Zij: „De nieuwe dienstbode wil gaarne drie uitgaansavondjes per week hebben — wat is jouw meening?" „Ik zou ook dienstbode willen zijn." Holite Humour, London. --- „Eerlijk gesproken — we dachten heusch dat we in een concentratiekamp aangeland waren." Holite Humour, London. --- Zij is een lid uit je eigen familie — Je — stiefmoeder!! De Douairière Markiezin van Scraye — weet je!!! Scraye draaide langzaam het hoofd om en keek naar Packe, die op zijn beurt naar Jimmie staarde. — Sapristie! Trickett, riep Packe uit dat is een ernstige beschuldiging. Hoe kom je erbij — de markiezin van Scraye! Als je hadt gezegd mevrouw Wythenshawe — enfin. — Ik weet niets met zekerheid van mevrouw- Wythenshawe ,— maar van de markiezin ben ik zeker! Je kunt mij niet bewijzen, dat mevrouw Wythenshawe het kruis heeft gestolen of dat hel kruis in het pakje zat, dat zij van het postkantoor haalde en naar de South Molton Street bracht. Maar ik kan bewijzen dat jij, riep hij opgewonden uit, zich tot Scraye wendend, jij. jij weet datll Scraye's houding werd direct zeer gereserveerd en scherp keek hij zijn beschuldiger aan. — Hoe zou ik dat weten9 vroeg hij kalm. Hoe? — Omdat jij het handschrift van de markiezin herkende op het stuk papier, dat ik je onlangs liet zien, antwoordde Jimmie. En omdat jij haar gisterenavond nog bezocht hebt op Hoigate Lodge. Je weet. dat zij lid is van die schurkenbende — en daarom moest Packe mij vanmorgen ook vragen alles te laten rusten. Je vreesde — een schandaal. Scraye antwoordde niet en Jimmie liep daarop plotseling naar de deur. — Wat ga je doen. Trickett? vroeg Packe. Jimmie keek hem scherp aan. — Op de eerste plaats naar Hoigate Lodge. antwoordde hij. Als zij daar niet is. zal ik haar vinden, waar zij wel is en ik zal haar dwingen de waarheid te zeggen. Indien zij zwijgt, ga ik naar de politie en vertel haar alles — alles, hoor je! Alle donders, jullie vreezen een vlek op een ouden Engelschen naam. Ik heb lak aan zoon naam en ik zal doen. wat ik noodig vind — als het noodzakelijk is.. . Zonder de zin te beëindigen wilde hij vertrekken. Hij opende de deur, toen Scraye plotseling naar voren trad. — Wacht! riep hij uit. Ik ga met je mee, Trickett! De drie verlieten het hotel in groote zwijgzaamheid. --- DIEFSTAL?! door J. S. FLETCHER. 18 Jimmie haalde zijn portefeuille te voorschijn en haalde er den brief van Schmidt uit. Hij gaf dien aan Packe — Sapristie! gromde deze, na met stijgende verbazing den brief gelezen te hebbend het wordt werkelijk ernstig! Die menschen outzien niemand. — Juist! zei Jimmie. En toch vertel jij me, dat ik veilig ben! Noch Eva noch ik zijn veilig, zoolang er nog één van die menschen rondloopt, Packe —• en ik zal ertoe meewerken om dat te voorkomen! En nu we toch meer vertrouwelijk spreken, wil ik je ook wel vertellen, dat ik ten zeerste verbaasd ben. dat Scraye het spel niet verder speelt. Ik ben er ook van overtuigd, dat hij moet doorspelen! Het is zijn plicht! — Ik zou Scraye graag dien brief laten lezen, zei Packe ernstig. Magik? — Neen. antwoordde Jimmie. Nu nog niet. Wacht er mee! Ik zal het hem te zijner tijd wel vertellen. En dan zal ik hem ook een vraag stellen. — Welke? —- Ik zal hem vragen, waarom hij deze menschen niet aan de justitie wil overleveren, antwoordde Jimmie Als je er plezier in.hebt. kun jij het hem nu al vragen — voor mij. Daarna ging hij weg en dwaalde wat door de stad. Om twee uur ging hij naar de club, om zijn lunch te gebruiken En daar, wachtend vóór de deur, vond hij Kentover, die er zeer ontdaan uitzag. Oogenblikkelijk begreep hij. dat er slecht nieuws was. --- HOOFDSTUK XXVI. Ontvoerd. Jimmie stond opeens stil, toen hij zijn bediende zag. E Onbeweeglijk bleef hij staan, fronste zijn wenkbraur, E wen. heet op zijn lippen, keek strak naar den man, E die hem bevreesd en angstig aanzag. Kentover, geij: woonlijk kalm en onbeweeglijk, had waarschijnlijk E iets ondervonden dat zijn zenuwen had geschokt. 