pAÈ^A-WNVALKEllBURGJS-- --- f Bij Apoth. en Drogisten"Prij 5 75,40 en 25ct,f --- I Ge e f mij maar weer! 1 i Ppnprffiiiint i S GjJgflHlUlll 1 Epsrmunt maf ie drie letters. (Wettig gedeponeerd). er en medicinaal. I der voortdurende controle. Welkom in ieder gezin. --- MIJNHARDTs Hoofdpijn-Tabletten 60 cf. Laxeer-Tabletten .. 60 cl- Zenuw-Tabletten .75 cl. Staal-Tabletten .. 90 et. Maag-Tabletten .. 75 et, Bij Apoth. en Drogisten. --- Raad Schoterland. 25 Jan. Weth. de Vos presideert wederom deze •— vijfde en laatste — begrootingszh De heeren Van der Kam en Plantinga zijn wegens ziekte afwez De minister heeft f 3750 toegestaan voor Tiet werk der Comir.isie van Opbouw, onder voorwaarde, dat de gemeente f 125 C voteert. De Voorzitter licht in, dat het bedrag in de eerste plaats aangewend moet worden om de eerste onkosten te delgen; voor aankoop van grond voor huizenbouw en als borg voor dezen en genen. Alles wordt later verantwoord. Deze uitgaaf wordt goedgekeurd. In de vorige .zitting had de heer K. de Vries voorgesteld een commiesia te benoemen die het wegenvraagstuk in de gemeente zou bezien. Thans deelt de Voorzitter mede, dat B. en W. het beter oordeelën, dat een vaste commissie voor de Openbare Werken wordt ingesteld. B. en W. zullen later met een definitief voorstel komen en zij zeggen een spoedige afdoening- toe. Enkele leden dn a au», dat het houtgewas aan do bermen vooral in de bochten der wegen kort gehouden wordt. Deze wensch zal den gemeente-are';' onder de oogen worden gebracht. --- Reinigingsdienst 't Meer en Kaijpe. B. en W. stellen voor den gemeentelijken reinigingsdienst te doen uitstrekken tot 't Meer en Benedenknijpe, door instelling vas een wekelijkschen ophaaldienst volgens 't tonnenstelsel. De kosten worden op 1 2000 geraamd, te eompenseeren door 'n tonnenbelasting, door allen (dus ook Heerenveen) die gebruik maken van den reinigingsdienst. Wordt dit voorstel aangenomen; dan zuilen B. en W. iri een volgende vergadering een definitieve regeling indienen. De begrootingscommissie kan gicb. met Invoering van een tonnenbelasting vereent* gen, maai- vindt een geraamde opbr van -f "000 te laag-. Br blijft dan nog depost van f 11.000. Belanghebbenden dienen daar een doel van te betalen, Verder geeft de commissie in overweging een auto aan te schaffen, opd. Inbond der tonnen dan aan belai de boeren in de omgeving van H evenals per praam direct kan worden afgeleverd; er dient dan tevens o-p 't Ascttland 'at te worden een beerput om de ove - tijdelijk in to bergen: dan zal blijken in de toekomst, dat osten ten opzichte der reiniging verminde De heer de I ' ds bedoeling deicommissie nader toe en vraagt of B. en W. ook plan hebben een verbranding te schaffen. De "Voor::, kan niet zeggen, of de in to voeren belastin >f minder dan f 2000 Kal opbrengen. De desbetreffende ven jiing v.'oi-dt toch nog aan do goedkeuring van den raad onderworpen. Er is bij B. en W. in voorbereiding (hoewel nog In een begin-stadium) een plan tot geheele i ganisatie van den reinigingsdienst. Er is aan dien dienst te Leeuwarden reeds i n bezoek gebracht en 15. en W. denken ook nog anders hun inzicht in deze materie te verruimen. De heer Heida attendeert nogmaals <--r, aanschaffing van een auto; maar de zitter merkt op, dat ook dat later bij e'ventueele reorganisatie onder de oogen kan worden gezien. Ten slotte wordt goedgekeurd de uitbreiding van den reinigingsdienst tot 't Moeien Benedenknijpe en de invoering van een to nnenbelasting. De hoer Brinksma merkt op. dat men bij sneeuwval te lang wacht met opru Hierbij zou me;i practlsch kunnen handelen door de werkloozen, die toch niet kunnen werken, met het opruimen ta belasten. Ze kunnen dan een daghuur verdienen, dat is beter dan bedeeling. Do Voorz, beaamt dit. De opzichter heeft op verschillende plaatsen in de gemeente personen, die bij sneeuwval bevoegd zijn maatregelen te treffen. De heer Burgij vindt ook, dat men wel eens wat lang wacht. De Ottewijk b.v. niet te fietsen. Weth. Nijenhuis zegt, dat iedere wegwerker een traject beeft, dat passafcol gehouden moet worden. Sneeuwval is een moeilijk iets. 't Beste lijkt spr., dat de raadsleden in overleg treden met de wegwerkers. Ook zal de opzichter op de hoogte worden gebracht, zegt de Voorz. Bij de veldwachterswoning te Jubbega zal een bergplaats worden gebouwd, van de kosten f 200 bedragen. --- Ondeewijs. De heer Brinksma vindt hét niet goed, dat men in de gemeente maandenlang leerkrachten als volontair gebruikt, zonder dat eenige vergoeding wordt gegeven. Én dan wordt zoo iemand bij sollicitatie ook nog gcpass' TJlt de inlichtingen van de zijde va en V". blijkt, r talïige leer •niet dopr het rijk worden vergoed. TJ ■ bepaalt, dat i Wordt i "•ij overgangsmaatregel werd to lat alle leerkrachtten, die vöör Juni 1924 in functie waren, konden Wijven. Valt bij Kiekte of militairen dienst iemand uit, dun treedt direct de bepaling der 48 leerlingen in werking en wordt een tijd. onderwijzer boventallig. Zou men aan een openbare school een gesalarieerde tijd. kracht aanstellen — al was het maar voor 14 dagen — dan hebben alle bijz. scholen ook recht op een boventallige leerkracht en wel nog twee jaar nadat de gemeente de boventallige kracht aan da openb, school ontslagen heeft. Wanneer de bijz, scholen dan van haar recht gebruik zouden maken, kwam dit