VOOR DE JEUGD EEN OOSTEESCH AVONTUUR. Notaris Langman was een weduwnaar. Toen zijn vrouw lang geleden gestorven was, waren hij en zijn dochtertje Tilly alleen overgebleven. Mathilde Was een meisje van twaalf jaar, dat sprekend pp haar moeder geleek. Ze was in Indië geboren, in Semarang moet je weten, en ofschoon zij zich nog wel vaag vele dingen uit haar eerste kinderjaren herinnerde, was zij toch de hoofdzaak vergeten. Zij wist zelfs niet eens goed meer hoe de huizen in Indië er uit zagen en de palmboomen.... Het was nooit de bedoeling van den notaris geweest om in het koude moederland te blijven, maar hij was hiertoe gedwongen, want in Den Haag, waar hij zijn verlof wilde doorbrengen, werd zijn vrouw ernstig ziek. Heel, heel lang duurde haar ziekbed, bijna twee jaar.... Toen stierf zij. En de notaris bleef over met Tilly, beiden diep bedroefd. Tilly's vader wilde in het eerst niet terug naar Indië, waar hij altijd zoo gelukkig geweest was, en hij wilde zich dus vestigen in Nederland. Maar het verlangen naar de tropen werd hem op den duur toch te sterk en zoo kwam het dus dat* hij een gelegenheid om terug te keeren dankbaar aangreep. Tilly vond 't wel leuk; natuurlijk, welk meisje zou het niet leuk vinden, zoon reisje naar Indië, hé? Op school was 't weken- lang het onderwerp van gesprek en ook 's avonds thuis was zij geheel van het uitzicht op de groote reis vervuld. En dikwijls moest zij 's middags met vader de stad in, om voor de Indische uitrusting te zorgen, een massa wit goed en nog vele andere dingen koopen, die vader liever uit Holland meenam, omdat het te duur zou zijn dit later allemaal daarginds te moeten aanschaffen. Het waren spannende en prettige weken, maar zij gingen snel voorbij en zoo naderde tenslotte de dag waarop het vertrek zou plaats vinden, heel vlug. Maar voordat wij nu de boot laten afvaren, moet ik jullie een bijzonderheid van Tilly vertellen. Ze leed aan een onaangenaam kwaaltje, dat men wel meer bij kinderen aantreft en dat maar zelden op een gewone wijze kan genezen. Zij stapte n.l. des nachts dikwijls uit haar beden dan ging zij voetje voor voetje in haar nachtpon door het huis dwalen. Nu weten jullie het, hé? Tilly leed aan slaapwandelen Haar vader wist het natuurlijk wel, want menigmaal had hij haar zoo stilletjes door het huis zien loopen en natuurlijk zorgde hij er wel voor, dat ze geen ongeluk kreeg. Maar hij zag er tegenop middeltjes te gebruiken als koud water en andere nare dingen om de slaapwandelaars aan het schrikken te maken. Hij was bang dat Til te erg zou schrikken, zie je, want zij was nogal een zenuwachtig meisje. Maar, had hij het toch maar gedaan! Want op het schip werd het kwaaltje van Tilly bepaald lastig. Ook daar stapte zij telkens uit haar kooi en ofschoon het deurtje van de hut meestal goed op slot was, maakte zij toch iederen nacht opnieuw haar vader leelijk aan het schrikken door de vele pogingen om de deur te openen. Vader sprak er over met den scheepsdokter, die den raad gaf te wachten tot men goed en wel in Indië zou zijn. Daar zou het beter en gemakkelijker gaan om Tilly van haar lastig kwaaltje af te helpen. Tilly genoot van de bootreis, toen ze eenmaal aan de zee gewend was. Zij vond het heerlijk, steeds den frisschen wind langs haar gezichtje te voelen en de zachte deining onder haar voeten te hebben. Maar zij vond het wel het mooist toen zij een echten storm beleefde in den jGolf van Biscaye. Dat ging er van langs, maar zij was in het