ADVERTENTIES in het Extra-Bijblad „OP EN OM DE BOERDERIJ" 30 et. per regel. Buiten de vier Noordelijke provincies 40 et. Kleine Advertenties omtrent KOOP, VERKOOP. RUIL, enz. f I.—. Bij driemaal plaatsing van dezelfde advertentie f 2.50. :: --- ______________ 4. 'A\ Wouda's Eiermeel„Enorin" I Wouda's Ochtendvoer„Oeconoom" \ --- krijgen. Zoo is het ook met heit drinkwater, vooral wanneer dit nog per emmer wordt verstrekt. Wij hebben meermalen gezien, diat eerst het paard zijn dorst leschte, terwijl na afloop de geit nog enkele teugjee uit den emmer deed. Trouwens de behoefte aan drinkwater is hij de geilt niet groot Vooral wanneer krachtvoer in den vorm van slobber aan de geit wordt toegediend, dan kan het zoover komen, dat de geit niet meer wil drinken. Het dier is dan niet ziek, doch hert voedsel ie voldoende waterrijk, zoodat in het dagranrteoen het drinkwater kau worden gemist. Het ie zeWs mogelijk, dat de geit ook minder gaat eten, omdat het rantsoen eigenlijk te waterhoudend is. De geit lust dan niet meer van dat waterrijke voedsel. Deze toestand is na'tuuriij.k ongewenscht. De geil houdt nu eenmaai van droogvoer. Wat nel voeder betreft paart de geit dus e.igen,iijk v.e, meer bij hel paard. Welliehi omdat de geit een herkauwer is, meent men wel eens, dal de geit dichter bij de koe staal. Bovendien houd* men beide diersoorten aan voor de melkproductie. Toch zijn er kenmerkende venscuillen, wat den aard van het voedsel betreft, onder een gansene reeks van diersoorten, die alle tot de groep der herkauwers behooreu. Denk maar eens aan een giraffe en aan een buffel. Goed gewonnen hooi van Ie kwatóteit is een uitstekend wintervoer voor de geit. Is men nouder van één a twee dieren, dan doet men het best zei! geen hooi te winnen, doch dut te betrekken van een veehouder uit de buurt. Ie dit te duur, of is men niet in de gelegenheid goed hooi te bezetten, dan kan men de geit nog wel op andere manier door den winter helpen. Een goed ruwvoeder is bijv. dan boonen- oi erwtenetroo. Maar vooral weer op de kwaliteit letten. Verontreinigd voeder, of voeder dat nat geweest is en daarna weer verdroogd en zich meestal in sehimmeligen toestand oevindt. moet vermeden worden. Voor krachtvoer komen in aanmerking mais, haver, lijn.koek en andere koeksoorten. De mais en de haver kunnen heel verstrekt worden. Moet men de koeken koopen. dan geven wij aan lijnkoek de voorkeur. Men brokkelt een koek in kleine stukjes en aldus wordt het graag door de geit gegeten. Wil men zuiniger voederen, dan komt men al gauw lot de afvalstoffen van de huishouding, zooals aardappelschillen, koolbladeren, oud brood. Men moet echter bedenken, dat een geit niet geheal van afval bestaan kan. Vooral niet wanneer het dier jongen groot moet brengen en later melk zal geven. Men krijgt dan namelijk niet een volwaardig rantsoen en het gevokt zal zijn tal van verschijnselen, die wijzen op een eigenaardigen ziektetoestand. De geitenboudar zegt dan wel eens tot zijn buurman: „Mijn geit. die deugt niet." Maar hij vergeet er bij te zeggen, dat de voeding van hert dier ook niet deust Men kan natuurlijk niet van eiken geitenhouder verwachten, dat hij vo'Üeerd is inzake tal van voederkwesties, doch dit ie ook geenszins vereiechfe om zijn dieren gezond en in goe den welstand te houden. Immers bij eenig nadenken kan iedereen die dieren verzorgt wel begrijpen, dat de dieren gevoed moeten worden mei voedermiddelen. die bij het dier passen. Men voedert een hond niet uitsluitend plantaardg voedsel, omdat hij nu eenmaal een vleeacheter is. En een geil kan nu eenmaal niet mee uiit de huishouding eten Wie dit niet