Toen het Zaterdagavond werd. En zo brak de Zaterdagavond aan. Direct na 't eten slopen de verdedigers naar hun schuilplaatsen. Kees had de leiding, hij zou ook om de beurt van de ene post naar de andere gaan om te vragen of ze al iets van Joop gemerkt hadden. Joop was een heel eind buiten het dorp en sloop daar langs kleine paadjes dichterbij. Hij begreep wel, dat er bijna geen doorkomen aan was, want overal waren wachtposten. Hij zou dus een list moeten gebruiken. Hij had een plaats gevonden van waaruit hij een goed overzicht had. Nu en dan zag hij een schaduw wegsluipen. Hij begreep wel, dat dat Kees moesl zijn en hij moest lachen, omdat hij ineens een goed plan bedacht! Kees mocht gerust van den een naar den ander gaan, ze zouden hem toch niet vinden! Intussen liep Kees alle posten af, maai niemand had nog iets van Joop gemerkt. „Hij houdt' zich lang stil," zei Kees. „Dit is natuurlijk een truc van hem, dan denkt hij. dat wij minder goed zullen opletten! Hij schijnt toch nog slim te worden, die Joop. maar wij zijn nóg slimmer! We blijven opletten, jongens! Hij kan er vast niet doorkomen!" Weer verliep een lange tijd. De posten lagen heel stil in hun schuilplaatsen en probeerden door de bomen heen de wegen af te kijken. Het werd steeds donkerder, maar toch was het nog wel licht genoeg om iemand te zien lopen. Maar het bTeef stil. Nu en dan kwam ie mand op de fiets over de weg en soms bolderde een paard en wagen voorbij. He' was heel stil buiten. De lichten in de boer derijen gingen al aan en heel in de verte blafte een hond. Even later was alles weer stil. Kees vertrouwde de zaak niet langer. Zolang bleef Joop toch niet uit! En nog niemand had hem gezien, dat kon toch bijna niet! Toen sprong hij opeens overeind. Daar werd tweemaal kort na elkaar gefloten! Daar — nog eens! Dat was het afgesproken teken. Als er onraad was, zouden ze fluiten --- Joop in ere hersteld. Kees liep zo vlug hij kon naar de dichtstbijzijnde wachtpost. Die had het ook gehoord, maar hij wist niet, wat er gebeurd was. Ze gingen samen verder en toen hoorden ze, dat Joop al op het plein was aangekomen. Niemand had hem gezien! Stomverbaasd haastten de jongens zich nu naar het dorpsplein. Daar zat Joop trots en fier onder de boom. die midden op het plein stond. Kees liep naar hem toe en vroeg: „Hoe kom je hier?" „Als je dat nu eens wist," zei Joop. „Je zei toch, dat ik niet zou kunnen doorbreken? Mooie wachten zijn jullie! Je moet nodig iets van mij zeggen!" „Ja maar vertel nu eens, hoe je hier bent gekomen!" „O, dat is heel eenvoudig! In de kar van boer Krelis! Ja, kijken jullie maar niet zo dom! Ik mocht op elke mogelijke manier zien binnen te komen en nu ben ik jullie te slim af geweest! Durven jullie nu n&g iets te zeggen?" Nu barstten de anderen los. „Je bent een reur,e sümmerd. Joop! Je bent er werkelijk op vooruit gegaan dit jaar — maar het was wel- nodig!" voegde Ro!> er plagend aan toe. „Jongens, we zullen Joop voortaan „Jopie Slim" noemen!" en onder luid gejuich werd Joop toen naar huis gebracht. --- GRAPJES MET DE SCHAAR. Wat kan je een aardige dingen maken met de schaar en papier! Dat hebben jullie toch allemaal ook wel eens gemerkt. Allerlei figuren kan je knippen en ze later tegen karton plakken of wat je maar wilt. Soms is het heel moeilijk om de stukken op de goede manier aan elkaar te passen, want als je veel verschillende snippers papier hebt, lijkt het net een legkaart en dan moet je goed oppassen dat je het niet verkeerd doet. Zo zien jullie hier nu een paar figuurtjes, die we stuk gaan knippen. Maar zó, dat er nieuwe figuurtjes door ontstaan. Je zult zeggen, dat dat toch niet zo moeilijk is, maar de kunst is, om het in een paar knippen te doen. Proberen jullie maar eens of je door één keer te knippen, en niet in bochtjes, maar helemaal röhibdoor, van bet eerste figuurtje een stuk kunt afknippen, dat, als je het later tegen het andere stuk legt, daarmee een mooi, gelijkmatig hart vormt! De twede figuur is een hoefijzer, zoals je wel zult zien, met 6 spijkergaten. Jullie moeten het nu, door het twee keer recht door te knippen, in 6 stukken verdelen en wel zó, dat ieder stuk een spijkergat heeft. Hoe is dat nu mogelijk, zal je wel zeggen, maar toch is het heel goed mogelijk! Probeer maar eens of je het kunt doen. Niet direct je schaar er in zetten, maar eerst eens even nadenken. Tenslotte zien jullie een wit kruis op een zwart