VOOR DE JEUGD ELLY'S EERSTE OPTREDEN. Hoe vaak had Elly al niet gedroomd, dat ze voor de radio zou mogen zingen. Ze zag dan in gedachten haar vader en moeder met haar twee zusjes en haar kleine broertje in de kamer zitten, daar ver weg in Engeland en luisteren, wat zij, Elly voor hen zong. Het was al weer lang geleden, dat Elly bij haar familie was geweest. Haar vader moest voor zijn werk in Engeland wonen, maar omdat Elly nog op de H.B.S. was, vonden ze het beter, dat zij in Nederland bleef en daar eerst haar eind-examen deed. Nu woonde ze bij een oom en tante in huis en moest flink werken voor school. Ze vond het niet leuk om zo ver van huis te zijn, maar ze begreep wel, dat het beter was, als ze eerst de school afliep. Ze had wel wat afleiding gelukkig, want ze zat in een sportclub en had aardige vriendinnen. Maar de meeste afleiding vond ze toch in haar zanglessen. Ze had al heel lang zangles en toen vader en moeder met alle kinderen naar Engeland vertrokken, hadden ze besloten, dat Elly met haar zanglessen moest blijven doorgaan. „Misschien zing je dan nog wel eens door de radio en kunnen we ie horen," had moeder lachend gezegd en vanaf dat ogenblik had Elly besloten om werkelijk eens voor de radio te zingen. Ze wisf nog helemaal niet hoe ze het moest aanleggen en ze sprak er ook met niemand over. maar ze was er van overtuigd, dat het haar wel eens zou lukken. In de stad, waar ze woonde, was een radioomroep en ze was al een paar maal langs het gebouw gelopen en had zelfs al eens voor de ingang gestaan, maar verder kwam ze toch niet. --- Een ontmoeting met den portier. Op een keer liep ze weer langs de studio, toen de portier naar buiten kwam en naar haar toekwam. „Is er iets van uw dienst, juffrouw?" vroeg de portier. „Ik heb u nu al verschillende keren zien lopen en u kijkt altijd, alsof u iets wilt vragen. Kan ik u helpen?" Toen vatte Elly moed en zei: „Ja, ik zou graag met den directeur willen spreken." De portier begon te lachen en zei: „Hoe heet u dan? Kent de directeur u en wat wilt u eigenlijk doen? Ik mag niemand zomaar bij hem toelaten." Elly kreeg een kleur en zei: „Ik heet Elly Brugge en hij kent me niet. Ik ben hier nog nooit geweest, maar ik zou graag voor de radio willen zingen. Mijn zanglerares heeft gezegd, dat ik dat best kan!" Nu moest de portier nog harder lachen: „Ho meisje," zei hij, .jammer voor je, dat jouw zanglerares hier niets te vertellen heeft. Ik geloof, dat je hier zo maar op je eigen houtje komt en zó oud zal je toch nog niet zijn." „Ik ben 16 jaar," zei Elly toen. „Zo. juffrouw Elly," plaagde de portier toen. „Maar m'n beste kind, je begrijpt toch wel, dat er hier altijd zoveel mensen komen, die iets voor de radio willen doen en die kunnen we heus niet allemaal toelaten. Daar moet je een aanbeveling voor hebben. Eerder heb je geen kans om erin te komen!" Elly kreeg tranen in haar ogen. toen ze dit hooide, want ze had al gedacht, dat ze er bijna was. Zonder een wooid te zeggen, draaide ze zich om en holde weg. --- De kennismaking met Ina Hesker. Toen ze de volgende keer bij haar zanglerares, juffrouw Vegers, kwam, was daar een andere juffrouw, juffrouw Vegers stelde Elly aan haar voor en zei: „Elly, dit is Ina Hesker je weet wel. die" dame, die zo dikwijls voor de radio zingt!" en lachend zei ze daarna tegen Ina Hesker: „Elly Brugge is mijn beste leerlinge. Eigenlijk moest u haar eens horen zingen, ze is nog heel jong maar ze zingt al bijzonder goed en zuiver Wil je iets zingen, Elly?" Eerst wilde Elly neen zeggen, maar toen dacht ze er opeens aan, dat Ina Hesker dik wijls in de studio kwam en dat die haar misschien wel zou kunnen helpen. Daarom besloot ze om maar iets te zingen. Ze zong een van haar lievelingsliedjes en toen dit uit was. klapte de zangeres in haai handen en zei: ~Je zingt werkelijk heel goed meisje. Je moet maar flink blijven oefenen. misschien word je nog wel eens een beroemde zangeres!" Elly straalde bü die lof en ze voelde zich de hele dag opgewonden van plezier. --- Een onverwachte gelegenheid. Het was bijna twee maanden later, toen juffrouw Vegers plotseling opbelde en zei: „Kind, maak heel gauw voort. Ik heb reuze nieuws voor je! Morgenmiddag moest Ina Hesker voor de radio zingen in een speciaal uurtje met kinder- en wiegeliedjes. Nu is ze plotseling ziek geworden en zo juist belde ze mij op om te vragen of ik een