De snelle ontwikkeling der aviatiek. Santos Dumont won in 1905 — hoe kort nog geleden! —- den Deutsch-prijs van een half miilioen francs, door om den Eiffeltoren heen f* vliegen volgens vooraf vastgestelde bepalingen. De snelheid bedroeg daarbij 22—36 K.M. per uur. Vliegen was het eigenlijk nog niet, want Santos Dumont gebruikte een klein bestuurbaar luchtschip. 1900—1905 proefnemingen der gebroeders Wilbur en Orvllle Wrighc In Amerika. 190* welgeslaagde vlies demonstraties der Wrights in Europa. 1909. Blériot vliegt het Kanaal over. 1910, 1911 , we leven in een nooit eerder gekende snelheid 1919: Alcock vliegt den Atlantischen Oceaan over in 16 uur; het luchtschip R 34 deed er 100 uur over. De afstand, 5000 K.M., wordt per snelvarende stoomboot afgelegd in ongeveer 5 dagen. Welk vliegwonder zal de naaste toekomst ons brengen? We zijn reeds zoover, dat niets ons meer verbazen kan. --- Per Abuis. Abuizen komen daaglijks voor, Al zijn ze ook niet zeer wenschlijkj Men verontschuldigt zich, en zegt: „Och, een abuis is menschlijk". Zoo menigeen pronkt heel pedant, Met ordelintje of kruis, Ofschoon hij niets bijzonders deed: Licht kreeg hij 't per abuis. Mijnheer stoeide onlangs met Katrten, Toen zij de trappen boende, En ging zelfs zoover, dat hij haar, Verscheiden malen zoende. Zijn vrouw kwam juist de kamer uit. En sprak: „dat is niet pluis." — „Vergeef me", stotterde mijnheer, „'t Gebeurde per abuis". Een dief brak laatst eens ergens ,in, Om, wat hij kon, te rooven; Met moeite klom hij naar omhoog. Maar nauwlijks was hij boven, Of iemand greep hem en riep: „sta! Wat doe jij hier in huis?" „Ik ben verdwaald", zei I'olm de dief, „En kwam hier per abuis." Mevrouw was uit, — Kee in haar schik, Omdat ze nu kon vrijen, Dra kwam haar Jan, en o, hoe zoet Was toen de tijd voor beien. Maar zie, mevrouw wordt ongesteld, Keert onverwachte weer thuis, _n vraagt: „Hoe komt die knaap bij Jou?" Kee zucht: „Och, per abuisl" Steeds lustig leefde Jan Kabaal. En maakte kromme sprongen, Ook had hij beren bij de vleet, Zijn oom zei ernstig: „jongen, Zit het bij jou er zoo dik an?" Jan sprak: „Ik heb munt noch kruis, En geeft ik meer uit dan ik heb, Dan doe 'k het per abuis." „Kees, zei mijnheer laatst tot zijn knecht „Wees beter bij de pinken En loop zoo druk niet naar de kroeg, Je weet, ik haat het drinken". Een poosje later strompelt Kees, En tuimelt in de sluis; Men redt hom en hij houdt nu vol: 't Gebeurde per abuis. Doe per abuis maar nimmer kwaad, Leef anueron ton zegen, Dan smaakt gij — of ik heb abuis — ti op uw wegen. Hebt ge een abuis, dan zij 't voor u. Noch anderen een kru Doe goed, waar gij het slechts kunt doen, Maar liefst niet per abuis. --- Van alles wat. Het gezondste land ter wereld. Californië wordt het gezondste land der wereld genoemd. Nergens worden de menschen zoo oud als in dit aardsche i>aradijs. Honderdjarigen zijn daar een zeer gewoon verschijnsel, ja zelfs, komen personen van 110 en 118 jaar voor. Men schrijft dit verschijnsel toe aan het gunstige klimaat en den buitengewoon vruchtbaren bodem. --- Vroegere vllegplannen. Er is niets nieuws onder de zon. Ooi op vHeggebied niet. Twee honderd jaar geleden beraamde men reeds vliegtochten... naar de maan. Een oud geschrift, uitgegeven in 1720, leert ome de stemming van ons Nederlandsche publiek ten opzichte der aviatiek. In een dik folio-deel, dragende den titel: „Het groote Tafereel der Dwaasheid" komt een kluchtspel voor, waarin zekere heer Windvang de oprichting verkondigt eener „Commercie Compagnie naar den Maan", en welker statuten als volgt luiden: Ook hebben wij een nieuw slag van schepen gepraktizeerd, Daar