5 - Wel? zei Jimmie. Wel? E Kentover schudde het hoofd. - Op mijn woord, mijnheer, het was niet mijn E schuld! riep hij uit. Het was heusch niet, mijnheer. E Ik was zeer zorgzaam - Wat was je schuld niet? E Kentover de straat op en af, hulpeloos. Hij E scheen geheel verward. E — De dames, mijnheer! zei hij ten laatste. Ik ver- E loor haar! Jimmie toonde zich niet verbaasd. Ook toonde hij E geen angst. Knlm zag hij 't geval onder het oog en behield zijn tegenwoordigheid van geest. E — Wat is er gebeurd? vroeg hij. Vertel me alles E — maar vlug en nift te uitvoerig. -Er is niet veel te vertellen, mijnheer, ant- E woordae. Kentover. De dames bezochten eenige win- E kels in de Oxford- en Regent Street. Ik wachtte steeds E aan de deur Juist één uur waren we in de Regent E street. Juffrouw Trickett zei. dat zij iets moesten gebruiken en dat wilde zij doen bij Blanchard. Zij zond E den auto weg en zei den chauffeur, om half drie terug te komen. Toen hij weg was, stond zij er op, dat ook ik zou vertrekken. Ik herinnerde haar aan uw woorden, mijnheer, maai* ze zei, dat ze bij Blanchard veilig waren, en dat ik haar gerust een uur kon verlaten. Zij stond erop — en ze gaf mij vijf shilling voor een lunch, mijnheer. Ik zag haar in de lunchroom, want ik moest eenige pakjes naar binnen brengen. Uw tante koos ergens een tafeltje uit. Eb —■ toen ik na een uur en tien minuten terugkwam, mijnheer, waren zij weg! — Dan zal het wel in orde zijn. Zij zullen misschien van gedachten veranderd zijn en ondertusschen een boodschap hebben gedaan. Wachtte jij nog lang op haar? — Ik wachtte tot het anderhalf uur om was, mijnheer, tot de chauffeur met den wagen terugkwam. Toen zij niet naar buiten kwamen, ging ik naar binnen. Zij waren er niet. Ik vroeg toen den man aan de deur, of hij de dames gezien had. Hij zei, dat hij haar had gezien — drie kwartier geleden waren zij vertrokken, met een heer. — Met een heer! riep Jimmie uit. — Ja, mijnheer, hij scheen met een auto gekomen te zijn en had veel haast. Zij schenen allen haast te hebben, zei hij. toen zij het restaurant verlieten. — Zei de man iets over de verschijning van dien heer? — Hij zei, dat het een man was van middelbaren leeftijd, die er uitzag als een dokter, mijnheer. Hij kwam met een particuliere auto. Jimmie schudde zijn hoofd. — Wat deed jij daarna, Kentover? — Ik stapte direct in de auto en reed naar de Cairo-club om het u te vertellen. De wagen reed juist den hoek om, mijnheer. — Ga mee, zei Jimmie. We zullen naar Blanchard gaan. — Zeg — eh — Kentover, zei Jimmie, toen zij in de taxi. die hen naar Blanchard zou brengen, hadden plaats genomen, herinner jij je nog, of mijn tante iets gezegd heeft, voor ze weg ging, bijv. waar zij en juffrouw Walsden zouden lunchen? — Ja, mijnheer! Zij noemde Blanchard, mijnheer, toen u haar naar de auto bracht! — Ah! Dat Is iets. Enne — denk je den kellner nog te kunnen terugvinden, die de dames heeft bediend? Den man aan de deur moet ik ook nog eens spreken. — Als de kellner er nog is, kan ik hem wel vinden, want ik was er nog, toen hij de bestelling kwam aannemen. De man aan de deur was er ook nog en ook was hij genegen, alles nog eens te vertellen. Hij herhaalde, wat Jimmie al van Kentover had gehoord. Had hij er nog op gelet, waarheen de auto was gereden? Ja zeker — de wagen reed de Regent Street in. De kellner, die de dames had bediend, was er ook nog. Hij vertelde, dat hij een heer had gezien, met een gouden bril op. Hij was binnengekomen, had rond gekeken en was toen op de dames toegetreden, die hem zeer verbaasd aankeken. Zij waren echter nog meer verbaasd, toen hij haar iets verteld