SLECHTE KAARTEN (Nadruk verboden.) Er zijn menschen, die er over klagen, dat zij bij 't spelen altijd weer slechte kaarten treffen. Zoo stellig zijn zij van hun verongelijking door 't lot overtuigd, dat zij ook de omstanders hun meening opdringen en dezen hen inderdaad tenslotte ook zelf voor pechvogels gaan houden. En toch moest de kansberekening hun een aanwijzing geven, dat er, althans bij het kaartspel, geen pechvogels bestaan. Men kan het voor een enkelen keer eens ongelukkig treffen, in 't ergste geval een paar maal achtereen onfortuinlijk zijn, maar wie geregeld avond aan avond een heel seizoen door speelt, zal vrijwel gelijke kansen krijgen ah ieder ander. Geluk en ongeluk worden bij het schudden en uitgeven zonder aanzien des persoons op rechtvaardige wijze verdeeld. Hoe komt het dan, dat dergelijke menschen de overtuiging koesteren, dat zij minder kans hebben dan de overige spelers en dat zij ook de omstanders in dezen waan kunnen meesleepen? Ze zijn steeds de verliezende partij, dat is waar, Maar dat ligt niet aan de kaarten, maar aan hun eigen onhandigheid in het spel. Bestaan er pechvogels? Zeker in dezen zin: dat sommige menschen, die door het lot met dezelfde levenskansen als ieder ander worden bedeeld, toch steeds onfortuinlijk zijn en er telkens naast grijpen, omdat zij de handigheid missen, profijt van hun kansen te trekken. Het woord schlemiel duidt deze ongelukkigen beter aan. Want met dit woord bedoelt men een onhandigen sukkel. Aldus zou men kunnen zeggen, dat ©r geen pechvogels bestaan, maar dat hij, dien men voor een pechvogel houdt, een schlemiel is. Het is merkwaardig, welk een talent wij allen bezitten, om onze mislukkingen aan de omstandigheden te wijten. Elk verloren spel schrijven wij toe aan slechte kaarten en slechts zelden komt het in ons op, ons af te vragen, of de nederlaag ook aan ons slecht spel kan liggen. Het is zulk een gemakkelijke verontschuldiging, dat beroep op onze gebrekkige werktuigen en weermiddelen. We zijn immers geen van allen volmaakt, hebben allen wel een lichamelijke of geestelijke tekortkoming, welke one bij mededingers ten achter stelt. We zijn allen wel eens in slechte conditie, zit*en allen wel eens in de zorg, hebben allen wej ggjjg perioden, waarin alles °ns schijnt tegen te loopen. , Maar is dat een reden om het levensspel te verliezen? Wanneer wij ons bevrijden van den waan, alsof wij door het noodlot tot mikpunt gekozen zijn, en wij gaan onze kansen vergelijken met die van anderen, dan komen wij tot de gevolgtrekking, dat de fortuin rechtvaardiger is dan wij meenden. 't Is waar, op één bepaald punt heeft zij ons ietwat stiefmoederlijk bedacht, maar staan daartegenover geen andere punten, waarop wij bizond'ere voorrechten bezitten? In ieder spel liggen goede en slechte kaarten dooreen en de handige speler weet ook van de laagste nummers profijt te trekken. De fout, waaraan wij ons bezondigen, is veelal, dat wij verzuimen ons een zuiver inzicht eigen te maken omtrent het materiaal, dat te onzer beschikking staat. Soms overschatten, meestal onderschatten we dit. We onderschatten onze gaven, onze krachten, onze omstandigheden. Wat kunnen wij met zulke slechte kaarten beginnen? Inplaats van den strijd voor oos geluk te aanvaarden, blijven wij bij de pakken nederzitten en klagen, dat het lot ons misdeelt. Wij doen als die boer, die op het slechte weer schold, toen de regen bij hem op de tafel kletterde, maar die verzuimde te onderzoeken, of er aan het dak ook iets haperde. In de meeste gevallen van levensonmacht of levensmislukking ligt de oorzaak niet aan uiterlijke omstandigheden, maar aan innerlijke factoren. Aan die eigenlijke bron van ellende schenkt men over 't algemeen geen aandacht genoeg. Wil men zijn levenskansen