dorst er niet aan te denken! Elke bete broods zou met een verwijt gepaard gaan en elk glas wijn met een vloek! En iedereen, alle kennissen, alle buren, het heele dorp zou hem met den vinger nawijzen. Elkeen zou natuurlijk op de hand van zijn vrouw zijn, haar neven en nichten, de pastoor, de barones! Hoe zou zij beklaagd worden!.... Tot aan het eind zijner dagen zou hij met roode cijfers het Kaïnsteeken op het voorhoofd dragen: D.058925! Toen hij in de keuken terugkwam, had hij elke hoop opgegeven, maar om tijd te winnen, wou hij zich voor een poosje uit de voeten maken: — Ik moet eens een flink eind gaan loopen, dat zal mij goed doen! — Neen! besliste zijn vrouw en trad hem in den weg. — O neen.... je wilt weer naar de herberg, en daar kun je je mond niet houden, nietwaar? Ga maar liever naar bed..., Morgen vroeg om vier uur moet je alweer aan den arbeid. — Wat voor arbeid bedoel je, oude? Bij deze vraag zette Marie-te haar handen op de heupen. Dat ging nu toch te ver: — Wat dacht je dan, luiaard dat je nu maar kon gaan zitten en naar de lucht te kijken? Er wordt hier in 't minst niets veranderd, versta je? Er wordt precies gewerkt als tot nog toe! En ons millioen gaat niemand aan! Ik heb geen lust miJ door alle bedelaars uit den omtrek en door den pastoor en de lui van de belasting het huis te laten plat 100 pen!.... Qm van onze kinderen maar heelemaal niet te spreken! Het zou al te dom zijn! — Bon Dieu! Je hebt groot gelijk, stemde Antoine in en sloeg geestdriftig met de vuist op tafeL — Het zou ook te dom zijn! Ik zal het zoo inrichten, dat het geld op een groote Bank komt en daar komen wij dan niet aan, Mariette, begrijp je me? Onder geen voorwaarde! — Nou, dat wil ik nu niet precies zeggen.... Maar nu in geen gevaL Misschien later wel eens! — Neen, neen, nooit 1 Omdat men rijk is heeft men de voordcelen van arm te zijn nog niet te verachten. Ik wil mijn werkloozensteun behouden en ook mijn andere ondersteuningen niet missen. De barones moet ons de vrije woning laten houden en het hout en de suiker en de koffie En onze dochter moet ons de vijftig francs per maand blijven zenden. De menschen moeten ons voor de armste der armen blijven houden, terwijl wij verreweg de rijksten zijn. Want het millioen groeit aan, dat beloof ik je. In tien jaar hebben wij zooveel, dat wij het buitengoed van de barones kunnen koopen en het bosch en alle akkers! Maar om ons mooie geld uit te geven, neen, zóó dom zijn we niet! Moeder Bonin keek haar man inderdaad verrast aan. — Voor zoo verstandig had ik je nooit gehouden, Antoine. Op het eerste oogenblik had ik bijna geloofd, dat je al het geld naar het hoofd gestegen was. Maar nu ben ik gerust. Laten wij nu maar gaan slapen, want morgen moet ik bijtijds in het bosch zijn. Henk (de krant lezend): „Pa, wat bedoelen ze toch met een Stradivarius?" Zijn vader: „Domme jongen, dat je bent! Stradivarius is het Latijnsche woord voor viool" --- WAT DE MODE BRENGT Voor volwassenen zoowei als voor kinderen worden effen en gebloemde weefsels verwerkt. De laatste vragen slechts weinig garneering en worden b.v. verschillende malen ingehaald aan hals en onder de taille, zooals het geslaagde model links aangeeft. Smockwerk leent zich bijzonder goed voor kinderjurken, die, indien van effen zijde gemaakt, veelal nog handborduursel hebben in platte- of kruissteek. De beide meisjesjurken worden van voile of batist gemaakt --- VOILES EN BLOEMEN. Verschillende kleine, modellen van hoeden verkrijgen meer volheid door de moderne wijze, waarop de voiles gedragen worden. Zij bedekken het gelaat slechts gedeeltelijk en worden tegen de achterzijde van den bol gestrikt om met min of meer korte einden af te hangen. Zeer nieuw zijn de groote modellen voiles, die over den bol gelegd