Voor 't Hof, 25 Nov. De macht van het gond. „Vriend! ik ben tevreden", en wat er verder volgt, was vroeger een door de schooljeugd veel gezongen liedeke. Misschien heeft Eelke uit Rinsumageest, de achttienjarige arbeiderszoon, het ook wel mee aangeheven toen 't nog „hemel in zn ziel was en alles even blij." Wat er later met hem gebeurde, is niet zoo heel mooi. Hij ging op de rtormaalschool, omdat er eon onderwijzer, uit hem moest groeien, stopte, volgens zijn Verdediger, het hoofd vol met giftige romanlcctuur en tevreden was-ie niet. Eeike kwam iv aanraking met boereuzoontjes, die met goud konden . nij wilde cok een boerenzoon lijken en ook goud op zijn vest hebben. Het is wel jammer, dat men voor dezen knaap, die mij te kinderlijk-naïef toeschijnt, om verdorven on misdadig te zijn ter tuchtmiddel hoeft dan get dit jonge leven, dat zijn oneerlijkheid bed. ooien kans om alles weer goed te maken. „Ga heen, mijn jong kans op behoud boven do kam ;-gaug. Wat I horloge na het andere „op zicht" losgelogen, zonder hooren. Eenige in goud- «e:; zilverwerken to Leeuwarden zijn er do dupe van geworden. De rechtbank aldaar veroordeeld «'geus zes misi van verduistering tot 6 maanden gevang., nadat door do ambtenaar vau het Openbaar Ministerie :i maanden was geëischt Heden nnd do behandeling dor zaak in hooger beroep plaats, Eelke, die eerlijk heeft opgebiecht, in appel was gegaan, om, zooals hij zeide, verlichting van straf te krijgen. Er werden drie getuigen gehoord, de heeren Rolf, Heins en Bolman, bedrogen winkeliers. De laatste had den jongen I op zijn eerlijk gezicht vertrouwd; bovendien, omdat Eelke voorgaf, een van boer Klngma te zijn, „een boer met 100 pondernaat land" en Heins liet zich verteederen door den verzonnen naam „Prins van Rinsumageest", een man. die werkelijk bestond eu over wien Heins goede informatiën verkreeg. Beklaagde zelf gaf alles toe en do Advocaatlal eischte schuldigverklaring aan vier misn van verduistering, niet veroordeoliug als in prima en vrijspraak van het meerdere ten laste gelegde, zijnde dit geen verduistering maar oplichting, waarvoor de beklaagde niet terecht stond. De Verdediger, mr. J. W. Tijsma te Leeuwarden, voerde aan dat het gaan naar de normaallessen voor Eelke verderfelijk was geweest, daar hij langs dien weg in te nauwe aanraking kwam met jongens, meer gefortuneerd dan hij en door hem ten voorbeeld genomen, waardoor do slechte eigenschappen van hoogmoed en ijdelheid zich bij hem hadden ontwikkeld. Ook het lezen van veel realistische romans deed hem groot kwaad. Het waren boeken, uitstekend geschikt, om menschen met gering tegenwicht in hun eigen karakter het varschil tusschen deugd en ondeugd uit het oog te doen verliezen en ze aldus voor misdadigers op te leiden. Niettemin moest men innig medelijden met dit jonge mensch en met zijn brave ouders hebben, waarom Pleiter het Hof verzocht, een meer clemente straf op te leggen dan de rechtbank had gedaan. --- Hoe 't geld verminderde. Een nieuwe variatie op een oud thema. Neen, dat hadden Klaas Kerkstra te Scherpenzeel en zijn vrouw van hun dienstmeid Roelofje niet gedacht. Ze waren aanvankelijk goed over haar tevreden en konden wel harmoniëeren. Roelofje zelf was de oorzaak, dat het weer omsloeg. In de hulskamer stond een kast, die als bewaarplaats van geld dienst deed. Al meer dan eens hadden man en vrouw, na van huis te zijn geweest, de kast slechts met moeite open kunnen krijgen en ook wel geld vermist. De genomen maatregelen leiden er toe, dat de verdenking op Roelofje viel. Nogmaals op de proef gesteld, bleek zij niet „zuiver op de graat" te zijn. Kerketra nam haar vervolgens in verhoor en de meid kwam tot een bekentenis van schuld. Goed, men zou er den rechter dan buiter laten, Doch men wenschte haar geen dag langer i" huis te houden. Roelofje smeekte te vergeefs, om te mogen blijven en vertrok. Eenige uren keerde zij, ta tegenwoordigheid van haar vader, terug en ontkende toen alles, het zoontje betichtend. Het laat zich begrlrjpen, dat de bestolenen daarna ook van koers veranderden. Men deed aangifte; de meid moest voor de Heerenveensche rechtbank verschijnen en werd wegens diefstal