OP VERZOEK vm eeniRe onzer ii-n ■■ in i ■ oude relaties hebben wij besloten, op WOENSDAG 5 NOVEMBER (zoo noodig langer) van 's morgens 10 tot 's avonds 7S uur, Zitting te houden in Hotel Groen te Heerenveen, alwaar wij TJ gaarne onze collecties voor EERSTE KLAS DAMES- EN HEERENKLEEDIN6 . NAAR MAAT -. zullen voorleggen. Door onze verbindingen met de EERSTE ENGELSCHE HUIZEN, zijn wij in staat U op het gebied van Kleeding iets bijzonders aan te bieden. Platen voor modellen houden wij gaarne voor U ter inzage. Eventueele aanvragen voor een persoonlijk bezoek kunnen aan bovengenoemd adres worden afgegeven. Kwaliteit, coupe on afwerking garandeeren wij ten voile. Beleefd aanbevelend, TER BEEK Gedempte Gracht 9 - ZAANDAM Telefoon 947. Bij guur en vochtig Weer JW Apothekers en Drogisten. In lijden van malaise is het dubbel uraent UWE VERKLEURDE KLEEDING, GORDIJNEN etc. als nieuw le laten verven .0., N.V. Ververij GEBR. HOEKSEMA In Friesland alleen gevestigd te Leeuwarden, Winkel Kelders. Het bespaart U geld. I i tal ia ti© | tegen hoest en verkoudheid HEILZAAM en LEKKER I INOG STEEDS is| S. I.BOLTJE „_l | Stationsweg - Heerenveen 1 S het MEEST SOLIEDE en MEEST 1 I GOEDKOOPE ADRES voor ALLE I voorkomende |Betonwerken j WTT-WT—— I ■!!■■■■ l____l_H_.il l_l__W______n ___■__■__■_■ WINTERDIENST 1930. SPOOR-.JRAMBOEKJE VOOR FRIESLAND met dienstregelingen van autobussen, kaartje en opgaven omtrent personen en vrachttarieven. Prijs afgehaald bur. van dit blad 10 cont, fr p. p. na ontv. van 12 cent- --- Haar» gezicht en hals waren afschuwelijk mager. Zij had nagenoeg alle hoop opgegeven. Dit is goed nieuws voor U, wanneer Uw Uiterlijk en gezondheid vervallen zijn, doordat U te mager bent. U hebt altijd wel geweten, dat levertraan bijzonder goed voor U zou zijn, en nu Is er dan ook een middel, ■Waarmee U dezelfde resultaten kunt bereiken zonder dien afschuwelijken vischachtigen smaak en reuk. Leest U eens wat Mevrouw F. W. te L. schrijft. Kunt een U beter resultaat verlangen? Dit is haar brief: „Door het gebruik van Mc. Coy's Levertraan Extract Tabletten gedurende één maand, ben ik 5% pond aangekomen. ledereen, die mij kent, heeft den vooruitgang van mijn gezondheid opgemerkt en ook, dat mijn gezicht en hals, die heel mager waren voller geworden zijn. Ik ben buitengewoon dankbaar over dit resultaat, want ik had nagenoeg alle hoop opgegeven ooit dikker te Zullen worden. Ook mijn dokter heeft den vooruitgang opgemerkt, dien ik aan Uw tabletten te danken heb. Ik zal ze dan ook zeker al mijn vrienden en kennissen aanbevelen." F. W. Sukkelt niet langer, maar koopt nog heden een doos Mac Coy's Tabletten. U loopt geen enkel risico. Mac Coy's Levertraan Extract Tabletten zijn verkrijgbaar bij alle apothekers en drogisten a f 1.95 per doos. Eischt Mac Coy's Tabletten, de origineele en eenig echte. Weigert namaak. Indion niet direct verkrijgbaar, wendt U dan tot N.V. Rowntree Handels Maatschappij, Keizersgracht 124, Amsterdam-C. o Verdrijf dien hoest die Uw ouden dag vergalt Met de jaren verzwakken onze ademhalingsorganen. Kom ze te hulp wanneer het ademen moeilijker gaat dan vroeger, wanneer Gij vlugger benauwd zijt. Ge kunt al die ongemakken bestrijrfen. Ge behoeft niet te hoesten, niet te kuchen, Been wanhopige pogingen te doen dat moeilijk op te lossen slijm kwijt te raken. Neem dadelijk Abdijsiroop. Door de bijzondere samenstelling voor U een aangewezen middel. Buitengewoon verzachtend, slijrnoplossend en borstversterkend. Beroemd bij Hoest, Bronchitis, Asthma. 4KKWsAUijsiroop ..Voor de Borst" Alom verkrijgbaar. Prijs Fl. 1.50, Fl. 2.75, Fl. 4.50 bru'k buitenshuis Abdijsiroop-Bonbcns ,w' cl->- Dan bespoedigt Ge Uw genezing. ABDÜSIfiOCP-BOrUJONS (Gestolde Audijsiroop) --- Over Recht en Wet. Somtijds schijnt het, dat de meening bij vragers heeft post gevat, dat ik alles moet weten en de helft er nog bij moet raden. Zoo deelt M. v. d. B. te L. mede, dat hij als ongeorganiseerde arbeider (het bedrijf, waarin hij werkzaam is wordt niet vermeld) heeft gewerkt bij een georganiseerd patroon. Hij vraagt nu of hij- recht heeft op vakantiebonnen, die aan andere ongeorganiseerden wel, doch aan hem niet zijn verstrekL Ik moet op deze vraag het antwoord schuldig blijven; ik veronderstel echter, omdat gegarandeerde vacantie alleen in georganiseerde bedrijven kan voorkomen, dat een ongeorganiseerd patroon daarvoor ook geen bonnen kan uitgeven. De tijden ziju momenteel niet rooskleurig en de malaise openbaart zich o.m. in den fouragehandel, waar men al sedert lang te kampen heeft met een geweldige, steeds