de gemeente op f 30.800 te staan. Er wordt thans in het geding gebracht, dat de bijz. schoolbesturen met de gemeente een aceoord hebben aangegaan, wat het aanstellen van assistenten betreft. Kan dat ook niet ten opzichte der boventallige leerkrachten? Maar er hoeft dan maai- één chr. sehoolbestrmr Uit den band te springen, of de gemeente zit voor groote consequenties. De Voorz, wijst er op, dat zij die in school staan — ook al is het ongesalarieerd — bij sollicitatie een voorsprong hebben bij hen, die geen emplooi hebben. Ook wordt er op gewezen —- de heer Heida brengt het naar voreu — dat te Oudehome een assistent kon gehandhaafd worden door toelating van een kind, dat nog niet den verelschten leeftijd had bereikt. B. en W. zijn dit ook to weten gekomen, maar 't hoofd was te goeder trouw; 't vaccinatie-bewijs was niet in orde. Toen 't echter bekend werd, was het kind reeds 9 maanden op school — en had toen wel den toelatingsleeftijd overschreden •— en daarom hebben B. en W. toegestaan, dat het 't onderwijs kon blijven volgen. En de heer K. de Vries releveert een tegenhanger: een christelijke school in den Oosthoek leende voor één dag twee kinderen uit een ;aid'.-yf gemeente om het veroischte aantal te kunnen balen. Ook dit wordt afgekeurd; de heer C. Bosma aarzelt niet deze handelwijze zwendel te nor. .: geval Oudehome Is z.i. onwetend en te goeder trouw gebeurd en B. en W. hebbes» het juiste standpunt ingenomen. Uit do verdere discussie blijkt nog, dat een samenloop van omstandigheden hier oorzaak is geweest, dat het te jonge kind kon worden toegelaten. --- Feuilleton. DE NEDER-RUNERS door RUDOLF HERZOG. HOOFDSTUK VI. 23 Pas laat in den nacht was Hannes ingeslapen, en toen ze ontwaakte v/as het nog geen zeven uur. Haar gedaehlen gingen dadelijk weer voort, daar waar ze den vorigen avond waren afgebroken: bij Hans. De armen onder het hoofd gekruist, lag ze heel stil, met wijd geopende oogen. Hans... Hoe dikwijls had ze dat woord bij zichzelf herhaald in al die jaren van zorg en hard sludeeren, het eerste angstige optreden en die groote trotsche overwinning in haar kunst Hij wist het niet esus. Hij wist niet eens, dat ze hem alles te danken had, den geheelen inhoud van haar leven. Hij had de liefde jr. haar wakker gekust, en die liefda had de eerzucht opgewekt van haav groolsche ziel, niet onder te willen doen voor haai' geliefde in drang naar kennis, in drang naar schoonheid. Toen had hij baar de eerste groote smart aangedaan, en db smart had den trots in haar doen opbloeien, te toonen, dat het voor den man geen afdalen geweest zou zijn naar het 'lagere, als hij zich onafscheidelijk met lichaam en ziel aan haar gebonden had. Om haar lippen gleed een zachte, innige glimlach. Hans... De wonden, die de plotselinge break tusschen hen geslagen had, waren geheeld, en in haar plaats was fiere vrouwenkracht getreden. Eens... o, eens zou hij haar noodig hebben, evenals de lucht van zijn geboortegrond, die geen zoon van het Neder-Rijnsche land op den duur missen kan, als hij tot de getrouwen van het land behoort. Ze geloofde vast aan dit verlangen naar den geboortegrond. Wacht slechts, wacht...! Ze had gewacht, en het wachten was haar niet zwaar gevallen. Alle krachten waren in haar ontwaakt, en langzamerhand week haar trots om plaats te maken voor het zuivere gevoel van eigenwaarde. Met heldere oogen doorzag ze de toestanden om haar been, on het werd haar duidelijk, dat de vele onbevredigde huwelijken die ze daar zag, dikwijls slechts waren voortgekomen daardoor, dat de vrouw na den dag van haar huwelijk was blijven slaan op haar trap van ontwikkeling, ook wat betreft haar innerlijk leven, terwijl de man voonr't bleef gaan. Als ccii openbaring was het haar geworden: een vrouw moet de man, ook na de liefde-lente, gelijkwaardig blijven; niet in de mate van kennis, maar in de mate van begrijpen en gevoelen. a heeft ze recht op hem, als zijn waarr htige gelijkwaardige; niet ais zijn onwetend klein meisie, voor wie hij een 1111--band meebrengt voor een lach. Daa'np was haar streven gericht geweest. Indien d dag kwam -- zij zou gereed zijn. 'De dag was niet gekomen. Zijn krnst met listige kleine kunstgrepen te verhaasten, lag niet in haar aard. Het stond aan hem, den man — en zii wachtte, al zou ze ook haar leveu lang vergeefs wachten. Nu stond ze niét meer bij hem achter, noch in de kunst, noch ' het leven.' Plotseling verdween de zelfbewuste uitdrukking op het gelaat van het meisje, er sprak een gevoel van onrust uit haar oogen. Ze trok de armen ouder het hoofd vandaan en zat rechtop in bed. Wat had oom Springe den vorigori avond gezegd? Wat was er met Hans"2 „Hij staat op het punt overboord te gaan..." Met een sprong was ze uit bed en kleedde zich aan. • : Ze beide het kamermeisje. „Ga dadelijk, kijken, of mijnheer von Springe zijn kamer al verlaten üeei'r. Laat hem anders direct wekken.'' Heinrich von Springe wachtte zijn bondgenoote al in de ontbijtzaal. Wij had aan een apart tafeltje laten dëkkea „Goeden morgen, leeuwerikie!" Ze sloeg haar arm om zijn hals en kuste hem hartelijk. „Daar is de kellner. Nu goed toegetast. Wie een flink ontbijt in zijn maag heeft, heeft al half gewonnen. Kom, Hannes, je best gedaan". Na eenige oogeublikkeu vroeg hij: „Verbaast het je met, dat ik je geen compliment maak over je zingen. Daar reisik