wij mee kunnen zeilen, zonder dat de tegenwind ons deert; Wij be-noeijen ons met voor nog tegen stroom, nog met verloop van tijen, Om kort te gaan, Heeren, 't zijn schepen met vleugels aan beide zijên. Die door een machine geduurig bewoogen worden, en dat met twee drie Man, Op een zeer ligte en gemakkelijke wys geschieden kan, . Want al zowel als Dedalus wel eêr op -ijn wieken door de wolken kon vliegen, , Zo kunnen wy met onze gevlerkte schepen door de lucht zeilen, of ik moest my leelyk bedriegen I --- Menschen elders dan op aarde? Prof. O. Knopf heeft in de „Deutsche Revue" de vraag behandeld of de toestand van andere hemellichamen zoo is, dat daar menschen zouden kunnen wonen. De vaste sterren komen daarvoor niet in aanmerking, want het zijn zonnen met een warmte van duizenden graden, waarop geen levend wezen zou kunnen bestaan. Anders is het met de planeten en manen, die, evenals de aarde, den warmvloeienden toestand, waarin zij zich eens bevonden, lang achter zicb hebben. De temperatuur aan de oppervlakte van die andere planeten, waarvan er tallooze in de verschillende zonnestelsels zijn, is zeker heel anders dan die der aarde, maar we behoeven niet te denken, dat die juist moet zijn als op aarde. Daar de natuur het vele dieren mogelijk maakt door den winterslaap tijden van ondragelijke kou en voedselgebrek door te komen. *al ze ook middelen hebben om het leven te bewaren in nog Strengere koude en grootere hitte dan op aarde heerschen. Dit echter meent Kopf met zekerheid te kunnen vaststellen: menschen of hooggeorganiseerde levende wezens, zooals er op aarde zijn, bestaan niet op andere hemellichamen. De levende wezens op andere planeten moeten zeer verschillend zijn van de measchen. Het is b.v. zeer onvvaarschijnlijk. dat hun zintuigen hun eenzelfde beeld van de wereld doen waarnemen als de onze het ons doen. De oogen van zoogdieren, visschen en insecten zijn toch reeds verschillend van bouw. Daardoor heeft het zoogdier en anderen kijk op de hem omringende wereld als de visch en deze ziet de wereld weer anders dan het insect. Hoeveel grooter moet het verschil zijn tusschen ons oog en dat van der. bewoner van een ander hemellichaam! We zouden zelfs kunnen denken, dat ethergolven, die op ons gezichtsorgaan werken, bij de bewoners van Mars het gehior- en reukorgaan aandoen. Dit is echter slechts een onderstelling. Vast staat s'echts, dat op andere hemellichamen geen wezens wonen als wij menschen. --- De nul. De nul. Er zijn zooveel nullen. Is het wel de moeite waard om daar een artikel aan te wijden?. Voor één nul willen we echter een uitzondering maken. Dat is dè nul. De eivormige rondte, het begin of, zoo men wil het einde van alle getallen. De Fransche geleerde Jules Michél heeft over de geboorte en de levensgeschiedenis van dat niets- of veel beduidend cijfertje eenige mededeelingen gedaan, waaruit blijkt, dat de nul niet zoo oud is als men het meermalen meende te moeten doeu voorkomen. Aan die jeugd van de nul ligt 't dan ook, dat de geleerden van de wereld in oude tijden, hoewel zij met tijdperken van tien jaar even goed rekening hielden als wij, de decimaal-rekening niet kenden. Hoe vreemd dit ons, die gewend zijn de nul als een bepaald deel van ons getallenstelsel te beschouwen, ook toeschijnt, zoo bewijst toch de geschiedenis, dat de nul een betrekkelijk nieuwe uitvinding moet zijn. Die uitvinding is te danken aan bet filosofisch genie van de Hindoes, die, wellicht tengevolge van den zich uitbreidenden Chineeschen handelsgeest, op 'de gedachte kwamen, een teeken te zoeken dat het „niets", het „ding dat niet bestaat", uitdrukken kon. Bij die Hindoes en