voortdurende prijsdaling. Gevolg ervan is, dat sommigen, die van de fouragehandelaars _g. in voorkoop hebben gekocht, trachten om aan het, voor hen daaruit voortvloeiende uadeel te ontkomen, door den koop niet na le komen. J. S. te B. vraagt dan ook: Mijn zwager is fouragehandelaar. Het vorig jaar heeft hij o.m. aan een veehouder honderd zak mais verkocht a -f 5.60 per zak. Hiervan is door den' bedoelden veehouder 20 zak ontvangen. Overeengekomen was, dat hij dit jaar de nog resteerende 80 zak zou ontvangen. Hierin is hij echter nu weigerachtig; hij zegt zioh van den koop niets meer te kunnen herinneren en wil er af zijn. Aangezien de marktprijs van dit artikel geweldig is gedaald, beteekent dit voor mijn zwager een schadepost. In hoeverre kan hij bovenbedoelden veehouder nu verplichten het gekochte te ontvangen? De koop is geschied onder vier oogen, zonder getuigen en er is geen contract of iets dergelijks geteekend. Het antwoord op deze vraag is, dat de veehouder verplicht is tot afname der 80 zak; voldoet hij niet aan deze verplichting, dan kan de fouragehandelaar hem dagvaarden tot ontbinding der overeenkomst met schadevergoeding. Het groote risico (en de beste advocaat kan dat niet wegnemen) is gelegen in het feit, dat de veehouder de overeenkomst ontkent — het eenig bewijsmiddel, dat aan uw zwager ten dienste staat is het opleggen van een eed. Ale uw zwager niettemin een procedure wil probeeren, moet hij zich tot een advocaat wenden. Een geheel andere kwestie houdt H. P. te N. bezig. Hij doet het navolgend verhaal betreffende'het plaatsen eener advertentie zonder zijn last. In September werd mijn vrouw telefonisch opgebeld door een Reclame-Bureau omtrent het herplaatsen eener advertentie (ad f 20). Door mijn afwezigheid kon mijn vrouw geen toestemming geven, waarop de firma antwoordde, de advertentie toch maar te zuilen plaatsen, daar er geen tijd voor correspondeeren over was. Mocht het niet naar mijn genoegen zijn, dan was ik vrij van betalen. Daar het niet in mijn bedoeling lag weer te adverteeren, heb in den wissel geweigerd. Kan de firma mij nu krachtens de Wet verplichten tot betaling? Het ligt wel voor de hand, dat de Traag, zooals deze ie gesteld, ontkennend moet beantwoord worden. Het is mij echter wel gebleken, dat sommige advertentie-colporteurs kans zien om de menschen eene handteekening te laten plaatsen onder een stuk, waarin uitgebreider bestelling voorkomt dan de onderteekenaar bedoelde en dan afgesproken werd. Vrager mag dan ook, wanneer hij tot betaling wordt aangemaand, wel eens vragen met welk recht het bedrag van hem gevorderd wordt en dat antwoord opzenden aan „Jurist". P. F. L. te B. heeft een grief tegen een deurwaarder, die hem per open briefkaart tot betaling heeft aangemaand. Blijkbaar (en geheel onbegrijpelijk i 9 dat niet) is de inzender over deze wijze van aanmaning minder goed gesticht en vraagt hij of dit geoorloofd is. Ik vind het, evenals inzender, een vieze methode om op dergelijke wijze aanmaningen te zenden, maar beslist ongeoorloofd is het niet. Rijk, Gemeenten en Waterschappen handelen evenzoo. Wanneer L. belasting heeft te betalen en de vervallen termijnen niet op tijd betaalt, ontvangt hij een waarschuwing, die nog wel betaald moet worden ook, gedrukt op een open formulier. Om gevrijwaard te blijven tegen zulke onaangenaamheden, doet men het beste om op tijd te betalen. D. H. P. to H. is in Maart verhuisd van de Gemeente A. naar de Gemeente B. „Niet 9 is bestendig hier beneên — dan d' onbe-l digheid alleen" en inzender wil weer vertrekken van B. naar A. Hij vraagt nu: „heb ik nog recht als ingeschrevene in mijn oude | Gemeente"? Ik hoop niet, dat P. het mij ten kwade duidt, maar de strekking dezer vraag ontgaat mij ten eenenmale. Alle inwoners van bet Rijk hebben het recht om zich te vestigen waar zij willen en alle burgers zijn voor do wot gelijk borechtigd, zonder dat aan het ingeschreven zijn in het Bevolkingsregister (een administratieve maatregel) bijzondere rechten verbonden zijn. Voor de bevoegdheid tot het kiezen van leden van den Gemeenteraad is vereischt, dat men ingezetene is en zoo kan gedurende één jaar vragers kiesbevoegdheid in het gedrang komen, hoewel dit in zijn geval niet waarschijnlijk is, omdat op 22 Februari de lijst is vastgesteld en hij pas in Maart verhuisd is. P. B. te M. is kostwinner zijner moeder. Hij vraagt nu of hij op dien grond afteek van gemeentebelasting heeft. Voor ondersteuning aan behoeftige ouder 9 kan aftrek worden toegepast. Vrager doet het best om zich te verstaan met den Gemeente-ontvanger en deze kwestte met hem te bespreken. C. B. te H. vraagt een uitvoerig antwoord, mede namens eenige chauffeurs van vrachtauto's en autobussen, betreffende het dempen van autolichten. Deze vragen luiden: le. Het rijwielpad wordt aangemerkt als een afzonderlijke weg. Moet ik bij avond de lichten van mijn auto dempen, wanneer een wielrijder op het rijwielpad rijdt, terwijl ik den rechter kant vau den gewonen weg berijd? 