Gemengd Nieuws. Cocaïnesmokkelaar gearresteerd. p 6 Rotterdam is aangehouden een , raDschman, die zich bezig hield met den aDdel in verdoovende middelen. Een hoe, eelheid cocaïne, ter waarde van f 2000 is in eslag genomen. De Franschman, die zich raaf de Breton noemt, maakt naar alle deel uit van een uitgeleid internationaal complot van handela- in verdoovende middelen. Hij is in het •Suis van Bewaring opgesloten. De N. Rt. Crt. deelt het volgende mee: Eenigen tijd geleden, nog voordat de oorlog was uitgebroken, in den tijd dus dat er &og gemakkelijk internationaal gereisd kon worden, werd bij den portier van hotel Royal te Rotterdam door een onbekenden tnan een pakket afgegeven, geadresseerd aan boyengenoemden Franschman. Verzocht Werd dit pakket, dat zorgvuldig was ingepakt en voorzien was van zegels, te bewaren totdat de geadresseerde zich zou melden. Er gingen een paar weken voorbij zonder dat de Franschman zich liet zien. Wel werd er af en toe naar het hotel door een onbekende telefonisch gevraagd of het pakket ïeeds was afgehaald. De directeur van het hotel, de heer F. M. van Trier, verbaasde zich er over, dat de onbekende niet wilde zeggen, wie de afzender van het pakket was. Hij begon de zaak dan ook verdacht te vinden en toen er weer eens door een onbekende was gevraagd of de graaf de Breton reeds was aangekomen en er opnieuw op alle vragen, die de hoteldirecteur stelde, zeer ontwijkende antwoorden werden gegeven, besloot hij het geheimzinnige pakket, dat hij inmiddels in zijn brandkast had geborgen, te inspecteeren. Bij opening ontdekte hij, dat er een wit poeder in zat. De heer Van Trier heeft vervolgens de politie van het hoofdbureau gewaarschuwd, welke vaststelde, dat men met cocaïne had te maken en de partij in beslag nam. Korten tijd later kwam de Franschman op een morgen dat de directeur van het hotel afwezig was. De portier verzocht den Franschman 's middags terug te komen, hetgeen deze deed. Inmiddels was het pakket weer in de brandkast gelegd en hadden rechercheurs zich verdekt in het hotel opgesteld. Nadat de vreemdeling zich met zijn paspoort gelegimiteerd had als de geadresseerde, werd hem het pakket door den hotel-directeur overhandigd. De man zeide nog, dat hij niet bleef logeeren, maar 's middags per vliegtuig verder moest. In het hotel is hij daarna door de rechercheurs gearresteerd. Uit zijn paspoort en andere papieren blijkt. dat de man veel in Europa op reis was en tal van landen bezocht. Bij zijn arrestatie had hij een passagebiljet om denzelfden dag per K.L.M, naar Parijs te gaan en vandaar verder naar Marseille. De politie heeft nog getracht den brenger van het pakket op te sporen, maar daarin is men niet geslaagd. De medeplichtigen van den aangehoudene moeten nadien iont hebben geroken, want sinds eenigen tijd laten zij niets meer van zich hooren. De aanhouding van den Franschman wordt van belang geacht, omdat uit rijn papieren en zijn gedrag wel valt op te maken, dat hij tot het gilde der internationale smokkelaars van verdoovende middelen behoort. Intusschen is echter door den oorlogstoestand en het vrijwel onmogelijk worden van internationale reizen aan de activiteit van de smokkelaars een einde gekomen, zoodat het thans niet waarschijnlijk is, dat het spoor, dat te Rotterdam werd gevonden, aanleiding kan worden tot het ontmaskeren van de bende, waarvan de gearresteerde vermoedelijk deel uitmaakt. --- FEUILLETON. De Schaduw van den Zwarten Prins. Naar het Engelsch van LOUIS TRACY. (Nadruk verboden.) -O- 4 — Ga als je blieft weg en zanik niet langer, antwoordde Walker kortaf. — Ik was, juist bezig u te vertellen, mijnheer Armathwaite, dat iemand indertijd gekleurd glas in dat raam op het trapportaal heeft laten zetten. U ziet, het stelt een ridder in zwarte wapenrusting voor — Edward, de Zwarte Prins, was 't, geloof ik — en wanneer de zon in het Noord-Westen ondergaat, werpt die een sterke schaduw op de lambrizeering naast de klok. Men kan t van het portiek uit zien en dit zal de °Plossing wel zijn voor