geheel niet bang. En later zag zij het heerlijk blauwe water van de Middellandsche Zee, dé prachtige kusten van Italië en de beroemde Straat van Messina. Zoo naderde ook Port Said en daar verliet de notaris met zijn dochtertje het mooie schip. Hij ging n.l. niet rechtstreeks naar onze koloniën, doch moest voor zaken eerst een paar reizen maken door Engelsch Indië en Perzië, waar hij vele goede en oude vrienden had. Zij stapten dus over op een klein Engelsch scheepje, dat hen na een paar dagen weer aan land zette. Vandaar ging de reis verder per trein, telkens onderbroken, omdat de notaris in vele stadjes een paar dagen of soms eenige uren moest zijn. Hier was Tilly dus wel op een echte Oostersche reis. Zij zag de Arabieren op hun kameelen, de Indiërs op mooie olifanten en nog meer zag zij.... de zon, die overal waar zij kwamen met een alles verzengende hitte schitterde, zoodat het meisje er de eerste dagen bijna ziek van werd. Vader had het ook te kwaad, maar toch vroolijkte hij zijn Tilly steeds op: „Wacht maar meisje, in ons Indië is het beter dan hier hoor!" zei hij telkens. „Voor- Indië is berucht om zijn zon en zijn moerassen. Bij ons is dat gelukkig anders." Na een week van hard werken overal, was vader zoo goed als klaar. Hij moest nu nog slechts één bezoek afleggen, maar volgens zijn zeggen was dit juist de ergste reis. Om er te komen moesten zij twee dagen lang met den trein het binnenland in, door dorre en woeste streken en dan in snikheete en benauwde spoor-coupé's.... Notaris Langman had de grootste moeite om zijn dochtertje in een goede stemming te houden en de waterlanders te verdrijven die telkens weer voor den dag kwamen. Hij had dit wel vooruit geweten, maar hij wist ook dat zijn dochtertje liever nog veel erger dingen zou verdragen, dan ergens bij vreemde Engelsche menschen achter te moeten blijven. Maar na regen komt zonneschijn en zoo ging het ook met Tilly. Toen eindelijk de beide verschrikkelijke dagen om waren, kwamen zij in een mooi, echt Oostersch stadje aan en daar werden zij allerhartelijkst ontvangen door een aardigen vriend van vader, die daar geheel alleen tusschén de Indiërs woonde. Hij stond aan het station en dadelijk pakte hij Tilly in zijn armen toen zij aan de deur van de coupé verscheen. ... „Wel, wel!" lachte hij, „dat is heel lang geleden hoor, dat ik zoon lief Hollandsch gezichtje heb gezien Maar je ziet er moe uit, meisje, daar zullen we eens wat aan doen. Je blijft maar eerst eens een weekje met vader hier uitrusten h00r...:" „Natuurlijk," lachte vader, die intusschen ook uit den trein gestapt was en met een zucht van verlichting zijn vriend de hand reikte.... „Verschrikkelijk, hè, dat reisje," zei meheer Roberts, vaders vriend; „ja, man, dat is hier nu eenmaal niet anders. Wees jij maar blij dat je naar het gezegende Java gaat...." Tilly lachte alweer, vooral omdat zij over het gezegende Java hoorde spreken, want, zie je, al had vader haar dikwijls zooveel goeds en moois verteld, de gedachte dat het overal zoo zou blijven Had Eaar de laatste dagen wel eens benauwd. Een klein ritje moesten zij nog maken door ecu dicht bosch met stoffige wegep, maar weldra hadden zij het huis van den heer Roberts bereikt. En het eerste wat TUly zag was een groote olifant, die rustig op het erf stond en langzaam zijn kop schudde, steeds maar weer. „Mag ik jullie voorstellen, dat is Columbus, mijn rijpaardje " „Wat," riep Tilly, „rijdt U ook op een olifant? Ik dacht, dat alleen