me acht uur lang in den boemeltrein, om je na jaren te hooren zingen, en als het dan gebeurd is, zeg ik niets' Ze streelde zijn hand en zag hem schalk van terzijde aan. ~U moest zeker eerst de ochtendbladen er eens op nalezen?" | „Plaaggeest!" lachte hij. „Maar dat heb ik inderdaad al gedaan. Ën of- I schoou do heeren critici in den regel beter begrip van instrumentale muziek hebben dan van een menscheüjke stem, hebben ze zich nu toch vereenigd tot één jubelkoor. Mijn kleine meisje heeft hen diep geroerd, moest hen wel roeren; ik zelf ook, ik voelde zóó sterk den drang in mij, iets goeds te doen, dat ik spoorslags naar Hans geloopeu ben." Het eerste woord was gesproken. Ze zagen elkander ernstig aan. ■ „Er is een vrouw in het spel," zei "Springt kort en bondig. „Heeft hij haar lief..." „Als dat maar zoo was! Niet waar, mijn kind, dan zouden we er ons bij neerleggen. Maar dat is juist niet het geval. Het is veel erger. Zijn zinnen, zijn hoogmoed en zijn ijdelheid zijn er in betrokken. Dat is een gevaarlijk klaverblad van drie vcor een man, die gewend is alles te beoordeelen van zijn eigeD standpunt. De betrokken dame schijnt er ook een soort eerzucht op na te houden. Ze wenscht behalve een echtgenoot van rang en stand ook nog een sleepdrager — hm, anders kan ik het je moeilijk uitleggen — en voor dat eervolle baantje heeft ze in haar groote goedheid Hans uitgekozen." „En Hans — en Hans?" „Is uit den zevenden hemel gevallen. Ik ben er vast van overtuigd, dat hij haar uiet liefheeft, niet zoo, zie je, als wij dat woord opvatten, met het begrip van iete oneindigs. Maar in den loop der jaren is hij een eenzaam mensch geworden, iemand, die dood vermoeid is vau het leven. En daar kruist een schoone vi'ouw zijn pad — laten we zeggen: de meest gevierde dame van de wereld — en daar die gesloten zon-I derling voor haar een nouveauté is, begint ze als tijdverdrijf haar spelletje.! De man, die reeds alle vreugden des levens had opgegeven, gelooft zijn oogen niet, aarzelt, oude herinneringen worden in hem levendig, en deels uit haat, deels uit verlangen, nog eenmaal zijn krachten te beproeven — grijpt hij toe. Als een doodzieke zich vastklampt aan iets, dan vraagt hij niet naar de hoedanigheden, dan spreekt alleen zijn egoisme, want hij weet, dat het de laatste maal i 5..." Springe bleef even peinzend zwijgen; dan ging hij op ironischen loon voort: „De schoone dame had echter reeds andere plannen, die ze niet wilde opgeven. En daar Hans haar intussenen onontbeerlijk geworden was, als troubadour, werkte ze met verdubbelde kracht op zijn zinnen, om hem geschikt te maken voor het hem toegedachte postje van sleepdrager. Gisterenavond viel de benoeming, maar de overrompelde Hans bedankte in de eerste opwelling feestelijk voor dat baantje!" ~.A.h...," klonk het van de lippen van zijn toehoordster, en haar bleeke wangen werden met een blos overtogen. „Dat moet wel eenigen indruk op die vrouw gemaakt hebben; misschien ook was ze er op voorbereid, den man eerst een beetje aan zijn woede over te laten, om zich daarna genadig over den gebrokene Is ontfermen. Toen ik gisteren bij Hans was, en mijn verhalen uit Di.3-seldorf hem stil en inzichzelf gekeerd luidden gemaakt, kwam plotseling een billet de diable de vrome stemming verstoren. En daar had je het lieve leven gaande. Anders houd ik niet van zoogenaamde schikkingen, van voorloopige maatregelen. Maar toen ik bemerkte, dat Hans een zware verkoudheid onder de leden had, met daarbij behoorende koorts, hoofdpijn, enz. enz., toen heb ik die voor ditmaal aangenomen als voorloopige maatregel. Voor minstens vierentwintig uur ligt hij onder de wol. Met zoon flinke verkoudheid kun je immers noch Romeo, noch Othello voorstellen". „Oom Springe", smeekte Hannes zaolit, „wees toch ernstig". „Ik was nooit ernstiger dan thans. Toen ik gisteren voor het naar bed gaan, nog even zitten ging in het café van Kaiserhof, zag ik daar Willibald Hüsgen. Hij vertelde mij van zijn avond bij mevrouw Bettina Wittelsbach, waar Hans hem geïntroduceerd had, en dat daar het intieme verlovingsfeest gevierd wa.s van de gastvrouw met een prins op leeftijd. Begrijp je nu alles? En bier is het briefje dat Kans nog kreeg, na die intieme verlovingspartij. Ik heb het bij mij gestoken". Hij legde het kaartje van Bettina op de tafel en Hannes las. Toen leunde ze zwijgend in haar stoel achterover en om haar oogen en mond lag een trek van vastberadenheid. ~Nu?" vroeg Springe. „Nu moeten weeën krijgsplan ontwerpen, kleintje,!" „Ik zal naar die dame toe gaan". „Wat...? Jij?" „Ja zeker, ik. Er moet direct gehandeld worden. O neen, niet om mij zelf!" „Maar kindlief, oude, dappere Hannes, wat wil je daar gaan doen?" „Dat weet ik nog niet. Maar als ik tegenover haar sla, zal ik het wel weten". Sprüige zweeg. Toen nam hij Hannes handen. , „t „Luister eens. Ik kan niet goed met vrouwen omgaan of ze moeten allen zua als Margot, moeder Stahl en jij. Het puiK- Je van Düsseldorf. Maar dat jij naar ui e dame zou gaan, duld ik niet, nu ten nunge nog niet. Jij bent ecu jong meisje, en Ik een bezadigd man, al gelooft niemand het. Daarom... zal ik er heen gaan . , „Oom Springe, uw hoffelijke ndderlijkfteid zal vin den weg staan . «Maar kind, ik ga toch niet om een Pak slaag toe te dieiïen aan die dame: • Nu moest ze toch, ondanks al haar js-20rgdheid om Hans, lachen. .."Zoo bedoelde ik het niet. Maar er ?'jn dïugen die alleen vrouwen tot elkaar zessen kunnen. En als u mets bereikt?" "Dan, ja, dan is de beurt aan jou, &1-gespioken?" ~ Ze stonden op en gingen ecu wand o J.lng maken, door de „Linden ,de Bran«eaburgepoort en den Tiergarten. loon n.et tegen elf uur liep, nam Sprmge een tuig en liet zich naar den Kurfürstenaamm breno-en Hij had met Hannes vfeesprokenr dat ze elkander bij den n,est-«itgang vau den Tiergarten «ouden jachten. Jt , : gaf zijn kaartje aan het dienst» '3'g met de boodschap erbij, dat uq jv!? niededeeling van doctor Steinherr v)Va.'