ook bij de Chiheezen vindt men in de 7e>oeuw n. Chr. de eerste vermelding van een rond schrijfteeken, bestemd om als cijfer in de decimaalorde te dienen. Daarna is, voornamelijk door de Arabieren, de nul eerst in de 11e of 12e eeuw tot ons gekomen. Vóór dien «tijd was het dus blijkbaar onmogelijk om een decimaalstelsel te vinden; en daaruit volgt dat het nog eenige eeuwen geduurd heeft vóór dat decimaalstelsel ingevoerd werd. In 1670 heeft vooral de beroemde sterrenkundige Mouton te Lyon die manier van rekenen ingevoerd, waarvan do beteekenis weldra door de geheele geleerde wereld werd ingezien. --- NUTTIGE WENKEN. Om een stop van een flesch te verwijderen, doopt men een wollen doek in kokend water en wrijft daarmede flink over den hals van de flesch. De stop gaat er dan gemakkelijk af. Om strijkijzers zuiver en glad te houden, wrijft men ze eerst met een stukje was, in een doek gebonden, en daarna over een stuk papier of doek, bestrooid met ruw zout. Moddervlekken worden uit. zwarte _eerenkleedere_ v derd, door ze met een rauwen doorgesneden aardappel te wrijven. --- Om vlekken te verwijderen. Om vetvlekken uit mantelkragen !e verwijderen, giet men op een zachten borstel een mengsel van geest van salmoniak en water. Hiermede borstelt men gestadig over de vlek hoen, die men ton slotte met een drogen doek nawrijft. kan men m ; aanwenden een aa langen stond. Wilde het dier dus naar Erlangen terug, dar zou hij een draai van een gestrekten hoek moeien maken om rie richting naar huis weer in te slaan. Vervolgens zette dr. Schmidt zich in den zadel, maar gaf op geenerleiwijze aan het paard oenig .eeken, dat het zich op weg moest begeven. Op het pjard gezeten bleef hij rustig afwachten, wat er gebeuren zou. De eerste handeling van het paard in dezen eigenaardigen toestand bestond in het omdraaien van den kop. zeker om te trachten te weten te komen, wat zijn meester uitvoerde. Binnen den tijd van tien minuten herhaalde zich dit eenige malen en daarna verkondigde een eigenaardig snuiven, dat het dier zich eenigszins zenüwachtig maakte. Tenslotte uitte zich dit in stampen met de pooten en vervolgens probeerde het dier een kleiuen draai te maken. Toen de berijder zich daarbij geheel en al onbetuigd liet, wendde het paard zich langzaam 180 graden om en bleef vervolgens weer stilstaan, stellig in de verwachting, dat* nu een bevel tot verdergaan zou volgen. Toen dat echter geheel uitbleef, zetta hot dier zich langzaam in beweging en ging ■■ ngS allrrtraatjes rustig naar de hoofdslraat, trok zoo stapvoets door h"t dorp en toen het de laatste huizen voorbij was begon het in •n draf deu straatweg af It gaan, totdat de donkere massa :-n bosch kwam opdagen. Hier sloeg het dier een zandigen ! ia en galoj Mat do weg dwars door . waar het mi e ging draven of ,'an weer . al naar <' n den weg. Op deze wijze werd de afstand van het dorp naar.do. stad Erlangen in biina rechte richtixuz in naar verhoudi__ korten tijd al_elea_. --- WETENSWAARDIGHEDEN Monte-Carlo. Het rad van Fortuna te Monte-Carlo draait weer. Van alle uithoeken der wereld komen mannen en vrouwen hun kans weer wagen. liet' Casino is de meest bloeiende financieele onderneming van Europa, en het blijft dat, ondanks schommelingen aan de beurs, arbeids-loomheid, het dure leven en dergelijke dingen, waar het geen last van heeft. Want het spelen is den mensch aangeboren, en de clientèle van het Casino blijft altijd talrijk genoeg, schrijft de „O. d. S."