de Indiërs dat deden " „Geen sprake van," luidde het antwoord. „Als ik reizen moet doen, en dat gebeurt heel dikwijls, pas ik mij aan bij de gewoonten van het land en neem mijn trouwen Columbus, die mij snel en veilig overal heen brengt " Zoo sprekend warenzij het dier genaderd. Het was een prachtig beest, mooi van bouw en met twee gave en groote slagtanden. Tilly keek eens even in de kleine, lieve oogjes en dadelijk hield zij al een beetje van Columbus. Het was hem aan te zien, dat hij een echte goedzak was „Hij heeft het goed hier," lichtte meneer Roberts haar in, „en hij mag loopen en liggen waar hij wil. Vanmiddag mag jij met je vader eens een ritje op zijn rug maken, hoor Tilly!" Dat was wat! Tilly's oogen glinsterden reeds. „Krijg ik dan ook een sluier voor, zooals de vrouwen en meisjes hier?" Een daverend gelach van de beide heeren was het antwoord. Vader wilde reeds „neen" zeggen, maar de heer Roberts wenkte hem dat niet te doen ... „Wel ja, Tilly," zei hij vriendelijk, „als jij eens een keertje gesluierd wilt zijn, dan vinden wij dat goed. Maar slechts één keertje hoor, en dan hier in de buurt, want anders zouden de menschen denken dat je niet van ons geloof wa 5...." O, ja, flitste het door Tilly's hoofdje, daar had zij nog niet aan gedacht en reeds had zij spijt den sluier te hebben gevraagd. Maar ach, één keertje voor een pretje! Nu, dat was ook niet erg en vader had er ook geen bezwaar tegen. Zoo gebeurde het, dat zij dien middag, na het eten, een fraaien kanten sluier van den heer Roberts kreeg en zoo uitgedost op Columbus' rug mocht zitten. De olifant was voor deze bijzondere gelegenheid prachtig opgetuigd en op zijn breeden rug droeg hij een klein baldakijn. Voor alle zekerheid werden zij op hun wandelritje door een Indischen bediende vergezeld. Zoo sjokten zij langzaam een paar uurtjes door de heerlijk mooie bosschen rond en Tilly genoot onbeschrijfelijk. Zij verbeeldde zich een echte Indische prinses te zijn, die op haar lievelings-olifant rijtoertjes maakte. Nu, het geleek er werkelijk wel wat op. Zij was zoo onder den indruk van al het vreemde, dat zij beleefd had, dat zij dien avond eerst heel laat in slaap viel en toen droomde zij aan één stuk door van olifanten en tijgers en Indische prinsessen en sultans en nog een heeleboel meer. Totdat.... totdat zij langzaam uit haar bedje stapte. Zonder er iets van te weten greep zij den sluier die op een stoel in haar kamer lag, deed hem om en stapte naar buiten, eerst de kamer en de gang uit, toen de galerij over en zoo naar het erf Vader had vergeten zijn vriend te waarschuwen en de heer Roberts kon dus niet weten dat Tilly aan slaapwandelen leed, zoodat hij geen enkele voorzorg had getroffen. Langzaam wandelde zij statig en echt als een prinses over het erf. Het lieve kind handelde zonder er zich van bewust te zijn, want natuurlijk is het heel gevaarlijk om midden in den nacht op een afgelegen plek in Britsch Indië te gaan wandelen Zoo naderde zij al meer en meer het einde van het erf, waar een klein, maar gevaarlijk slootje was, diep en modderig en bovendien 's nachts niet veilig. Nog slechts enkele passen scheidden haar nu van deze gevaarlijke plek, maar zij was zich van niets bewust. Met opgeheven armen liep zij verder, twee, drie, vier passen; nog een stap en Een rauwe kreet klonk plotseling in de stilte van den nacht. Het was Tilly Natuurlijk was zij opeens klaar wakker. Met opengesperde oogen keek zij hijgend en doodelijk verschrikt