van 95 cent, met behulp van een valschen sleutel, tot 1 maand gevangenisstraf veroordeeld. Zij was er niet tevreden mee, appelleerde: en ontkende nog even hardnekkig voor 't Hof. Een beroep, door den President en den Raadsheer-rapporteur op haar beter ik gedaan, mocht niet baten. De Advocaat-generaal hechtte aan Roelofjes ontkentenls niet de minste waarde en eischte bev«3stlging van 't vonnis, waarna de Verdediger, mr. M. E. Hepkema te Leeuwarden, betoogde, dat het wettig bewijs ontbrak. Hij pleitte vrijspraak, suba. vrijspraak van de verzwarende omstandigheid (den valschen sleutel) en het opleggen van een geldboete. Aanstaanden Donderdag, 10 uur, uitspraak. --- Arresten. Bevestigd zijn de volgende vonissen: le. Van de Asser rechtbank tegen H. S. te Buinen (3 maanden gevang, wegens mishandeling); 2e. Van dezelfde rechtbank tegen W. L. te Assen (1 maand gevang, wegens verduistering); 3e. Van de Heerenveensche rechtbank tegen J. K. te Noordwolde (1 maand gevang, wegens mishandeling) ; 4e. Van dezelfde rechtbank tegen A. M. te Havelterberg en J. V. te Onna (leder 9 maanden gevang, wegens bedreiging met eenig misdrijf tegen het leven gericht); se. Van de Leeuwarder rechtbank tegen S. L. te Leeuwarden (1 maand gevang, wegens diefstal). --- FEUILLETON. HANZEATEN. Vervolg van voorkant 4e blad. helften met hydraulische kracht van elkander getrokken en er een stuk van veertig voet ingezet. De groote kraan op de dokkado hief als het ware spelenderwijze de scheeps- en ma'chinedeelen, die duizenden centenaars zwaar waren, uit het schip op de kade en van de kade op het schip, al naar mate het noodig was. Er heerschte volkomen stilte in den kleinen kring, zelfs Bramberg voelde, dat hij voor zijn toehoorders geen grappen zou vinden. Toen sprak Karel Twersten enkele woorden, schijnbaar alleen om lijgeborg Bramberg een opheldering te geven „Dit beloont voor slapelooze nachten, voor vroegtijdig vergrijzen, voor het prijsgeven van zooveel wat anderen „leven" noemen. Ik had bijna „liefde" gezegd." Dadelijk daarop echter ging hij over tot een korte, zakelijke beschrijving van de verbouwing. „Je kunt jezelf gelukwcnschen, Bramberg. Je krijgt een der mooiste schepen, dat de Hamburger vlag voert. Een Leviathan der zee." „Nu, als jij 't zelf prijst, behoef ik 't niet te doen." „Prijzen? Wat beduiden een paar woorden! Het schip prijst zichzelf, en terecht. Slechts domkoppen zijn bescheiden." Hij knikte den stoomer toe, en in dien stommen groet lag de opwekking: houd Je goed! Strek mij tot eer! Op hun terugweg lag de scheepsbouwwerkplaats en, bukkende, gingen zij door de lage deur naar binnen. In den gloeloven lagen groote blokken ijzer helwit gloeiend. De tanden der stoomtangen grepen in dien vuurpoel en haalden de gloeiende blokken één voor één naar voren. Als In liefdevol verlangen werden zij afgewacht door llen meesterknecht, e«sn mageren, door de hitte uitgedroogden ouden man, maar met armen als van een gorilla en breede, reusachtige handen. Armen en handen hanteerden den ijzeren stang, waarmede de meesterknecht de witgloeiende ijzerblokken op weekheid en smeedbaarheid onderzocht. Dar. vertrok het beenige gezicht zich tot een vriendelijke grijns; de kaken bewogen zich zenuwachtig en de tong likte zijn lippen met al het behagen van een fijnproever. Hij deed denken aan een kok, die met vrouwelijke teederheid al zijn aandacht wijdt aan de bereiding van een fijn gerecht. Thans kreeg zijn gezicht een uitdrukking van innig welbehagen. Een kreet, die een aansporing was tot voorzichtigheid, klonk door de ruimte. En d lange, witgloeiende blokkeu ijzer zweefden door de lucht, legden zich tusschen de walsen, die hen als was samendrukten en tot kielplaten of tot hoekijzers voor spanten uitrekten, waartoe zij zich gewillig op de vormvloeren lieten huigen. De magere figuur van den meesterknecht bleef dan droefgeestig staan, leunende op zijn ijzeren stang, totdat de deuren van de vuurhel wederom opengingen, om hem blijkbaar opnieuw een hemelsche vreugde te verschaffen. Zij gingen nu verder door de machinewerkplaats, waar de stoommachines de talrijke drijfriemen In beweging brachten en stevige loopkranen