begrijpt, of aldiiß handelt, moet geen dieren houden, want hij zal er op den duur toch geen genoegen aan beleven. En wat de geit aangaat, is een dergelijke verzorging ook absoluut niet noodig. De geit »• een uiterst sober en e-envoiidig (rehmHlwdier. dat uit betrekkelijk weinig en goedkoop vo»ftee' waardevolle stoffen weet te halen stoffen, die men met voordeel in de huiehoudttog kan s^bniiken. S. --- Bij een landbouwer te Diffelen bij Mariënberg is onlangs een paard gekorven, dat den hoogen le-ftijd heeft bereikt van 82 jaar. Dit is temeer vermeldingswaardig. daar het dier in de eerste helft van zijn leven zware werkzaamheden heeft verricht Tot op 't laatst toe was het paard nog in zeer goede conditie. --- De voetziekte bij tarwe. Daar het zich laat aanzien, dat dit voorjaar heel wat zomertarwe zal worden uitgezaaid, zal men ongetwijfeld gaarne wat meer vernemen omtrent de bovengenoemde ziekte, D« bestrijding daarvan zal des te gemakkelijker gaan. als men iets weet omtrent de oorzaak ervan, de omstandigheden, welke ze doen ontstaan en de uitbreiding er van in de hand werken. In de eerste plaats --- het ziektebeeld. Voor de duidelijkheid dienen we onderscheid te maken tusschen de eigenlijke voetziekte, waarbij de ondereinden der halmen en de wortels doorrotten en de „legerziekte", die oorzaak is van het doorknikken der halmen op enkele c.M. boven den grond. Bij de eigenlijke voetziekte vertoont zich in de maand Maart op de buitenste bladscheede, vlak boven het oppervlak van den bodem, een duidelijk zichtbare bruingekleurde vlek Bij verwijdering van deze bladscheede bemerkt men dat de er onder liggende bladscheede nog geheel normaal ia. Deze vlek wordt steeds grooter en in Mei zijn ook dieper gelegen bladscheeden aangetast. De zieke planten krijgen een eigenaardige, eenigszins geelgroene tint, terwijl de bladeren dikwijls iets meer naar boven zijn gericht dan bij de normale planten het geval is. Al gpoedig merken we op, dat verschillende planten zijn gedood. Zij zijn aan hun basis totaal zwart en de wortels zijn afgestorven, zoodat het weinig moeite kost, te uit den grond te trekken. In de eerste helft van Juli worden de zieke tarweplanlen plotseling wit, zoodat reeds van verre de plaatsen waarbij de aantasting het hevigst is, te ondersmeiden zijn van de gezonde planten, die groen van kleur zijn. lets later, als de gezonde planten het stadium van geelrijpheid vertoonen, krijgen de halmen en aren der zieke planten een vuilzwarte kleuT, als gevolg van de aantasting door verschillende schimmels. Zaadvorming is onder deze omstandigheden onmogelijk; alleen wat sterk verschrompelde korrels kunnen door zulke planten worden afgeleverd. De veroorzakers dezer voetziekte zijn een tweetal schimmels, welke den naam dragen van ophiobolus graminis en ophioboluc herpotrichus. Deze vermeerderen zich door sporen, welke zich op het veld verspreiden en een volgend jaar nieuwe schimmels kunnen leveren. Hieruit volgt, dat tarwe op tarwe de verbreiding der voetziekte in de hand werkt. Het hierbesehreven ziektebeeld heeft betrekking op Wilhelmina-tarwe en alle daarmee overeenkomende rassen. Het ziektebeeld der „legerziekte", ook wel genoemd „tarwehalmdooder" ziet er heel anders uit dan het zooeven genoemde. De aangetaste planten groeien normaal door tot na de zaadvorming. Reeds van te voren echter heeft men kunnen bemerken, dat er ovale verkleuringen op de buitenste bladscheede ontstonden. Op deze lichtgekleurde ovale vlekken verschijnen een aantal zwarte punten. De vlekken bevinden zich op pl.m. 10 c.M. boven den bodem, dus op grootere hoogte dan die bij de eerstgenoemde