-redacteur van het Hbl. Zij, die tot de winnende minderheid bebooren, maken gratis reclame voor Monte-Carlo, en lokken anderen. Dat ligt in de ménscheüjke natuur. En het komt inderdaad eens voor, dat spelers een fortuintje hebben. Onlangs won iear 37.000 francs in één „coup". Die 37.000 francs waren het 'el 370.000 francs, aan reclame waard, want de speler die gaat er prat op en lokt anderen, die ook t_k op zoon gezijn. 3V.0G0 francs is heel wat. maar er is wel eens mcci gewonnen :. De regels verbieden wel hot inzetten van meer ge! 1 in waarop een uitkeering van 6000 francs zou kunnen i. maar als men het limiet op een bepaald nummer heeft men ook nog geld zetten op de verschillende combii van dat nummer, op ~couleur" spelen enz. Op deze wijze is het mogelijk 80.000 francs te winnen bij één draai van het nen doet de bank op den duur altijd. Het kardinale punt, waar alles om draait is, da! de bank altijd één extra kans in 37 heeft. De kansen zijn 19 tegen 18 i.i het voordeel van het huis. Wanneer het geluk absoluut gelijk verdeeld is, zal de speler bij 37 inzetten éénmaal meer verliezen dan hij wint. De kansen zijn berekend op de basis van 36 nummers op de tafel, en het 37ste nummer (zero) is de troef van de instelling. Daarmee wint zij. Het spel is vermoedelijk eerlijk, de 37ste kans — die geen kans is, maar een zekerheid — is voldoende. Onophoudelijk brengt zij geld in het laadje, zoolang er gespeeld wordt. Er wordt op 21 tafels' gedurende 10 uur per dag roulette ged. Nu is de tijd die noodig is om een roulette te laten draaien, en den croupier gelegenheid te geven af te rekenen, onir 3 minuten. Dat wil dus zeggen, dat over de 21 tafels verdeeld iedere minuut zeven coups plaats vinden. Het huis wint één inzet op iedere 37. Nu kunnen er op iedere tafel 10 tot 200 en gedaan «orden maar als doorloopend gemiddelde heeit uit ondervinding leeren aannemen: een kleine veertig per Nemen we gemakshalve het getal 37 aan, dan is het huis, tafels iedere minuut worden „afgerekend"', 7 inzetten in het voordeel. Wat de gemiddelde inzet-eenheid is, kan onmogelijk worden gegist. De. inzetten varieeren van de nederige 5 francs af, tot hét (zeer zelden gespeeld wordende) limbt van zes plaques van 1000 francs ieder, toe. Maar wat die gemiddelde eenheid moge zijn, het Casino wint die eenheid zeven maal in ieder minuut, of 240 maal ieder uur, oï 4200 maal iederen dagl Wat het individu betreft, die 37ste kans — zero — kan zich langen tijd niet tegen hem keeren, en als het geluk dus met hem is, kan hij winnen. Maar zij kan hem ook zoo onbarmhartig bejegenen, dat hij in 'n half uur geruïneerd is. Het publiek echter als éen parlij, éen speler beschouwd, verliest iederen dag ruw geschat 4200 eenheden aan de tafels. Zoo haalt de bank wiskunstig-zeker haar groote winsten binnen, en zij. moet veel winst maken, wil zij bestaan. Want de exploitatie van het Casino met wat er aan annex is, kost zeer veel geld, en de maatschappij moet er bovendien voor zorgen, dat Monte-Carlo de meest luxueuze stad van de wereld is. Het dividend voor de aandeelhouders, dat volstrekt geen geheim is, moet er ook zijn, en dat alles betaalt het spelende publiek. Tegen de 37ste kans staat het machteloos, al koopt het honderd „systemen". Die dan ook voor het geld dat ze kosten alleen het genoegen verschaffen van zelfmisleiding en van: hel-ook-eens-geprobeerd-te-hebben. --- De vrouw in Palestina. Ze is er als van ouds in de Oostersche landen: de zwijgzame, die stil. gehooi_aam en onderdanig heeft te zijn, in alles de ondergeschikte van den man. Vooral in de dorpen heeft de man over alles te zeggen. Eerst is de Oostersche vrouw onder den invloed van haar vader, vervolgens onder dien van haar man en als zij oud wordt, onder dien van haar zoon. Dit is te wijten aan het gebrek van een behoorlijke