over rails deden loopen, die in de hoogte waren aangebracht; waar de schaaf-, plet-, hooren snij machines gehoorzaamden aan één enkelen druk van den vinger en waar de machinedeelen gereed werden gemaakt, om vervolgens in het schip te worden opgesteld; door de ketelmakerij, waar de buikige kolossen in wording waren; door de timmermanswerkplaats, waar een schaar van kunstenaars allerlei sierlijke vormen van houtwerk onder handen hadden; door de werkplaats der smeden, draaiers, loodgieters en schilders. Telkens als een andere afdeeling geopend werd, zag het oog een nieuw tafereel, doch dit sloot zich onmiddellijk aan bij het voorafgaande, en zoo men ten slotte den Indruk van ecu geheel, dat in sijn diiizenderlcl vormen en kleuren geenszins een beeld van verwarring schiep, maar integendeel een gewaarwording van bewonderende ontroering wekte. Zwijgend gingen Karel Twersten en Ingeborg Bramberg de trappen op van het directiegebouw. De reeder had ben ook hier niet willen volgen. „Dat genoegen vind ik bij mij op het kantoor ook. Het eenige onderscheid is, dat bij jou de heeren Schmidt heeten en bij mrj Schulze. Ook nu voegde hij zich bij de jonge lieden. „Hier werkt u dus," zeide Ingeborg Bramberg, waarna zij langzaam op de groote schrijftafel toetrad en peinzend met een zachte streelende beweging over het dekblad streek Zóó zet zich dus een menschenleven, 't leven van een man in daden om. Zoo had ik het mij ook voorgesteld. Heeft 't u niet te moe gemaakt? [.Te m0e?.... Vraag liever of 't mij met afgunstig heeft gemaakt." Zij merkte nu eerst de volle, purperen herfstroos iv de kristallen vaas op. En haar blik ging van de roos naar Karel Twersten. Ik houd veel van bloemen", antwoordde hij op de stomme vraag, „en van deze in het bijzonder." „Het is een ?" „Een herfstroos. Zij verzamelt al haar krachten en geeft de diepste kleur, den sterksten geur. Lente en zomer schijnt zij nog eenmaal in zich te willen samenvatten." „Zij is«eheel ontloken", zeide mevrouw Bramberg, terwijl zij de roos behoedzaam aanvatte en haar gezicht in den kelk drukte. „Slechts wat geheel ontloken is, heeft zijn volle waarde. Dat is bij de bloemen evenals bij de menschen. Dan eerst weet men met wien men te doen heeft en of het der moeite waard is! " Zij streelde nog altijd liefkoozend de purperen bladeren, die donkerrood, als in bloed gedrenkt schenen. „Wilt u die roos van mij aannemen, mevrouw? Ik heb geen andore om u aan te bieden." Zonder te antwoorden nam zij de bloem uit den kelk en stak haar in haar dorsage. Nu eerst zag ■i aas lets in hom drong hom tot ccnigerlei daad lets in hem smachtte naar ecu dronk water naar een rozeblad naar heerlijken geur.... Toen was hij weer de chef van de firma K. R. Twersten en opende hij de deur om zijn gast vóór te laten gaan. „Was 't erg belangwekkend?" vroeg beneden Theodoor Bramberg, die deed alsof hij moest geeuwen. „Vol prikkelende geheimzinnigheden zoon werkkamer. Ach, lieve hemel!" „Nu ben ik tevreden", zeide zij en keek in het volle zonlicht rond. „Nu kunnen wij heengaan." „Heb ik 't niet gezegd? Even in de werkkamer! En dan — gauw weg! Die methode volg ik al een reeks vau jaren. Alsjeblieft, vrienden, waar is het gat van de deur?" Juist verlieten de werklieden in grooten getale de eetzalen. Zij stelden zich in een rij op tot aan het haventje en riepen luid hoera. „Lang leve meneer Bramberg!" Verwonderd zag Ingeborg haar man aan. Zij had een anderen naam verwacht „Nu zie je", schertste Bramberg spottend, „aan welke zijde de populariteit is. Behoef ik me nu wel in te spannen om uitvindingen te doen? Ik heb duizend mark onder de arbeiders laten verdeden." De barkas stak van wal. Achter haar wapperden van den steiger de Hamburger en Helgolandsche wimpels, waarvan de kwasten, louter uit vreugde, in de frlssche Noordwestelijke bries tegen elkaar aansloegen. Marga Vanheil zat bij het roer. Zij luisterde nauwelijks naar de grappen van den reeder, die in haar zijn dankbaarste toehoordster gevonden meende te hebben. Voortdurend dacht zij aan de verandering, die de mooie, koele vrouw daarginds gedurende haar bezoek aan de werf had ondergaan, waar zij de groote, innerlijke