die dwaze geschiedenis met dat spook. — 0! schreeuwde 't meisje schril. — praat u over zulke vreeselijke dingen? Er is geen spook. — Loop naar den drommel, raasde Walker, — en maak dat je wegkomt! één woord en je moeder is haar baantje kwijt! Armathwaite keek naar 't verschrik- [e gezicht van het meisje en zag, dat haar angst heel echt was, maar niet gemakkelijk te verklaren. i ~~ Wees zoo vriendelijk ons alleen te j* en> zei hij. — Wanneer ik jou of je «oeder noodig heb, zal ik je dat wel lat£n weten. Wa« °Ptreden van mr. Armathwaite mee gedecideerd> dat dit Betty ve€l ya r«JmPoneerde dan het geschreeuw Walker, Ze ging weg en sloot de deur achter zich. Walker stormde haar achterna en opende de deur weer. Het meisje stond op 't pad, vlak bij 't portiek, en staarde met een droefgeestig gezicht naar het huis. — Bemoei je met je eigen zaken, mopperde hij. — De duivel mag weten wat jullie bezielt, vandaag. Jij en je moeder lijken wel gek. — We houden er niet van, menschen 't huis te laten zien, als 't niet op orde is, zei ze uitdagend. — Ik.zou anders denken, dat je er aardig mee bezig bent, mijnheer Armathwaite 't juist tegen te maken. Nou kom je er niet weer in en ruk nou op, begrepen? Hij draaide zich om en zei tegen zijn cliënt: — 't Spijt me, dat u zoon wonderlijke ontvangst hebt gehad, mijnheer Armathwaite, ik begrijp er werkelijk niets van. Vrouw Jackson is misschien beleedigd, dat ik haar niet vai te voren heb gewaarschuwd, dat u kwam, maar ... — Laten we vrouw Jackson en haar dochter verder rusten, zei Armathwaite rustig. — Ik zal alles wel met haar in orde maken. U hebt immers de inventarislijst bij u? Dan zouden we hier wel kunnen beginnen. — Dus u is besloten, 't huis te nemen, mijnheer? — Twee uur geleden al in Nuttonby. — Ik wou, dat al onze klanten waren als u, lachte Walker. — De lijst begin! toevallig juist met de hall. Ik zal 't oplezen, dan kunt u het controleeren en me zeggen als 't niet klopt. Walker dreunde alles op, maar in de eet- en ontvangkamer werd hij eenige koeren onderbroken, doordat een paar schilderijen, enkele Sheffield-borden en verschillende porceleinen dingen ontbraken. Er rees een donker vermoeden bij Walker, toen dit voor den vierden keer gebeurde. Alles bij elkaar waren er zeven dingen, die mankeerden en eiken keer betrof het een oud en tamelijk waardevol voorwerp. Hij bedacht, hoe de dorpen tegenwoordig door antiquairs werden overstroomd. Hij zou wel eens een ernstig woordje met vrouw Jackson spreken. Maar tot zijn verwondering en groote verlichting werden alle zeven vermiste dingen teruggevonden bij een hoop boeken op de tafel in de bibliotheek. — Ze zijn zeker met den voorjaarsschoonmaak bezig, zei hij met een air alsof hij een belangrijke ontdekking had gedaan. — Dat is natuurlijk het heele geheim. Waarom voor den drommel heeft Betty dat niet gezegd? — Misschien hebben we haar daartoe geen gelegenheid gegeven, zei de ander onverschillig. — We hoeven toch zeker niet alle titels van deze boeken te controleeren? — Neen, mijnheer, ze staan onder één post, — zoowat 800 deelen. Armathwaite nam de rijen boeken in oogenschouw. met den blik van een kenner. — Dat zal wel zoowat uitkomen, zei hij na een kleine pauze. — Ik heb er zelf ongeveer 200 meegebracht. Walker dacht aan 't pak in bruin papier. Als 800 boeken een heele ruimte vulden, leek 't Walker vreemd, dat een vierde deel daarvan in een gewoon stuk bruin papier kon werden gepakt Daarop inspecteerden ze de keuken en de bijkeuken. In den kelder lag steenkool en een voorraad hout; verder waren er een paar blikken petroleum, — Hoeveel wordt daarvoor berekend? vroeg de toekomstige huurder. —; Niets, zei Walker in een plotselinge opwelling van edelmoedigheid. — Dat is eigenlijk nog van mevrouw Wilkens, maar bet is toen met die herrie vergeten. Lieve help, wat een kabaal maakte die! En er is niet eens 'n spook; volgens Betty tenminste. En nu de slaapkamers nog. De „beste" slaapkamer — in 't Zuid- Oostelijk gedeelte van het huis — was alles behalve in wanorde