2e. In verschillende plaatsen (en ook wel op sommige rijkswegen) ligt tusschen het rijwielpad en den gewonen weg een grasberm; moet een autorijder voor een hem op dit geheel afzonderlijk liggend rijwielpad passeerenden fietsrijder de lichten dempen? Sommige wegen (omstreken Den Haag b.v.) zijn plm. 25 a 30 meter breed; de autorijder, die aan den rechterkant rijdt, is dus van den hem passeerenden wielrijder plm. 25 meter verwijderd; deze ondervindt nu practisoh geen last van de lichten der auto. M iet de autorijder in dit geval toch nog de lichtea dempen? M.i. mist deze wettelijke bepaling allen redelijken grond. 3e. Tegenwoordig worden op vele rijkswegen de rijwielpaden achter de boomen aangelegd (b.v. onder Wolvega). Is de autorijder in dit geval óók nog verplicht de lichten te dempen? De kwestie van het dempen van lichten is geregeld in art. 19 van het Motor- en Rijwielreglement (K. B. van 30 April 1927). Dit artikel luidt: „Een motorrijtuig, hetwelk zich op een weg bevindt gedurende den in art. 16 le lid aangegeven tijd (een half uur ra zonsondergang tot een half uur vóór zonsopgang), mag niet eene verblindende verlichting voeren, voor zoover: a. de weg is gelegen binnen een bebouwde kom eener gemeente; b. het motorrijtuig stilstaat; c. het motorrijtuig een ander motorrijtuig, een rjjwiel, een ander rij- of voertuig, of een rij- of trekdier of vee tegenkomt, van het oogenblik af, dat het op 100 Meter genaderd is, tot het oogenblik, waarop eene ontmoeting heeft plaats gehad. Vooreerst zij opgemerkt dat degenen, die tot naleving van wettelijke voorschriften gehouden zijn, niet hebben te beoordeelen de doelmatigheid van het voorschrift. Maar goed ook: wat de een doelmatig acht, komt den ander ondoelmatig voor. De eerste vraag houdt eene onjuistheid in: onder rijwielpaden verstaat, volgens art. 1 dier wet, de Motor- en Rijwielwet alle paden ongeacht of zij deel uitmaken van een weg, door of met goedvinden van den daartoe gerechtigde als zoodanig aangeduid op door Onzen Minister te bepalen wijze. Onjuist is dus, dat het rijwielpad als een afzonderlijke weg wordt aangemerkt. Ik meen dan ook, dat de eerste vraag bevestigend beantwoord moet worden. Het dempen is een veiligheidsmaatregel ten belhoeve van het verkeer; wordt een wielrijder verblind, dan ziet hij niet of en wat hij voor zich heeft. De situatie wordt m. i. anders, wanneer een rijwielpad achter de boomen loopt — van een eigenlijk tegenkomen is da"n geen sprake. De beantwoording der tweede vraag hangt goeddeels af van de vraag welke lantaarns de auto voert. Heeft men een groote lichtspreiding zijwaarts, zoodat auto's of fietsen, die zich een 20 Meter vanaf die auto bevinden, zoodanig bestraald worden, dat de bestuurder nog verblind kan geraken, dan moet gedempt worden, anders niet, omdat de verlcihting dan niet verblindend is. De verblinding moet namelijk betrekkelijk opgevat worden, dat wil zeggen: beoordeeld moet worden of een bepaalde passant daardoor verblind kan worden. Inzender moet vooral in het oog houden, dat de grond van het voorschrift is, dat een bestuurder uit tegenovergestelde richting in zijn vrij uitzicht niet door verblinding belemmerd mag worden — kan dit wel, dan moet wel, kan dit niet, dan behoeft niet gedempt te worden. JURIST. • ♦ • --- FEUILLETON DE INNEMENDE LANDLOOPER door E.J. RATH. 22 XXII. Hilda Kilbourne deed niet altijd, zooals men van haar verwachte. Ze kon soms de meest onverwachte duigen doen en toen Rawlins haar aantrof op het tennisveld verraste ze hean. Ze keek hem niet alleen vriendelijk, maar zelfs stralend aan. „Neem een racket" zei ze. „We kunnen nog best een set spelen voor het eten." Hij nam een racket op, dat op een bank lag en liep naar zijn plaats, waarop ze hem een keiharden bal serveerde. Geen woord over het verdwijnen van haar auto; geen woord over Annabelle; geen zweem van verwijt in blik of houding. Ze lachte hem uit, toen hij een harden bal miste; ze lachte zich zelf uit, toen ze probeerde een bal te halen, waar ze niet bij kon. Ze speelde alsof ze met jeugdigen overmoed van 't leven genoot. Rawlins begreep er ndets van. Als ze