en met enkele steekjes gehecht worden om in ruime plooien tot de schouders af te hangen. De zeer kleine en meer bescheiden lengte van voiles, die meermalen aan den bovenkant aan een elastiekje is bevestigd, wordt aan den onderkant der randlooze ■hoedjes gehecht. Sommige dames geven er de voorkeur aan het elastiekje om het hoofd te doen en daarna de hoed op te zetten, hetgeen heel practisch is. Ongetwijfeld flatteeren voiles, indien zij tenminste het geheele gelaat bedekken, waardoor de trekken zeer verzacht worden. Zelfs bij zeer groote hoeden ziet men breede voile tulle dwars over den bol gelegd, die onder de kiif in een flatteuse strik gelegd wordt. In plaats van tulle ziet men ook wel lange, van den achterkant afhangende einden zijden georgette, soms in twee kleu-' ren. Een mooie garneering krijgt men voor een zwarte strooien hoed, indien men twee kleuren georgette in paarsachtig blauw en wijnrood om den bol drapeert en tegen den achterkant hiervan knoopt, waarna men de einden lang laat afhangen. Bloemen, bloemen en nogmaals bloemen is hetgeen de mode decreteert, zoowel op japonnen en mantels als hoeden. Een ongekende rijkdom van sprekende pastelen ietwat wazige kleuren vraagt de aandacht, tevéél om op te noemen. Een smaakvol geheel krijgt men, indien hoed en mantelrevers dezelfde bloemengarneering hebben. Zeer modern zijn toefjes lelietjes van dalen. Delphiniums in diep blauw en zachte tinten, rozen, j viooltjes, veldbouquetten, orchideeën, chrysanten en nog veel meer bloemen worden gedragen. Voiles en bloemen zijn beide details, die een zeer belangrijke rol hebben te vervullen, n.l. om de vrouw jeugdig en charmant te kleeden. Bloemen en voiles! mode-snufjes, die herinneringen wekken aan ongeveer veertig jaar terug, doch die thans niet minder gaarne gedragen zullen worden dan omstreeks 1900. --- OP HET UITGEVERSKANTOOR. „Wilt U mij toestaan, meneer, dat ik u eens enkele brokstukken van m'n werk voorlees: u zult de eerste zijn, die 't hoort" „De eerste?! En hoe kom je dan aan dat blauwe oog?,** --- VAN EN VOOR DE VROUW Een Vrouw schrijft... MOEDER WAAROM? leder, die ook maar het kleinste stukje tuin het zijne mag noemen, denkt reeds in het prille voorjaar aan de zomerbloemen, die straks het oog zullen verrukken. Men stelt zich zijn tuin voor zooals die zijn zal, wanneer al het zaad ontkiemd is, de bloemen zijn ontloken en de vruchten gezet. Men keurt en kiest, men peinst en praat erover hoe het wel het schoonst en het voordeeligst voor elkaar te brengen. Zelfs zij, wier gansche „tuin" bestaat uit een rij bloempotten achter een lattenrek, zullen er zich op toeleggen de jonge scheutjes onder de gunstigste voorwaarden te laten uitbotten. Niemand, die van bloemen houdt, zal haar zonlicht, lucht en water onthouden. Wij verwijderen het onkruid, wij gieten, wij snoeien en sproeien, want nietwaar, iedere dag is een dag van groei en ontwikkeling en wij zouden niet graag het resultaat van onze moeite zien mislukken door een nalatigheid. Het eigenaardige bij de kinderopvoeding is, dat wij hierbij voor een groot gedeelte op dezelfde wijze te werk gaan, doch — één ding is er dat bij de kinderopvoeding maar al te vaak vergeten wordt: iedere dag is ook hier een dag van groei en ontwikkeling. Onwillekeurig zijn wij geneigd te denken, dat de werkelijk belangrijke dingen, de gewichtige „levensvragen" later komen. En dat lijkt zoo ver af. Later zullen we.. later gaan we.. Hoevelen zijn voortdurend bezig met de toekomst huner kinderen en zien door hun in-de-verte-blikken • niet datgene, wat zich aan hun voeten afspeelt. Zeker — het zijn menschen, die „dol van kinderen houden", die „het beste met hun kinderen voor hebben", menschen vaak, die niet uitgepraat raken over alles wat zij zich ontzeggen