KORT VERHAAL EEN SUKKEL door H. WESTENBERGER Ze zijn een eindje in het bosch gaan wandelen, om nu eens ronduit met elkaar te spreken. Het moet nu eindelijk uitgemaakt worden, of ze bij elkaar zullen blijven of niet. Maar het praten heeft eigenlijk niet veel nut gehad. Rudolf blijft van meening, dat er geen gronden voor een scheiding bestaan en dat conflicten er zijn, om overwonnen te worden. Maar Elly houdt vol, dat scheiding noodzakelijk is. En onbewust sterkt Rudolf haar daarin, doordat hij deemoediger wordt naarmate hij herinnert aan de schoone oogenblikken, die zij samen hebben beleefd. Langzaam keeren zij thans terug naar den wagen, dien- zij aan den straatweg achterlieten. Wat kan ik nu nog probeeren om haar te vermurwen? denkt Rudolf en hij voelt een sterk verlangen in zich opkomen om haar hand te grijpen en als een kleine jongen te zeuren: „Laat me toch niet alleen, Elly." Als hij maar niet zoo sentimenteel had gevleid, denkt Elly woedend, als hij mij nu maar gewoonweg gekust had en gezegd: „Doe toch niet, alsof je werkelijk van plan bent weg te gaan, kind." Maar daartoe heeft Rudolf natuurlijk den moed niet; hij is altijd veel te bescheiden, te braaf, te ridderlijk, die.. .die sukkel , die domme Ze wil juist nijdig in de auto stappen, als Rudolf haar bij den arm grijpt. ,;Blijf je er bij, Elly, moet het dan werkelijk uit zijn?" Ongeduldig haalt zij de schouders op. Hoe vaals zal hij dat nog vragen? Als een kind staat hij daar. „Hou je dan niet meer van me?" „Neen", zegt ze kort en stapt in, „ik hou niet meer van je." En weer denkt ze, boos op zichzelf en op Rudolf: de sukkel! Ze rijden heen. Rudolf zwijgt, Elly zwijgt ;en sluit de oogen. Plotseling schrikt ze op en werpt een verbaasden blik op den man naast haar. Waarom jaagt hij zoo? Waarom rijdt hij als een woesteling de bochten door en de hoeken om? Inderdaad, Rudolf rijdt als een bezetene. Om zijn mond speelt een onbeschaamd, lichtzinnig glimlachje; zijn grijze oogen zijn met een uitdrukking van hartstochtelijk genot op den straatweg gericht; als hij op de claxon drukt, klinkt het als een triomfkreet. De dame aan zijn zijde schijnt hij volkomen vergeten te zijn. Elly beziet hem met stijgende verwondering. En als hij een paar maal met groote handigheid tusschen twee auto's doorgeschoten is en door de bochten rijdt met een brutaliteit, die ze niet achter hem gezocht had, dan komt ze ook onder de betoovering en zit rechtop, lichtzinnig glimlachend als hij en met oogen, waarin een felle jaaglust schittert. Dan denkt ze in eens weer aan wat voorafgegaan is, zijn wijze van spreken, zijn deemoedige vragen, haar boosheid over zijn sukkelachtigheid. Maar is hij dan werkelijk zoon sukkel? Kan iemand, die er zoo van langs rijdt, zoo waanzinnig en roekeloos en toch zoo beheerscht en zelfbewust, kan zoo iemand een sukkel zijn? Heeft ze hem misschien niet verkeerd begrepen of verkeerd behandeld? En was het misschien in het geheel geen deemoedigheid en schuchterheid, die hem tenslotte had doen toegeven aan haar wensch om te scheiden — was dat geen beginnende onverschilligheid geweest?! De gedachte doet haar bleek worden. En onmiddellijk begint ze weer tegen Rudolf te spreken, dat ze nog eens verstandig moesten praten, dat haar achteraf nog vele dingen ingevallen waren, die opheldering noodig hadden en zoo meer. En daarbij ziet ze angstig naar Rudolf's oogen: zal zijn jongensachtige, brutale blik weer veranderen? Zal die verliefde treurigheid niet terugkomen, zooals hij die zoo net nog, bij het uitstappen, in de oogen had? Zal zijn mond niet weer smal en ernstig als vroeger worden? Niets van dat alles. Zijn oogen blijven schitteren en wenden zich niet van den straatweg af. Slechts een paar maal knikt hij als antwoord op wat zij spreekt en zegt „hm". Het is verschrikkelijk. En dan komt nog het