om zich heen. Waar was zij....? Zij zat op Columbus' breeden rug en schommelde reeds zachtjes in de richting van he huis, waar op de galerij ook al verscheidene gestalten verschenen, welke waren opgeschrikt door Tilly's gi1.... De goede olifant had droomend langs het slootje geloopen. Heel goed had hij het kleine meisje gezien en met zijn domme dierenverstand had hij zich afgevraagd wat ze eigenlijk kwam doen. Nieuwsgierig was hij haar nageloopen, totdat hij plotseling ontdekte, dat zij in het water zou vallen als zij niet tegengehouden werd. En direct had Columbus redding gebracht. Hij sloeg zijn slurf om Tilly's middel en zette haar met één ruk op zijn rug. En daarna schommelde hij rustig naar huis. Dat Tilly gilde en bang was, kon hem niets schelen, als zij maar niet in het water viel. Vader en de heer Roberts waren hevig ontsteld; het tooneeltje dat zij gadesloegen was dan ook wel vreemd. En aangezien Tilly niets wist en Columbus niet kon praten, moesten zij er maar naar raden wat er gebeurd was. De heer Roberts dacht dat Tilly stilletjes een ritje was gaan maken en natuurlijk was hij erg kwaad. Maar vaders hart beefde, want hij begreep wel, dat Tilly weer slapend gehandeld had. Dankbaar klopte hij Columbus op diens dikke huid. Het was toch een goed beest. Maar hoe goed het beest eigenlijk wel was, kwam vader nooit te weten, evenmin als de heer Roberts en Tilly zelf.... Maar nu het mooiste nog. Tilly was na dien nacht vaji het slaapwandelen genezen! Zij is 's nachts nooit meer opgestaan en voortaan rustig blijven liggen. Dat was de schrik, die hier'heilzaam had gewerkt.... --- EEN HERSEN-WERKJE. Voor liefhebbers van puzzles komt 'hier iets nieuws. Een vierkantje, waarin zes rijen van hokjes geteekend zijn. Op elke rij moet een woord komen van zes letters, maar dit is niet het eenigste. Elk woord moet zóó zijn, dat de tweede letter en op één na de laatste letter een a zijn. Om jullie een eindje op weg te helpen, zal ik aanduiden wat de woorden moeten zijn. Let op dus: le rij: een Nederlandsch onderdaan uit een Overzeesch gewest. 2e rij: een gedeelte van Europa, bekend om zijn schier-eilanden. 3e rij: een Indische vrucht welke ook hier veel gegeten wordt. 4e rij: een woord van vreemden oorsprong, dat men gebruikt om iets aan te duiden als „laag bij den grond" of plat, enz. 5e rij: een flinke jongensnaam, beginnend met de letter K. 6e rij: nog een jongensnaam, vau Hebreeuwschen oorsprong. Denk maar eens goed na en geef het niet op vóór je alles gevonden hebt. Het ligt zeker binnen je bereik. — In het volgend nummer komt de oplossing. --- EEN PROBLEEM. Duiker: „Hoe kan ik nou m'n neus snuiten.... 1" Gutierrez, Madrid. --- De patiënt. Dokter: „Hoe bevindt gij u heden?" Patiënt: „lets beter." Dokter: „Hebt gij al wat gegeten?" Patiënt: „Ja, wat rundvleésch." Dokter: „Met smaak?" Patiënt: HNeen, mot saus." --- „U bezit dus f 5000 en wenecht met mijn dochter te trouwen?" „Ja, of weet u misschien een betere oplossing?" Lustige Kölner Zeittmg, Keulen. Mevrouw: „Maar Marie, wat doe je met mijn hoed op?" Marie: „O, ik wou alleen maar eens zien, hoe ie bij een knap gezicht pastt" Passing Show, Londen. „Waar ben je heen geweest?" „Naar een vergadering." „Tot na middernacht zeker 1?" „Ja, de voorzitter stotterde." Campania de Oracia, Barcelona, „Waarom solliciteer je eigenlijk als nachtwaker?" „Ik word bij het minste geluid wakker!" Bulletin, Sydney. Zij: „Jij beweert immers altijd, dat ik niet zuinig genoeg