opvoeding. Men meent, dat een vrouw geen moed en geen eigen individualiteit heeft. Zij moet een gehoorzame schoondochter, een trouwe echtgenoote, een lieve moeder voor hare kinderen zijn, verder een goede gastvrouw, maar behalve dit alies moet zij medearboiden op het veld en haar man helpen zijne' waren in de nabijzijnde steden te verkoopen. Haar kind sleept zij in een soort wieg op haar rug mede. In de dorpen is de jonge man genoodzaakt het meisje te troudat de ouders voor hem kiezen. Natuurlijk geldt ditzelfde voor het meisje. Soms gebeurt het, dat het meisje nog geen 12 jaar oud is. maar door haarvader gedwongen wordt, met een ouden man-te trouwen. *e man. die wil trouwen, moet in het bezit van 100 pond sterling zijn, die hij voor zijn huwelijk opgespaard heeft, e man arm, dan is 10 pond reeds voldoende. Hij geeft ien vader van de bruid; deze houdt 90 pet. van ifl zelf on geeft zijn dochter 10 pet. Op den verlotamilies van bruid en bruidegom in den saaadafy" genoemd wordt, bijoen. Een pri-Ster is hierbij men geeft hem een zakdoek met een majoedy, een * veer een rijksdaalder waard is. Het geldei 'ler hoeken van den zakdoek- geknoopt. Dit is n de bruid aa:i den geestelijke. Do/o houdt den zakind en stolt in het openbaar de volgende vraag: ruil— of i' uwelijk? Een ruilhuv in. toen hij zijne bruid uit deze familie nam. oen re bruid uit zijne familie in de plaats heelt moeten geven. Als het een «eldhuwelijk is, vraagt de priester hoe groot de som is, die aan den vader der bruid gegeven is. De bruidegom of zijn vader antwoordt, dat deze som b.v. 100 pond bedraagt. De geestelijke keert zich hierop om en vraagt den vader der bruid, of hij tevreden is. Zegt hij ja, dan staat iedereen op en de priester spreekt een gebed uit. Hierna maakt hij den knoop van den zakdoek los, neemt het geldstuk er uit en geeft den zakdoek aan den vader der bruid, zeggende: Embarak. Dit beteekent: weest gezegend. Dan worden koffie, bonbons, wijn, enz. aangeboden en is de plechtigheid ten einde. Gedurende den tijd tusschen de verloving en het huwelijk mogen bruid en bruidegom elkaar nooit zien. In den verlovingstijd borduurt de bruid haar eigen uitzet. Af en toe bij feestelijke gelegenheden krijgt de bruid geschenken, vooral ter gelegenheid van het Nieuwe Jaar. Een dag vóór het huwelijk gaan de jonge meisjes van de familie der bruid, den geborduurden uitzet in gekleurde manden dragend, door het dorp en bezingen de schoonheid en wijsheid der bruid. Denzelfden avond worden de handen en voeten der bruid men henna beschilderd. Op den trouwdag wordt de bruidegom door zijne familie naar ('e kerk begeleid onder gejuich en gezang van lofliederen op den bruidegom en zijne familie. Men laat hem daar met zijne jonge vrienden; onc'eriusschen gaan de oudere menschen en een gees-l telijke de bruid afhalen. Als zij aan het huis der bruid komen, | snellen alle familieleden hun ter verwelkoming tegemoet. De bruidegom moet bij zijn huwelijk de heele familie .!er bruid in nieuwe kleeren steken, de naaste familieleden in zijde, de anderen in katoen. Als hij bij ongeluk eenige vergeten heelt, dan komen dezen hen het eerst tegemoet en verhinderen zij de familieleden van den bruidegom, de bruid mede te nemen tot deze het ontbrekende aangevuld hebben. Daarna wordt de bruid op een paard gezet en naar de kerk gebracht; zij draagt een lang mes aan hare zijde, om de kracht en moed van haar stam Ie bewijzen. Als de plechtigheid ten einde is. grijpt de bruidsjonker den bruidegom bij het middel en heft hem dlie maal omhoog, om de slechte geesten te verjagen. Als het jonge paar bij het huis van den bruidegom komt, dan ontmoet diens