voetziekte. In het begin van Juli knikken de tarwe-halmen om of breken totaal af. Het verschil met het gewone legeren bestaat hierin, dat de planten kris en kras door elkaar liggen, terwijl ze bij het gewone legeren meestal naar één kant vallen. De veroorzaker dezer ziekte is een zwam, die wetenschappelijk Lepthosphaeria herpotrichoïdes genoemd wordt De schade door deze ziekte veroorzaakt is minder groot dan die van de eigenlijke voetziekte. Uit het feit, dat de voetziekte der tarwe veroorzaakt wordt door schimmels, volgt, dat het een echte bodemziskte ia. Ze komt op de klei even goed voor als op de zandgronden. --- Het bestrijden der ziekte is niet zoo eenvoudig. Wetenschappelijke onderzoekingen daaromtrent zijn gaande door Dr. Oort te Wageningen. Voorloopig hebben we rekening te houden met het volgende: 1. Verspreiding der ziekte kan plaats hebben door stalmest, waarin slroo van een besmet gewas verwerkt ia. Overbrenging door het, zaad is onmogelijk. De zwam kan op wilde grassen leven, dus is het raadzaam het onkruid rondom d 9 tarweakkers intensief te bestrijden. 2. Bestrijding met chemische middelen heefl tot nog toe geen succes gehad. Daar de ziekte veroorzaakt wordt door een grondparasiat, is oordeelkundige vruchtwisseling noodzakelijk. Graangewassen, uitgezonderd haver, zijn slechte voonfruchten voor tarwe. Vooral wintergerst en zomeigerst hebben een zeer ongunstigen naam als voorvrucht voor tarwe. Tarwe zelf is vanzelfsprekend een slechte voorvrucht, ofschoon op dezen regel ook al uitzonderingen betaan. Zoo zagen wij in 1933 een prachtig veld zomertarwe, waarin geen voetziekte te herkennen was, ofschoon het jaar te voren op dien akker eveneens beste tarwe stond. Wijl de zwam op verschillende grassen kan voorkomen, zou grasland ale slechte voorvrucht moeten beschouwd worden. Toch zal er in de tegenwoordige omstandigheden, nu ve»al grasland zal gescheurd worden, heel wat tarwe gezaaid worden in de gescheurde zode. Als goede voorvruchten mogen we vermelden bieten, mits op tijd gerooid en aardappelen. 3. Een goede etructuur bevordert den groei van het gewas en vermindert het gevaar voor voetziekte. 4. Rijke stikstofbemesting wordt door velen in de practijk verkeerdelijk voor de veroorzaker der legerziekte aangezien. De ware oorzaken zijn te dichte stand en onharmonische bemesting. 5. Dichte stand en veel onkruid werken de ziekte in de hand. 6. Goede ontwatering bevordert de goede structuur en de algemeene gunstige voorwaarden voor een vlotten groei en vermindert het gevaar voor voetziekte. 7. Laat zaaien voor wintertarwe wordt door sommigen aangegeven als een middel om de voetziekte te bestrijden. Wij durven deze bewering niet voor waar onderschrijven. Voor zomertarwe geldt deze raad zeker niet Hierbij is het van belang: zoo vroeg mogelijk zaaien om een flink gewas te verkrijgen. Al 9 men dan maar niet vergeet de chilibemesting ook vroeg toe te dienen. (Uit „Land- en Tulnbouwgids" van het Inlichtingsbureau voor Ohï'usalpeter te Rotterdam.) --- Pluimvee Ziekten onder het pluimvee. De grootere pluimveehouders zijn er wel van doordrongen, dat ze alle moeite moeten doen om ziekten onder het pluimvee te voorkomen. Dank zij de vorderingen der wetenschap is men daartoe thans ook dikwijls in slaat Men weert ook. dat licht, lucht en reinheid drie goedkoope, doch uitstekende hulpmiddelen zijn in den elrijd tegen ziekten. Bij een doelmatige huisvesting en een goede verpleging hebben de ziektekiemen niet veel kans slachtoffers te maken. We moeten trachten de dieren zoo gezond en zoo sterk mogelijk te houden. Daarbij is het van belang, dat de pluimveehouder