wachtte tot een andere gelegenheid, verbaasde hij zich over de manier waarop ze comedie speelde. Als ze het vergeten had — maar dat was niet mogelijk. Als hel haar niel kon schelen, was hij teleurgesteld en bezorgd. Hij verlangde niet naar een twistgesprek, maar hij hoopte, dat ze het tenminste vervelend zou vinden. Twee dingen, die hij niet kon rijmen, waren Marian's verslag en Hilda's houding tegenover hem. Hij werd achterdochtig. Hij trad haar tegemoet met een verontschuldiging op de lippen, maar hij kwam niet verder en wist niet, wat te doen. Hij tenniste dus maar zoo gced mogelijk, maar ook niet met veel succes, want ze wen het gemakkelijk van hem. Teen ■>,?. naar huis wandelden, stal; ze den arm door den zijne — iets heel ongewoons voor Hilda — en begon te praten over de moeite, die Grosvenor had met zijn waardigheid. „Hij strijdt een zielestrijd", legde ze uit. „Zijn principes gelasten hem den dienst op te zeggen, maar zijn nieuwsgierigheid laat hem talmen. Hij wil rien, hoe het met jou afloopt!" „En heeft hij eenig vermoeden?" vroeg Rawlins voorzichtig. „Niets bepaalds, voorzoover wij weten." „Heeft iemand het?" „Och er zijn natuurlijk verschillende theorieën", zei Hilda. , ,sijvoorbeeld —" „Ik ben bang, dat ze te fantastisch zijn, Wade. Je zoudt er om lachen en ik twijfel er niet aan, of we hebben het allemaal mis." „Wat is jouw theorie?" Hilda keek hem van ter "zijde aan en schudde het hoofd. „Dat is een duister hoofdstuk", zei ze. „Moeilijk te lezen dus?" veronderstelde hij. „Voor menschen met slechte oogen." Rawlins lachte om de nieuwsgierigheid te verbergen dlie ze bij hem opgewekt had. Hij begreep dien middag niets van haar. Ze deed alles anders, dan hij verwachtte. Hij begreep heelemaal niet, waarom ze niet woedend op hem was of waarom ze terugkwam op het duistere hoofdstuk, met Grosvenor als aanloop. Hij voelde zich niet op zijn gemak. „Ik wou, dat jij mij 'dat hoofdstuk eens voorlas", zei hij. „rk geef graag toe. dat je goede oogen hebt, zelfs dat je helderziend bent." Ze hadden het terras bereikt. ~0p een anderen keer", zei ze, „zal ik misschien probeeren het je voor te lezen. Als ik niet alles kan ontcijferen, kan je me misschien helpen, maar nu moet ik me gaan verkleeden voor het eten." Zoo liet ze hem dus onvoldaan achter. Hij zag haar niet weer. voordat de heele familie zich aan tafel zette. ,Na het eten trachtte hij een uitleg te krijgen van Marian, maar ze kon hem niet wijzer maken. „Het eenige, wat ik je kan aanraden", zei Marian, „is voorzichtig te zijn. Hel is niet natuurlijk, dat Halda lief tegen je is, na wat er gebeurd is. Ik heb nog nooit gezien, dat ze iemand de andere wang toekeerde" Hij had geen gelegenheid met Hilda te spreken en na eenigen tijd volgde hij den heer Kilbourne, die hem veelbeleekenend toojewenkt had. Toen de heer en meester van Kilbourne Heights hem op veiügen afsta; d meegenomen had, verspilde hij geen tijd met overbodige inleidingen. „Ellendig een chauffeur te verliezen", zei hij. „Een van die particuliere intermes-o's in het leven van een groot man is weer op komst Hoe kom ik er?" Rawlins dacht even na. „Ik zou üiet weten, hoe ik vanavond weg kan komen", zei hij. „Ik heb mevrouw beloofd haar bridgeles le geven." „Tijd verknoeien voor vrouwen", mopperde de heer Kilbourne. „Maakt ze verzot op spelen. Maar hoe kom ik er?" „Ik zou misschien een chauffeur kunnen vinden." „Betrouwbaar?" „Ja, dat geloof ik wel." „Dat moet hij zijn", zei de heer Kilbourne met nadruk. „Betrouwbaarheid is grootendeels afhankelijk van geld." De heer Kilbourne stak een hand in den zak en nam een bankhiljet van een stapeltje. „Geef hem dit en zeg, dat hij er nog een kan krijgen, als hij zijn mond houdt", zei hij. ~Hij hoeft alleen te welen, waar ik naar toe ga en niet waarom." „Ik zal zien, wat ik voor u doen kan." ..Ik wou, dat je hef zelf deedt". mopperde de heer Kilbourne. „Het spijt mei Ik zal het u zoo gauw mogelijk laten weten," „Goed! Ik ben te vinden op het terras." Een half uur later vond Rawlins hem en begonnen ze fluisterend te spreken. „Je zegt, dat je iemand gevonden hebt — hoe heel hij?" vroeg de heer Kilbourne. „Dal mag ik niet zeggen. Hij wil onbekend blijven — bang. dat hij last krijgt met zijn baas; maar u hoeft niet bezorgd te zijn. Het is een goede chauffeur." „Klinkt raar, Rawlins, maar ik vertrouw op je." „Dank u! Ik heb hem gezegd, waar u heen wilt en dat hij daar op u moet wachten. Zoodra u wilt vertrokken, staat hij klaar." „Waar?" „De wagen staat bij de garage, /onder lichten. Ik 7—l hem u wijzen" ..Waar is Emily?" vroeg