ergste: als zij tegen zijn arm wil leunen, weert hij haar zachtjes af: „Pas op, je hindert me " Stijf en stom zit Elly nu naast hem. Ze heeft moeite, haar tranen te bedwingen en vraagt tenslotte heel bedeesd, te mogen uitstappen, om nog ergens een visite te kunnen maken. En Rudolf, de ondoorgrondelijke Rudolf, houdt onmiddellijk stil, opent het portier, reikt haar de hand en zegt, den blik reeds weer op het stuur gericht: „Nu dan, Elly, het ga je goed." En voordat ze woorden kan vinden, is hij er al weer van door, zonder te letten op haar door tranen omfloersten blik. Voelt hij dan werkelijk niets meer voor haar? Zoodra ze uit het gezicht is, matigt Rudolf zn vaart en rijdt in de beste stemming langzaam naar huis. Wat Elly gedurende den woesten rit zeide, heeft hij woord voor woord gehoord en in zich opgenomen. En het heeft hem inderdaad moeite genoeg gekost, niet uit zijn rol te vallen. Maar hij heeft de tanden op elkaar geklemd, volgehouden en.... overwonnen! Kijk, zóó moet je het aanpakken, het kleine nest imponeeren, koel zijn, geen interesse laten blijken, haar als lucht beschouwen. En niet met het hart spreken, zelfs niet met den mond, maar met den motor! Hij is nu zeker van zijn zege: vier weken comedie en hij heeft Elly terug! --- Van nabij. — Wat een aardige meisjes hier in Amsterdam. — Ja, maar ik zie ze nooit! — Waar hang jij dan altijd uit? — 'k Heb een schoonheids-instituut. --- GOED STRIJKEN IS EEN KUNST. Niet zelden komt het voor, dat een of ander stuk wasehgoed door het strijken bederft. Meestal is de oorzaak te vinden in het feit, dat men zich geen rekenschap heeft gegeven van de eischen, die het materiaal stelt. Wol, kunstzijde, kaloen en andere weefsels reageeren verschillend op de hitte van het ijzer en daarom is het gewenscht, dat men hiermede rekening houdt. Het minst pretentieus is de witte wasch, voor zoover het althans ongesteven goed betreft. Zoodra bepaalde stukken met gekookte stijfsel behandeld zijn, moet men er op letten, dat ze volkomen droog zijn en eerst daarna vocht men ze met lauw water in. Alle stukken waschgoed worden eerst gerekt, daarna ingevocht, terwijl banden enz. eerst uitgestreken worden. Aan de strijkplank moet als eisch gesteld worden, dat zij met een wollen of moltonnen deken, liefst meerdere lagen, bekleed is en een afneembaar katoenen dek heeft. Een weinig zacht oppervlak maakt, dat men niet alleen minder prettig, doch ook niet mooi strijkt. Katoenen tricotagee worden met een warm ijzer gestreken wanneer het goed nog klam aanvoelt. Aanbeveling verdient het de kleedingstukken vooraf in den gewensohten vorm te rekken. Aan pyama's, heerenheniden enz. worden eerst de dubbele deelen gestreken als mouwen, manchetten, pas en halsboord, daarna vóór- en rugpanden. Dubbele stof wordt aan twee kanter, gestreken. Wollen kleedingstukken worden eteeds over een vochtigen doek gestreken, aangezien de weef- seldraden niet tegen hitte beetand zijn. Het ijzer masj warm, doch niet heet zijn. Kunstzijde en kunstwol worden vochtig gestreken, nadat de kleedingstukken in den vorm gerekt zijn. Vóór het wasschen worden steede maten genomen teneinde te voorkomen, dat een kleedingstuk te groot of Ie klein zal zijn. Schuine banen worden steeds in de richting der lengtedraden gestreken. Crêpe-achtige weefsels zijn moeilijk aan huis te» behandelen, omdat zij door het waeschen krimpen en daarom verdient etoomen aanbeveling. Men geeft wel een klein bedrag aan geld uit, doch dit staat niet in verhouding tot een eventueel bedorven kleedingstuk. Zuiver© zijde is evenals alle weefsels, die van dierlijken oorsprong zijn, zeer gevoelig voor de inwerking van wanne ijzers en wordt daarom met zorg gestreken en wel op den verkeerden kant en liefst eenigezine vochtig. Hel weefsel verkrijgt hierdoor een appretuurachlige vastheid zonder