eenige kennis van de voornaamste ziekten heeft. Hij moet weten, welke eenvoudige maatregelen moeten worden genomen, om uitbreiding tegen te gaan of nog beter, om ziekten te voorkomen. Er zijn veel particulieren, die er langzamerhand al een flinken pluimveestapel op na houden. Vroeger zijn ze in 't klein begonnen, doch in den loop van den tijd ie de zaak uitgebreid. Met het toenemen van het aantal is ook de kans op ziekten toegenomen. DM wordt mede veroorzaakt, doordat een hok, dat vroeger voor 20 stuks was ingerioht, nu een 30-tail moet huisvesten. De grootte van het hok heelt geen gelijken tred gehouden met de uitbreiding van het pluimvee. Een overbevolkt hok is een groot kwaad. Nu krijgt men kat van ziekten, waarvan men vroeger nimmer eenigen hinder ondervond. En als het besmettelijke dekten zijn, is er wel kans, dat al hert pluimvee verloren is. Dan krijgt men een zoo grooten schadepost, dat de lust om verder hoenders te houden, wel eens verloren gaat. VandaaT, dart het nuttig kan zijn, iels over de ziekten mede te deelen. Besmettelijke ziekten worden veroorzaakt door levende organismen. Ze dringen bet hoendierilichaam binnen en gaan zich daar vermenigvuldigen. Maar ieder dier, dat smetstof binnen krijgt, wordt nog niet ziek, omdat het dier ook over verweerniiddelen beschikt Doordat de emetetof leeft, ia hert van minder beleekenis, hoeveel smetstof hert IJehaam hiiuinendrimgt; immers de smetstof groeit en neemt dus toe. Daardoor is de kleinst mogelijke hoeveelheid emetsilof voldoende om een besmettelijke ziekte te veroorzaken. Hierdoor onderscheidt een besmettelijke ziekte zioh jaW van een vergiftiging, omdart voor dit laartste juist een bepaalde hoeveelheid vergift noodig ie. Geeft men minder dan die bepaalde hoeveelheid, dan ondervindt hert dier daarvan geen hinder. Besmet lelijke ziekten worden meestal veroorzaakt door kleine, eenoeßige plantjes, bacteriën. Met bet bJoo'e oog zijn ze niet te zien; bij een duizendvoudige vergrooting van het microscoop hebben ze een lengte van slechte 1 m.M 't Is te begrijpen, dat er in één druppeltje bloed wel duizenden kunnen voorkomen, In een holte, die slechts 0.1 m.M. diep is, kunnen zioh honderdduizenden bacteriën ophouden. Op den rand van een dubbeltje kunnen wel 800 bacteriën gelegd worden. Er zijn echter ook nog sniatetoffen, die met de sterkste lenzen nog niet zichtbaar Ie maken zijn. Men noemt die onzichtbare ètnetetoffem. De ziekte is besmettelijk, doch de smetetaf zelf ie niet bekend. De vermeerdering der smetstoffen gaat ontzettend snel. Ze vermenigvuldigen zich door deeling, d.w.z. ze vallen in twee stukken uileen. In 't gunstigste geval geschiedt du reeds na 20 minuten. De stukken kunnen zich echter na 20 minuten weer deelen en dit gaat al maar door. In één nacht kunnen uit 1 bacterie wel 16 mirtiioen nakomelingen omißtaan. Het lijkt cuigeloofcijk. maar tooli zou 1 bacterie, bij ongestoorde vermenigvuldiging, na 5 dageu zooveel nakomelingen geven, dart alle zeeën der aarde er mee gedempt zouden kunnen worden. De snelle groei is oorzaak, dat vele bacteriën gevaanijke vijanden zijn. Overal komen ze voor, behalve op groote hoogte in de luchrt en diep in den grond. Aille voorwerpen, doe we in 't dagelijksch leven gebruiken, zijn er mee bezet Nu willen wc onze lezers niet beangst maken, want onder de vtllerlei eoorlen zijn er ook tal van nut tige. Slechte enkele kunnen ziekten verwekken. We weten, dat sommige ziekten maar eenmaal in het leven optreden, bijv. mazelen. Een kip, die de pokken met succes doorstaan heefitj zal deze ziekle niet weer krijgen, ook al wordt het dier er mee besmet. Hoe komt dat? Dringen