plaatsvervangster voor haar wist. Dat is wel niel de gewoonte, maar in dit geval zou het wel erg goed zijn. Ik dacht direct aan jou en ze vond het goed. Ze heeft met den directeur over je gepraat en hij zei, dat je vanmiddag maar moest komen voorzingen!" Elly kon niets antwoorden van schrik en verbazing. Ze hoorde nog naar een paar bijzonderheden en liep een kwartier later als in een droom naar de studio. De portier schoot weer uit zijn loge en wilde haar tegenhouden, maar ze zei: „Ik word verwacht, belt u maar op!" en toen liet hij haar verbaasd door. De directeur was een aardige man en hij stelde haar al gauw op haar gemak. „Dus dat is de jeugdige zangeres? vroeg hij en knikte haar eens toe. Toch zal ieder wol begrijpen, dat Elly nog erg zenuwachtig was. toen ze haar eerste liedje moest voorzingen. Haar stem trilde een beetje, maar bij het tweede was ze er al beter in en toen het was afgelopen, zei de directeur: „Dat is goed. Het is natuurlijk nog lang niet zo goed als de stem van Ina Hesker, maar dat kan ook nog niet. Kom vanavond maar repeteren en dan morgen om 3.45 uur zingen. Afgesproken?" Elly had een kleur gekregen en knikte alleen maar. Ze was te opgewonden om iets te zeggen. Ze holde naar huis en vroeg of ze een telegram mocht sturen naar Engeland en toen ze alles verteld had, vond oom dat dadelijk goed. Even later vlogen de woorden al door de lucht naar een plaatsje in Engeland: „Luister om 3.45 op station X. Grote verrassing. — Elly." --- Voor de radio. En zo kwam het, dat Elly Brugge de volgende middag al om kwart over drie bij de studio was en zenuwachtig op haar beur! wachtte. Ze had van iedereen veel goede wensen meegekregen en juffrouw Vegers zei, dat ze zich maar niet te bang moest maken Het zou best gaan. Het half uur wachten kroop om. Het leek wel of het nooit haar beurt werd. maar eindelijk gloeide het lichtje aan en met knikkende knieën liep Elly naar de microfoon. De omroeper zei: „Nu hoort u de jeugdige Elly Brugge, die in plaats van Ina Hesker vanmiddag de kinderliedjes voor u zal zingen. Het is de eerste keer. dat dit jonge zangeresje voor 'i optreedt!" Toen begon de piano te spelen. Elly slikte '■en paar maal en begon toen te zingen. Zacht eil trillerig in het begin, maar daarna werd het steeds beter. Ze zag in gedachten haar ouders en zusjes en kleine broer luisteren. ver weg in Engeland en het was opeens 'Isof ze alleen voor hèn zong.... Ze kreeg een telegram van haar ouders en later een lange brief, waarin ze vertelden, lat ze geluisterd hadden en dat ze erg trof? ip haar wraren. Dit was Elly's eerste optreden voor de radio, waarvoor ze later nog heel dikwijls 7.011 optreden en toen ze een bekende zangers was geworden, dacht ze nog dikwijls aan 'iv.o eerste keer lenig. --- EEN ALLERAARDIGST GEZELSCHAPSSPEL. 't Is Zaterdagmiddag en je hebt een aantal vriendjes of vriendinnetjes bij je op visite. Het kan dan gebeuren, dat je op het laatst niet mcci weet, wat je spelen zult. Daar weet ik nu raad opl Een aardig gezelschapsspel en.... de gezelligheid keert terug! Kennen jullie het „Combinatiespel?" Ik denk het niet. Luister maar eens goed. Er wordt geloot, wie zal „wijzen". Een gaat in de kamer staan, neemt een samengesteld woord in de gedachte b.v. „tafel-kleed". Hij wijst nu eerst de tafel en daarna een of ander kleed aan. Wie het 't snelst begrijpt, en het eerst „tafelkleed" roept, krijgt een punt. Wijst hij een deur en daarna een knop aan, dan moet jullie due zo snel mogelijk roepen: „deurknop". Wijst hij zijn hoofd en daarna een deksel aan, dan is het weer „hoofddeksel". Hoe moeilijker natuurlijk hoe beter Probeer het maar eens, je zult zien, dat het een leuk spel is. Wie binnen een bepaalden tijd het hoogste aantal punten heeft, is winnaar! --- SCHADUWSPELLETJES MET DE HANDEN Er zijn van die aardige figuren, die wij op de muur kunnen toveren met schaduwen. Je moet ie handen in het volte licht houden, maar zo dicht bij de muur, dat de schaduw van je handen goed duidelijk op de muur valt. En dan kun je allerlei figuren en dieren te voorschijn toveren Hier zien jullie een drietal voorbeelden afge beeld. Wat duidelijk kun je de poes, de zeemeeuw en de koe herkennen, vinden jullie niet? De kunst is nu, als je eenmaal de vorm te pakken hebt. om dan te oefenen de bek open en dicht te laten gaan; bij de koe b.v. is dat beel gemakkelijk omdat ie aUecv ie n