verbeteren, dan kijke men niet alleen naar het gehalte van zijn kaarten, maar men trachte het peil van zijn spel te verhoogen. Met de beste kaarten in de hand brengt een slecht speler van zijn kansen nog niets terecht. Men moet het levensspel leeren. Velen onzer kennen de regeds nog niet. Velen bederven hun kans door onhandigheid. Er zijn veel meer schlemielen dan pechvogels. De groote vraag is, of iedereen zich tot een behoorlijk levenskunstenaar kan ontwikkelen. Helaas zal het op het gebied van het praktische leven ook gesteld zijn als op dat van de abstracte wetenschappen, welke voor sommigen een gesloten boek blijven, hoezeer zij hun best doen. De aanleg blijft naast de opvoeding altijd een factor van beteekenis en er zijn nu eenmaal evengoed menschen met een onhandigen als met een onwetenschappelijke!, aanleg. Maar men weet nooit wat men waard is aleer men dit heeft beproefd. Zelfkennis, zelfkritiek ook zal noodig zijn om ons onze tekortkomingen te doen inzien. En eerst als dit inzicht gewekt is, staat de weg tot zelfverbetering open. Eerst de diagnose en dan de therapie. Men weet nooit, hoe een koe een haas vangt, a1=.... die koe goed is gedresseerd! H. G. CANNEGIETER. --- De ratten-uittocht uit Hameien in beeid. De Ghineesche Stad Tsjensjong heeft d«« uittocht aanschouwd van een leger muizwi, ten getale van wel 40.000, die hun verblijfplaats verlegden en daartoe midden door de stad trokken. Katten en honden zochten een goed heenkomen voor de eniorime overmacht en de bewoners ölofen ramen en deuren. Heit duurde 12 uur alvorens de laatste muis de Stad had vertalen. Daar had de legendarische ratten- (en muizen-)-"vanger ivam Hameien als leider goed werk kuitnen doen! --- De N.S.B, en haar neven-organisaties. De minister antwoordt. Naar aanleiding van de vragen van den heer Polak betreffende de weewnaeht van de N.SiB. heeft minister Van Schaik er op gewezen, dat de regeering meer dan leens te kennen heeift gegeven, dat zij ook de ontwikkeling van de N£»_B. en haar hulp- en neVen-organdsaties met aandacht volgt en dat zij, zoodra zu___s nacdig zou worden, verdere maatregelen zou nemen of bevorderen. Reeds eenigen tijd is een wetsontwerp ter voorkoming van ongewenschte machtsvorming, die het terrein der Overheidstaak bestrijkt, in voorbereiding. Blijkens de jongste Troonrede is de Regeering voornemenß weldra tot iij!-diening daarvan over te gaan. De Regeering weet uit gebeurlijikheden elders de noodige leering te trekken, acinder daarbij het verschil in volksaard en omstandigheden uit het oog te iverlieaen. In zijm antwoord wijst de minister de im deze vraag besloten liggende veronderstelling als zouden de tot het verstrekken van voorlichting geroepen ambtenaren, door politieke sympathieën gedreveaii, onbetrouwbare rapporten uitbrengen, met nadruk af. --- FEUILLETON. EEN VERGETEN PROCES. Zij drukte de lippen op elkaar. Haar geslacht was echt Friesch, van ouder op °uder, en haar man was het ook geweest. Zij was samengegroeid met het Wijde Friesche land; zij sprak zijn taal, 3i] was een deel van het volk; zij droeg «et hoofd fier rechtop, en zou voor geen vreemdeling uit den weg gaan. Zij zou ®an een vreemdeling haar dochter niet !£eyen! De Harens noemden zioh wel *riesch; zij hadden Friesch bloed in de Aderen door eenige Friesche huwelijken, ?*e zij gesloten hadden, maar van afkomst waren zij uit het zuiden, uit het Mó. van Valkenburg. Een van hen was j? de 17de eeuw met een Nassau naar fiesland gekomen. Zij voelde hen niet ~ als Friesch; zij waren anders; zij adden daarbij zoo dikwijls in Holland erwijld, en zij had nooit ergens anders |eWoond dan in Kollum en Leeuwarden. UQ manieren waren anders, hun taal J** anders! Met Sytzama voelde zij zich iuiS; hij behoorde tot de echte oude rriesche stam! '.Van Willem Sytzama ben ik zeker," dii!