de bacteriën van een besmettelijke ziekte het liohaam binnen en gaan ze daarin groeien, dan reageert het lichaam daarop. Het trtaoht zich van de indringers te ontdoen, zoodat er een strijd ontstaat tusschen het lichaam en de parasieten. --- De verweermiddelen van het lichaam zijn de witte bloedlichaampjes en het bloedserum. De witte bloedlichaampjes worden wel eens de soldaten van hel lichaam genoemd Door de bloedstroom worden ze naar de plaats gevoerd, waar de bacteriën zich bevinden. Daar worden ze door de wil! bloedcellen omsloten en verteerd. Het bloedserum bevat stoffen, die de vergiften der bacteriën onschadelijk maken. Nu kunnen zich twee gevallen voordoen. De verweermiddelen zijn niet in staat om de bacteriën te overwinnen. Dan wordt het lichaam vergiftigd door de afscheid!ngeproduden deT bacteriën en dit eindigt meestal met den dood van het dier. 't Kan ook zijn, dat bloedserum en wii'Jte bloedlichaampjes als overwinnaars uit het Strijdperk treden. Dit gaart echter niet zoo gemakkelijk. Aanvankelijk was het lichaam er niet op ingesteld, om aan dit soort bacteriën voldoenden weerstand te bieden. Doch er worden nu meer witte bloedlichaampjes gevormd en het btoedserum krijgt meer tegenvergiften, die speciaal dienen om dit soort bacterie te bestrijden. Deze tegenvergiften of aniti-toxinen blijven nog langen tijd in het Kchaam leven; t gebeurt wel, dat ze tot aan den dood van het dier daarin blijven. Volgt nu later een hernieuwde aanval van deze bacterie, dan ie het Web aam gereed to' den strijd en de bacteriën krijgen geen kans om het lichaam ziek te maken. Het lichaam is nu ongevoelig of immuun geworden voor de emetetof. Deze ongevoeligheid kan nu op een ander dae-r woruwn oveigeoracui. Woruil het bioed van een genezen dier ingespoten in hel bloed van een ander dier, dau worden daardoor ook de verweermiddelen overgebracht, die de vergiften der bacteriën kun-ien bestrijden. In bel bloed van ecu gevezen dier heeft men dus een geneesmiddel tegen de ziekte. In plaats van bloed spuit men gewoonlijk alleen het bloedserum in. Dit serum verkrijgt men door btoeo. rusug te laten slaan; het neidergeie serum schend* zich ian van 't overige af. Hert serum legen verschilienoe tippenzaekten wordt bereid door paarden eenige malen met de smertsnof van kipj>enziekten te ïnfecteeren. Het bloedserum van deze paarden wordt bij zieke kippen ingespoten en aldus steunt men deze dieren in den strijd tegen de ziekte. Serum gebruukt men uitsluitend bij zieke dieren. Het lichaam vormt dan zeü geen verweermiddelen en speelt dus een passieve rol. Zoon passieve onvatbaarheid duurt gewoonlijk maar eenige weken, omdat de verweermiddelen spoedig uitgescheiden worden. --- Bij gezonde dieren gaat men dan ook anders te werk. Men weet, dat een dier immuun wordt als het de ziekte met succes ie boven komt. Nu gaat men een dier opzettelijk in lichte mate ziek maken, door hel met verzwakte smetstof in te en len. De dieren reageeren daarop door anti-toxinen af te scheiden. Natuurlijk zijn er heel wat proeven noodig om te weten te komen, boe groot die hoeveelheid smetstof moet zijn. Want geeft men te veel, dan wordt hert daer ernstig ziek en de verweermiddelen zouden niet in slaat zijn de bacteriën te overwinnen. Geeft men te weinig, dan worden er te wennig antitoxinen gevormd, zoodat de behandeling van geeu berteekenis is Dirt onderzoek en hert bereiden van serum en entstof geschiedt in ons land in hoofdzaak in de Rijkseeruunnrichting te Rotterdam. Bij het inspuiten van entstof moert het lichaam zelf dus de verweermiddelen vormen; het lichaam moet zelf meewerken, is dus actie/f. Vandaar dat men dan ook spreekt van actieve onvatbaarheid. Deze aotieve immuniteit duurt gewoonlijk een langen tajd, soms wel jaren 't Ie jammer, dat niet tegen alle besmettelijke ziekten entetof en serum bestaan Dus moeten er ook andere hu'pmiddelen toegepast worden, die In hoofdzaak moeten dienen om de smetstof buiten het lichaam te vernietigen. 