had; onmiddellijk had de oudste dame de rekening gevraagd, de pakjes bij elkaar gezocht en gedrieën waren zij vertrokken. Had hij iets gehoord van het gesprek tussehen den heer en de oudere dame? Ja, hij had iets gehoord over een ongeluk, maar erg zeker was hij er niet van. Jimmie wist genoeg. Hij verliet het restaurant en liep de Regent Street in. Kentover in diepe zwijgzaamheid naast hem. Dus de dames waren ontvoerd. De heeren hadden tante maar meegenomen, omdat zij haar natuurlijk niet van Eva konden wegkrijgen. Wat te doen? — politie? Particuliere detective? Jimmie voelde het bezwaar, om een van beiden erin te mengen en besloot daarom, de zaak zelf op te knappen. — Kentover, zei hij, ga naar huis. Er bestaat een mogelijkheid, dat je iets van haar hoort. Nu luister — ik ga nu naar Lord Scraye in Ritz Hotel. Als er iets gebeurt in het volgende uur, bel me dan maar op, daarna ben ik bij mijnheer Packe. Mocht je me ook daar niet treffen, bel dan een van de Clubs op, net zoo lang tot je mij gevonden hebt. Maar telefoneer dan alleen pas, als je iets te vertellen hebt. Kentover boog en verdween. Jimmie stak de Regent Street over en nam den weg naar het Ritz Hotel. De markies van Scraye was thuis. Op Jimmie's vraag, of hij hem kon ontvangen, kreeg hij onmiddellijk een bevestigend antwoord. Toen Jimmie de zitkamer binnentrad, vond hij Packe daar. De beide heeren stonden op, toen hij binnen kwam. — lets gebeurd? riep Packe uit, wat.... Jimmie wuifde met zijn hand. Kalm keek hij Packe aan. — Heb je Lord Scraye verteld van hetgeen Schmidt mij rapporteerde? vroeg hij. — Nu net! Ik sprak er juist over. — Prachtig! Dat is duidelijk dus! Een tweede moord — op het debet van de bende. Een stap verder dus van die schooiers! Maar, daar is er nog een! — Zij hebben die juist gezet hier, in Londen, vlakbij Hij keerde zich naar Scraye en keek hem aan. Deze heden hebben mijn tante en juffrouw Walsden ontvoerd, vervolgde hij Ontvoerd! De twee dames zijn in hun macht! Scraye fronste zijn wenkbrauwen — hij deed een stap vooruit en maakte een beweging, alsof hij wilde bellen. Hij keek Packe aan en zuchtte. — Het gaat niet goed, Packe! zei hij. We zullen de politie moeten waarschuwen. Als het zoo blij it doorgaan, zullen we haar toch wel alles moeten vertellen. Ik geloof, dat het 't beste is, als we Scotland Yard opbellen en om een eerste-klas detective vragen. Of zullen we er nu heengaan? Weer wilde hij bellen, doch nu hield Jimmie hem met een handbeweging tegen. — Wacht! zei hij Scraye aankijkend. Ik Wil nog: eerst wat zeggen. Er zullen nog wel andere wegen zijn om tot die menschen te komen dan via de politie. Vanmorgen zond je mij door bemiddeling van Packe de boodschap die hierop neer kwam, dat ik de politie maar niet moest vertellen wat ik wist. En nu vind je beter'om politiehulp in te roepen. Maar misschien kan ik wel aangeven hoe we — of jij direct deze bende kunnen bereiken. Dan behoeven we de politie er niet in te mengen. Scraye keek Jimmie stug en zwijgend aan. En Jimmy keek Scraye recht in de oogen. Scraye verbrak het eerst de dreigende stilte. — Wij? — Ik? — Hoe? vroeg hij. Jimmie liep naar de tafel waar de beide andere heeren voor stonden. Bij ieder woord sloeg zijn stevige vuist op het blad. — Jij kent een lid van die bende! zei hij rustig. --- „Mag ik uw parachute leenen wanneer u er mee klaar is” Moustique, Charleroi. --- „Vier specialisten heeft Schraapmans er bij gehaald om te constatee ren wat hem scheelde." „En waren ze het eens?” „Ja, ieder voor zich vroeg vijf en zeventig gulden consult." Oazzettino Illustrato, Venice. --- „Gaat de autobus, richting station, hier langs?" „Zeker, mevrouw." „Hoe laat?" „'s Avonds laat op weg naar de i garage." Holite Humour, London. ; --- HOOFDSTUK XXVII. Vruchtelooze jacht. De auto