moeder hare schoonmoeder bij de poort, met een kom water in de eene hand en een groen blad mot wat gist erop in de andere hand. De kom zet zij op het hoofd der bruid en het groene blad met de gist neemt de bruid en plakt zij op de bovenzijde der poort. De bruidegom drukt de hand zijner bruid, totdat de gist op den muur droog is. Dit brengt geluk aan. De bruid wordt dan naar de vrouwenvertrekken gebracht en de mannen omringen den bruidegom. Een groote zakdoek wordt voor hem uitgespreid en de omroeper van het dorp gaat naast hem staan, llierop gooit elke man op zijn beurt geld in den zakdoek en de omroeper roept uit hoeveel iedereen heeft. Pan gaan allen eten. 000 --- Het Tabakscollege. Van Frederik Willielm I, den vader van Frederik de Groote. 1 zijn een groot aantal eigenaardigheden bekend. Vooral vermaard 1 is zijn tabakscollege. De dag was aan den arbeid gewijd, de avond aan de gezelligheid. ~ lederen avond, des winters om vijf uur, des zomers om zeven uur, kwam in het slot een klein gezelschap bijeen, zelden meer dan 8 personen, om het tabakscollege te vormen. Het waren voornamelijk de meest geliefde generaals en stafofficieren uit het gevolg van den koning en soms een gast. Rang en stand golden niet in het gezelschap, waartoe ook wel eens burgers, als de koning zich te Wusterhausen bevond, de dorpsschoolmeester werden toegelaten. De gasten wachtten den koning af, die op klokslag binnen kwam. Niemand van~de aanwezigen mocht dan van zijn stoel opstaan of door een eerbiedigen groet den koning eer bewijzen. Elke gast had. een korte, eenvoudige Hollandsche pijp in den mond. Deze pijpen van het tabakscollege worden nog te Berlijn bewaard; ze zijn alle bruin doorgerookt, wel een bewijs hoe goed en hoe lang ze gebruikt zijn. Op de tafel stond de tabak, meestal een licht Hollandsch soort. Van de dure Amerikaansche tabak was Frederik Wilhelm geen vriend en hij zag het hoogst ongaarne dat een ander voor zich zelf betere tabak meebracht. Kleine komfoortjes met vuur stonden naast de tabakskistjes, leder aanwezige moest rooken of tenminste een pijp in den mond hebben, zooals vorst Leopold van Dessau, die een dagelijksche gast was in het tabakscollege, hoewel hij niet kon rooken. Hij hield een onaangestoken pijp in den mond, evenals de keizerlijke gezant, graaf Von Seckendorf, die, om zich bij den koning bemind te maken, met de lippen de beweging nabootste van een rooker, hoewel hij nooit vuur in zijn pijp had. Alle leden van het tabakscollege hadden een witte kruik met bier en een glas voor zich staan en men schonk vaar verkiezing zelf in, want bedienden waren er niet, om het gezelschap niet te -.foren. | Om 7 of 9 uur werd het avondeten binnengebracht, bes_ande uit brood, boter en kaas. Soms ook gebraden haas of gebraden kalfsvlees—ï. Het eten stond op een bijtafel en ieder nam er van zooveel hij wilde. Bij uitzondering, wanneer Frederik goed geluimd was, gaf hij een schotel visch of sla, die hij zelf toebereidde. Onder het rooken werd er duchtig bier gedronken; iederen avond stond een half vat klaar. Het gesprek in het tabakscollege was altijd zeer levendig en opgewekt; de koning hield van pittige, ruwe aardigheden en hij was nooit boos wanneer men zijn scherts wat ruw beantwoordde. Maar ook de van het college mochten nooit de aardigheden kwalijk al hadden zij er soms lust genoeg toe. Een voorname het college namen de wetenschappelijke hofnarren in, prcrelsoren en andere geleerden, die de nieuwsbladen uit Duitschland en andere landen voorlazen en uitlegden en dan tot mikpunt moesten dienen van de ruwste, soms zeer wreede scherts. Deze geleerde gasten hadden een zeer treurige