en zag er zelfs frisscher en schooner uit dan de andere; het bed was keurig en de vensterbank was nog niet lang geleden afgestoft. — Die twee dwaze vrouwen zijn natuurlijk zoon beetje met de schoonmaak begonnen. Ik kom er zoo langzamerhand achter, zei Walker. — En ze zijn natuurlijk bang, dat ik vind, dat ze er eerder mee hadden moeten beginnen. — Vermoedelijk wel, stemde Armathwaite toe, die echter zijn eigen meening over de zaak had. In de overige slaapkamers lag echter stof van minstens een jaar. Verder was er op de eerste verdieping een bergkamer, zolder en dienstbodenkamer. In de zoldering van een smalle gang was een luik. — Dat leidt naar de vliering, zei Walker. — Tusschen twee haakjes, daar hoort een ladder te staan. Die is weg. Actief van natuur als hij was, nam hij een stoel uit de slaapkamer, stapte er op, drukte het luik omhoog en tuurde in het schemerige licht van de vliering met hanebalken, alleen verlicht door een klein ruitje tusschen de dakpannen. — 0, hier is ze, kondigde hij aan. — Zal ik ze er af halen? — Neen, dat hoeft niet, zei Armathwaite. — Ik denk niet, dat ik me ooit zoo hoog zal wagen. Walker sloot het luik en schoof den grendel er nu op. — Dan kunnen we dat dus buiten beschouwing laten, zei hij, terwijl hij het stof van zijn handen wreef. — Als u den tuin nu nog wilt zien, zult u er een hoop fruit vinden, dat al rijp begint te worden, 't Moet een goed jaar zijn voor appels en pruimen, 't Is te laat in het jaar om nu nog aardappels of groente te zetten. Maar al die dingen kunt u wel in 't dorp krijgen en niet duur. — Laat eens kijken, peinsde de ander hardop, — vijftien pond voor de huur en laten we zeggen twee pond voor u voor al uw moeite en dan nog één pond voor den wagen, dat maakt dus achttien pond samen. Laten we naar de bibliotheek gaan, dan zal ik u daar even betalen, 't contract teekenen en den inventaris parafeeren. Dan hoef ik u niet langer op te houden, mijnheer Walker. Deze keek beteuterd. Hij was geschrokken van die twee pond, die Armathwaite voor zijn diensten had uitgetrokken. — U bedoelt toch niet, dat u hier direct wilt blijven, mijnheer? riep hij uit. — Zeker. Ik had me er heelemaal op ingericht. Daarom heb ik mijn tasch meegebracht en wat eetgerei. — Eetgerei? — Ja, dat pak, u weet wel. Ik ben een verwoed kampeerder — dat wil zeggen, ik heb wel eens onder heel wal ongunstiger omstandigheden gekampeerd dan in een prachtig huis in een aardig dorp van Yorkshire. Ik zal me hier heel gelukkig gevoelen. — Maar er is een soort herberg, hier vlak bij; zullen we daar samen iets gebruiken, mijnheer? was alles wat Walke op dat oogenblik wist in te brengen. — Heel vriendelijk, maar ik denk, dat ik er vandaag niet meer uit ga. Zullen we naar beneden gaan? Ze gingen de trap af, die erg piepte. Walker snapte niet veel van zoon laconiek type als Armathwaite. Zoon voortvarendheid bij het huren van een huis had hij nog nooit meegemaakt en toch was de vreemdeling niet excentriek. — Steekt u nog een sigaar op, zei de nieuwe huurder, toen alles in orde was gemaakt en hij van Walker Jr. afscheid nam bij de voordeur, nadat de tasch en het pak waren binnengebracht en op de tafel in de hall gedeponeerd. — A propos, er staan nog drie kisten van mij aan 't station in Nuttonby. Hier is 't recu. Zou u die vandaag of morgen door een of anderen vrachtrijder of boer hier naar toe kunnen laten brengen? Ik zal hem wel betalen. Ze zijn nogal zwaar — 't zijn voornamelijk boeken. Walker klom ir zijn rijtuig en draaide behendig den hoek om, zonder acht te slaan op de wanhopige pogingen van Betty Jackson om zijn aandacht te trekken. Zonder aan te leggen bij de herberg „De Vos en de Honden" sloeg hij met een vaart den weg van Nuttonby in. Ondertusschen opende Robert Armathwaite het pak in bruin papier, dat spek, meel, brood, thee, koffie, suiker en alle mogelijke huishoudelijke artikelen bevatte. Hij was naar een kruidenierswinkel in Nuttonby gegaan, had een lijst opgemaakt en gevraagd, hem alles van de beste kwaliteit te geven en 