waarin Jimmie en zijn twee gezellen waren gestapt, was al een beel eind naar het Noorden gereden voor iemand de stilte verbrak- Scraye was de eerste die sprak. Hij legde zijn hand op Jimmie's arm. — Trickett! zei hij. Het spijt mij verbazend voor jè tante en juffrouw Walsden. Ik zal mun uiterste best doen om haar te helpen vinden. Je zult het niet gelooven, maar nu eerst begin ik te begrijpen wat jij voelt voor — Eva Walsden. — Voel! riep Jimmie uit Hij lachte op een koude, wreede manier, zoodat Packe hem angstig aankeek. Voel? — Lieve hemel — wat kan iemand niet begrijpen? Werd zij niet door die menschen misbruikt om gestolen voorwerpen weg te brengen, en is zij nu niet in gevaar omdat zij veel weet van wat in de South Molton Street gebeurde? En nog houden zij niet op met moorden. Begrijpen — Aanvoelen? Ha! — Wacht even met je conclusies, zei Scraye. Ik geloof niet dat het in hun bedoeling ligt haar ook maar eenigszins te krenken. Wat ik wel geloof — en ik zal niet ver van de waarheid zijn — is dat zij haar zullen gebruiken als een bedreiging tegenover jou. — Ja, zei Packe, ja, ik geloof dat het dat is — ik ben er ongeveer zeker van! Zij zullen haar houden als gijzelaar. t Gijzelaar? — Wat bedoel je daarmee? — Duidelijk genoeg, anders! Zij zullen haar houden tot jij beloofd hebt te zullen zwijgen. Geef je woord dat je niets meer zult ondernemen tegen hen — en zij: zullen Eva Walsden vrij laten. Zij weten dat jij de eenige bent die iets van hen weet. Jij bent de eenige die de politie informaties zou kunnen geven, dié haar den sleutel zou kunnen overhandigen — en zij willen dat jij zwijgt Zij waarschuwen je! Je zult Wel van hen hooren. — Zij zullen van mij hooren, gromde Jimmie. AI moest ik er mijn laatste geld aan geven, ik zal hen krijgen. Die man — Curtis, zal niet zoo moeilijk te behandelen zijn. En met de douairière zal ook wel te eh praten zijn! Curtis bracht haar gisterenavond thuis. — Trickett zei Scraye, zou je ons het plezier willen doen te vertellen, hoe je dit alles weet? En ook hoe je ontdekt hebt dat ik in Hoigate Lodge geweest ben. — Ach, wel ja, waarom niet? zei Jimmie onverschillig. Ik zag Curtis — in het theater — vergezeld van de markiezin en mevrouw Wythenshawe. Ik volgde hen tot Hoigate Lodge, klom in den tuin en verborg mij. Ik zag hem weggaan — ik zag jou komen. Ik zag je praten met de markiezin — ik had wel willen weten wat jullie elkaar gezegd hebt. Ik zag je het huis verlaten. Dat is alles. En — ik weet wat ik denk. Scraye antwoordde niet direct. Hij keek uit het raampje en zag dat zij op den Grove End Road waren. — Zou het niet beter zijn niet uit te stappen? vroeg hij. Ik geef mijn woord van eer. dat ik — evenmin als jullie — weet of de douairière nu thuis is of dadelijk weg zal gaan — ik heb niets meer van haar gehoord vanmorgen en gisterenavond heb ik iets tegen haar gezegd, dat ... . — Wat zei je gisteravond tegen haar? vroeg Jimmie brutaal. Ik zou dat we] graag willen weten. — Wel. antwoordde Scraye. ik voel me heelemaal niet verplicht, je dit te vertellen, maar daarom mag je het gerust weten. Ik vertelde haar. dat ik iets gezien had. dat door haar werd geschreven en dat onder zeer verdachte omstandigheden, werd gevonden en dat ik na er eerst goed over gedacht te hebben tot de conclusie, moest komen dat zij in connectie stond met eenige ongure typen. En als je alles wil weten, ik verzocht haar mij alles te vertellen. Zij weigerde — zij wantrouwde me. — Zoo — dus er is toch wel wat op haar aan te merken! zei Jimmie Wel, laten we dan uitstappen! En wat wilde je nu doen? vervolgde hij. nadat zij den chauffeur gevraagd hadden te wachten. Wil je haar zelf gaan bezoeken — alleen? — Zooals je wilt, antwoordde Scraye. Ik geloof, dat ik weet wat me te doen staat — en wat ik moet zeggen. —Er