post, want elke militaire gast mocht op de onbeschaamdste v, ij/e niet hen spotten, hou plagen, sarren en beleedigen. Maar het tabakscollege had ook een diepere beteekenis. Hier in den vertrouwden kring werden ook de gewichtigste staatszaken besproken en de vreemde gezanten wisten dat zeer goed. Zij deden altijd veel moeite om een Uitnoodiging te krijgen tot bijwonii" : bezochten om iv den dat ongedwongen doen als zij i aten. Zoo heeft het merkwaardige gezelschap een groote beteekenis gekregen in de geschiedenis van Pruisen. --- Middeleeuwsche Kwakzalversmiddelen. Kwakzalverij is to allen tijde een voordeelig beroep geweest. De tegenwoordige producten der kwakzalvers zijn echter in de meeste gevallen van heel wat onschuldiger aard dan die, welke in de middeleeuwen de goê-gemeente werden aa_ge~meerd. Sommige van die oude geneesmlddeltjes waren al heel merkwaardig, deelt het Hbl. mee. Van melancholie kon men genegen worden... mits men rijk was. Want als een probaat middel tegen de zwartgalligheid gold: het drinken van opgeloste paarlen. Smaragden op het bloote lichaam gedragen, waren een puik middel tegen... dysenterie. Maar de armen konden van dit middeltje geen gebruik maken en moesten zich met een an der behelpen: rauwe wormen!! Tot poeder gestampte en ingenomen saffieren waren uitmuntend voor de oogen en gestampte koraal was een probaat middel tegen bloedspuwingen terwijl hetzelfde middel werd te baat genomen tegen niersteen. Een blauw geslagen oog werd weer normaal als er 'n pleister gedrenkt in schildpaddenbloed op werd gelegd. Slangemhuid in azijn gedoopt was goed voor kiespijn, terwijl de nervositeit, toen heel wat minder verbreid dan thans, genezen werd door het verorberen van gekookte arends-hersens, Butkvliesontsteking werd tegengegaan door rozenbladenplelsters, en zelfs tegen den angst had men een middeltje: wie een mengsel van asperges en witten wijn dronk, werd de dapperheid in eigen persoon! --- Hoe ver kan men zien? De zichtbaarheid van een voorwerp hangt af van de grootte, de hoogte, atmosferische toestanden, enz. Een normaal oog kan bij helder weer een voorwerp van 35 c.M. hoogte ongeveer 1600 meter ver zien, een voorwerp van 3K> meter hoogte ongeveer 6500 meter ver, een van 35 meter hoogte meer dan 21 K.M. ver, terwijl een berg b.v. van 1500 meter hoog op een afstand van ongeveer 160 K.M. no£ zichtbaar is. --- Beroemde echo’s. Geen land ter wereld heeft zooveel merkwaardige echo's als Schotland. Een der meest beroemde is gelegen in het graafschap Rentrew en wel in den grafkelder der familie Abercorn. Als de deur van dit gewelf dichtvalt, 'dan meent men den donder te hooren ratelen; het geluid stijgt tot een enkelen toon, om tot 'n murmelend geluid af te dalen. Te Woodstock bevindt zich een echo, die meer dan 17 lettergrepen herhaalt, in den nacht zelfs 20 lettergrepen. --- Het wegen van zuigelingen. In het tijdschrift „Der Arzt als Erzieher" bespreekt dr. Neter het wegen van zuigelingen en waarschuwt voor overdrijving. Het wegen is vooi den arts een noodzakelijk en onontbeerlijk hulpmiddel bij de dikwijls lastige voedingsproblemen van den zuigeling. Het misbruik, dat men echter in sommige families van de weegschaal maakt, kan een ware plaag worden, en wel als het kind zonder eenige noodzaak voor en na het drinken maandenlang gewogen wordt. De moeder wordt nerveus, als do weegschaal niet het gewenschte resultaat aanwijst. Dit heeft weer invloed op de voeding, waar natuurlijk de zuigelingen de nadeelige gevolgen van ondervindt. Daarom gebruikt men de schaal alleen, als de dokter dit voorschrijft. --- Japansch papier. Sedert eeuwen worden in Japan