vroolijkheld had gevonden, die zij geenszins trachtte te verbergen. Zou deze rijke, algemeen geachte vrouw hetzelfde meisjesachtige verlangen hebben als zij? Na het bewonderen van zooveel kracht en vasten wil de zalige gewaarwording deze kracht en dezen wil met de volheid van haar liefde to voeden en te koesteren? Plotseling wist zij het: deze hooggeplaatste vrouw heeft dezen morgen gedacht als Ik. En even, heel even heeft zij een blik geworpen in het paradijs van haar droomen. Plotseling wendde Karel Twersten zich tot haar. „Juffrouw Vanheil," zeide hij hartelijk, „nu moet u ons ook den namiddag geven. Samen uit, samen thuis. Als wij thuis zijn, telefoneer ik even aan papa, dat u bij ons blijft eten en hij zich dus niet ongerust behoeft te maken. Is 't goed?" „'t Kan niet," hakkelde zij. „1k... mag niet storen, neen... dat mag ik niet." „O", zeide Twersten, „dan is het afgesproken." Hoofdschuddend liet Theodoor Bramberg volgen: „Neen maar, dat is ook iets! Hoe kunt u nu denken, dat u zoudt storen! U is werkelijk allerbetooverendst!" Zij gingen thans aan wal. Marga wierp mevrouw Bramberg een vluchtigen blik toe. Deze, echter, nam haar arm, legde dien met een plotselinge, meisjesachtige beweging in den haren en liep met haar naar de equipage vau den heer Twersten, waarnaast het rijtuig van Bramberg stond. Met jeugdigen overmoed vroeg zij Marga: „Wien zullen wij tot onzen, cavalier kiezen?" „Meneer Twersten." „Die zijn er twéé." „Neen, nog is er maar één." De beide vrouwen zagen elkander aan en wisten dat zij elkander liefhadden. Daarop reden zij, Twersten met de dames, en Bramberg met Robert, naar het huis van Twersten. Wordt vervolgd, j --- INGEZONDEN. Centrale Friesche Landbouw Onderlinge. Aan alle leden der Friesche Mij. van landbouw is een kort overzicht van het doel en de regeling der op te richten landbouw ongevallen verzekering toegezonden Zeer veel landbouwers zullen zich thans wel eens afvragen hoe in dezen te handelen en gaarne iet» willen weten over het «. en tegen, kosten «te., terwijl do onpartijdigheiil di c lactie in het belang der landbouwers een bespreking in haar bad zeker gaarne verleent, waarvoor bij voerbaai mijn dank. Dat de verzekering tegen bedrijfsrisico bij den landbouw, tuinbouw, bosebbonw, veehouderij, (collectief genoemd landbouw) nuttig en noodzakelijk is, behoeft wel geen betoog raepr. 't Is al zoo menigmaal herhaald, dat het a! oud nieuws is geworden. Zelfs meen ik niet te overdrijven niet da bewering, dat, de grootste heltt der Friesche landbouwers hun personeel reeds lang tegen ongevallen heeft verzekerd, bij venchi'lendo maatschappijen, waar men op gemakkelijke vrijgevige voorwaarden terecht kan, terwijl de concurrentie wel zorgt, dat de premies laag blijven. De centrale en Friesche onderlinge komen dus wel i 1 uu overtuiging, dat de landarbeider wettelijk achterstaat bij die der Industrie, waar zooveel landbouwers reed* voorgingen met verzekeren, te meer nog nu het Arbeidscontract rtrtk reeds sedprt 1 Peb. 1.1. in werking it, belgeen den werkgevers verplichtingen Tot du«ver. hebben alzoo «le particuliere maatj"n de reddende hand toegestoken aan de landbouwers en arbeiders en «ebeen de zorg voor den landbouw niet zoo groot to zijn bij hen die zich daar nu op beroepen, doch dat daargelaten. I» onderlinge ongevallen verzekering gewenscht? Thans is iedere verzekering, hoe dan ook, boter dan gnen verzekering, doch men diene zich niet alleen te bcpa'en bij het heden, doch vooral en hoofdzakelijk bij de toekomst, wanneer het verplichtend is geworden. Wanneer het onder'inge stelsel kan meewerken tot voorkoming van ongevallen, door de leden scherpe voorschriften te geven, ja zi-lfs te beboeten met f 50,— (ze art. 39 der Centrale) bij niet nakoming, dan is bet vroral vi-or roekr. Bij de Priescho Onder'inge kan volgens art. 25 «der Centrale dat bedrag gedeelte'ijk, ja zelfs g heel van de landbouwers worden teruggevorderd. De landbouwer, verzekerd bij de Friesche Onderlinge, heeft alzoo altijd de kans om tot eenige duizenden guldens schadevergoeding te worden veroordeeld. Evenmin is de landbouwer verzekerd tegen fut. 1401—7 B. W., wat to