is maar één ding te zeggen, zei Jimmie kwaadaardig. Zij staat in verbinding met die bende. Zeg haar. dat als mijn tante en Eva Walsden niet veilig naar hun kamers kunnen terugkeeren — laten we zeggen: voor middernacht — dan zal ik desnoods de geheele stad op haar afzenden. En waarschuw haar. dat als ook maar het lichtste leed de dames is overkomen, dan — Laat het maar aan mij over, zei Scraye. Hij verwijderde zich en liet het tweetal achter. Jimmie en Packe liepen wat heen en weer en wachtten op Scraye's terugkomst — Als Scraye geen contact kan krijgen niet de bende, zei Packe na een lange stilte, sa jij dan naar de politie? — Beslist! — Wat zou je haar kunnen vertellen? Je Weet Immers niets positiefs! Waar zou je denken dat het hoofdbestuur gevestigd is? — Weet ik allemaal niet! Maar ik zal haar alles vertellen, wat ik weet En dan kan ze beginnen bij de douairière en mevrouw Wythenshawe. Na nog eenig heen en weer gepraat zagen zij opeens Scraye aankomen. Hij zag ér zeer ontmoedigd uit In de verte reeds schudde hij zijn hoofd. — Zij heeft haar woning verlaten, zei hij. zich bij hen voegend. Ik heb met den butler gesproken. Zij is vertrokken met haar kamenier om 6 uur vanmorgen. Zij had maar weinig bagage bij zich. Niemand weet. waarheen zij is of hoelang zij weg blijft. De butler wist zelfs niet eens te vertellen van welk station zij was vertrokken. (Wordt vervolgd). --- HORT VERHAAL DE KAMERAAD door KNUT BELMER Een onmetelijke vlakte van sneeuw en ijs lag voor hen. De trieste schemering van den nacht, die vlugger dan ze verwacht hadden, ingevallen was, verhief zich als een donkere muur aan de horizon en kwam hen mei een gelijkmatige beweging tegemoet. „Het is wat laaf geworden," zei Olaf. Hij liep voor, Karin zijn vrouw twee passen achter hem. Op hun schoenen van zeehondenvel hepen ze bijna geluidloos. Ze hadden pelzen aan, onder den rechterarm, met den loop naar beneden, droegen zij de geweren* Hun tent, die ze reeds van verre gezien hadden, was weer in de duisternis verdwenen. Maar ze wisten ook, dat ze nog slechts een henderd meter ervan verwijderd waren Olaf bleef staan en Karin, die naar den grond liep te kijken, stootte met haar schouder tegen zijn rug. Toen herkende ook zij plotseling uit de geel-witte vlek een paar meter voor hun ocgen, de beweginglooze gestalte van een ijsbeer Olaf sprong een stap opzij en legde zijn geweer aan. Maar toen hij aftrekken wilde, zag hij dat hij niet meer kon schieten. In het oogenblik dat hij onverwachts tegenover den ijsbeer stond, was er geen tijd meer overgebleven, om lang na te denken. Zijn instinct deed hem opzij springen en hij had verwacht, dat ook Karin niet anders dan hij zou handelen. De vrouw was echter onbeweeglijk blijven staan, door verrassing verlamd. De weinig verloren seconden gaven den ijsbeer tijd, Karin tot op een pas afstand te naderen, nog voordat Olaf met zekeren hand op hem aanleggen kon. Nu moest ook Olaf iedere beweging vermijden, die het dier tot openlijken aanval kon prikkelen. De beer scheen niet mmder dan de mensen door deze onverwachte ontmoeting verrast. Door zijn plompe, aarzelend draaiende stappen, waarmee hij zijn afstand tot Karin eerder verkleinde dan vergrootte, was het alsof hij op een goedmoedige manier zijn nieuwsgierigheid wilde bevredigen. Maar Olaf wist precies, dat iedere minuut de verandering kon brengen. Een schreeuw van Karin die het dier, dat zich zelf niet zeker voelde, verschrikken moest, of een onverwachts afwerende beweging van haar, wanneer de beer misschien in een onderzoekende bui zijn klauw uitstrekken zou, kon in één seconde Karins lot bezegelen.' De angst en de twijfel begonnen reeds Karin's kracht, waarmee ze zich dwong bewegingloos te volharden, uit te putten. Toen Olaf zag hoe het geweer onder haar arm