de heer Rilhoume, met een onilerzoekeiiden blik over het terras. „Ze is in de bibliotheek met uw dochters." „Waar is Kane?" „Uit." „Ze blijven ook nooit thuis", mopperde de heer Kil» bourne. „Vooruit dan maar! Breng me stiekum mijn hoed en jas. Je vindt ze wel ergens in de kast onder de trap. Wijs me dan, waar de wagen staat Als Je mijn vrouw tegenkomt, zeg dan, dat ik naar boven ben gegaan. Begrepen? Ik ben naar bed — hoofdpijn, en wensch niet gestoord te worden, zelfs al wordt er opgebeld." Toen Rawlins met een hoed en een jas terugkwam, liet de heer Kilbourne zich over de leuning van het terras naar beneden glijden met een lenigheid, die zijn jaren eer aandeed. Rawlins volgde hem. Toen ze samen in de duisternis voortliepen, bewoog de heer van Kilbourne Heights zich voort met de voomehtigheid van een kat. die een natten weg oversteekt „U hoeft den chauffeur niets te vragen of te zeggen", zei Rawlins zacht „Hij weet, wat hij moet doen en hij is betaald." „Ik heb een voorgevoel, dat ik ga verliezen", klaagde de heer Kilbourne. „Waarom gaat u dan?" „Omdat ik niet bijgeloovig ben. Waar is de wagen?'' „■6-s-st! We zijn er zoo en let niet op den chauffeur. Hij weet zelfs niet. wie u bent. Hij is vanavond niet anders dan een automaat." „Laat me dat wonder eens zien", gromde de heer Kilbourne. Het wonder zat in elkaar gedoken voor op de auto. Hij keek niet op, toen zijn passagier verscheen, in gezelschap van Rawlins De heer Kilbourne kon niiet anders onderscheiden dan een uniform, een pet en een bril. „Slechte oogen?". vroeg hij, toen Rawlins hem de auto in duwde. -v „Uilenoogen", zei Rawlins. Rawlins sloot het portier, liep naar voren, fluisterde iets tegen den chauffeur en kreeg een knik ten antwoord. Voorzichtig werd de motor op de eerste versnelling gezet en de auto gleed zacht weg in de duisternis Rawlins keerde naar huis terug. Hij wilde probeeren Hilda onder vier oogen te spreken te krijgen, als het mogelijk was. De bridge-les aan mevrouw Kilbourne trok hem niet bijster aan. De auto reed door zondeT lichten, totdat menN Kübonrne Heights achter zich had; daarna draaSde da chauffeur het licht aan en de weg werd plotseling fel verlicht. De heer Kilbourne zat achterin te rooken. Hij zag niet anders dan de silhouet van het hoofd van den chauffeur en dat interesseerde hem niet bijzonder. Hij was volkomen bereid zich te houden aan de door Rawlins voorgeschreven regels. Groote mannen hielden zich niet op met kleinigheden. Het begtin wilde hij wel missen, dat was tooh niets, maar daarna moest hij er bij zijn. De chauffeur met den bril wist precies, wat hem te deen stoud. Hij reed tien mijl door en sloeg af ;>p de juiste plaats, zonder zijn passagier zenuwachtig te maken of tijd te verspillen Toen de heer Kilbourne uitstapte, gooide hij een handje sigaren in de richting van deu chauffeur. ...Ie hoeft alleen maar te wachten", zed hij kortaf. De chauffeur tikte tegen zijn pet en de wagen verdween in de duisternis. Hij stopte onder de boomen, niet ver van het huis en wachtte, totdat de gedaante van den heer Kilbourne een oogenblik afstak tegen ecu rechthoek van geel licht om daarna achter een deur te verdwijnen. Daarna reed de auto weer in de richting van den hoofdweg. Een paar honderd meter verder stopte hij weer en zette Kane Kilbourne zijn bril af Hij keek hoe laat het was. Daarna zocht hij een zaklantaarn, stapte uit, liep naar den achterkant van den wagen en keek hoeveel benzine hij nog had. „Tijd en benzine in overvloed", besloot hij. „Ik ben een boon, als ik hier vier of vijf uur op den ouden heer blijf wachten, tot hij belieft klaar te zijn! Hij hoeft het niet te weten en Rawlins ook niet " Toen de auto weer in beweging kwam, vermeerderde hij de snelheid. Kane was een goed chauffeur en hij kende den weg; maar hij reed niet in de richting van Kilbourne Heights. Meer dam een uur verstreek. Twee dorpen en een stadje had hij gepasseerd. Eindelijk rook Kane een onmiskenbare zilte lucht en weldra ontwaarde hij een rij lichten. / _ ../e dansen zeker in het hotel", mompelde hij. „En nu heb ik dit uniform aan! Ik zal haar door iemand laten halen." Merril Beaoh hield zijn reputatie van verjongend te werken ook dezen avond op. Geen enkel raam in het groote hotel scheen onverlicht te zijn. Toen Kane de auto aan den achterkant neerzette, hoorde hij den jazz-band boven het geschuifel van voeten op het terras. Verder op liepen paren kalm heen en weer, de gedaanten afstekend tegen de donkere zee. Alles was normaal. „Netjes en als een heer", had Kane het laatste uur voortdurend bij