« brengen. Een oogenblik later stond Vll het salon tegenover Bettina. riat 2aS er wat vermoeid uit. maar jmst JE i ,a*te waas in haar oogen yeraoöge het Pikante van haar verschijning- I „Mevrouw", zei hij met een buiging, „ik vraag u excuus, dat ik zoo volkomen ongenood..." ~0", antwoordde ze glimlachend, „de vrienden van doctor Steinherr zijn ook mijn vrienden". „Ik zal zoo vrij wezen hiervan gebruis te maken". Ze fronste een oogenblik de wenkbrauwen, toen wees ze hem met een matte beweging een stoel aan. „U liet mij weten dat u een opdracht voor mij had van doctor Steinherr..." „Een opdracht? Pardon. Dat is een misverstand. Ik had slechts een mededeeling over te brengen". Br heerschte een oogenblik zwijgen. Bettina begreep dadelijk den stand van zaken. Ei) beiden gebruikten dit oogenblik, om elkander zwijgend op te nemen. Toen zei de vrouw des huizes ku*rt-'j Het is nu aan mij, u mijn excuus aan, te bieden, maar ik verwacht elk oogen-, blik bezoek". • I Heinrich von Springe boog, maar bloei zitten. „Die bezoeker, mevrouw, is door een leelijke ziekte aan het bed geklmst6lHans is ziek...?" ontsnapte het zoo spel aan haar lippen, dat ze haar foul nie* meer herstellen kon. Ja", antwoordde Springe beleefd. „Gisteravond is hij plotseling ziek gaworden". , , .. Ze beet zenuwachtig op de onderup, om haar zelfbeheerschiug terug ie Krijgen. Toen zag ze den man tegenover 'haar aan. . I .„U weet, wat het hier betreft? „Het betreft een aanval van influeiu,t,' mevrouw". Ali —!" riep ze boos en sprong op. „Het schijnt, dat u den toestand in een bespottelijk daglicht stellen wilt. Ook Springe was dadelijk opgestaan. „Als mevrouw met die vraag iets anders bedoelde, dan heb ik natuurlijk . „Neen, neen," lachte ze ongeduldig, „het betreft hier inderdaad die... die influenza," Springe lachte uitbundig mee, alsof bij de pointe van haar woorden volstrekt niet begrepen had. „ü hebt gelijk mevrouw, dat is bepaald een buitengewoon komische ziekte." Plotseling werden haar gelaatstrekken onbeweeglijk. „Ik dank u, mijnheer Springe, voor uw vriendelijkheid mij die boodschap te komen brengen. Nu mag ik echter niet langer beslag leggen op uw tijd." ; En toen Springe, hoewel aarzelend, toch op zijn stoel bleef zitten, zei ze met een hoffelijke afscheidsbuiging: „Mijnheer von Springe." Toen raapte Springe al zijn moed bijeen en trad een stap nader. „Sta mij toe mevrouw, dat ik nog een klein verzuim bij mijn voorstelling herstel. Ik wil niet heengaan, zonder u mij te doen kennen als vader van Hans Steinherr." j Verbaasd trad Bettina een stap achteruit, een gloeiende blos overtoog haar ■ wangen en voorhoofd. „U schertst," sta-' stamelde ze verward, „dat is toch niet mogelijk!" „Het is geheel aan mij verbaasd te I zijn, mevrouw. Heeft Hans dan nooit I daarover gesproken?" „Hij sprak niet gaarne over thuis." antwoordde ze, nog steeds verbaasd. „Slechts eens sprak hij heel even over een ouden vriend van hem, die door het tweede huwelijk van zijn moeder, zijn stiefvader geworden was." „Deze oude vriend ben ik, mevrouw, en de vriendschap is van mijn kant onveranderd gebleven.", „Maar u bent niet 0ud...," zei ze peinzend. „Is een oud uiterlijk iets beslist noodzakelijks voor een getrouwd man?" Ze schrok op. Dat was spot. — Ze had zich weer hersteld. „Daar u de vader blijkt te zijn van mijn besten vriend," zei ze vriendelijk glimlachend, „moet u mij toestaan, dat ik u nog een oogenblikje hier houd. Dat is een onverwacht genoegen voor mij." Springe stond versteld, maar hij ging toch niet meer zitten. „En uu moet u mij van hem vertellen. Van Hans, toen hij nog klein en ondeugend was." „Zou het m ons geval niet beter zijn," zei Springe verbluft, „dat u mij eens van Hans vertelde, toen hij groot was en... lief?" „Hè toe," vleide ze, en, haar donkere oogen zagen hem innig smeekend aan. „Wat ik te vertellen heb, is niet al te opwekkend. Hij heeft mij wel veel zorg berokkend, maar ik mag hein graag en bewonder zijn talent; en van zijn vrienden kan men veel verdragen, dat hebt u zelf zeker ook wel ondervonden. Vertelt u me eens van zijn jeugd. Strakjes is dan de beurt aan mij." Nog eenmaal deed Springe een vergeefsche poging het gesprek een andere richting te geven. Maar ze legde zacht de toppen van haar slanke vingers op zijn arm en keek hem met een raadselachtigen glimlach aan. Het arme ding, dacht hij vol medelijden, ze kan eenvoudig niet tegen haar natuur op. Het is toch vreeselijk, zoon mooi schepseltje pijn te moeten doen. En anders kan het toch niet. Maar toch begon hij te vertellen, van den Rijn, het Düsseldorfsche leven, hoe hij kennis gemaakt had met Hans, van het talent van den jongen man, dat ontwaakt was door een jeugdige liefde, en nog veel meer. En telkens, als