ben. En nu heb ik al weken lang dezelfde gramofoonnaald gebruikt." Smith's Weekly, Sydney. --- FEUILLETON LIEFDE IN DE WILDERNIS naar het Engelsen van OTTWELL BINNS 12 Stane lachte met .haar mee. „Ik was me er niet van bewust, dat ik zuur keek. De maaltijd riekt om er van te watertanden." „Als ik maar een kookboek had!" zuchtte Helen. „Hoewel ik niet denk, dat het een recept zal geven voor bevroren vleesch, rijst en boonen, zonder zelfs een uitje om het geurig te maken. Die beschaafde kookboeken houden geen rekening met zulke principieele dingen. Als ik in de bewoonde wereld terug ben, zal ik het eerst van alles een kookboek in zakformaat uitgeven voor gelukkige menschen, die gestrand zijn in de wildernis" „Gelukkig!" herhaalde hij glimlachend. „Ik spreek alleen voor me-zelf," antwoordde ze luchtig. „U denkt toch niet, dat ik deze weken, ver van de bewoonde wereld, betreur? Ik ben nog nooit in mijn leven zoo gelukkig geweest. U zult moeten toegeven, dat ik mijn proeven van bekwaamheid afgelegd heb. Ik kan een onbekende situatie afwachten, zonder flauw te vallen. Ik kan een maaltijd bereiden zonder levensgevaar voor dengeen, die hem verorbert. Ik heb met goed gevolg een been gezet en een vlot gebouwd, dat veilig dreef en twee woningen gemaakt in de wildernis. Ik heb geen zenuwen, terwijl bijna alle vrouwen, die ik ken, niet anders zijn dan een bibberend hoopje zenuwen. Toen ik gisteren naar den houtstapel ging, kwam er een groote lynx om den hoek. Zijn oogen glinsterden me tegen. Een half jaar geleden zou ik naar binnen gerend zijn. Nu gooide ik hem een blok hout naar den kop en sprong hij weg." „Dat hebt u me niet eens verteld," begon Stane. „Waarom zou ik?" viel het meisje hem in de rede. „U vertelt het me ook niet iederen keer, als u een lynx ziet." „Maar u moet voorzichtig zijn," antwoordde Stane bezorgd. „In dezen tijd van het jaar kan een lynx, als hij hongerig is, een heel gevaarlijk beest zijn. Denk er aan, dat zijn nagels als messen zijn en hij heeft er tien." „O, daar zal ik aan denken," zei Helen vroolijk. Ze boog zich over de pan en zei toen: „Ik geloof, dat dit gerecht van geurig wild klaar is en ik geloof, dat onze keukenmeid thuis het niet half zoo goed had kunflen klaarmaken. Als mijn heer en schoenlapper den sneeuwschoen ter zijde wil zetten, zullen we gaan eten en als ik afgewasschen heb. ga ik slapen." Met zulk een luchthartigheid stond ze tegenover de moeilijkheden, die het leven hun toen bood, en het was niet te verwonderen, dat Stane, bij haar vroolijkheid en haar verleidelijke aanwezigheid, moeite had bij zijn besluit te volharden. Minstens zes maal per dag werd zijn vastberadenheid op de proef gesteld en één van de zwaarste beproevingen kwam in den middag van dienzelfden dag. Het sneeuwen had opgehouden en het donker was gevallen en omdat ze beiden behoefte hadden aan wat lichaamsbeweging, verlieten ze samen de hut om te gaan wandelen op een open plek in het bosch, waar de krachtige wind bijna alle sneeuw had weggeveegd. Behalve zij beiden bewoog er niets. De onmetelijke stilte van het Noorden omringde hen aan alle zijden en wat gedrukt door de stilte liepen ze vlug heen en weer, terwijl Stane zijn gewond been met een gemak gebruikte, dat toonde dat het de normale kracht begon te herwinnen. Plotseling legde het meisje haar gehandschoende hand op zijn arm. „Wat is er?" vroeg hij snel. „Luister," zei ze. Hij bleef staan, met haar hand nog steeds op zijn arm, en een paar tellen