>n+m steeds °P dien zachten toon, j. e tooh zoo onverzettelijk klonk. „Ik WpL m' hii voelt en denkt als wiï- Je y v°oruit, wat je aan hem hebt." _io'_.*'_.?en ondoorgrondelijke natuur •snril ] IDiet!" Cepile traohtte he* geonaa? ,°? luchtigen toon voort te zetten, het L J *?^sefte duidelijk de ernst van dat ieHoen k' want zii wisi zeer f?oed' reden tl 00rd harer moeder met een en al?hgeUit "'< Is een beste *>* *>aar vini! zau ik hem zeer bru&J niet hebben "maar &ls man wil ik hem vorschendW^Ja^iieemstra trachtte uiteer d^i?perUltd™kking van het gelaat ea* alleeil w*?. ™*r «fl a<* in het dor,!Jne Pr°fiel zich afteeke" act bonter van de kap. „Wat is dat nu weer, Cile?" Haar -stem was kortaf. „Vóór de kermis, toen je pas uit Holland terug was, zei je nog tegen mij, dat je af en toe denkt aan je huwelijk! En nu is het weer uit! Dat gaat zoo niet langer! Je zal je moeten decideeren!" „Dat heb ik al lang gedaan, Mama, maar nu zeg ik het u ronduit: ik heb besloten niet met Willem te trouwen, en ik zal het hem zeggen, zoodra ik hem zie." Het was even stil in de kleine, besloten ruimte; de regelmatige hoefslag van de paarden en het piepen der wielen in het zand klonken even duidelijk op. Cecile voelde, dat haar moeder kampte met een opkomenden toorn. „Dat kun je hier nu wel zoo zeggen," zeide deze eindelijk snijdend, „maar dat gaat zoo maar niet, daarvoor heb je het te lang met Willem aangehouden." „Ik heb het heelemaal niet lang met hem aangehouden; hij heeft mij steeds willen vasthouden, maar ik kan dat nu niet langer verdragen. Ik begrijp niet, Mama, waarom u nu zoo sterk voor dat huwelijk bent; verleden jaar was u er bepaald tegen." „Dat komt omdat hij mij erg is meegevallen, dat hij zoo doorgezet heeft, om Raadsheer te worden, daar zat meer in, dan ik dacht; hij heeft daarbij goede inzichten in beheer van zaken en landerijen; ik zou hem veilig de administratie van Vogelsangihstate en jou fortuin kunnen overlaten; hij zou het heel goed doen, en niet alles verspillen!" „Maar om mijn goed beheerd te hebben, behoef ik toch niet met Willem te trouwen! U beheert het prachtig, Mama, waarom moet Willem ineens mijn rentmeester worden? Daar kan ik hem nog altijd toe benoemen, als ik een oude freule ben geworden, met een krommen rug en half blinde oogen. Dan is hij natuurlijk ook oud, maar toch nog heel kras, denk ik! en dan kunnen we samen door den moestuin strompelen, zonder dat zijn vrouw jaloerse!, zal worden! Wat zou het heerlijk zijn als hij een andere vrouw had dan mij!" Mevrouw van Heemstra haalde de schouders op. Wat was dat van Cecile? Was dat het gesprek afleiden? Of dacht deze werkelijk aan geen ander huwelijk en was het werkelijk alleen afkeer tegen een huwelijk met Willem Sytzama? Zij tastte in het duister; zekerheid omtrent de plannen van Haren van Weststellingwerf had zij allerminst; zij voelde alleen onraad. „Je weet heel goed, dat het zeer onwaarschijnlijk is, dat je als oude freule je leven zult eindigen", zeide zij eindelijk streng, „en ik als moeder voel mij geroepen, om voor je toekomst te waken. Willem Sytzama is een zeer goede en veilige partij, daarom ben ik er zoo voor. Men zegt, dat de tijden steeds slechter zullen worden; de revolutie in Frankrijk breidt zich steeds meer uit, en de patriotten schijnen in ons land allerlei plannen te maken. Wie weet, wat wij nog beleven! En ik zou het veilig vinden, als je dan een goeden man hadt, om je te beschermen." „Daar zijn een massa goede mannen," zeide Cecile vaag, „die mij graag zullen beschermen, denk ik! Daarvoor behoef ik Willem niet te trouwen!" En voor haar oog rees de hooge gestalte van Willem van Haren, met zijn heerschershouding; die zou haar beter