hij eindigen wilde, raakte ze teeder zijn hand aan en haar oogen smeekten, voort te gaan. Midden in een beschrijving hield hij op. De pendule had twaalf geslagen. Het doel van zijn komst drukte hem zwaar op het hart. „Mevrouw," zei hij opstaand. „U moet mij den jongen vrij geven, te meer daar ik u gelijktijdig mijn oprechten gelukwensen kan overbrengen met uw verloving." Mevrouw Bettina leunde achterover in haar stoel. Dat was weer die ironische toon, die haar zoo imponeerde. „En als ik hem toch voor mij zou willen behouden?" „Dat is bij ons in Rijnland niet de gewoonte. Wij daar aan de Westgrens zijn zeer zelfbewust — laten we maar zeggen zeer hoogmoedig bij al onze luchlhartigheid; ook in onze liefde maken wij aanspraak op de eerste plaats" „En in uw hart?" „Ik ben geen adelgek. Maar op 't wapen van mijn familie staat de juiste spreuk: „pectus amicis, hostibus frontem". U hebt de keus." „Ik versta geen Latijn." „De borst den vriend, het hoofd den vijand," luidt de spreuk. „Wilt u mijn vriend zijn, mijnheer von Springe?" „Mevrouw, u doet mij te veel aan." „Wie is tegenwoordig nog een echte vriend? Uw Hans, zeker; vandaag reeds laat hij mij in den steek! Maar een man is hij toch, dat heethoofd, en daarom moet hij mijn vriend blijven. En u bent zijn opvoeder... Uit deze bron heeft hij geput. Laat ook mij daarvan profiteeren." „Mevrouw, het doel van mijn bezoek i 5..." „Het doel van uw bezoek," viel ze hem in de rede, en schudde hem hartelijk de hand, „dat zult u mij morgen, om dezen tijd vertellen. Komt u alleen, of komt u met Hans. Vandaag laat ik mij de mooie stemming, die ik aan u te danken heb, niet bederven. Dat is uw eigen schuld." Ze zag hem aan, de oogen half verborgen achter de wimpers. „Tot weerziens, mijnheer von Springe. De beste wenschen voor uw patiënt." Hij stond op straat; lachend, woedend, volkomen verslagen. Die heks, bromde hij. Daar heeft ze me net zoo lang van Düsseldorf laten vertellen, tot we zoo familiaar geworden waren, dat ik niet meer grof kon worden. Hannes zei wel, mijn riddirdeugden... ach, wat ridder deugden. Je hebt je bespottelijk gemaakt, oude jongen! Voor twee koketteerende duivelsoogen heb je gesponnen als een kater die gestreeld wordt!" Toen hij zijn bondgenoot in het oog kreeg, sloeg hem het hart hoorbaar. Maar hij trachtte zijn nederlaag niet te bemantelen. „Ze heeft me in de watten gewikkeld," bromde hij en beet zich op de snor. „Het had niet veel gescheeld, of ik was haar om den hals gevallen." „Goddank", antwoordde het meisje. „Goddank?" herhaalde Springe perplex. „Hoe dat zoo?" „Oom Springe, als u zelf niet tegen haar bestand was, is Hans toch ook ie verontschuldigen!" „Dat is de logica van de liefde", dacht Springe. Maar hij dorst het niet hardop zeggen. „Wacht u mij in het hotel, oom. Binnen een uur ben ik terug!" Hij keek haar na, terwijl ze het plein overstak met lichten tred. De voorjaarszon speelde in haar roodblonde haar. Wat een meisje! dacht Springe. Je wordt al gezond en vroolijk, alleen door einaar te kijken. Dat is iets anders dan die kasbloem van zooeven... Ja, zeker... achteraf schelden, dat is ook een manier, Toen ging hij langzaam terug naar het hotel. Hannes gaf bij mevrouw Bettina haar kaartje af. „Johanna Stahl?" las Bettina aandachtig. „Dat is die beroemde altzangeres, die gisterenavond in de Philharmonie... zeg die dame Anna, dat ik zeer verheugd ben, haar te ontvangen". De beide vrouwen stonden tegenover elkander. „Mejuffrouw", zei Bettina, overweldigd door de eigenaardige verschijning en de jeugdige schoonheid der zangeres, en stak haar de beide handen toe, „wat verschaft me het voorrecht, zulk een beroemde zangeres bij mij te zien?" „Staat u mij enkele minuten onderhoud toe, mevrouw? Laat ik dadelijk zeggen, dat de zaak, die mij hierheen voert, in de eerste plaats uw belangen betreft". Bettina liet de armen zinken. De ander had haar verwelkoming volkomen genegeerd. „Neemt u plaats, mejuffrouw", zei ze vormelijk beleefd. „Waarmee kan ik u dienen?" Hannes maakte van de uitnoodiging geen gebruik. Een oogenblik kruisten haar blikken elkander. De een zag de zwartoogige, gevaarlijke favorite, de ander het vrije, onversaagde Germaansehe meisje. „Ik hoop", zei Hannes rustig, „dat ons onderhoud even kort als bevredigeud zijn zal. Mijn pleegoom, mijnheer von Springe, is, zooals wel te denken was, onverrichter zake teruggekeerd. Ik had het hem vooruit gezegd, dat dit geen zaak voor mannen was". „Een zaak...? Mejuffrouw, u bedien! zich van vreemde uitdrukkingen". „Laten wij ons niet ophouden met ~ctterzifterij, mevrouw. Dat zou de afhandeling van de zaak maar vertragen." „Zoo — zoo — u komt om dezelfde reden als mijnheer von Springe? Ik kan dat niet bizonder kiesch vinden". „Mevrouw, ik mag u zeker wel doen opmerken, dat de qualificatie „onkiesch" zeker niet op mij van toepassing is". „Mejuffrouw!" „O, u zult mij niet afschrikken. Ik zal kort zijn. Dat is mijn gewoonte. Het is in uw voordeel, dat ik u verzoeken moet, uw betrekkingen tot Hans Steinherr oogenblikkelijk af te breken". „Waarde juffrouw Stahl", lachte Bettina en haalde de schouders op, „de rol van verlaten Ariadne, die u speelt, is eenvoudig belachelijk!" „Het verheugt mij, dat u de waaide van deze rol juist schat, ofschoon ik weinig met haar heb uit te staan. Morgen ga ik naar München, over acht dagen