't dadelijk in te pakken. (Wordt vervolgd). --- GELUIDSBESTRIJDING? GELUIDSBESCHERMING! (Nadruk verboden). Geluidsbestrijdiing, — het streven, dat ziöh onder dezen naam aandient, kan zioh de instemming van velen verzekeren. Maar de naam zélf is onjuist. Immers kant zich deze beweging tegen een bepaalden vorm van rumoer, -waardoor de groote verscheidenheid van geluiden wordt overstemd. Brengt men den bestreden lawaaiiimaker tot zwijgen, dan geeft men de geluiden, waarvan de wereld vol is, gelegenheid, zich weer te doen hboren. Geluidsbestrijdiing is in den grond eer geluid&besöhermdng. Een vergelijking op het gebied van de kleuren dringt zioh hier op. Er bestaan schilderijen, waarover men een dikke laag vernis heeft .gestreken. Alles is hier door een geelbruine .tint bedekt. Maar nu gaat men dit vernis er weer afkrabben en komen de oorspronkelijke kleuren te voorschijn. Welk een afwisseling is er thans eensklaps in dit bonte tafereel! Welk een schakeeringen en toetsjes! De liefhebber geniet van het fijne palet, dat den schilder in staat heeft gesteld den onuitputtelijken rijkdom, welke het licht aan kleurvariaties biedt, op het doek weer te geven. Zoo dringt de rijkdom van het geluid eerst tot ons door wanneer de alles overstemmende rnmoeirmaiker verjaagd is. Geluid behoeft zelfs in zijn luidruchtigste openbaringen niet hinderlijk te zijn. Ook het schildersoog kan van felle kleuren genieten. Maar deze kleur mag geen vernis worden, geen eentonige, alles bedekkende laag, welke de kleurentiinteling onttrekt aan het oog. Tintelend van geluid zoowel als van Mevr was een ouderwetsche Holandsche kermis. Getoeter, geschreeuw, getos, het zeurig gedreun van den draaimolen, het knallen van Jut, de kreten der venters, het geschetter van de trompet voor het circus; gekir en gegü en gejodel, — wie naar deze bonte verscheidenheid luisterde, genoot met zijn oor evengoed als met de oogen. Maar nu komt de luidspreker; het holle, metalen neusgeluid van den robot, van den mechaniscfhen mensch, die zijn eentonigen galm met een tartende opdringerigheid over de schare uitbullkt. Dit stompzinnige kleur vermis overstemt alles en vlakt alle vroolijke toonvariaties uit. Men moet dit geloei over zich laten gaan, al wil men niet luisteren. Het rammelt aan merg en nieren, het raast door het hoofd en brengt elke zenuw aan het trillen. Geen rekening houdend met sfeer en steimiming, blaast het zich op als het middelpunt van heel deze veelvormige feestvreugde, waarvan elk tintje en toontje wordt opgeslokt door dien Holle Bolle Gijs in de spreektrompet. Kermis is megafoon geworden; sportdemonstratie: megafoon, gymnastiek, zwemmen, tennis en voetbal, — vroeger elk vol van zijn eigen geluiden, — zijn ontaard in een wanstaltige parodie op het Laatste Oordeel. Deze lugubere bazuin misit eflk persoonlijk cachet: of hij een parade aankondigt, een festival reproduceert of een aubade van teere kinderstemmetjes begeleidt. Maar hinderlijk bovenal is zijn bulken, als hij als explicateur optreedt of zijn aanwijzingen uitdeelt, die meestal even overbodig zijn als zijn uitleg. Rustige burgers, een kilometer ver van het terrein van de feestvreugde verpoozend, worden daarin betrokken; op mijlen afstand verontrust dit schoolmeesterachtig geloei de huiskamer en door een open venster de tuinen der buren. De gekrenkte gefaoorsdhelp kan niets anders opnemen, het gebeukte trommelvlies niets verwerken dan dit monsterlijk ruwe geraas. Alle normale geluid is verdwenen, zooals in het veld al de verscheidenheid van gedierte zich in zijn holen terugtrekt, bij 't gebrul van den leeuw. Op een liefelijk dorpje placht men jaarlijks een harddraverij te houden. Studieveld voor een hoorspel: het geklilkiklalk der hoeven, het nauw hoorbaar snorren der sulky's, het gezucht cm gesnuif van de hijgende paarden, de aanmoed&glingskreten, gejuich en gehinnik, muziek! Maar nu heeft men een nieuwigheid toegepast; er konden onder het publiek zijn, die geen rennen begrijpen: de luidspreker zal 't hun gemakkelijk maken! En