ter wille van hun kinderen, maar.... alweer menschen, die vreemd zouden opkijken, wanneer men hun met nadruk zou verzekeren: ook heden is een dag van groei en ontwikkeling. Niet alleen verbaasd, maar diep verontwaardigd zouden sommigen zijn. Een dag van groei en ontwikkeling, zegt u? Ja — dat weten we óók wel — groeien de kinderen soms niet flink? Krijgen ze soms niet alles wat ze noodig hebben? Ze eten als wolven. Heeft Jan niet pas een nieuwe jas gehad en zus een paar schoenen? Den ganschen dag zijn we met en voor de kinderen bezig. Wij weten heusch zelf wel dat ze iederen dag groeien —nu nog mooier! Verbeeld je dat gij zoo kortzichtig kunt zijn! Gij zijt den ganschen dag bezig voor uw kinderen en daarmee hebt gij het zoo druk, dat zij u niets mogen vragen. Natuurlijk wagen zij toch en zij krijgen ook wel antwoord, misschien snauwt gij ze nimmer af, maar uw antwoord is ontwijkend — gehaast. Gij zegt maar iets om-er-af-te-zijn. Een keer heeft eens iemand geschreven: Als gij iets niet weet, schaam u dan niet voor uw kind en zeg ronduit, dat gij het niet weet. Dat was een nieuw gezichtspunt. Moeder behoefde zich niet meer in te soannen om een haastige, waarschijnlijk klinkende oplossing te vinden. Dat weet ik niet hoor! Dat was al heel gemakkelijk. De kleine vraagal was tenminste stil.... •tot de volgende vraag. Al spoedig liet moeder zich verleiden om telkens te zeggen: dat weet ik niet! Het is immers de gemakkelijkste manier. Het kind is stil. Moeder weet het niet eens. Maar wat gaat er in hem om? Wat denkt het kleine menschje als het zich zoo stil afwendt? Hoe zonderling stellen wij ouders ons het opvoeden dikwijls voor: opvoeden is opvoeding geven en — zoo redeneeren wij — die opvoeding geven wij aan het kind, wanneer en zooals het ons past, we dienen hem zijn opvoeding toe zooals we hem zijn pap, zijn drankje en zijn levertraan ingieten d.w.z. wanneer wfl het oogenblik geschikt achten. Het idee, dat een kind om opvoeding zou vragen op een oogenblik, dat wij daartoe niet bestemd hebben, lijkt velen een groote ongerijmdheid. En toch is dit precies wat er gebeurt, wanneer het kind zijn drang om te weten zoekt te bevredigen. Moeder.... wat is dit? Moeder.... wat is dat? Moeder waarom? Ach, hoe spoedig komt de tijd dat zij met meer vragen, de tijd dat de jonge mensch in zijn vooruitstrevende waanwijsheid alles alleen het beste weet, de tijd dat hij geen raad van ons vraagt, ja onzen raad niet of ternauwernood aanneemt. Er is een groot verschil tusschen het bevredigen van de kindernieuwsgierigheid op het moment, dat deze door iets uit de omgeving van het kind is opgewekt en het uitleggend vertellen van iets waar het kind niet om gevraagd heeft. Vrijheid van vragen.... is er een grooter geschenk dat wij onze kleuters kunnen bieden? Kindervragen zijn de uitkomst van verwerkte indrukken. Al verklarende komen we via de meest ongedachte kindervragen oneindig veel nader tot de ziel van het kind dan op welke andere wijze ook. ledere dag is een dag van groei en ontwikkeling en voor het gezonde kind met zijn onstuimigen bewegingsdrang bergt ieder moment van iederen dag een ongeweten schat van heerlijke mogelijkheden. Bewust: antwoord eischen op een vraag. Onbewust: het begeeren van kennis door zijn groeienden geest Gelukkig het kind, wiens moeder ten allen tijde bereikbaar is en — bereid te antwoorden op vragen, die nooit in een groote-menschenbrein zouden zijn opgekomen. Gelukkig de moeder die inziet, dat nieuwsgierigheid bij kleine kinderen voortspruit uit weetgierigheid en dat zij, door op verstandige wijze hieraan te voldoen, haar kind een onontbeerlijk stuk „opvoeding" schenkt. AMY GROSKAMP—TEN HAVE. --- TRICOT EN HANDGEBREIDE DAMESKLEEDING. De tricot weefsels hebben stormenderhand de