evenwel te veel te glinsteren. Fluweel en pluche worden niet gestreken, doch stoomt men van den verkeerden kant af met waterdamp, waarna men deze weefeels met een zachten borstel opboretelt. --- '* NIEUWSTE IS JUIST VERSCHENEN^^gI^ MOOIERE MODELLEN MEER MODELLEN VEEL KINDERKLEEDING PRIJS 35 GENT (Per post 40 cent) Toezending na ontvangst van dit bedrag per postwisset, -giro (no. 5894) of in postzegels aan de administratie van het Nieuwsblad van Friesland BREI MET PLEIZIER ...... BREI STEEK VOOR STEEK! --- dat ik nog geen materieele schade berokkend heb. Sapristie, is dat dan van zoo weinig waarde, dat kruis, dat boek en die ketting? — Ah! Prachtig, het helpt me juist aan iets herinneren. Lord Scraye en Packe zullen vanmorgen hierheen komen, en dan kan ik Scraye diens kruis terug geven. Ik zal mijn bediende telefoneeren, dat hij het pakketje met de snelste gelegenheid hier brengt. Toen Jimmie terug kwam, reikte Schmidt hem de „Times" over en wees hem een stukje op een van de binnenpagina's. — Lees, mijnheer, zei hij met een beteekenisvolle geste. Ik denk, dat u dat nog niet gezien hebt. Dat is volgens mijn meening van meer belang dan de advertentie. Jimmie zette zich en las het gedeelte, dat Schmidt hem aanwees. „In de vroege ochtenduren is er een brand uitgebroken, welke waarschijnlijk reeds eenigen tijd gebroeid heeft, in het pand, bewoond door de firma Valerie & Cic, hoedenmakers, in de South Molton Street, en deze sloeg met zulk een kracht uit, dat binnen een uur het geheele gebouw — een klein ouderwetsch huis — van onder tot boven uitgebrand was. Er werd niemand gezien, noch bij het uitbreken, noch bij den verderen brand, hoewel het bekend is, dat de eigenaresse, Madame Charles, met een bediende en waarschijnlijk nog met een assistente het huis boven den winkel bewoonde. Het duurde geruimen tijd, voor men de ruïne kon ingaan, doch geen teeken van een bewoonster kon worden gevonden; ook van een directe oorzaak was geen spoor. De brandweerlieden echter veronderstelden, dat het huis wel degelijk in brand was gestoken; trouwens, onmiskenbare feiten wezen op het gebruik van petroleum. Niemand, die aan dezen winkel verbonden was, liet zich gedurende den dag zien. Eindelijk, na een geheelen dag zoeken, vonden de brandweerlieden het verkoolde lijk van een vrouw. Het was onmogelijk dit te herkennen, doch men veronderstelde wel, dat dit de overblijfselen zouden zijn van de onfortuinlijke eigenares. Een dokter, die het lijk onderzocht, constateerde, dat de vrouw gedood was door een schot uit een revolver, hetwelk dwars door het hoofd was gegaan. Verder zijn er geen mededeelingen meer over deze geheimzinnige zaak gerapporteerd." Jimmie liet de krant op zijn bord vallen en staarde naar Schmidt, die rustig zat te eten. — Sapristie! riep hij uit. Dat is heel wat. Wat denkt u daar van Schmidt? Zou het een moord zijn? De detective schudde het hoofd. — Ik geloof, dat we nog een heele boel hebben te leeren, antwoordde hij. Het is mogelijk, dat deze vrouw te veel wist, dat zij gevaarlijk werd, dat het noodig was, haar voor eeuwig te doen zwijgen. We moeten echter wachten, voor we een conclusie trekken kunnen. Jimmie haastte zich met het ontbijt. — Ik zal juffrouw Walsden dit alles moeten vertellen, zei hij. Ik ben erg blij, dat mijn tante er nu tenminste is. En, dat wilde ik ook nog zeggen, we moeten nu vooral haar vertrek naar St. Margaret's Bay goed geheim houden. — Dat kan beter wachten, tot we het onderhoud hebben gehad met uw twee vrienden uit Londen, zei Schmidt. Zij mochten eens iets meer weten, een nieuwe ontwikkeling der zaak of iets dergelijks. En trouwens, zij is nu nog onder veilige hoede. — Aceoord' Laten we er dan mee wachten tot vanmiddag. Jimmie verliet de eetzaal en liep vlug de trappen op naar de zitkamer. Op de trap ontmoette hij nog