beschermen dan Sytzama! „En dan, Mama, als wij op het schavot moeten eindigen, dan kom ik er even goed als mevrouw van Sytzama, als freule van Heemstra! Misschien is het nog wel veiliger ongetrouwd te blijven! dan val je niet zoo in het oog," en Cecile lachte haar hoog lachje. „Maak niet altijd gekheid, Cile," berispte haar moeder ontevreden. „Wees toch ook eens ernstig; men kan geen wijs woord met je praten! Je zult me pleizier doen, om het huwelijk met Willem nog eens in overweging te nemen. Het is te ver geloopen, dat je weer terug kunt. Ik ben voor een ander huwelijk niet te vinden." Harens naam durfde zij niet te herbalen; zij wilde ook geen slapende bonden wakker maken! „En ik ben niet te vinden voor een huwelijk met Willem," prevelde Cecile voor zich uit, en er was een dreigende vastheid in haar stem, die haar moeder ongerust maakte. Maar deze antwoordde toch niets meer; de wagen naderde 't huis. Reeds door de boomen heen zag men het licht van de stallantaarn op en neer flikkeren; de staljongen had zeker sedert geruimen tijd, zeer ver, den naderenden wagen gehoord in den stillen avond en snelde nu met een licht naar den hoofdweg, waar de reizigsters zouden uitstappen. --- Berichten uit Stad en Dorp. Ernstig auto-ongeval. HBIïKEiNV'EiBN, 18 Sept. Hedenavond vonji nabij Bijsierbosch te Haskerhorne een ze/er ernstig verkeersongeval plaat». Een luxe auto möt geluid-rinstaiHatie "wan de firma H. Vioilkers te Groningen, die op weg was naar Joure, is met groote snelheid over den kop geslagen en daarna in een benmsloot terecht gekomen. De chauffeur werd aan het hoofd get wond, en de persoon, die naast hem zat en die de eigenlijke oorzaak van het ongeval was, kreeg een gebroken dijbeen en zrware inwendige verwondingen. Na ter plaatse door de doktoren Osinga uit Joure en Roeper uit Heerenveen ■voorloopig te zijn behandeld, is de awaar gewonde per ziekenauto naar het ziekehhuiiß te Heeren veen vervoerd, terwijl de chauffeur met een gewone auto daarheen gebracht werd. De zwaar beschadigde auto is met een kraanwagen van de firma Jager en Wierda naar Heerenveen gebracht. Omtrent de oorzaak van het ongeval vérnemen wij het volgende. De auto was onderweg naar Jicure voor venzorging van het programma van het ruiter-feest van de Djiguiten-Kozakken. Men was iaat en reed met groote snelheid, toen plotseling een melkauto uit een zijiweg kwaim. De chauffeur had nog wel kans gezien te passeeren, doch de persoon die naast hem zat, trok met een ruk het stuur om, waardoor de auto tweemaal over den kop sloeg en daarna iv de benmsloot terecht kwam. De auto werd ernstig beschadigd, terwijl de banden van de velgen waren gerukt. De marechaussee uit Heerenveen heeft zach met een auto denwaarts bêgeiven voor tiet instellen ran een nader onderzoek. 19 Sept. Naar wij hedenmorgen vernemen. is de toestand van den gewonde, die genaamd Is Th. Albere, zeer bevredigend. --- Onweer. APPELSCHA, 18 Sept. Bij het korte doch hevige icnweer, dat hedenmorgen woedde, ie de bliksem op de telefoon geslagen, waardoor de draden werden verbroken. Bij den heer Joh. Smit werd een schaap door het hemel vuur getroffen en gedood. --- Rijkslandbouwwinterschool te Drachten. DRACHTEN, 18 Sept. Voor toelating tot de Rijkslandbouwwinterschool te Drachten hebben zich dit jaar 24 candidaten aangemeld. --- Verkiezing polderbestuur Groote Veenpolder in Opsterland en Smallingerland. DRACHTEN, 18 Sept. Bij de heden gehouden verkiezing van twee leden van het béstuur van den Grooten Veenpolder in Opsterland en Smallingerland wegens periodieke aftreding van de heeren P. O. Boonstra te Drachten en M. Poppinga te- Boornbergum, zijn uitgebracht 466 geldige stemmen, waarvan verüaregen de heeren F. J. de Boer 196, M. Poppinga 168, H. H Knol 219, G. M.