zichzelf herhaald. Toen hij zich afvroeg of Annabelle op het terras zou zijn of op de kleine veranda, zei hij het nog eens. „Ze hoeft niet te denken, dat ik me door iemand op mijn kop laat zitten", mopperde hij. „Als ik het afmaak, doe ik het op mijn eigen houtje." Hij liep het hotel om en wachtte bij het eind van het terras, totdat hij een loopjongen te pakken kreeg, die een boodschap voor iemand anders deed. De jongen kende toevallig Annabelle; iedereen kende haar. Voor een halven dollar was hij bereid een boodschap over te brengen en verdween met bijna heel Kane's kapitaal. Deze laatste keerde terug naar de auto en wachtte; Annabelle zou misschien liever niet gezien worden met een chauffeur. Na eenigen tijd vond ze hem. Haar marmer van kijken maakte hem onrustig. Hij wist, dat Annabelle boos kon zijn, maar nu keek ze anders — alsof ze iets in het schild voerde, waar ze niet zoo gauw mee voor den dag wilde komen. „Waarom ben je verkleed?" vroeg ze. „Speel je comedie?" Hij had een andere begroeting verwacht, maar het bood hem de gelegenheid een uitleg te geven, wat hij uitvoerig deed „Zoodra ik den ouden heer dus afgezet had", zei hij, ~ben ik hier gekomen om jou op te zoeken. De eenige gelegenheid, die ik had." „Heusch?" vroeg Annabelle. ~Waarom ben je niet gekomen, toen ik bij jullie thuis was?" Kane maakte een veelzeggend gebaar. „Je hadt het recht niet te komen. Annabelle. Dat heb ik je ettelijke malen verteld." „Schaam je je voor me?" ~N—neen", protesteerde hij. „Heb je thuis ooit over me gesproken?" „Neen — waarom?" „Dacht ik al!" zei Annabelle. „Zeg, wie is die aardige man. die me thuis gebracht heeft?" „Een vriend", antwoordde Kane voorzichtig, „maar hij had zich niet met de zaak moeten bemoeien. Ik heb het hem nooit gevraagd." „Is hij rijk?" „Ik — ik weet het niet." Annabelle dacht eenigen tijd na. „Je komt bij mij niet verder, door de zaak door je vrienden te laten opknappen", merkte ze op. „Het kan me niet schelen, al zijn ze nog zoo deftig. Wat ben je eigenlijk van plan? Mij aan den dijk te zetten?" Ze zei het onomwonden er dan Kane had willen doen, maar hij begreep, dat hij de gelegenheid niet voorbij moest laten gaan. Hij dacht nog steeds aan zijn familie. „Ik heb zoon idee. dat we niet bij elkaar passen", zei hij langzaam. „Begrijp me niet verkeerd, Annabelle. Je weet wel, hoe ik het bedoel. Ik gevoel —" „O, heusch? En wat denk je, dat ik gevoel?" „Ik dacht misschien, dat jij hetzelfde zou gevoelen." ~Zie ik er onnoozel of versuft of zoo iets uit?" „Neen, natuurlijk niet. Alleen — ze zouden me thuis nog te jong vinden —" Hij zweeg plotseling, bewust, dat hij zich bijna versproken had. „Wat bedoel je? Ben ik zoo een antiquiteit?" vroeg ze. „Misschien ben ik ouder dan jij, maar ik heb ecu hoop meer fut." «Jij — jij bent best", zei hij flauw. „Behalve als het op familie aankomt Daarvoor laat je me schieten. Je denkt zeker, dat je me kan nemen en van me kan afzien, alsof ik een oude krant was in een tram!" Hij voelde, dat het makkelijker geweest zou zijn, als ze tegen hem was uitgevaren, maar hoewel Annabelle precies zei, waar het op stond, verloor ze geen oogenblik haar zelfheheersohing en hierdoor werd Kane uit het veld geslagen. „Je begrijpt me niet, Annabelle", zei hij „Wat mij betreft is alles in orde, maar ik moet aan mijn familie denken." „En ik moet aan Annabelle denken. Hoe weet je, dat ik niet in den smaak zou vallen?" „Dat is het eigenlijk niet. We hooren niet bij elkaar; daar komt het op neer." „Quaestie van temperame_t, hè!", peinsde Annahelle. „Dat klinkt niet eerlijk. Wat laat je eigenlijk in den steek — je liefde of je moed?" Kane antwoordde niet. Hij dacht aan zijn familie op Kilbourne Heights. Annabelle's gedachten vertoefden ook op Kilbourne Heights, maar niet bij de bewoners. Het huis, het land, de weelde stonden haar levendig voor den geest. Op haar manier was ze verstandig. Ze overzag meestal dadelijk den toestand. Als ze de flair had dadelijk den Achilleshiel te ontdekken, dan kwam het doordat ze het noodgedwongen geleerd had. Ze wist, wanneer ze „afgepoeierd" werd en wat ze in zoo een geval doen moest. „Je maakt het dus af", vroeg ze. „Afmaken?" vroeg hij benauwd. „Maar Annabelle, we zijn imimers nooit verloofd geweest." „Alleen maar een innige vriendschap, zeker?" Kane knikte. Op het oogenblik kon hij geen betere benaming bedenken. „Ik heb brieven van je", zei ze nadenkend. „Annabelle!" „Het is toch zeker zoo?" „Maar je zult toch zeker niet —" Zijn stem verzwakte. Wat Annabelle al of niet van plan was, kwam hij niet te weten. „Ik