de alles overschreeuwende neusstem vaagt al die karakteristieke geluiden weg en geeft zijn eentonige reportage daarvoor in de plaats. Maar wij willen de geluiden terug, die door deze dictatuur tot zwijgen gebracht zijn. Het veelsoortig rumoer van de straat met zijn door Potgieter bezongen kreten der venters, het gekeuvel voor de huizen en het gedruisch van bet kinderspel; de stemmen van beemd en bosch, het zoemen der bijen boven de hei en het geplons van een visch in het water. Bescherming van het rijke, natuurlijke geluidsleven tegen de botte overtieersehing door knalpot en megafoon! H. G. CANNEGIETER. --- Op zoek naar een vermist meisje. Uit de wereldoorlog 1914—1918. Dat de wonden die de vorige wereldoorlog geslagen heeft nog steeds niet geheeld zijn, blijkt wel uit de volgende geschiedenis. Kort na het uitbreken van de vijandelijkneden vluchtte een Belgische familie, bestaande uit man, vrouw en vijf kinderen, uit het plaatsje Boissot naar het eveneens in België gelegen Lier. Op 17 September 1914 werd daar het zesde kind, een meisje, geboren Intusschen hadden de Duitschers hun opmarsch voortgezet en waren zoo langzamerhand ook in de omgeving van Lier gekomen. Het gezin zag zich hierdoor genoodzaakt opnieuw te vluchten, ditmaal echter onder nog tragischer omstandigheden dan de eerste keer. De moeder lag aan het ziekbed gekluisterd en de vader wilde zijn vrouw niet in de steek laten. Het gevolg was dat de vijf kinderen en de baby, onder leiding van het oudste meisje, dat destijds negen jaar was. naar Antwerpen trokken. Daar werden zij ondergebracht op een binnenschip, waarop reeds tal van andere vluchtelingen een toevlucht hadden gevonden en dat weldra naar Rotterdam zou vertrekken. Onder deze vluchtelingen bevond zich een dame, die zich over de baby ontfermde en er zoo goed en zoo kwaad als het ging voor zorgde. Het oudste meisje zorgde voor de andere kinderen. Omstreeks 7 October van dat jaar vertrok net schip naar Rotterdam, waar het inderdaad kort nadien arriveerde. Aan de kant stond een dame met een witte band om de f.rm, die zeide een comité te vertegenwoordigen, dat kinderen opnam en in kloosters onderbracht. De dame, die zich aan boord van het binnenschip over de baby ontfermd had, droeg deze aan de dame met de witte band over, terwijl de andere kinderen voorloopig een onderkomen vonden in het Zeemanshuis. Later zijn deze kinderen, tezaman met een aantal andere vluchtelingen, naar Amsterdam doorgegaan. Sindsdien is de baby, genaamd Florentine de Sobrie, zoek. Nadat de moeder op 6 October 1914 in een ziekenhuis te Antwerpen was overleden, is de vader nog in dezelfde maand naar Nederland gekomen om zich bij zijn kinderen te voegen. Onmiddellijk is hij met de nasporingen naar de baby begonnen, doch al zijn pogingen om te weten te komen, waar deze zich bevond, bleven vergeefsch. Verleden jaar nog plaatste hij een oproep in de Antwerpsche bladen, welke tot resultaat had, dat de dame van het schip zich meldde. Van de dame met de witte band evenwel kreeg men taal noch teeken.- De vreemdelingendienst te Rotterdam tracht thans het zoekgeraakte kind, dat inmiddels al 25 jaar geworden is, op te sporen. Hun, die inlichtingen over deze geschiedenis kunnen verstrekken, wordt verzocht zich te melden, een verzoek, dat met name geldt voor de dame met de witte band. --- Late zwaluwen. WARNS, 20 Sept. Als bijzonderheid kan worden vermeld dat bij de woniog van den heer Aukema alhier nog een nest met jonge zwaluwen zit. Waar het hier de huiszwaluw betreft, die als regel om dezen tijd des jaars al vertrekt, is dit zeker" wel iets bijzonders. De jonge vogels zijn nog niet volwassen genoeg om uit te vliegen. --- Prijsopdrijving. HARLINGEN, 20 Sept. Tegen enkele winkeliers 'te Haringen is door de politie proces-verbaal opgemaakt wegens prijsopdrijving van wollen garens en vet. --- 100 jaar N.S. Een propaganda-gedenk-uitgare. Ter gelegenheid van het Honderdjarig bestaan der Nederlandsche Spoorwegen is door het Algemeen Publiciteitskantoor te Amsterdam