veld staan. Je moet de zwarte vierhoek nu door vier keer te knippen, in vier precies gelijke delen verdelen, die, aan elkaar gepast, weer een zwart kruis vormen Dat is werkelijk nogal moeilijk. Het is mogelijk, maar je moet er heel goed je verstand bij houden. Kunnen jullie je voorstellen, hoe het worden moet? Je moet het je in de eerste plaats kunnen voorstellen. Probeer het maar eens en als het nu helemaal niet lukt, moet je maar wachten rot de volgende week, dan zullen we de oplossing geven. Maar eerst zelf proberen, hoor. --- ARNOLD'S VERJAARDAG. De Jeugd-afdeling van de buurtvereniging, waarvan ook Arnold lid was, maakte er steeds een groot feest van, als een van de jongens van de club jarig was. Al een paar weken tevoren deed men geheimzinnig tegen het feestvarken, zoals een jarige lachend werd genoemd, en men gaf graag van zijn zakgeld enkele centen aan den leider om een aardigheidje te kunnen kopen. En zo zou Arnold, een van de vrolijkste van het hele troepje, over een week jarig zijn. Maar het was of er iets bij hem aan haperde. De vrolijke wildebras,. die altijd het hoogste woord voerde en de aardigste spelletjes wist te bedenken, kwam wel op de clubavonden en -middagen, maar zei niet veel, en zat stil voor zich uit te kijken. Natuurlijk had de leider hem gevraagd wat er aan scheelde en waarom hij zo sip keek, maar Arnold had zijn schouders opgehaald en was, toen de leider aanhield, weggelopen en na die tijd had men hem niet meer gezien. f Juist onvdat hij altijd zo vrolijk wag viel zi>i wegblijven des te meer en de leider vroeg aan Jan, een buurjongen van ArnoW, om, nadat de club naar huls ff ing, even bij hem te komen. Jan, diie dacht, dat hij iets gedaan had, waarvoor hij een standje zou krijgen, wilde juis-t wegsluipen, maar de leider zag het en riep hem bij zich. „Weet jij, wat er met Arnold aan de hand is? Hij is de laatste tijd zo vreemd," vroeg de leider aan Jan. Deze, blij, dat hij geen standje kreeg, al wist hij niet waarvoor hij er wel een zou hebben gehad, antwoordde: „Ja, bij Arnold thuis is er op het ogenblik grote armoede, want zijn vader is al een paar weken zonder werk. Hij heeft nu ook geen cemt per week meer om de contributie voor onze club te betalen." „Dank je wel, Jan, ga maar gauw naar huis." Hij gaf hem een hand en j dacht er over na, hoe hij Arnold het bes>t zou kunnen helpen. Nu was de leider zelf nog een jonge man van pas 18 jaar en de zoon van een eigenaar van een timmerfabriek. Toevallig was de vader van Arnold een bekwaam timmerman en dus besloot de leider dadelijk naar zijn vader te gaan en met hem over den man te spreken. Het woord bij de daad voegend, liep hij regelrecht naar het kantoor, waar zijn vader zat en vertelde hem im een paar woorden, wat er aan de hand was. Zijn vader streek zijn hand eens over hel haar en zei: „Ja, maar jongen, de zaken gaan hier ook niet zo best op het ogenblik en ik kan er heus geen mens meer bij ïanmemen." De jongeman was door dit antwoord -o teleurgesteld, dat de tranen hem in te ogen kwamen. Zijn vader zag dliit en daar hij zijin enigen zoon graag een plezier wilde doen, hernam hij: „Nu, weet je wat, i ze spraken af om de volgende Zaterdag avond de proef te nemen. --- De voorbereidingen In die tussentijd luidden de jongens noi> veel klaar te maken. Ze verkenden het hele terrein en overlegden op welke plaatsen ze wachtposten zouden uilzetten. De jongen? moesten natuurlijk niet te ver van elkaar af liggen, wan! dan zou het heel gemakkelijk zijn om in het dorp te komen. Maar ook Joop zat niet stil. Hij probeerdi na schooltijd elke keer om langs een anderf weg bij het plein te komen. Hij kroop door struikgewas en langs droge sloten, hii klom in bomen om te kijken aan welke k;mt van het gebied waardoor hij mocht lopen, hij de meeste kans had — kortom hij deed alles, wat hij maar kon, om meer kans tot slagen te hebben Op school begonnen de jongens heel geheimzinnig te lachen, als ze hem zagen en hij keek hen dan zegevierend aan, alsof hij al gewonnen had! --- Meneer vroeg in de aardrijkskundeles aan Karel: ~Karel, vertel jij nu eens, hoe je van Den Haag naar Rio de Janeiro komt." „Je neemt eerst de trein naar Rotterdam, dan ga je met een taxi naar de haven en dan koop je een kaartje voor de boot." Vader: „Jongen, houd nu eens eindelijk op met al dat vragen. Toen ik zo oud was aite jij nu, vroeg ik nooit wat)" Zoonlief: „Ja pa, dat merk ik nul" ---