zing ik in Parijs. Maar zelfs u, mevrouw, zou ik voor die rol willen bewaren". „U behoeft niet bezorgd te zijn. Tot zulk een rol leen ik mij met". „Dat zal volkomen van mij afhangen". „U maakt mij nieuwsgierig!" „Ik vraag u slechts of u, de verloolde van een vorstelijk persoon, de betrekking met den vriend mijner jeugd wil+ afbreken of niet?" „En als ik u daarop elk antwoord weiger?" „Moet ik dat als antwoord opvatten?" „Dat staat aan u". „Dan dwingt u mij, oogenblikkelijk naar Prins George te gaan om hem den inhoud van dit gesprek mee te deeirm. U hebt te beslissen!" Bettina verbleekte. Haar borst ging snel op en neer en haar wimpers trilden. „Wanneer u er bepaald uw zinnen op gezet hebt, u zelf door dezen stap te compromitteeren — u begrijpt mij zeker wel. Daarbij zal men u toch niet ontvangen!" „Men zal mij ontvangen. Ik ben mij» kunst dankbaar, dat ze alle deuren voor mij openstelt. En ik ben niet bang, mij te compromitteeren. Dat is de vriend, schap mij wel waard." De beide vrouwen zagen elkander recht in de oogen. Toen zei Bettina met inspanning van al haar wilskracht: „Uw vurig opkomen voor uw zaak maakt mij den prijs zoo verlokkend, dat ik lust gevoel, vrijwillig den prins te bedanken en nog heden doctor Steinherr's aanzoek aan te nemen." „Dat komt te laat, mevrouw." „Mejuffrouw Stahl, ik wensch van verdere tegenspraak verschoond te blijven." „Gisteren hadt u daar nog het recht toe gehad, vandaag niet meer. Ik laat Hans niet ongelukkig maken." „Ongelukkig? Als ik met hem trouw? Dat is alheel eigenaardig!" „Hans zou de ontzettende ontgoocheling van gisteren nooit te boven komen. Hij zou nooit het vertrouwen terugkrijgen en aan zijn kwellende gedachten te gronde gaan." „In u, niet waar, in u zou hij de juiste gezellin vinden. Nu, ik ben niet edelmoedig genoeg, om u dien gewenschten echtgenoot af te staan. Mijn besluit is nu genomen." „Mevrouw," zei Hannes en ze richtte het slanke meisjeslichaam hoog op; over haar gelaat lag een sombere kalmte. „Mevrouw, tot nog toe heb ik niet over mijzelf gesproken, maar als u mij dwingt, zal ik over mijzelf spreken." „Ah — dat klinkt als een be Ireiging." „En het is een bedreiging Zie mij eens goed aan. Wij zijn beide vrouwen, cii niemand hoort ons. In 't uur van gevaar mag geen valsche schaamte tusschen ons bestaan. Zie mij aan. U bent schoon en oefent uw macht uit op de mannen; en ik" — een blos overtoog haar wangen en voorhoofd, maar in i haar oogen bleef het staalharde lichten — „ik waag het, het tegen u op te nemen. Geen man heeft mij ooit beroerd. behalve Hans Steinherr, toen hij nog een halve jongen was. Dat weegt mee in de waagschaal. Waagt u het eens, van een weeke stemming van hem gebruik te maken, waagt u het eens, hem voor altijd aan u te ketenen, en daarmee zijn leven te vernietigen, nadat ge reeds zijn geloof vernietigd hebt! Zelfs dan zal ik mijn jonkvrouwelijke schuchterheid overwinnen, en ik zal schooner en trouwer zijn dan gij, on ik zal langer jong blijven om zijnentwille'! Waagt u den strijd? Ik zal hem roepen met de stem van zijn geboortegrond, met de melodie van oude herinneringen. Voor zijn geluk zal geen offer mij te zwaar zijn, en God zal het mij vergeven." Mevrouw Bettina staarde het meisje aan. Dat was geen uitbarsting van gewone ijdelheid, dat was meesleepende vroHwenreinheid, di© alles mag, en door niets bevlekt wordt. En plotseling voelde ze zich oud en moe naast dit jeugdige meisje, dat tot eiken strijd besloten had. „Ga heen, ga heen!" stamelde ze en sloeg de handen voor de oogen. Toen trad Hannes op haar toe en trok Bettina's handen naar beneden. „Toen ik binnenkwam, heb -ik uw handen geweigerd, mevrouw. Laat mij ze nu drukken!" „Ik weet niet, waardoor ge mij zoo geroerd hebt," stamelde Bettina. „Gij — gij hebt den geloovigen -moed..." En plotseling, haar ingeving van vrouw volgend, sloeg ze den arm om Hannes heen, en keek haar hartstochtelijk in het ernstige en toch zoo jeugdige stralende gelaat. „Vaarwel, gij gelukkige natuur! Uw Hans zal nooit meer van mij hooren. Slechts een paar afscheidsregels." Mijn Hans — dacht Hannes met een weemoedig lachje. Doch zij liet niets merken en kalm en vastberaden scheidden de beide vrouwen. In het hotel liet zij vragen of mijnheer Springe op haar kamer kwam. Opgewonden kwam hij binnen stormen en ze knikte hem glimlachend toe. „Hans zal niet over boord gaan. Het gevaar is geweken." Toen Springe tegen den middag zijn vriend opzocht, vond hij hem aan zijn schrijftafel. Zwijgend wees Hans Steinherr op- een brief. Bettina schreef hem, dat ze nog denzelfden avond vertrok naar familieleden van haar verloofde, en hem om vergeving vroeg. „Kom mee naar Düsseldorf!" zei Springe ernstig. „Je bent het jezelf en ook je moeder verschuldigd. Je geboortegrond zal je weer gezond maken." „Ik geloof niet meer aan gezond worden, Heinrich. Ik heb mijn wortels eigenhandig uitgetrokken." Maar hij liet zich gemakkelijk bepraten; hij was moe en voelde een droevig verlangen. Hannes was naar München vertrokken. Hij had haar groeten ontvangen, maar haar zelf niet gezien. Het was, alsof ze voor hem gevlucht was, en dat hinderde hem meer, dan hij aan Springe wilde laten merken. Begin Maart stoomde Hans naar Springe, door Hannover, Westfalen eö het Neder-Rijnsche land. In zichzelf ge-' keerd, tuurde hij naar de lichten vaO Düsseldorf. Hij kwam