een propaganda-gedenkuitgave in het licht gegeven onder den titel „100 jaar N. S. 1839-1939". De tekst is geschreven door den journalist Joh. Raatgever te Utrecht; de uitgave is tot stand gekomen met medewerking der Ned. Spoorwegen, welker president, prof. Goudriaan, het boekwerk van een inleiding voorzien heeft, waarin hij o.m. het publiek dank zegt voor de sympathie en belangstelling, vooral in deze maand voor het spoorwegbedrijf aan den dag gelegd. De inhoud bestaat uit twee gedeelten. In het eerste wordt een schets gegeven van de ontwikkeling der N. S. en verteld van de voorgeschiedenis, de eerste spoortrein, de verschillende maatschappijen en hun onderlinge concurrentie, de fusie, de regelmatige dienst, het goederenvervoer, toekomst-perspectieven, enz., enz., terwijl tenslotte aandacht wordt gevraagd voor de spoorwegtentoonstelling te Amsterdam. Het tweede gedeelte bevat een aantal artikelen over de verschillende provinciën, toeristisch bezien. Het rijk geïllustreerde werk is op kunstdrukpapier gedrukt. --- Berichten uit Stad en Dorp. Ligger waterschap de Meeuwmeer. LEEUWARDEN. Ged. Staten van Friesland hebben met beslissing op een drietal daartegen ingebracht bezwaarschriften gewijzigd vastgesteld de ligger voor het waterschap de Meeuwmeer. --- Cursussen voor vrouwen en meisjes, mannen en jongens. MARUM. Het bestuur van „Ons Dorpshuis" zal ook voor het komende seizoen verschillende cursussen in 't leven trachten te roepen. Naast de gewone cursussen in naaien en knippen, en nuishoud-onderwijs staat op het programma nog een cursus in kinderverzorging en opvoeding, voorts nog verschillende z.g. voorlichtingscursussen. Dit zijn cursussen die slechts zes weken duren en zeer weinig offers aan de deelnemers zullen vragen. Bovendien zijn er plannen voor een cursus tuinlbouwonderwijs voor mannen en handenarbeid voor jongens. --- Rietvlecht-Nijverheidsschool Noordwolde. NOORDWOLDE. Voor het a.s. winterseizoen konden voor de afd. Avondteekenschool 69 en voor de afd. Naai- en huishoudschool 83 leerlingen worden ingeschreven. --- Aanleg ondergrondsch net P.E.B. NOORDWOLDE. Hier ter plaatse is men begonnen met den aanleg van een ondergrondsch net vanaf de transformator te Noordwolde (Nieuwe weg) naar de hoofdtransformator van het P.E.B, te Noordwolde (dorp). Als nu straks het bovengrondsch net ia verdwenen zal het dorp een geheele verfraaiing hebben ondergaan. --- De Drachtstervaart. DRACHTEN. De minister van Waiterstaat brengt ter kennis van belanghebbenden, diat met ingang van 1 Ootober de Hoofdlbrug te Drachten, gelegen over de Draohtetervaart, op werkdagen voor de scheepvaart gesloten zal zijn van 1155 uur v.m. tot 12.10 uur n.m. --- Veekeuring afgelast. AOHTKARSPELEN, 20 Sept. In verband met de buitengewone tijdsomstandigheden •heeft het bestuur der afdeelAng Achtkarepelen van de Friesche Maatschappij van Landbouw besloten dit jaair de veekeuring niet te laten doorgaan. --- Het eeuwfeest der Ned. Spoorwegen. HARLINGEN, 20 Sept. Het eeuwfeest der Ned. Spoorwegen is ook in onze stad niet onopgemerkt voorbijgegaan. Het stations-einplacemenlt was geheel in de bloemen gezet •rijkelijk versierd, dank zij de medewerking van die fouurtcominissie's van de Kleine Voorstraat en Brouwersstraat, die respectievelijk vlaggen en bloembakken afstanden, waardoor een veel mooier effect aan de versiering werd bezorgd. Zoowel het perron als het plein is in een feestdos gestoken. Voor den ingang ziet men een versiering met de initialen 1839—1939 waar tusschen een gewone locomotief. Vanzelfsprekend ontbreekt de vlaggetooi met. Bij dien uitgang i 6 een fraai met dennengroen versierde eetrepoort opgesteld. Een sober omkleede versiering, die evenwel aller waardeering verdient, en waaraan het personeel zich veel moeite heeft getroost, 's Morgens vond in de 2e klas wachtkamer een gezellige bijeenkomst plaats. Vrijwel het geheele personeel had aidi als in een echten familiiekrring geschaard, toen de dhef, de heer E. Bult, een korte speech hield,, waarin hij op treffende