't Komt ook voor, dat een der na het doorstaan van een ziekte, zoo ongevoe'ig i 6 geworden voor de smetstof, dat het deze nog maanden lang in zn lichaam kan dragen, zonder zelf ziek te worden Zulke dieren noemt men --- smetstofdragers. Ze kunnen dus voortdurend de smetstof verspreiden, andere dieren dua besmetten en ziek maken en zelf gezond blijven, 't Ligt voor de hand, dat dergelijke dieren zeer gevaarlijk voor de omgeving zijn. Tegen besmettelijke ziekten hebben we dus Iwee beste bestrijdingsmiddelen: le. Gezonde dieren worden ongevoelig gemaakt door Inenting. 2e. Zieke dieren worden genezen met serum. * * --- De beperking van de Pluimveeteelt. De regooringsmaatregelen bron van groote knoeierij. Dat is het oordeel van den heer D. J. Holsteyn. Voorzitter van de Vereen, van Broederijen en Pluimveefokbedrijven, die in een artikel in het Hb L. zijn conclusies neerschrijft Hij is overtuigd, dat de regeling het door de regeering gestelde doel niet zal bereiken. Hij noemt onzinnig de bepaling, dat alleen zij als fokker zullen worden erkend degenen, die in bet afgeloopen jaar ten minste de helft hunner hennen aan valnest-contröle hebben onderworpen en dat alle dieren afstammen van op productie gecontroleerde hennen, en schrijft verder 0.m.: „Het zullen er bitter weinig zijn, die deze bescheiden zullen kunnen overleggen! Wèl weten we, dat het papier zeer geduldig is en 't een kleine moeite tegenover de daarmede gepaard gaande voordeden is, om zoon boekhouding in elkaar te zetten, omdat er geen enkele controle op geoefend kan worden! En nóg wordt het erger! Als we eenmaal zoon fokkerij hebben, dan is het den fokker wettelijk geoorloofd van.. . jonge hennen te fokken.'mits deze aan een zekere winterproductie hebben voldaan, voor Leghorn b.v. 40 eieren van September—Februari, dus in 5 maanden, een productie welke veel te laag gesteld is. En hoe geduldig is weer niet de legstaat. waarop men rustig zoolang kan turven, totdat de hennen de vereischte productie hebben gehaald! Men zou in ieder hok twee elkaar regelmatig aflossende controleurs moeten plaatsen, om dat te voorkomen en dan nóg zou men achter zijn rug om kunnen knoeien. Fantasie, denkt u? Alsof dit niet algemeen bekend is en alsof zelfs niet het geval bekend is, dat een al te voortvarend kippenhouder, gemakshalve reeds de leglijsten een maand te voren had ingevuld, wat in den loop der maand op toevallige wijze werd ontdekt! Nü begint die knoeierij pas toonend te worden, dus zal ze welig gaan bloeien. De poort voor bedrog is wijd open gezetl" Verder wijst de schrijver o.a. op de hooge koeten. Deze regeling, waarmee nóóit het gestelde doel zal kunnen worden bereikt, zal den kuikenkoopers, dus kippenihoud&rs, op f 250.000 komen te staan en zelfs op een half millioen. wanneer na 1 Februari de heffing op broedeieren 2 ets. zou worden. Waarna hij vervolgt: En dan te bedenken, dat in 1933, met al dat zoogenaamde slechte materiaal, met al dat laa'Jbroed. de geheele kippenhouderij slechts 5 procent van den uitgetrokken regeeringssteun noodig heeft gehad, dus een kwart millioen, om de touwtjes aan elkaar te kunnen krijgen. Tenslotte wijst het H b 1. op de bepaling, dat de fokkers als controlemaatregel hun eieren moeten stempelen. De stempels daarvoor krijgen ze zelf