niet als overwin' naar, maar hij kwam toch. De geboortegrond had zijn lijdende» zoon opgeëischt. Wordt vervolgd- --- Leermiddelen en schoolbehoelften. Voor leermiddelen en schoolbehoeftcn is uitgetrokken f 2 per leerling plus f 1.70 petmeisje, dat handwerkonderwija geniet. Bovendien wordt vtibr aanathafüng van kaarten, platen e. d. een e:;tra crediet voorgesteld van 1 618. Hierover ontspint zich een uitvoerige discussie. De heer Brinksma acht de i trokken bedragen te laas; ook in verhouding-tot andere gemeenten. Ook de heer C. Bosma is deze mnohing toegedaan; terwijl voorz. de Vos opmerkt, dat hij he Ijk voor verhooging van dezen post heeft gevochten. Ook de onderwijzers hebben meermalen op verhooging edrongen. Maar de andere leden van B. en W.. waren steeds togen hem on ook de meerderheid van den raad ging niet Alleen voor twee jaar, toen het bi verhoogd is van f 1.60 op f 2 wegens vervanging van de lal door cahiers. Weth, Nijenhuis v/ijst ook op liet onderling verschil in B. en TV. inzake deze Icwestic. Spr. meent, dat de verhooging voor 2 gee,n 40 cent had behoeven te gijn. Ook zijn sindsdien de prijzen der leermide verhooging tot f 2 ::!jn i meer ingekomen, een be- Wijs, meent spr., dat men behoorlijk : don is. — 't Kan ook zijn, dat men denkt: Ct toch niets; zoo hoort men een anti '"e stem. Nieuwe inteu openen zich in de bespreking niet meer. Er wordt van zekere a de wenk gegeven aan de onderwljs-orgi i rrf een verzoek oni verhoogirfg in te dienen; men weet dan, ;:p.l vinden. — Ben dcv: forcecren van een adres aan den tgoïceurd: de heer de Boer Ten slotte wordt de poet gelijk gelaten. Ben iv ona den post*: Kosten voor de Oudercommlssles te verhoogen van f 325 op f 639. wordt verworpen met o—6 stemmen. Voor: de s.d.a.p. en onafh. soc. Naar aanleiding van 'n voorstel van den Koen om het minimum aantal lecrlinjen cursus voor vervolgonderwijs voor i te verlagen van 15 op 10, zegt de Voor*., dat het voor den loopenden cursus toch niet meer gewijzigd kan worde-», ïn den a.si Herfst zeilen B. en Wil met e stelt voor dezen post te schrappen. Spr. voelt niets voor bot uitsteken van vlaggen ter cere van personen die slechts volgens geboorte op hun plaats zijn gesteld. De heer 3. K. Bosma ondersteun;. 'I voorstel. Wordt dit verworpen en wenscht mciv te vlaggen, dan wenscht spr. ook ep 1 Mei het dunöóCk uitgestoken te zien. Stemmen: Het rood-wit-blauw? De heer Brinksma vindt het uitsteken «in vlaggen op nationale of „natte" feestdagen i 3 n -■ srouderde traditie, die gevoegelijk kan vervallen. Slec>its heel enkele particulieren voelen on die dagen de behoefte -gen. Weth. Nljenhuts is de mooning toegedaan, dat het vlaggen niet alleen geoorloofd, maar zelfs geboden is. Wanneer hier een president was, zou spr. ook vóór het uitsteken der vlag zijn. 1 Mei is geen nationale feestdag. Spr. is ia den grond republikein, maar zoolang deze familie hoofd van Staat is en ook krachtens de historie, meent spr., dac gevlagd moet worden. De heer C. Bosma noemt het vlaggen het hangen van franje aan het Kon. huis. 't Is slechts verouderde traditie. De heer Burgij houdt een lang betoog, gaat hierin ver in de geschiedenis terug en wijst er op, dat het Nederlandsche volk vaderlandslievend is In de schoonste beteekenis. Hij noemt den grondlegger van Nederlands Vrijheid, Willem den Zwijger, wiens nazaten van nu we nog moeten eeren. Ook merkt spr. op, dat hij in zijn hart republikein is, maar gezien de historie, meent spr., dat de verjaardagen van het Kon. huis dagen van nationale vreugde moeten zijn,f en dan behoort het mooie rood-wit-blauw te wapperen. De heeren Koen en C. Bosma wijzen op' oen tegenstrijdigheid in het betoog van den heer Burgij: hij is republikein en hij Wil franje hangen om het Kon. Huis. De heer Bosma zegt, dat de Kon. familie meer dan 2 millioen alleen aan salaris ontvangt. De heer Akkerman betreurt het voorstel. Gedenkt uw historie! zegt spr. Hij vestigt de aandacht op den vrijheidsstrijd om godsdienst. Niet meer te vlaggen, beteekent 'n slag in het aangezicht der historie, De lieer Brinksma en weth. Nijenhuis repliceeren nog. Ten slotte wordt liet voorstel van den heer Koen met S—7 stemmen aangenomen. Voor: de soc.-dem., de: onafh. soc. en de vrijzinnigen J. en K. de Vries. Later, tijdens de pauze, hoorden we van den heer J. de Vries, dat hij zich bij de stemming vergist had. Aan het einde deivergadering werd dit nog officieel medegedeeld. Had dus de heer J. de Vries naar zijn bedoeling gestemd, dan zou de stemmingsverhouding omgekeerd en liet voorstel verworpen zijn. Onder de beide afwezigen was zondentwijfel éen voor- en éen tegenstander van het voorstel, zoodat dit in. de verhouding geen wijziging zou hebben gebracht. --- Armbestuur en wethouders. De heer K. de Vries attendeert op een kwestie in de winterweek voor Kerstmis en critiseert de houding van de wethouders, die toen aan de armvoogden opdracht gaven, zonder uitzondering onderstand to geven aan ieder die het vroeg en noodig had. Zoodoende waren er, die in die week f 6.25 onderstand ontvingen, f 8.25 uit de werkloozenkas en f 7 hadden verdiend. Deze kwestie, die de voorzitter uitvoerig toelicht, sleept een groote discussie met zich mede. Het blijkt, dat het Burgerlijk Armbestuur nalatig is geweest met het uitvoeren van een besluit van B. en W. Door het invallen van den