later bereikte hem het geluid, dat zij te voren gehoord had. Zacht en verzwakt door den grooten afstand kwam het tot hen, een langgerekte, angstwekkende kreet. „Wat "ze zweeg toen de kreet zich herhaalde, en hij beantwoordde de onvoltooide vraag. „De jachtkreet van een wolf, die den troep bijeen roept. Er is niets te vreezen. Het is mijlen ver weg." „O," zei ze, „ik ben niet bang, ik wist alleen niet wat het was." Haar hand rustte nog op zijn arm en hun oogen ontmoetten elkaar. lets in het grijs van de hare trof hem als een vurige dolk. Een wilde vreugd maakte zich van hem meester en bedwelmde hem. Zijn oogen glinsterden. Hij zag de blijdschap van het meisje weerkaatst in haar blik, zag het warme bloed naar haar wangen stijgen en hartstochtelijke woorden kwamen hem op de lippen, die uitgesproken moesten worden. Bijna was hij overmand, toen Helen haar hand wegnam en zich omkeerde. De roep van de bijeenkomende wolven weerklonk door de stilte. Hij sprak niet en Helen zelf was stil, terwijl ze naar de hut terugliepen, maar ieder had diep gelezen in het hart van den ander en ze hadden gevoeld de roepstem, die de sterkste is op aarde, die van geslacht naar geslacht, van man naar vrouw. Teruggekeerd in de hut, begon Stane met koortsigen ijver te werken aan den sneeuwschoen, waar hij mee bezig was. Bij dit eentonige werk herhaalde hij telkens een gezegde, dat hij lang geleden gelezen had, waar, wist hij niet meer. „Mijn werk is mijn redding, mijn werk is mijn redding!" Hij werkte als een bezetene, zonder op te zien, terwijl het meisje zich bezig hield met overbodig werk. Zij wist, wat hij wist en ze waardeerde hem om zijn zwijgen, omdat ze de reden er van begreep, en toen eindelijk haar rumoerig hart wat bedaard was, begon ze te spreken, over onverschillige dingen om de gedwongen stilte te verbreken. „Ik zag u vanochtend naar de strikken kijken. Wilt u ze gaan gebruiken?" „Ja," antwoordde hij, „ik ga een heele rij vallen uitzetten. Dan heb ik wat te doen en het loopen zal een goede oefening zijn voor mijn been. Als de eigenaar van de hut terugkomt, zullen we hem de huur kunnen betalen in den vorm van bontvellen, die ik van»." „Zou hij er al niet moeten zijn, als hij komt?" „Ja, maar hij kan oponthoud gehad hebben!" „Of hij is niet van plan terug te komen. Hij kan wel een ander arbeidsveld gevonden hebben." „Toen hij wegging, was hij van plan terug te keeren; waarom zou hij anders zijn strikken hier gelaten hebben?" • „U denkt dus, dat hij terugkomt?" „Ik hoop het." „En als hij komt, zult u hem trachten te bewegen ons naar Fort Malsun te brengen?" „Dat is mijn plan," antwoordde Stane, terwijl hij zich boog over zijn vlechtwerk. „U verlangt er dus naar hier weg te komen?" „Ik denk aan u," antwoordde hij snel. „Ik weet wat een heele winter in het Noorden beteekent." „En als ik naar Fort Malsun ga, denkt u, dat ik dan aan den winter ontkom?" „Neen, maar dan hebt u gezelschap." „Dat heb ik nu ook," antwoordde ze glimlachend, „en geloof me, jk voel me heelemaal niet eenzaam." „Ik dacht er aan, dat u dan de vrouw van den agent " „Bah!" luidde het uitdagende antwoord. „Gelooft u, dat een vrouw niet zonder vrouwen kan?" Hij beantwoordde haar vraag niet, omdat hij voelde, dat ze de gevaarlijke zone weer overschreden en na een oogenblik bracht hij het gesprek op het eerste onderwerp terug. „Als ik geluk heb met de strikken, dan kunt u misschien een bontstel krijgen, als souvenir aan uw verblijf hier." „O," antwoordde