langzaam naar beneden zakte, besloot hij zijn vrouw tot iederen prijs te redden. Hij dacht op dit oogenblik eraan hoe zijn vrienden hem er tegen gewaarschuwd hadden met zijn vrouw samen dezen tocht te ondernemen. Maar daar Karin hem op al zijn andere jachtreizen vergezeld had en zij evenveel van de jacht hield en net zoo zeker schoot als hij, had hij de laatste bezwaren, dat juist dit gebied van eeuwige sneeuw en ijs voor een vrouw bijzonder zware inspanning brengen zou, opzij gezet en er geen oogenblik aan gedacht Karin's wensch af te slaan. Met des te meer onverbiddelijke vastberadenheid besloot hij daarom zijn vrouw in veiligheid te brengen. Tastend, voet voor voet, naderde hij Karin en den beer. Hij wist, dat hij niet durfde te schieten zoolang de beer dichtbij Karin stond, ook niet wanneer de gelegenheid zich voorgedaan had het dier zeker te treffen, want een geschoten beer zou in woede \an zijn erge pijn toch nog zijn offer kunnen dooden, voordat hij zelf in elkaar stortte. Olaf móest probeeren de aandacht van den beer op zich te vestigen zonder daarbij zijn vrouw in gevaar te brengen: hij moest het in zijn geweldige kracht gevaarlijke dier van Karin weglokken. Hoe hij het dan zelf met den beer klaar zou spelen wist hij nog niet. Het was hem reeds gelukt het dier tot op twee geweerlengtes te naderen voor den beer hem voor de eerste maal ontdekte. Dit oogenblik benutte Karin om twee stappen achteruit te gaan, maar op hetzelfde oogenblik wendde de beer zich weer van Olaf af en volgde Karin alsof hij ontdekt had waarom het ging. Ditmaal naderde' Olaf hem tot een armlengte afstand en deed toen wat hem de eenige uitweg leek: hij stootte met den loop van het vooruitgestrekte geweer, niet al te hard tegen het vel van den beer, maar toch zoo krachtig, dat het dier den onbehaaglijken toestand bemerkte en zich drie sen van Karin afwendde, waarna hij plotseling besluiteloos bleef staan Vlug kwam Olaf, die handig teruggeweken was, weer naderbij en stootte voor de tweede maal. De beer dacht misschien aan spel en speelde toen op zijn eigen manier mede. Hij volgde Olaf op een verbazend snelle manier, sloeg met een korten slag met zijn poot tegen het nog altijd vooruitgestrekte geweer — de slag was raak. Olaf liep verder, het geweer was verloren. En dit zou zijn redding worden. Bijna had men kunnen aannemen, dat deze kleine ongevaarlijke, hardnekkige strijd tussehen* twee menschen en een beer in de eenzaamheid van deze sneeuw — in een ijswoestijn van het hooge Noorden — geen verdere gevolgen zou hebben. Het zou echter anders loopen. De beer, nu weer geheel tevreden, hield zich in zijn dierlijke eenvoud en kinderlijke nieuwsgierigheid bezig met het geweer, dat zijn buit was geworden, rolde het spelend in de sneeuw, steeds weer eraan snuffelend en beet toen zelfs in het hout van den loop Een korte, harde slag klonk door de stilte. De beer wankelde, viel, kwam nog eenmaal overeind, maar een tweede en derde kogel deden hem ineenstorten. Voordat hij stierf, trilde door de lucht één enkel, kort, geweldig gebrul, dat als een droeve menschelijke klacht klonk. Intusschen was Olaf op Karin toegeloopen, die met een wonderbaarlijke, bijna manlijke vastberadenheid en tegenwoordigheid van geest haar eigen leven en dat van Olaf gered had. Ofschoon ze nog geen woorden hadden, zagen ze in hun blikken, hoe groot de bewondering voor elkaar was. Toen gebeurde het: Olaf zakte geluidloos naast Karin in elkaar, werd door twee kolossaal-sterke en rvfigbehaarde armen, die onverwachts spookachtig uit de nevelachtige schemer.dg achter zijn rug naar hem grepen, tegen den grond geworpen en doodgedrukt. Nu had ook de berin, die loerend op den achtergrond had gewacht, ingegrepen in den strijd. Want evenals de mensch heeft ook het dier een kameraad. ---