de Amerikaansche dame, doch deze keek, alsof haar gedachten alleen en uitsluitend bij het wachtende ontbijt waren. Hij vond de twee dames goed gemutst aan de ontbijttafel. Er was dien nacht niets bijzonders gebeurd; zij hadden uitstekend geslapen. Juist wilde hij haar het nieuws gaan vertellen, toen een kellner hem de komst van twee heeren kwam melden. Onder het mompelen van eenige verontschuldigingen snelde Jimmie de kamer uit. In de hall stond Packe op hem te wachten. Scraye was nog buiten, om den chauffeur eenige instructies te geven. — Geen woord, geen woord voor we alleen zijn! riep Jimmie uit, toen de twee reizigers hem overvielen met vragen. Ik denk, dat we samen genoeg te bepraten zullen hebben. Nu, vervolgde hij, nadat hij de beide heeren in een kamer had geloodst en nadat hij hen aan Schmidt had voorgesteld, misschien is het 't beste, dat ik jullie vertel, waar ik geweest ben, waarom ik hier ben en hoe de zaken staan. Laten we hier aan tafel gaan zitten en beginnen met het begin. Dus jullie vindt goed, dat ik begin? — Wij tasten nog geheel in het duister, antwoordde Packe. Wij weten totaal niets van je doen en laten der laatste dagen. We begrijpen niet waarom je ons hier hebt laten komen. — Je zult het dadelijk allemaal begrijpen. Luister! Den morgen, na den avond dat ik met jullie bij Ritz gedineerd heb, ging ik naar Parijs voor zaken. Ik had het geluk te reizen met een jongedame, Eva Walsden, die assistente was bij Valerie et Cic in de South Molton Street. Zij had een sluitmand bij zich waarin een vette kaas gepakt was. De kaas was een geschenk van Madame Charles — van Valerie — aan haar zwager in Parijs, Monsieur Charles. Er werd een vergissing gemaakt en zoo kwam het, dat ik dien avond in mijn slaapkamer van het Grand Hotel de sluitmand vond. Uit nieuwsgierigheid opende ik haar, om eens naar de kaas te kijken. Doch bij die kaas vond ik dingen, die ik absoluut niet verwacht had, Scraye! — Ik vond het kruis van den Tsaar, het beroemde boek en de gouden ketting. Heuschü De twee heeren staarden verbaasd naar den verteller van dat wonderlijke verhaal. Het duurde lang, eer Scraye iets kon zeggen. — Waar zijn zij? vroeg hij. — Het zal niet lang meer duren, dan kan ik ze je overhandigen, antwoordde Jimmie. Ik verzond die voorwerpen per aangeteekende post naar mijn eigen adres. Daar zijn ze gisteren afgeleverd en ik heb Kentover — mijn bediende — getelefoneerd, ze hier te brengen, direct, met den meesten spoed, met enfin, het zal niet lang meer duren voor hij hier is. Nu, en wat denken jullie daar nu van, jullie tweeën? — Zoo iets eigenaardigs heb ik van mijn leven nog niet gehoord, riep Packe uit. De verbeelding speelt je toch geen parten, Jimmie? Een vette kaas! Waarom.... Scraye beduidde Packe stil te zijn. Hij wendde zich dan tot Jimmie. — Vertel me precies, wat er gebeurd is na je ontdekking van het kruis en de andere dingen. Val hem nu niet in de rede, Packe. Ik wil het juiste van deze zaak kennen. — Dat kan je hebben, antwoordde Jimmie. Ik zal je alles vertellen tot op het oogenblik. En hij gaf bun het relaas over het in aanraking komen met Monsieur Charles, zijn bezoek aan de politie, over het avontuur van het verlaten huis in de Rue de la Paix, zijn reis naar Dover en de advertentie in de „Times". — Die hebben we gezien, merkte Scraye op. Ook de détails over den brand in de South Molton Street kennen we, tenminste zoover die in de „Times" gepubliceerd zijn. Maar Packe weet er, geloof ik, meer van. — Ja, zei Packe langzaam. Ik weet er meer van. Ik heb nog eens mijn licht opgestoken gisterenavond, doch nu buiten de politie om. Er bestaat geen twijfel over het feit, dat het gevonden lijk van Madame Charles is; ook staat het onloochenbaar vast, dat zij gedood is door een revolverschot, dat een ander op haar gelost heeft, want