heb dorst", zei ze plotseling. „Heb gedanst. Ik moet nadenken en zal hier blijven zitten." Ze stapte in den wagen en trok haar cape vaster om de bloote schouders. Kane verdween in de richting van het hotel, blij over het uitstel. Hij was niet van plan met het water te verschijnen, voordat hij kalm nagedacht had. Annabelle was hem te slim af. Ze zei maar wat, natuurlijk, maar toch vond hij het onplezierig. Hij had bijna spijt, dat hij niet alles aan Rawlins had overgelaten. Toen hij twintig stappen van de auto verwijderd was, hoorde hij een welbekend geluid en keek om. Annabelle had den motor aangezet en zette hem in de eerste versnelling. „Annabelle!" riep hij. Daarna zette hij het op een loopen, maar hij was een paar meter achter. De groote auto gleed weg en - weldra buiten zijn bereik. Annabelle wuifde hem goeden dag, zonder om te kijken. Wordt vervolgd. --- Het banderolleeren van sigaren. In het vorig no. is aan P. S., sigarenfabrikant te W., op zijn vraag omtrent het banderolleeren van een kist van 100 stuks sigaren a 10 cent met twee banderolles ieder ad f 5.— geantwoord, dat zulks wèl is geoorloofd. Dit antwoord is niet juist. Bij eene Resolutie van 15 Dec. 1922, no. 127, heeft de Ministér van Financiën te kennen gegeven, dat een verzoek om kistjes, waarin 200 cigarillos verpakt zijn, te mogen banderolleeren met twee, zegels, elk voor 100 sigaren, alsmede om groote kisten a 1000 sigaren van meerdere zegels te mogen voorzien, niet voor inwilliging vatbaar is. Men grondt den eisch, om de verpakkingen van tabaksfabrikaten slechts van één zegel te voorzien op het laatste lid van art. 45 der Tabakswet, waarin sprake is van „bet" zegel. Alleen de speciaal met het oog op het St. Nicolaasfeest en het Kerstfeest in den handel gebrachte zoogenaamde assortimentskisten mogen, wanneer in dezelfde kist sigaren en sigaretten worden verpakt, worden gebanderolleerd met twee zegels, één voor de sigaren en één voor de sigaretten, elk aanwijzende het woord assortimentskist en den kleinhandelsprijs, respectievelijk voor de sigaren en de sigaretten. Verder wordt nopens de vraag omtrent het bewaren van gelei-biljetten geantwoord, dat door den fabrikant afschriften of doordrukken der door hem afgeleverde geleibiljetten moeten worden bewaard. Aangezien P. S. sigaren-fabrikant is en dus inslag van ruwe ongebanderolleerde tabak regel is en uitslag daarvan wel tot de zeldzaamheden zal behooren, wordt vermoed, dat het zijne bedoeling is om te weten, wat hij moet doen met de gelei-biljetten, waarmede hij de ruwe tabak van zijne leveranciers ontvangt. Ook deze geleibiljetten moeten worden bewaard en wel in originali bij de regisiers, waarin hij aanteekening moet houden van de ingeslagen hoeveelheden ruwe tabak, een en ander voorgeschreven in art. 31 der Ta- I bakswet. % --- Rectificatie. Loongrens Invalidiloitswet. Het antwoord aan J. P. te O. betreffende de loongrens, gesteld in de Invaliditeitswet, dient nog eenigszins aangevuld te worden. Deze loongrens bedraagt f2OOO voor hen, die niet eerder in loondienst zijn geweest. Derhalve valt iemand, die voor het eerst in loondienst komt en een loon van meer dan f 2000 verdient, buiten de bepalingen van de Invaliditeitswet. Maar dat is niet het geval met hem, die reeds in loondienst was, minder dan f2OOO verdiende en dus in het bezit is van een rentekaart. In dit geval moet worden doorgeplakt, ook wanneer het loon boven f2OOO stijgt. Pas wanneer het tot boven f3OOO stijgt, is plakken niet meer verplicht. --- Korte Mededeelingen. — De Enkhuizer Almanak heeft dezer dagen zijn 300 sten jaargang mogen beleven. — Zaterdag had de eerste steenlegging plaats voor de uitbreiding van den Studio van de V.A.R.A., welke dien dag vijf jaar heeft bestaan. Het ledental der V.A.R.A. bedraagt thans, ruim 101.000. — Nu de wereldtentoon stelling te Antwerpen op het punt staat te worden gesloten, is men aan het rekenen gegaan ten einde de belangstelling van het publiek onder cijfers te brengen. Reeds is berekend, dat er voor een bedrag van 30 millioen francs aan toegangskaarten is verkocht, zoodat het aantal bezoekers op ruim zes millioen kan worden geschat. — De vereeniging voor Volksonderwijs telt thans 56.549 leden, verdeeld over 559 afdeelingen en 80 kringen. — Te Bolnes at een tweejarig kind olienoten. Het kindje viel, waardoor een olienoot achter in de keel schoot. Ijlings gehaalde geneeskundige hulp kon geen hulp bieden, de kleine naar het ziekenhuis te Rotterdam werd vervoerd. De toestand van het kind is zorgeli|k. — Vrijdagmorgen is op verschillende plaatsen