vrouwenharten veroverd, terwijl de handgebreide dameskleedmg zich niet alleen weet te handhaven, doch steeds nieuwe triomfen oogst, dank zij de vele mogelijkheden op dit gebied.. Met onverwoestbaren ijver en engelengeduld worden vaak ware kunstproducten gewrocht door nijvere vrouwenhanden. De groote sorteering van materiaal, hetzij men wol, zijde, katoen, e.a. kiest, maakt het mogelijk steeds weer iets aparts samen te stellen, dat zich naar gelang van coupe en uitvoering zoowel voor 's morgens, 's middags als 's avonds leent. Men ziet eenvoudige zoowel als zeer ingewikkelde en meermalen zelfs origineele breisteken, die voor jumpers, blouses, sportieve, gekleede en zelfs avondjaponnen worden gebruikt evenals voor _____ttelc__.tu.mes, mantels, capes, badcostumes, handschoenen, shawls, hoeden en nog veel meer. De lijn dezer hand- of machinaalgebreide kleedingstukken past zich geheel en al aan de eischen aan, die de mode voor de geweven stoffen aangeeft, evenals de garneeringen. Nervures, plooien, applicaties, smockwerk, tres, galon, knoopen, ritssluitingen worden op dezelfde wijze toegepast als op alle andere wollen, katoenen en zijden weefsels. Beschikt men over weinig tijd om zelf groote en ingewikkelde kleedingstukken te breien, dan zijn de tricotweefsels een ware uitkomst. Zij zijn de meest ideale dracht op kille zomerdagen, op reis en in de vacantieweken. Een groot voordieel van tricot is, dat het niet kreukelt, zelfs .niet indien men het in een koffer pakt. Het is warm, doch niet zwaar en houdt een mooie coupe. Indien men enkele dagen op reis gaat kan men zonder bezwaar een gekleede tricotjo___n inpakken, die er, na even uitgehangen te zijn, veel minder gekreukeld zal uitzien dan een zijden kleedingstuk. De tricot middagjaponnen zijn van min of meer ingewikkelde breisteken gemaakt en geven vaak a jour effecten, zooals o.a. onze schets te zien geeft Deze japon is gebreid van cyclame-kleurige zijde en geeft bladmotieven aan, die een kantachtig aanzien aan dit elegante model verleenen. Men kan verschillende donkere kleuren wol of zijde voor dergelijke modellen verwerken en er een zijden onderjurk in afstekende kleur bijdragen, evenals men dit bij wollen en katoenen kantstoffen doet. Een mooi ontwerp avondjapon zagen wij van zwarte wol gebreid in bloem- en bladmotieven met als eenige versierng een touffe roode bloemen. Ook in de eenvoudige middagjapon kan men veel verscheidenheid aanbrengen. Óver het algemeen zijn de tricotjaponnen tamelijk aansluitend, alhoewel de rokken toch voldoende onderwijdte geven. Zelfs meer gezette dames kunnen ze dragen, mits zij zorg dragen voor onberispelijk zittende dessous en onderjurken, terwijl een goed passend corset of corselet mede onmisbaar is, omdat dit soort kleeding kleine oneffenheden meer doet uitkomen. Tricotstoffen geven menigmaal bijzonder mooie materialen, waarbij metaaldraadjes of kraaltjes, pailletten zijn ingeweven, hetgeen deze weefsels vooral voor gekleede japonnen zeer geschikt maakt Zeer modern zijn voorts lange en driekwartmantels van tricot terwijl de ensembles vele mogelijkheden bieden. Men kan streepjes en ruitjes met effen combineeren of wel een costume uit twee effen kleuren samenstellen, het effect zal steeds zeer geslaagd zijn. Keurig staat een getailleerde jumper met sluiting aan hals en aan zijnaden op heuphoogte met nesselgaten, waardoor een zijden koord geregen wordt Trouwens we vinden zoon rijke keuze in jumpermodellen, eenvoudige zoowel als meer gekleede, dat ze evenzeer geschikt zijn om bij mantelcostumes gedragen te worden als blouses. Heeft men eenmaal ondervonden hoe aangenaam en practisch machinaal- en handgebreide dameskleeding is, dan zal men zijn garderobe steeds gaarne met een of ander in dit genre aanvullen. ---