in handen. Doch hoe zullen de controleurs kunnen nagaan, of de fokker de bij schouwing ondeugdelijk bevonden broedeieren (bloedvlekjes, verkeerde ligging der luchtkamer, schaalgebreken, enz.) wellicht heeft vervangen door „doodgewone" eieren van den eersten den besten buurman? Waar men deze dolzinnige regeling ook bekijkt, overal en aan Alle kanten grijnst de nonsens den beoordeelaar tegemoet, tenzij de_e regeVing ie gemaakt om een groot aantal werkloozen aan een controleunsbaantje te helpen en om den pluimveemenschen te leeren znob een nieuw soort eerbied voor het overheidsgezag te verwerven! Dit wordt tè dol! eindigt het blad. --- De rattenplaag in het kippenhok. De ratten kunnen inderdaad voor den pluimveehouder een ware plaag zijn. En 'l erg.*.e is, dat er d~kwu>s zoo weiuug legen deze plaag ie doen ie. uu probjeem wordl in de _Ledr_isjjluimveehouder" behandeld uuur i. v. u. ü-, cue voigews cijü uieueueelingen zeer veel hinder van deze dieren guuad heeft. De geschiedenis is eindeloos en treurig, zegt hij. Er zijn allerlei middelen: vergif, waarmee men gevctui ioopi tiju eigen dieren te vcrgiiiigcii, uog eerder cUui ac ratten, die grenzeloos airni zijn en er minachtend voorbij loopen; met bacteriën beemeaen, 't geen ecntw voor den particulier bezwaarlijk is; val.en zetten, maar dikiijls laten de dieren ook het voer in de vallen onaangeroerd. Er zijn misschien veel meer middelen, maar gewoonlijk is de rat summer dan de mensch. Welke methode van verdelg.ng de schrijver ook toepaste, gewoonlijk kwamen de dieren na korten tijd terug en 't spel begon opnieuw. Tot het hem tensiotte gelukte 1 kwaad afdoende te beteugelen. Hij schrijft: „Zoo heb ik jaren gesukkeld, totdat het tot mij doordrong, dat het eenige afdoende middel, om ze te verhinderen hun woning in mijn hokken op te e.aan, was den natuurlijken aarden bodem te vervangen door een cementen vloer, waarop het hok werd geplaatst. Laten zij daar nu maar onder komen (en dat doen ze), door den vloer heenknagen, kunnen ze niet Van dat oogenblik af was hert finaal mei hun heerschappij gedaan. Zeker, er zijn er wel, die door dt schuif naar binnen komen, wanneer deze 's nachts openstaat in den zomer; er klimt er wel eens een door de ramen (dat kan men trouwens verhinderen door er fijn gaas voor te spannen); ze knabbelen wel eene een gat in hert hout en bereiken daardoor de woning der hennen, hoewel men ook dat voorkomen kan door er een stukje gaas omheen te slaan van een paar decimeter hoog, maar al konven er zoo wel eens wat enkelingen naar binnen, zij kunnen er hun gangen en nesten niet maken en er zich niet voor goed vestigen, want de cementen bodem belet bun dit en zij moeten, na wat gegeten te hebben, weer verdwijnen. Zoo ziet men, dat tegen iedere misère toch een remedie bestaat, als men de kwaal maar in den wortel aantast en niet met lapmiddeltjes werkt. De ratten-benauwen-is heefl voor mij afgedaan van het moment af, dart ik cementen vloeren onder mijn hokken heb aangebracht. Wie ermede te tobben heeft, raad ik aan iete dergelijks te doen. Wil men de ratten, die onder den cementen vloer huizen, te lijf gaan. dan zijn ook daarvoor verschillende middelen zooals: met een fret bestrijden of met behulp van een slang aan de waterleiding de holen laten vol loopen. waardoor ze te voonsohijn komen en gedood kunnen worden. Een typ:tiehe manier van bestrijding werd door den houder van een motorrijwiel toegepast. Hij bracht n.l. de uitlaatgassen van de motorfiets in de gangen. Te voren werden atle gangen dichtgeetopt, behalve een aan de voor- en een aan de achterzijde. Een oude binnenband van een fiets werd me