te Kopenhagen een krachtige aardschok gevoeld. Te Gammelholm en in de geheele havenwijk van Kopenhagen vielen lampen naar beneden ca voelde men den bodem golven. Ook in de voorsteden Hellerup, Soeborg en Amager voelde men de aardbeving. In enkele deelen van de stad maakte zich van de bevolking een groote angst meester en verliet men de huizen. --- HET STATIONSPLEIN TE LEEUWARDEN, ZOOALS HET ER THANS UITZIET. Wanneer we den ouden toestand vergelijken met de gemoderniseerde omgeving van het station, dan springt dadelijk de enorme verbetering, die hier tot stand Ia gebracht, in het oog. Onze foto geeft slechts een gering d*el van den nieuwen toestand weer. Omheen goed beeld van de moderniseering te krijgen, zou men van verschillende punten foto's moeten nemen. — Leeuwarden heeft eem entree gekregen, waarop men terecht trotach mag zijn. --- Berichten uit Stad en Dorp. Schutjassen. EESTRUM. Uitslag schutjaspartij bij J. v. d. Moer, 32 deelnemers. Prijs f 12 Sj. Kooi en R. Leegsma, te Eestrum; premie f 8 J. v. d. Land, Twijzel en Kl. Hamstra, Drogeham. Troostprijs f 6 W. v. d. Heide en Joh v. d. Sluis te Eestrum. Troostpremie f 4 D. Hiemstra, Twijzel en Alle de Vries, Eestrum. --- Een vermiste schoen gevonden. IRNSUM. 1 Nov. Zooals men zich zal herinneren, miste van een der voeten van den op 27 Sept. j.l. overreden blinden Jacob Holkeboer de schoé_, waarvan bij vinding bericht werd venzocht. Thans meldt men ons dat door reinigers van de slooten langs den Rijksweg alhier deze schoen te voorschijn is gebracht. Hij was meters ver weggestoven en, blijkens de vernielde knipsluiting, met kracht van den voet gescheurd. --- Doortrekking kabel G.E.B. GIETHOORN. We vernemen, dat bet gebouw voor de Katholieken in de Werkverschaffing, hetwelk wordt opgetrokken aan den straatweg nabij de voormalige Bouwersgracht, zal worden aangesloten aan het electrisch net. Hiervoor zal de toevoerkabel uit het Noordeinde tot ter plaatse -worden doorgetrokken, hetgeen zeer zeker van belang is voor eventueele verdere aansluitingen op dit traject. --- Uitdieping kanaal Steenwijk— Giethoorn. GIETHOORN. De uitdieping van het kanaal Steenwijk—Giethoorn zal, naar we vernemen, met enkele dagen zijn voltooid. Hei werk werd uitgevoerd door de firma van der .Molen te Groningen, die daarvoor naast eigen personeel gebruik maakte van arbeidskrachten uit deze gemeente. --- Groote brand. ELAHUIZEN. 2 Nov. De kapitale boerderij, 6taande aan den Trophernsterweg alhier, eig. Erv. Baron v. d. Feltz en bewoond door den heer W. A. v. d. Zijpp, is gisterenavond in vlammen opgegaan. Niets werd gered en onder den inhoud moet genoemd worden een kostbare inboedel en boerderij-ü> ventaris, w.o. een kleine 200 voer puik gewonnen hooi. De koeien liepen nog in de weide en het vee, dat gestald was, w.o. ecu stamboekstier, kon nog buiten gebracht worden. De oorzaak van den brand is onbekend, maar zeer vermoedelijk is de branj_ gesticht door den stier, die wel eens — ge- Stalde stieren hebben deze gewoonte — achteruit schoof in den stal en toen met de staart een schuurlantaarn omver kan hebben geworpen in het hooi, dat voor een deel ook den «chuurreed vulde. De plaats is verzekerd bij „Woudsend", de inhoud bij „De Zuidwesthoek" te Koudum. --- Derpsgesprekken van den dag. WECTERGO, 3 Nov. Voor een goed deel loopen de gesprekken de laatste maanden over de moeilijke tijden voor den boer: de lage melkprijzen, het mond- en klauwzeer, de sluiting van België enz. Men denkt er verschillend over: optimisten en pessimisten zijn er, niet voor 'n schaduw uit den weg gaande en loodzwaar tillende menschen. De eersten hebben oog voor wat er goed was in den voorbijen zomer: de volle weiden, de volle schuren, de gunstige hooiwinnlng, veel nog wat in andere opzichten geloofd mocht worden; de anderen zien dit goede wel niet voorbij, maar minder groot en klagen over lage cijfers op de melkkaarten. ca over hooge cijfers op de belastingbiJjetten, van bodeloonen, van de rekeningen der ambachtsbazen enz. Men ziet het: de opiniëa verschillen, maar in één opzicht kloppen ze — de huren van boei«enplaatsen en losse landerijen zijn_te hoog. De mildheid der verhuurders, teruggave van 10 tot 25% van den Novembertermijn, kan daarin geen blijvende verandering brengen, hoe welkom ze ook is. Blijvende verandering kan er alleen komen, als er een'huurnorm wordt vastgesteld, die rekening houdt met de risico's van het boerenbedrijf. In deze richting gaat het thans onder de belanghebbenden en dit mag voor de algemeene welvaart een verblijdend verschijnsel beeten. ---