niets, dat slechts de schijn heeft van een revolver, kon gevonden worden. — Dus.... vermoord? vroeg Jimmie. — Juist, vermoord. Er heerschte een diepe stilte, welke ten slotte door Jimmie werd verbroken met de woorden: — Zoo, zoo. Dat weten we al weer. Nu, je weet nu ook alles van me. (Wordt vervolgd). --- Van verstrooidheid gesproken. Op zekeren dag was prof. Simonssen bij een zijner vrienden ten eten verzocht Toen de tijd van vertrekken aanbrak, kwam er een hevige regenbui opzetten en de professor had noch regenjas, noch parapluie bij zich. Zijn vriend bood hem aan te blijven overnachten, daar zijn woning nog wel een half uur van die van zijn gast verwijderd lag. Graag nam de professor die uitnoodiging aan. Eenige oogenblikken later was hij spoorloos verdwenen. Het eene kwartier na het andere verstreek, maar wie er versoheen, dr. Simonssen niet. Men werd ongerust, toen plotseling de oude heer druipnat voor hen stond. „Gelukkig, dat we u terug zien, professor, waar is u zoolang geweest?" „Ik ben mijn nachtgoed even gaan halen!" --- VAN EN VOOR DE VROUW WARMERE WEEFSELS VOOR KILLE DAGEN NA BLOEMENDESSINS ZIJN RUITEN TROEF! Het is steeds aangenaam om wat kleeren in voorraad te hebben, zoodat men op een gegeven oogenblik, als de dagen aanmerkelijk koeler worden, niet eensklaps voor het feit staat, dat men geen warmere omhulsels heeft. De stoffen eischen steeds de belangstelling voor zich op en alhoewel men zelfs nog in den herfst gebloemde japonnen zal blijven dragen, wordt aan deze weefsels geen voorrang meer verleend. We kunnen ze echter zoolang we willen onder najaarsmantels dragen en de meeste dames doen dit ook gaarne. We zijn ook zoo vertrouwd geraakt met de gezellige imprimé's, die vlot en jeugdig kleeden en altijd nog fleuriger zijn dan effen stoffen. Toch behoeven we ons niet ongerust te maken ten opzichte van de weefsels, die voor de komende maanden verwacht worden, want niet alleen hebben wij bij de berfstcollecties vele frissche kleuren gezien, doch — ruiten zijn troef. Schotsche ruiten in warme kleuren, voornamelijk groen, rood en blauw, kleine en zelfs kriebelruitjes, zullen eendrachtig samenwerken om het modebeeld fleurig te maken, zelfs op sombere herfstdagen. Zeer vele combinaties van ruiten met effen stoffen zullen ietwat sprekende effecten weten te temperen. Geplooide en geplisseerde rokken van geruite weefsels met effen manteltjes leenen zich voor de overgangsmaanden. Aardig werken voor een rok afwisselend gladde en geplisseerde baantjes, omdat het dessin hierdoor nu eens in zijn geheel, dan weer gebroken te zien is. Blouses in de hoofdkleur vormen een harmonisch geheel met ge- ruite rokken. Een aardige najaarsjurk van wollen stof geeft de geruite jurk op de schets, waarvan het model tweedeelig is gemaakt, zoodat er een effen blouse bij gedragen kan worden. De breede ceintuur zal aan vele ja- ponnen gedragen worden in de komende maanden, indien zij althans een sportief karakter dragen en voor slanke figuren bestemd zijn! Over het algemeen bestaat de mogelijkheid om japonnen van twee verschillende materialen, kleuren of dessins te maken, terwijl een kort manteltje of een bolero van effen stof vlot kleedt (zie modlel 2 vam de tweede schets). Ingeweven dessins, o.a. fijne streepjes van wollen stoffen, zijn eveneens modern; een aardig ontwerp geeft model 1 te-zien, dat een opgestikt bovendeel in lichtere kleur heeft. Bolero van het materiaal der vierbaansrok. Cloqué belooft weer een kansje te wagen en inderdaad is het aangenaam in het dragen en staat tevens gekleed. Het vierde japonnetje met geplisseerd middenstuk is van dit nieuwe materiaal gemaakt en heeft een geschulpten pas en glad heupstuk. Evenals aan model 3 ziet men, dat het maaksel iets ingewikkelder wordt, doch men vergete niet, dat het middagjaponnen zijn, waarop geen