wijze datgene de revue liet passeeren wat tijdens diiit eeuwfeest der Ned. Spoorwegen is bereikt. Voorts roemde hij de voortreffelijke verstandhouding onder het personeel. De omder-ladingme ester Siegers sprak daarna een woord van dank namens allen voor de waardeerende woorden, waarna mem nog eenigen tijd onder het nuttigen van enkele ververschingen bijeen bleef. --- Geen pluimveetentoonstelling. SMALLINGERLAND, 19 Sept. In verband niet de buitengewone omstandigheden heeft de yereeniging „Nut en Sport" besloten de Pluimveetentoonstelling dit jaar niet te laten doorgaan. --- Speldjesdag „Het Hoogland”. OPENDE. De epeldjesdag ten bate van de vereeniging voor reclasseering ~Het Hoogeland" heeft f 7,68 opgebracht. --- Uit de Wouden TERUG NAAR DE NATUUR. 11. „Ja", zei Knilles-om, „as men alles sa ris neigiet, hwet libbet in minske den al op ünnatuerlike wize. Mem moat yen der eintiks oer bisauwe, det soks noch goed gean kin. Hwemt alles wirdit üt syn forban skoerd en de minske docht mair krekt eft er buten de natür srtde. En dochs binne wy der like goed in diel fen as de beesten en de planten. Soks moat dochs faeljekamt bislaen". „En det docht it ek", was ons antwoord. „Men kin in biel ein hinne de natuerlike gong fen saken regelje en liede, mair as men bisiket him op de kop to setten, den kin ilt net oars as it spil moat op de non riinme. Mar wilt' Jo hot it giet? As der forkearde risselfaten komme, as de minske mei alderhanine üngemak to kampen kriget, den wol er net oanniimme, det soks it gefoleh is fen syn eigen ünforstan, ma* hy siket de oarsaek yn in forsim yn de birekkeming ef soks sahwet. Det- men de natür by einitsjebi&lüt net twinge kin om dingen to dwaen, dy't dwêrs tsjin de natür yngeane, det wol der by de measten noch net yn. Hja skine wol to mienen, det de natür in dead ding is, dêr't men mei dwaen kin, hwet men wol, ef in heap sifers dêr't men alftyd wol sa mei omgüchelje kin, det de ütkomsit krekt nei 't sm is". „Praet my net fen sifers", zei Knillesom. „Der wilt ik alles fen of. Dot ik noch san lytse beuker wier, hie myn moaike in affearentisje en dy die de rekkeniing mei in stik kryt op de toanbank mei streekjes en krüskes. Det wierne hjair sifers. Wy koene der kop noch stiri üt opmeitsje en as wy dier nei f regen, den sei moaike allyd: „Det binne myn sifers; dêr hat in oair neat mei to meitsjen. Mar ik scil wol soargje, det se altyd nei my ta wize". En sa is 't mar krekt. Howol, it bislacht ek wolris sa, det men yensels ryk sifert en dochs mei de dei earmer wirdit. En dêr binne wy nou hird mei dWaende, wol 'k ljeauwe. Allteast, as ik by my sels neigean, den moat ik slzze, det wy gerêster libben en fole minder oan 'e kop hienen by üs eigen plasse-ierpels en beamtsjes fen de eigen bou, as nou by rys mei reeinen by wize fen sdizzen". „Omdet men-do tic Mer by de natür libbe en mindier easken oan it libben stelde, mar dit derby ek mear sels yn die han hie. En dy kant wol men wer üt mei hwet der yn det boekje fen jimme Jelile stiet. Net fensels om wer ierpels mei potfet en roggebrea mei koaliraep to Men en eigen oanret en fyfsbaft to dragen, dêr't men yens hiiele libben mei ta koe. Fen de oerfiloed, dy't de natür opbriingt as men him tomiette komt, moat ©lts genietsje kinne. Mar wol om it libben fen de minsken wer mear yn forban to bringen mei de groun, dêr't se op bjrne waerden, mei de natür dêr't se yn thüs hearre. „De natür is net in dead ding, mar in libben organisme, dêr't alles syn plak en syn wirk yn hat. Jo kinne it net better forgelykje as mei Jou eigen lichum. Det bist iet üt tüzenen by tüzenen fen lytse Mbbene dieltsjes, dy't elts hjar eigen wirk dogge. In greate maetskippije einliks, dêr't alles sa nau ynmankoar grypt, det as ien fen dy dieltsjes üt stiel ef siik wirdt, den fonnimt ilt hiele lichum der foartdalilks de pine ef de sikea fen. Der kim yen einliks neat mankeare, soit men den, ef men is üt oarder; en Jo witte sels wol, ho'n lyts bytsje der faek mar ta nediich is om in minske op de ranne fen 't grêf to