winter in de week vóór Kerstmis besloten B. en W. des Dinsdags aan het Burgerlijk Armbestuur een buitengewoon crediet toe te staan van f2OOO voor nitkeèring aan hen, die tengevolge van den winter geen verdienste hadden. Des AVoensdagmorgens ging dit besluit naar het Burgerlijk Armbestuur en des Zaterdags hadden de sub-armvoogden, althans één hunner, nog geen bericht van het Armbestuur ontvangen. Toen hebben 's Zaterdags de wethouders, dio toen iv den Oosthoek vergaderden, opdracht gegeven tot uitbetalen aan allen die het noodig hadden. Eindelijk, nadat verschillende leden hun opinie hebben /geuit, wordt goedgevonden, dat het B. A. alsnog wordt gehoord, --- Het plan-Brlnksma. Reeds tijdens alle begrootingszittingen. werd zoo nu en dan gewaagd van een mysterieus plan, dat de heer Brinksma zou voorstellen tot opbouw van de gemeente. Thans is hij er mee gekomen en hij denkt, dat deze ontginningsplann.cn in 5 jaar kunnen worden afgewerkt — indien ze worden aangenomen. In het Oosten der gemeente is beschikbaar 500 H.A. heide voor ontginning. Dit zal bij aankoop of onteigening moeten kosten 500 maal f3OO is f 150.000; kosten van .in-cultuurbrenging ad f5OO is f 250.000. Op die 500 H.A. zou spr. gesticht willen hebben 150 boerenplaatsjes met ieder ongeveer Sb/s H.A. land. De 150 gebouwtjes ad f 2500 komen op f,175.000. Voor bemesting rekent spr. f 225.000. Totaal een millioen gulden. Aan subsidie hoopt spr. van het rijk te ontvangen 22 % van de ontginningskosten (f 250.000) of f 55.000, En een woningtoeslag van f3OO per woning, zijnde f 45.000 of totaal f 100.000. Wanneer bet met den opbouw van Schoterland ernst is bij het rijk. dan zal het deze ton subsidie moeten toestaan. Totale kosten dus f 1.000.000 Subsidie rijk - 100.000 Blijft voor de gemeente f 900.000 Rekenende naar een rentevoet van 5 c/c zal, wanneer het bedrag van f 9 00.000 wordt geleend, een rente opgebracht moeten worden van f 45.000. Dat kan er komen zonder belastingverhooging, meent spr. Ziehier spr.'s berekening: Op de begrooting staat als subsidie werkverschaffing f 14.000 Electr. gem.-huis (verworpen) bezuiniging - 285 Afvloeiing 3 veldwachters - 0.000 Subs. politieschool (niet geschr.) - 50 Verlaging verg. rijwielen veldw.... - 130 Schrapping post vlaggen » S 0 Toeslagen huur veldwachters ingetrokken - 200 Kosten vervoer werkloozen p. auto - 1.440 Bedeeling van 150 arbeiders gedurende 2 weken in den winter, dat niet gewerkt kan worden - 1.200 f 23.305 De beide laatste bedragen in dezo berekening moeten thans voor het daarbij vermelde worden uitgegeven, maar kunnen bij eventueele uitvoering der ontginningswerken worden gevoteerd voor rente. Spr. berekent dan de opbrengst in de eerste periode van 5 jaar: 150 plaatsjes 3. f2OO huur is f 30.000 's jaars of in 5 jaar f 150.000. Tweede 5-jarige periode huur f 350, opbrengst in 5 jaar f 262.500, derde 5-jarigo periode huur f 450, opbrengst in 5 jaar f 337.500. In de eerste 5 jaar is volgens de berekening van den heer Brinksma de huuropbrengst ' f 150.000 5 maal f 2 3.305 (bezuiniging begrooting) - 11G.525 t —■ Totale inkomst in 5 jaar f 280.525 In die eerste 5 jaar moet aan rente worden betaald 5 maal f 45.000 is f 225.000. Na afloop van die eerste periode is er dus reeds een overschot van f 41.525. Voor de tweede 5-jarige periode rekent spr. op een overschot van f 37.500 en voor de derde periode op f 22.500. Wanneer de plaatsjes bezet zijn, schat spr. een hooger bedrag aan belasting van f 2000. Na 10 jaar geeft de uitvoering van deze plannen een besparing van f 23.000 's jaars. Inplaats dus, dat het geld kost, heeft de gemeente nog voordeel. Na 30 jaar denkt spr., dat de plaatsjes zichzelf hebben vrijgemaakt. Spr. heeft nu nog een rente berekend van 5 %, maai- waarschijnlijk kan men voor lager rente geld krijgen. Na ü jaar kan, meent spr., deze ontginning haar beslag krijgen en dan zou spr. op denzelfden weg voort willen gaan. Het geeft hooger levenspeil, betere woningtoestanden, volledig werk voor ieder. Wanneer de arbeiders een meer dragelijk bestaan hebben, vermindert ook het z.g. revolutiegevaar. Want men komt niet tot de revolutie om de revolutie, maar uit wanhoop. Het plan. dat de heer Erlnksma hier in groote trekken heeft ontvouwd, zal eerstdaags schriftelijk bij den raad worden ingediend. Na een ampele bespreking Keggen B. en W. toe eens met den inspecteur der rijkswerk verschaf fin gen te zullen conferéeren omtrent uitbetaling van regendagen aan arbeiders in de werkverschaffing. Do hoer Koen dient een motie in, gericht aan den betrokken minister, om de loonen in de werkverschaffingen te verhoogen. Ook hierover volgt een principieel debat. Het standpunt van de verschillende richtingen mag bekend worden geacht. De motie wordt dan ook verworpen met 9—6 stemmen. Alleen do soc.-dem. en onafh. soc. stemmen voor. --- Nog een plan. De lieer Bilijam zegt, ook een ontginningsplan to zullen indienen, echter niet van dien omvang als de heer Brinksma zich voorstelt. Ten slotte wordt aan B. en W. een crediet verleend ad f 300 voor toelagen aan emigranten naar Canada. De begrooting wordt — 't was kwart voor S in den avond — eindelijk goedgekeurd. --- Berichten uit Stad en Dorp. RAAD BOLSWARD, 24 Jan. Voorstel vau B. en W. tot opheffing deiborgstelling van J. do Boer met als. st. aangenomen. / Het voorstel van B. en W. o