ze lachend, „als dat het eenige souvenir is, dat ik zal krijgen " „Dan?" vroeg hij. Even zweeg ze, toen sprak ze uitdagend: „Wel, dan zal ik teleurgesteld zijn. Dat is alles." Hij vroeg niet waarom. Hij wist het en juist zijn stilzwijgen verried Helen, dat hij het begreep en één oogenblik voelden beiden weer die macht, die zich had laten gelden in het bosch. Toen werd de stilte verbroken door een geluid buiten de hut. Beiden hoorden het en luisterden aandachtig. „Krak, krak, krak!" Er liep iemand op sneeuwschoenen om de hut. De onbekende bleef staan voor de deur. Zou hij binnenkomen? Een halve minuut verliep, terwijl ze roerloos zaten te wachten, en toen wierp Stane een blik op zijn gezellin. Ze zat voorovergebogen met een uitdrukking van nieuwsgierigheid en gespannen verwachting op het gezicht, maar volkomen onbevreesd. Hij stond langzaam op, legde den halfvoltooiden sneeuwschoen op de tafel en sloop naar de deur. De indringer, wie hij ook was, had zich niet bewogen en Stane had het gevoel, dat hij daar aan den anderen kant van de ruwe planken stond te luisteren. Hij wilde hem verrassen, maar werd teleurgesteld, omdat hij, toen hij de deur bereikt had, zag, dat Helen die met den houten sluitboom had gesloten, toen ze thuis gekomen waren. *De boom sloot vast tegen de deur en hij trachtte tevergeefs hem geruischloos los te maken. De boom bleef haken en toen hij eindelijk de deur open wierp en naar buiten trad, wist hij, dat hij te laat was. Hij keek in den vallenden avond. Eerst zag hij even naar de donkere schaduwen onder de boomen. Daar was niemand. Toen liep hij om naar de zijde van het meer en flauw onderscheidde hij een gedaante in de duisternis, die zich snel in noordelijke richting verwijderde. Hij keek scherp, verwonderde zich blijkbaar over iets en plotseling riep hij. De verdwijnende gedaante bleef geen oogenblik staan en keek niet om, maar liep in een rechte lijn over de onbetreden sneeuw. Stane wist dat het doelloos zou zijn hem te vervolgen, want de bittere koude deed zijn handen en gezicht verkleumen en drong hem door merg en been. Hij keerde om, haastte zich naar de hut, en sloeg de deur achter zich dicht, terwijl Helen opstond. „Hebt u hem gezien?" riep ze opgewonden. „Neen, ik heb haar gezien!" antwoordde Stanel. „Het was een vrouw." Helen was even verbaasd, als hij-zelf geweest was. „Een vrouw! Weet u het zeker?" „Ik geloof niet, dat ik me kan vergissen." „Maar wie en waarom zou ze hier komen, alleen om weer weg te loopen?" „Ik weet het niet. Ik heb er geen idee van, maar toen ik naar de deur liep, dacht ik nog niet aan de mogelijkheid, dat wie daar ook achter stond, er stond te luisteren." „Het is geheimzinnig," zei Helen peinzend. Toen viel haar iets in en keek ze Stane plotseling aan, als wilde ze iets zeggen. Hij ving haar blik op. „Wou u wat zeggen?" „Ja," zei Helen, terwijl ze even lachte. „Maar ik zal het maar voor me houden. Er viel me plotseling iets heel kinderachtigs in." lets in haar manier van spreken, in haar schamper lachen, verwonderde Stane en deed hem op een antwoord aandringen. „Laat het maar kinderachtig zijn," zei hij. „Zeg het maar." „Het is werkelijk niet de moeite waard," antwoordde ze, met een kort lachje, maar toen begreep Stane dat verder aandringen vruchteloos zou zijn en hij deed dit dan ook niet. Eenden tijd bleef hij zwijgend in het vuur staren, zich afvragend, wat zijn gezellin gedacht kon hebben, terwijl het meisje zelf zich verdiepte in de zonder- ---