bringen. „Nou, sa is it yn de natür ek. De groun is net in deade massa. Der libje in mennichte bakteriën, lytse en greatere dtiaren, planten en wezens, dy't twisken plant en dier steane, yn, dy't meimankoar ek in maetskippije foarmje. Hja meitsje om sa to sizzen elkoar meimankoar it libben mooglik, ek al mei trochdet de iene syn dea de oare syn brea is. Vn goede, soune groun is det libben om sa to sizzen, yn lykwicht. Krekt safolle fen dlilt en fen det, det it, meimankoar alles yn de balans haldt. „In foarbyld kinne Jo nimme oan san aquarium, Jo witte wol, san glêzene bak, dêr't men lytse fiskjes en alderlei soarte fen weUerdieren yn hèldt. As men dêr neat oars as wetter en in pear fiskjes yn hat, den moat men ilt wetter aloan forfairskje en alles yn 't wiirk stelle om to meitsjen, det de bistkes it lubben haide. Mar docht men der de goeije weiterplanrten by yn en noch hwet oare wetterdieren en fiskjes, makket men der yn 't lyts in wetterwraldtsje op htimsels fen, dien rêdlt it him sels ek en bliuwt alles yn fleurige tier, sünderdet it wetter forfarske hoecht to wirden» Men neamt dit it biologysk lykwicht, det wol sizze ilt lykwicht yn de libbensforhaidingen. Nou, sa is it mei de groun ek". „Krekt", zei Knilles-om. „Dos as ik it goed bigryp, den moatte dier yn de groun ek arbeiders en boeren, winkelljue en amptners wêze, lyk as yn de minske-maetskippij, om mei mankoar tibje to kinnen". „Nou, ja, sa kin men 't ek sizze. Mar nou bigripe Jo ek wol, as der yn dy groun nou forsteuring to weech brochit wirdt, 't sy troch de minske ef troch de natür sels, sadet det lykwicht forbritsen wirdt, den wirdt de groun siök ef earm en kin lang safolle net mear jaen as oars. Bygelyks troch to greate droeehte ef troch tofolle sür yn de groun wirdt in bipaeld soarte fen bakteriën ütroege. De bistkes ef plantsjes,.dy't fen it libben fen d'izze bakterJën ofhdngje, krije den ek to min en bigjinne ek to lijen en sa wirdit de groun al earmer en earmer, oant hy ton lésten al'hiel dea, steryl, wirde kin. „Lealt üt him nou alilinne oan to folie sür, den kin de minske yngripe en troch bipaeMe stoffen yn de groun to bringen, dit sür neutraliseare, lyk as men det neamt. Mar Jo bignipe wol, dêr bliuwt de groun like dea om. It bytsje llibben, det der noch yn sit, kin den wol better dije, mar men bringt der gjiin nnj libben mei yn. Likemin docht men det mei kinsitdOng. „De ienmichste wei om soune, libbene groun to krijen en to halden is, det men sa folie mooglik it libben, det üt de groun komt, der ek wer ynbringt Mar det giet fensels net, hwent den scoe der neat for üs oerbliuwe. Men komt der dos it tichtste by, as men alles, hwet minske en dier fen de frucht oeriiitte, wer oan de groun werom jowt en dtet komt dos del op natuerlike dong en kompost. „Dêrom bigjint dlizze biologyske ISnboumetoade ek mei it krekte dongjen* Mar der is fensels noch fole mear, hwent net alïinne yn de groun, mar ek op de groun moat it libben yn lykwicht wêze". (Wordlt vervolgd). WOUDMAN 11. --- Opnieuw kinderverlamming. Er komen opnieuw gevallen van kinderverlamming voor in ons land. Verleden week werden in Nijmegen niet minder dan 12 nieuwe gevallen aangegeven, terwijl in Druten 2 en in Wijehen 1 geval werd geconstateerd. Aan den Oostkant van Noordbrabant kwamen eveneens enkele gevallen voor, zoo 2 te Herpen en te Schaij'k en 1 in Geldrop. Van de 32 ziektegevallen, verleden week in ons land waargenomen, kwamen er derhalve 20 in dit gebied voor. De overige waren over verschillende provincies verdeeld. Zeven ervan vielen in Noordholland, waarvan 3 in Amsterdam. --- De werkverruirhingsplannen. Zooals bekend beschikte reeds de vorige regeering over de projecten-Westhoff en -Hidde Nijland, resp. betreffende werkverruiming op agrarisch en op industrieel gebied. Naar het Hbl. van bevoegde zijde verneemt is er geen reden om aan te nemen, dat de tegenwoordige regeering deze plannen onuitgevoerd zal laten. Al wordt misschien in het tempo van uitvoering eenige wijziging gebracht, de opzet blijft dezelfde. ---