voor de vervaardiging van papier de taaie en buigzame bladvezels van bepaalde boomsoorten gebruikt. Door Stampen en slaan worden de vezels tot pap verwerkt. Er wordt speciaal op gelet, dat de gelijkloopende vezels altijd van links naar rechts komen te liggen. Daarom kan het Japansche slechts op één manier gescheurd worden. Aangezien men het papier op houten bladen droogt, vertoont het een ruwen en een gladden kant. De gladde zijde wordt bedrukt en telkens worden twee ruwe kanten tegen elkaar gelegd. Met onze pen en inkt it het Japanscbe papier niet te beschrijven, wel met Oost-Indische inkt. Het Japansche papier ziet altijd geel. --- De voedingswaarde van thee, Koffie en chocolade. Ee oud tijdschrift geeft het volgende verhaal, maar acht het noodig erbij te zeggen, dat het voor de waarheid ervan niet kan instaan, zoodat ook wij genoodzaakt zijn het onder dit voorbehoud weer te geven. De Engelsche regeering wilde eens een proef nemen omtrent de voedingswaarde en de speciale uitwerking als zoodanig van thee, koffie en chocolade. Daarom gaf zij aan drie ter dood veroordeelde misdadigers de keuze opgehangen te worden of te blijven leven enkel van thee, óf van koffie óf van vloeibare chocolade. „Naturlijk", zegt het tijdschrift (er kunnen ook menschen zijn, die het niet zoo heel „natuurlijk" vinden), kozen zij het laatste. Door het lot werd aangewezen, wie van hen voortaan alleen van thee, wie van koffie en wie van chocolade zou leven. Het resultaat was het volgende. Hij, die van chocolade meest leven, stierf na verloop van acht maanden; de koffiedrinker rekte zijn leven twee jaren, terwijl hij die geen ander voedsel kreeg dan thee, het volle drie jaren uithield De koffiedrinker stierf geheel als verbrand, alsof het vuur van G-omorra hem hadde verzengd. -lij scheen geheel verkalkt te zijn. De thee-man was doodmager (hoe is 't mogelijk!) en bijna doorschijnend, toen hij aan de tering stierf, terwijl den chocolade-man de ledematen als verrot van het lichaam vielen, Zooals gezegd: voor de waarheid van het verhaal kunnen wij niet bepaaldelijk instaan. --- Een heilstad. Als gij miUionair waart, lezer of lezeres, waï zoudt gij dan met uw geld doen? Een Amerikaansche geldman, een zekere Mr. Ellsworth, heeft eenige jaren geleden, voor zictv/elf deze altijd min of meer netelige vraag opgelost door voor zijn millioenen, of een deel daarvan, een dorp te laten bouwen. Eer hij zijn bestelling deed van steenen en kalk, liet de hoor Ellsworth een geneesheer komen. „Hier in het dorp, dat den naam Hudson zal dragen, moet gij uw geneeskundige praktijk uitoefenen op de manier van een Chineesch dokter; geen zieken behandelen, maar zorgen dat de menschen niet ziek worden; gij moet een hygiënisch plan maken voor het bouwen van liaison. Waar een gemeentegeneesheer aanwezig is, zou ziekte een misdaad zijn". De dokter moest zelfs zorgen, dat de bewoners van Hudson behoorlijk gekleed waren tegen weersveranderingen. Om den vrede te bewaren, is er een gemeentelijk advocaat, een praktisch man van de wet, die kwaad en twisten heeft te voorkomen. Elk huis in het dorp is een modelgebouw; alles wordt gedreven door electricitoit; de telefoondraden zijn onder den grond gelegd, en door het geheele dorp zijn in alle straten olmboomen geplant. Ter verkrijging van frissche, gezonde lucht moe! alle tuinen en voor allo ramen lavendel, reseda, rozenmarljn on pepermuntkruid groeien, want deze planton weren be ziekten. o;i maken dp lucht geurig. En buiten het dorp vindl eer boschje van Eucalyptus, de plant, die bescherm lalarüu Als het daar nu nog geen volmaakt wonen mocht zijn, dan deugea de menschen niet. ---