bijzondere garneering is toegepast. De stof ziet zich tot taak gesteld een gekleede werking te bieden. Behalve van bedrukte zijde en effen wollen stof kan men japon no. 3 nog gekleeder maken indien men mat crêpe met kantstof verwerkt. De combinaties van weefsels zijn vele en men verwerkt zelfs doffe en gladde wollen stoffen tezamen of wel een van deze beide met crêpe-achtige wollen weefsels. Men heeft zich inderdaad veel moeite gegeven om reeds thans met een keur van herfststoffen uit te komen, terwijl de mogelijkheid, die gegeven is om tweeërlei stof te verwerken, tevens uitstekend te pas komt bij het moderniseeren van japonnen van een vorig jaar. Breede schouders, een geaccentueerde taillelijn, smalle heupen, korte en nog steeds tamelijk wijde rokken. Ziehier de eischen, waaraan moet worden voldaan, wil men gehoorzamen aan de wetten, die de mode-koningin voorschrijft. Niet altijd kan door middel van een lauwwarm zeepsopje aan lichte rieten meubelen de heldere kleur weergegeven worden, vooral niet, wanneer er randen of vlekken op zitten. Aan te raden is, in dat geval waterstofperoxyde te hulp te nemen en daarna grondig naspoelen. Het schoonmaken van rieten meubelen. --- HUISHOUDGELD. „Ik kom niet uit met mijn huishoudgeld". Een oud thema, dat reede ontelbare huisvrouwen hebben besproken en nogmaals besproken met hare echtgenooten. Zeer veel hangt met dit probleem samen. Vrouwenzorgen en vrouwentranen, mannenloorn en huiselijke oneenigheden, verwijten, rekenen, bezuinigen enz Waarom is het huishoudgeld soms niet toereikend? „Omdat het te weinig ie", zegt de huisvrouw mismoedig. „Neen," antwoordt de echtgenoot, „omdat ie niet weet te passen en te meten, omdat je te royaal bent. Mijn moeder heeft nooit meer gehad en de vrouw van mijn collega krijgt ook niet meer." Hierin ligt juist hetgeen meestal zoo onaangenaam treft, namelijk hel maken van vergelijkingen met andere vrouwen. Wanneer de eene vrouw met een bepaalde som weet rond te komen, en zelfs nog weet te eparen, wil dat volstrekt niet zeggen, dat beider omstandigheden precies gelijk zijn. Het is evenmin een bewijs, dat de eerste een perfecte huisvrouw is en de andere te kort schiet in haar taak» Een vaste vorm noch regel is voor een inderdaad toereikend huishoudgeld aan te geven, aangezien de verhoudingen in verschillende gezinnen verschillend zijn en ieder geval op zichzelf dient te worden beoordeeld. Misschien stelt de man in het eene geval meer eischen dan in het andere, en is hij met soep of een „kliekjesdag" als middagmaal tevreden, terwijl een ander erop gesteld is, dat een meer uitgebreid maal wordt opgedischt. De eene huisvrouw beschikt trouwens ook over meer tijd dan de andere, en kan haar levensmiddelen inslaan in een winkel, die tegen een lageren prijs levert, maar die verder weg is. Vanzelfsprekend zal dan niet altijd op eerste kwaliteit gelet worden, maar alleen op den prijs. Wij kunnen nimmer over andermans zaken oordcelen, en man en vrouw moeten samen tot een oplossing zien te komen over dergelijke punten. Het hangt er eveneens veel van af op welke wijze de vrouw haar huishoudgeld ontvangt, namelijk, of zij het op gezette tijden krijgt dan wel bij gedeelten, zooals het uitvalt, waardoor een rationeele verdeeling nietwel mogelijk is. Het gemakkelijkst kan men een overzicht krijgen, indien men het geld maandelijks of wekelijks ontvangt, en steeds alle uitgaven, ook de kleinste, noteert. Een specificatie van alle levensmiddelen wordt van daa tot dag gemaakt en opgeteld, zoodat een overzicht per maand uitgetrokken en tevens vergeleken kan worden, waar en of men bezuinigen moet. Huishouden is een kunst, doch een die gemakkelijk aan te leeren is, indien in eerste instantie de wil aanwezig is, waardoor ten slotte de kwestie van het huishoudgeld eveneene opgelost kan worden. ---